ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 17 : ค่ำคืนสุดซี๊ด​

ชื่อตอน : Chapter 17 : ค่ำคืนสุดซี๊ด​

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 61

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 17 : ค่ำคืนสุดซี๊ด​
แบบอักษร

Chapter 17

ค่ำคืนสุดซี๊ด​


“โอยๆๆ ไรเนี่ย” อันดาที่ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่ปวดเมื่อย เธอหันไปมองรอบข้างและก็ต้องงุนงง เพราะตอนนี้เธอกำลังกอดแพมเอาไว้แน่น ส่วนฟาร์ก็กอดเธอเอาไว้แน่นเช่นกัน กระดูกซี่โครงของเธอจึงถูกรัดเอาไว้ตลอดทั้งคืน

“เมื่อยอ่ะ” เด็กสาวหน้าสวยปล่อยแพมออกจากอ้อมกอดและดึงฟาร์ออกเช่นกัน แล้วรีบลุกขึ้นนั่งพร้อมกับดัดหลังให้ตรง

“เมื่อคืนอากาศหนาวเหรอ” อันดายังคงส่ายหน้าไปมาแล้วก็ปลุกเพื่อนทั้งสองเหมือนเช่นเมื่อวาน และวันนี้คือวันสุดท้ายของการเข้าค่ายแล้ว พวกเธอต้องทำทุกอย่างให้เสร็จ เพื่อที่จะได้เดินทางกลับตอนรุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้ ขืนทำงานที่ค้างเอาไว้ไม่เสร็จ ได้อยู่ต่อไปอีกหลายวันแน่ๆ

“แพมๆๆๆ ตื่นๆๆ ฟาร์ๆๆๆ ตื่นได้แล้ว”

ทั้งสองปรือตาขึ้นมาและพบอันดานั่งเก็บของอยู่ เด็กสาวทั้งสองจึงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที เพราะยังคงจำภาพก่อนที่พวกเธอจะหลับไปได้ และภาพนั้นคือภาพที่แพมโดนกอดและฟาร์ก็กอดอันดาแน่น แล้วทำไมตอนเช้ามานี้ถึงไม่อยู่ในสภาพนั้นล่ะ

“แก…ตื่นนานแล้วเธออัน” ฟาร์ถามทันทีพร้อมกับสางผมยุ่งๆให้ตรงเหมือนเดิม

“นานแล้ว แกก็เก็บของเร็วๆเลย วันนี้งานเยอะมากขอบอก” อันดาหันมาบอกทันที

“อืมๆ” ฟาร์พยักหน้ารับและค้นหาของในกระเป๋า   

“อ้อ มีอะไรจะถาม เมื่อคืนอ่ะ อากาศหนาวใช่มะ” อยู่ๆอันดาก็เอ่ยขึ้นมา แพมกับฟาร์จึงได้แต่กะพริบตาปริบๆ

“ทำไม…ถามแบบนั้นวะ” ฟาร์ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ก็เมื่อคืนอ่ะ แกกอดฉันแน่นซะซี่โครงแทบหัก ส่วนฉันอ่ะ ก็กอดแพมแน่นเลย”

“ฮะ! จริงเหรอ” ฟาร์ยังคงเนียนต่อไป และทำเหมือนตัวเองไม่รู้เรื่องรู้ราวเหมือนเดิม

“จริงสิ! ฉันถึงถามว่าเมื่อคืนหนาวไหม? แต่ว่าดูจากสีหน้าของแกแล้ว แกคงไม่รู้ว่าข้ามเขตแดนของตัวเองมานอนกับฉันที่ฟูกนี้ นอนดิ้นนะแกน่ะ” อันดาหัวเราะเบาๆ แต่ทั้งสองสาวข้างกายกลับหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะถ้าอันดารู้ว่าฟาร์ตั้งใจกอดเธอแบบนั้น และแพมก็เต็มใจให้อันดากอด อันดาจะรู้สึกยังไงนะในเมื่ออันดาดูไม่รู้สึกรู้สาหรือระแคะระคายในความรู้สึกลึกๆของทั้งสองสาวเลย

“ตื่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” อันดาปลุกทุกคนอีกครั้ง และวิ่งไปรอบที่พัก โดยทิ้งให้ฟาร์และแพมจ้องหน้ากันอีกครั้งก่อนจะแยกย้ายกันไป

