True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ผีเสื้อหลากสี

ชื่อตอน : ผีเสื้อหลากสี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผีเสื้อหลากสี
แบบอักษร

ต่อ

ชายหนุ่มจับจูงมือแฟนสาวของเขาเดินขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล หญิงสาว กวาดสายตามองดูรอบๆโรงพยาบาลที่ทั้งสามคนบอกว่าเธอได้วิ่งเล่นอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก แต่เธอกลับนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ?!” เธอเอียงคอตาใสถาม

“คุณแม่บอกให้พาหนูไปห้องวิจัยของคุณแม่ก่อนคะเพราะหนูอยากดูผีเสื้อไงคะ” เขายิ้มตอบเธอ

รถของชายหนุ่มเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นอาคารกระจกสูง โดยรอบตกแต่งด้วยพืชพันธุ์ไม้นานานพรรณล้อมรอบตัวอาคารจนดูร่มรื่นไปหมด

เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้า คิมหยิบซองสีขาวที่เบญญาให้เขามาก่อนเดินทางออกมาที่นี่ยื่นให้เจ้าหน้าที่ตรงหน้า

“อ้อคุณดนัยคุณปลายฟ้า เชิญด้านในเลยคะทางเราได้รับแจ้งจากคุณเบญญาแล้ว ดิฉันจะนำทางคุณไปส่งพื้นที่เก็บตัวอย่างของผีเสื้อจากทั่วโลกนะคะ”

“ขอบคุณครับ” คิมยิ้มอ่อนตอบรับ

ชายหนุ่มยังคงจับจูงมือแฟนสาวที่กวาดตามองไปรอบตัวทุกๆที่ๆเธอเดินผ่านด้วยความสงสัย ทั้งสองเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปด้านในจนถึงห้องโดมกระจกสูงใหญ่ ด้านในมีดอกไม้ต่างประเทศมากมายปลูกเรียงรายล้อมพื้นที่จนสีสันสวยงาม

“เชิญตามสบายเลยนะคะ แล้วพอเดินทะลุไปด้านหลังจะเป็นห้องเก็บตัวอย่างสายพันธุ์พิเศษของคุณเบญญาท่านนะ ถ้าเสร็จแล้วคุณจะกลับเดินกลับออกมาทางนี้ทางเดิมเลยนะคะ” เธอยิ้มให้ทั้งสองคน

“ขอบคุณมากๆครับ” เขายิ้มตอบ

ชายหนุ่มก้มมองหน้าสาวน้อยที่ตอนนี้แววตาเธอเป็นประกายสดใสกับภาพตรงหน้า เขาจึงรีบจูงมือเธอเดินเข้าไปในโดมแก้วนั้นทันที

“สวยจัง สวยจังเลยนะคะ” เธอยิ้มกว้างตาวาว

คิมพาแฟนสาวของเขาค่อยๆก้าวเดินมาจนถึงกลางโดมแก้วแล้วทั้งคู่ก็หยุดยืนดูความสวยงามรอบๆตัวพวกเขา เหล่าผีเสื้อหลากสีนานาพันธุ์บินอยู่รอบๆ โดมแก้ว บางตัวกำลังเกาะเกี่ยวดอกไม้เพื่อดูดกินน้ำหวาน

“หนูรู้มั้ยที่รัก หนูเป็นคนพิเศษนะคะ” เขายิ้มบางออกมาจ้องไปที่นัยน์ตาเธอ

“พิเศษยังหรอคะ” เธอทำหน้าสงสัยถามมองเขา

“แบบนี้ไงคะ” เมื่อเขาพูดจบก็โน้มหน้าเข้าไปหาเธอประกบปากลงที่เธอเบาๆอย่างอ่อนโยน

หญิงสาวนัยน์ตาเบิกกว้างยืนตัวแข็งใจสั่นระรัว

ตึก ตึก ตึก

ชายหนุ่มค่อยๆผละจูบออกจากเธอช้าๆ แต่ยังคงสบตาเธอไว้ตลอดและมีรอยยิ้มบางๆ

ในเวลาไม่นานผีเสื้อจากรอบทิศทางค่อยๆ โผบินเข้ามาทางเธอและเขา เหล่าผีเสื้อต่างโบกสะบัดปีกบางอย่างช้าๆมาวนอยู่รอบตัวเธอ จนหญิงสาวต้องละสายตาจากชายหนุ่มเงยหน้ามองด้านบนและรอบๆตัวของเธอ บางตัวเริ่มเข้ามาเกาะตามแขน ไหล่ และผมของเธอ จนเธอเหมือนตัวเองถูกต้องมนต์สะกด

“นี่มันอะไรกันคะ ทำไมมันถึงมาหาฉันละคะ”

“พี่ถึงบอกไงคะว่าหนูคือคนพิเศษ” เขายกยิ้มและยืนมองความสวยงามของคนตรงหน้าที่ถูกเหล่าผีเสื้อบินรุมล้อม พร้อมกับดวงตากลมโตของเธอที่ตอนนี้มันส่องประกายสดใสจนใจเขาพองโต

เธอยิ้มอย่างอ่อนหวานให้เขาโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปพร้อมกับความประทับใจของหญิงสาว เหล่าผีเสื้อเริ่มขยับปีกบินออกไปจากเธออย่างช้าๆ ทีละตัวสองตัว โดยเธอยังคงจับจ้องการจากไปของมันทีละตัวอย่างช้าๆ