*****

“ทางด้านห้องเรียน พวกผู้ชายช่วยซ่อมโต๊ะเรียนแล้วก็เก้าอี้ที่พังเสียหายเสร็จแล้ว พวกผู้หญิงก็แต่งห้องเรียนใหม่เสร็จแล้วด้วยเหมือนกัน ส่วนหนังสือที่เอามาบริจาคยังอยู่บนรถ รอพวกที่ทาสีห้องสมุดทาเสร็จก็ค่อยไปช่วยกันขนหนังสือลงมาไว้” อันดาบอกประธานนักเรียนที่ตอนนี้มีผ้าคาดหน้าผากเอาไว้ และเหงื่อเป็นหยดที่ซึมตามไรผม

“ส่วนผู้ชายที่ไปช่วยชาวบ้านทำฝายชะลอน้ำก็เสร็จกันแล้ว กะว่าจะให้พวกเขาไปพักกันก่อนเพราะคงเหนื่อยกันพอสมควร และพวกห้องA1 ที่ช่วยให้ความรู้ชาวบ้านเพิ่มเติมเกี่ยวกับการบริหารน้ำและการเพาะปลูกรู้สึกว่าจะสอนเสร็จแล้วเหมือนกัน เดี๋ยวจะให้พวกเขาไปทานข้าวเลยนะ” ธีมเสริม

“งั้นตอนนี้ก็เหลือแค่พวกที่ซ่อมแซมและทาสีห้องสมุดใช่ไหม และถ้าเสร็จก็ช่วยขนหนังสือมาไว้ ภารกิจก็เสร็จสิ้น” ออกัสสรุปงานของหัวหน้าทั้งสอง

“งั้นตอนนี้เราก็ปล่อยให้พวกเพื่อนๆพักผ่อนไปก่อนตามอัธยาศัย ส่วนพวกเราไปช่วยอีกกลุ่มที่ห้องสมุดกัน” ประธานใหญ่ของโครงการสรุป พวกเธอทั้งสามจึงเดินมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดกว้างๆที่อยู่ถัดจากห้องเรียน และเมื่อไปถึงทั้งสามก็หยิบแปรงทาสีอย่างไม่รีรอ

สีต่างๆบรรเลงลงบนเนื้อไม้สีน้ำตาลหยาบกร้าน และค่อยๆสดใสขึ้นเมื่อเด็กทั้งหลายแต่งแต้มลวดลายการ์ตูนต่างๆให้เนื้อไม้ ทำให้ห้องสมุดใหม่แห่งนี้ดูมีชีวิตและสดใสขึ้น โดยมีเด็กๆชาวบ้านตัวเล็กๆวิ่งไปมารอลุ้นดูห้องสมุดใหม่ที่แสนสวยของพวกเขา อันดาจึงหัวเราะคิกคักกับพวกเด็กๆและวิ่งไล่กันอย่างสนุกสนาน

ออกัสไม่รีรอเห็นพี่สาวทำเรื่องสนุก เขาก็วางแปลงทาสีลงแล้วจับเด็กคนหนึ่งจั๊กจี้ เสียงหัวเราะพวกนั้นทำให้เด็กนักเรียนโฟลเบลที่กำลังทำงานอยู่หัวเราะตามและรู้สึกหายเหนื่อยไปโดยสิ้นเชิง และคนที่หัวเราะจนตาเยิ้มก็คงไม่พ้นประธานนักเรียนที่มองแฟนหนุ่มของตัวเองอยู่ และคิดว่า…ออกัสน่ารักมาก

การทำกิจกรรมของเด็กโฟลเบลดำเนินไปด้วยดี และเสร็จตามกำหนดการทุกอย่าง ในช่วงเย็นของวันทุกคนจึงมานั่งรวมตัวอยู่ที่ลานกิจกรรมที่พวกเขานอนกันอยู่ทุกคืน และทำกิจกรรมจบกันอย่างสมบูรณ์แบบ ผู้ใหญ่บ้านก็ขอบใจเด็กๆที่มาช่วยกันพัฒนาหมู่บ้านเล็กๆให้น่าอยู่ ทุกคนจึงปรบมือกันพร้อมรอยยิ้มที่ฉาบหน้า

อันดามองไปรอบๆและเห็นการเปลี่ยนแปลงของทุกคนอย่างที่เธอหวังเอาไว้ วันแรกๆไอ้พวกนี้ยังเอะอะโวยวายเรื่องต่างๆนาๆอยู่เลย ทั้งเรื่องสภาพหมู่บ้าน ดินโคลน ที่อยู่ ที่นอน อาหาร คือพวกมันบ่นกันทุกเรื่อง แต่ดูตอนนี้สิ พวกมันกลับเต็มใจช่วยเหลือชาวบ้านทุกอย่าง และก็ยิ้มอย่างภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำ เพราะสิ่งที่พวกมันทำลงไปได้เกิดประโยชน์กับชาวบ้านและเด็กเล็กมาก

ทุกคนหวังว่าสิ่งที่ได้ทำลงไปจะมีประโยชน์และทำให้คนในหมู่บ้านมีความสุขไม่มากก็น้อย พวกเขาได้ช่วยเหลือในเรื่องที่พวกเขาสามารถช่วยได้ อาจจะเสียแรงไปบ้าง แต่สิ่งที่ออกมามันก็น่าชื่นชม ทุกคนฟังสิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านบอกกล่าวอย่างตั้งใจ และยกมือขึ้นรับพรจากท่านอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งมันเป็นเรื่องแปลกมากสำหรับเด็กเกรียนพวกนี้ อันดาจึงแอบถ่ายรูปพวกมันเก็บเอาไว้ และบันทึกความทรงจำแบบนี้ไว้ไม่มีวันลืม

“ปาร์ตี้กองไฟกันไหมคืนนี้!!!!!!!!!!!!” จบสิ้นกิจกรรมทั้งหมด ไอ้เฟิร์สตัวดีก็ตะโกนออกมาพร้อมตาที่ลุกวาว แต่กลับโดนออกัสตบกะโหลกไปหนึ่งที

“จะบ้าเหรอ เดี๋ยวไฟก็ไหม้หมู่บ้านหรอก” เฟิร์สทำหน้าจ๋อย

“แต่คืนนี้เราจะนอนหลับกันลงเหรอถามจริง ถึงจะเหนื่อยก็เถอะ แต่ไม่อยากจะทำอะไรกันปิดท้ายทริปหน่อยเหรอ” เด็กหนุ่มหน้าฝรั่งยังคงลุ้นกับคำตอบของเพื่อนๆ

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อเด็กหนุ่มหน้าฝรั่งรบเร้าเพื่อนทุกคนตั้งแต่เย็นยันดึกเรื่องกิจกรรมปิดท้าย ทุกคนจึงนั่งเป็นวงกลมอยู่ในที่พักด้วยเสื้อผ้าสะอาดที่เตรียมจะนอน พวกเขานั่งห่มผ้าแล้วจ้องหน้ากันเป็นวงกลมอยู่ตรงที่นอนของใครของมัน เตรียมพร้อมสำหรับกิจกรรมสุดท้ายที่เฟิร์สพยายามสร้างขึ้น

“ตกลงจะทำอะไรกันปิดท้ายทริป” อันดาตะโกนถามเพื่อนที่นั่งอยู่กลางกลุ่ม

“เล่นเกมส์”

“เกมส์?” เพื่อนๆถามอย่างฉงน และไม่นานกระดาษที่ถูกเขียนหมายเลขก็ถูกยัดลงในกล่องเล็กๆและยื่นให้เพื่อนแต่ละคนจับ

“นี่คืออะไร ทำอย่างกับจะแลกของขวัญงานวันเด็ก” เด็กหนุ่มหัวเกรียนที่ชื่อโจถาม

“จับๆไปเถอะน่า” และแล้วทุกคนก็ได้หมายเลขจนครบ

“คืองี้นะ เปิดหมายเลขออก และหมายเลขพวกนี้ คือ…อันดับที่ทุกคนจะต้องออกมาพูดความในใจ” เฟิร์สยังคงทำท่าลุกลี้ลุกลน และตื่นเต้นอยู่คนเดียว

“พูดความรู้สึกอะไรวะ” ออกัสถามต่อ

“ก็ความรู้สึกที่มีต่อค่ายนี้ไงล่ะ คืองี้นะ ฉันอยากให้ทุกคนออกมาพูดความรู้สึกของตนเอง อาจจะบอกความรู้สึกที่มาที่นี่ หรือว่าบอกความรู้สึกต่อใครก็ได้ แล้วฉันจะอัดคลิปเอาไว้ เป็นความทรงจำดีๆที่เรามาที่นี่กันไง มันคงน่าประทับใจน่าดูเลยล่ะ” อยู่ๆเฟิร์สก็ทำเรื่องมีสาระกับเขาบ้าง ทุกคนจึงทึ่งกับสิ่งที่เฟิร์สเสนอ

“ดีว่ะ เข้าท่าๆ” พี่อาร์มสุดหล่อพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่มะ ฉันบอกแล้วว่าต้องดี งั้นเริ่มที่หมายเลขหนึ่งเลย!!!!!” เฟิร์สรีบวิ่งไปหยิบกล้องวีดีโอที่ตัวเองเก็บภาพกิจกรรมมาตลอดขึ้นถ่าย แล้วบุคคลหมายเลขหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน

เด็กหนุ่มประธานนักเรียนสุดหล่อลุกขึ้นยืนท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ เพราะว่าตอนนี้ประธานสุดหล่ออยู่ในชุดเสื้อกล้ามใส่สบายและกางเกงขาสั้นสีดำ เขาดูหล่อแม้กระทั่งในชุดธรรมดาแบบนี้ แต่ทว่าเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลกลับเริ่มรู้สึกหมั่นไส้แฟนตัวเองยังไงก็ไม่รู้…ชิๆๆๆ หล่อตายแหละ

“เริ่มต้นหมายเลขหนึ่งกับประธานสุดหล่อครับผมมมมม” เฟิร์สทำหน้าที่เป็นพิธีกรสุดกวนประสาท เขาคว้าโฟมล้างหน้าขึ้นเป็นไมค์ แล้วยื่นกล้องให้โจช่วยถ่ายทันที

“เป็นไงบ้างครับคุณประธานสุดหล่อ มีอะไรจะพูดกับทุกคนไหมครับ หรือว่าจะบอกรักสาวๆคนไหนก็เชิญตามสบายเลย” เสียงแซวดังขึ้นผสมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ ท่านประธานสุดหล่อจึงยกมือขึ้นลูบท้ายทอยเบาๆแก้เขิน

“ทริปนี้ ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบใจเพื่อนๆทุกคนมาก ที่ร่วมแรงร่วมใจกันทำกิจกรรมจนเสร็จสิ้น ทุกคนเหนื่อยกันมากจริงๆ ขอบคุณครับ” เสียงปรบมือรัวๆดังขึ้นอย่างสนั่นหวั่นไหว

“โหยยยยยย ตอบได้ดีจริงๆ สมกับเป็นประธานนักเรียนสุดหล่อของโฟลเบล” พิธีกรหน้าฝรั่งปรบมือรัวๆอีกคน

“แล้ว…มีอะไรอยากจะบอกสาวๆคนไหนไหมครับ บอกความในใจ หรือว่าอยากด่าใครโดยเฉพาะไรงี้” เฟิร์สถามต่อและโดนเพื่อนๆโห่ใส่

“ไอ้เฟิร์ส!!! นี่มันเป็นช่วงเวลาดีๆนะ อย่าทำกร่อย” อันดาตะโกนพร้อมกับเสียงหัวเราะ

“แหมๆๆๆเจ้ นี่มันช่วงแสดงความรู้สึกนะ อยากพูดอะไรก็พูดออกมาให้หมดเลย ใจๆอ่ะ” เฟิร์สทำท่าน่าหมั่นไส้ อันดาจึงได้แต่หัวเราะและส่ายหน้า…โอยๆๆ อยากจะกระโดดถีบสักทีสองที

“ตามสบายแล้วกันค่ะคุณพิธีกร” อันดาพูดประชดและปล่อยให้เฟิร์สดำเนินรายการต่อ

“ว่าไงครับท่านประธานนักเรียน จะจีบใครตอนนี้ จีบได้เลย!!!!!” เฟิร์สยังคงยุไม่เลิก สาวๆที่นั่งฟังจึงจิกผ้าห่มยกใหญ่

“งั้น…” ธีมทำท่าครุ่นคิดและหันไปมองออกัส เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลถึงกับตาลุกวาว…ไอ้ธีมจะพูดอะไรเนี่ย

“ผมอยากจะบอกกับทุกๆคนว่า…” ธีมหยุดพูดขณะที่หัวใจสาวๆกำลังเต้นโครมคราม

“ตอนนี้ผม…มีแฟนแล้วครับ”


โอมายกอตตตต

ว๊ายๆ อย่าบอกนะว่าจะเปิดตัว

งืออออออ

ดีใจจัง อิอิ

ติดตามต่อตอนหน้าจร้า

^^


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น