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือแฟนสาวของเขาช้าๆและจูงเธอไปอีกห้องตามที่เจ้าหน้าที่บอก

เมื่อเดินเข้ามาทั้งสองพบว่า มีผีเสื้อหลายชนิดที่ถูกสต๊าฟไว้ในตู้กระจกรอบๆห้อง ทั้งสองคนเดินจูงมือกันดูไปรอบๆห้อง จนถึงทางที่เชื่อมต่อไปอีกห้องหนึ่งติดกัน ด้านในมีกระจกบานใหญ่ทรงกลมตั้งเด่นอยู่กลางห้อง หญิงสาวค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปหามันอย่างช้าๆ สายตาเธอจับจ้องลงไปที่ผีเสื้อในตู้นั้นสองตัวที่ถูกสต๊าฟกางปีกใสอยู่คู่กัน

“True Love” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ชายหนุ่มมองดูเธอด้วยรอยยิ้มพึงใจ ถึงแม้เสียงที่เธอจะเปล่งออกมานั้นจะแผ่วเบามาก แต่เขาก็ได้ยินมันเพราะยืนไม่ห่างเธอมาก

“หนูอ่านตรงนี้ดูสิคะ การมีคู่ของมัน เหมือนเราสองคนนะคะ” เขาชี้ไปที่บทความด้านข้างกระจก

“กลิ่นฟีโรโมนช่วยในการจับคู่ และหลังจากนั้นจะมีคู่เพียงคู่เดียวจนวันตาย” เธอยิ้มหันมาทางเขา

“กลับมาหาพี่ไวๆนะคะตัวเล็ก” เขายกมือบางของเธอขึ้นมาแนบไว้ที่อกแกร่งด้ายซ้ายของเขา

เธอยิ้มอ่อนโยนให้เขาและจับมืออีกข้างของเขาขึ้นมาไปแตะแนบไว้ที่อกด้านซ้ายตรงหัวใจของเธอเช่นกัน “คุณคงรอคนที่หลับอยู่ในนี้สินะคะ ฉันดีใจนะคะที่มีคนที่รักฉันขนาดนี้ แต่ขอโทษนะคะที่ฉันยังจำคุณไม่ได้จริงๆ ช่วยรอเธอคนนั้นหน่อยนะคะ”

“รอทั้งชีวิตเลยคะ พี่มีคู่ได้เพียงคู่เดียวเท่านั้นนะคะ เราจะค่อยๆช่วยกันนำทางเธอกับมา”เขายกยิ้มขึ้น

ทั้งสองจับจูงมือกันเดินออกมาจากอาคารสถาบันวิทยาศาสตร์มาขึ้นรถเพื่อเดินทางต่อ

“เราจะไปไหนต่อหรอคะ” เธอยิ้มถามเขา

“ไปทานของชอบของหนูคะ ตอนนี้พี่หิวแล้วด้วย”

ชายหนุ่มขับรถเคลื่อนตัวออกไปเพื่อพาแฟนสาวไปร้านอาหารญี่ปุ่นที่เธอและเขาชอบมาทานบ่อยๆ

เมื่อมาถึงทั้งเขาและเธอเดินเข้าร้านไปพร้อมกัน คิมจับมือเธอดึงไปที่โต๊ะที่เขาและเธอนั่งกันประจำ

พนักงานบริกรสาวที่คุ้นเคยกับชายหนุ่มหญิงสาวคู่นี้เดินเข้ามาทักทาย

“สวัสดีคะคุณลูกค้าคู่รักที่น่ารัก เหมือนเดิมมั้ยคะ”

คิม : “เหมือนเดิมก็ได้ครับ” เขายิ้มตอบ

พนักงานสาวเดินออกไปจากโต๊ะของทั้งคู่เพื่อไปสั่งอาหารให้พวกเขา

เบลล์ : “ฉันมาบ่อยขนาดนั้นเลยหรอคะ ชอบทานขนาดนั้นเลยหรอคะ แล้วเหมือนเดิมคืออะไรคะ”

คิม : “ก็มาบ่อยอยู่นะคะ เพราะหนูชอบทานพี่เองก็ชอบ แล้วที่ว่าเหมือนเดิมคงต้องรออาหารมาก่อนคะ”

ในเวลาไม่นานอาหารของทั้งคู่ก็มาเสริฟ์ที่โต๊ะ

หญิงสาวนัยน์ตาเป็นประกายพอใจกับอาหารที่ถูกเสริฟ์ลงตรงหน้า

“โห น่าทานจังนะคะ ฉันชอบปลาฮามาจิที่สุดเลยคะ ทานเลยนะคะ” เธอยิ้มกว้างจนแก้มใสหยิบตะเกียบขึ้นมาพร้อมจัดการอาหารตรงหน้าอย่างมีความสุข

คิม : “ทานเยอะๆเลยคะ ทานให้หมดนะคะ” เขายิ้มกว้างให้เธอก่อนจะลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าด้วยเช่นกัน

(ความชอบทุกอย่างยังเหมือนเดิม ความรู้สึกยังเหมือนเดิม ที่หายไปคือความทรงจำเท่านั้นสินะ) คิมนั่งคิดไปมองแฟนสาวของเขาทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยไป เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเองก็นั่งยิ้มมองเธอจนเพลิน

เบลล์ : “เราจะไปไหนต่อคะ” เธอยิ้มบางถามเขา

คิม : “หนูอยากไปไหนคะ” เขาถามกลับ

เบลล์ : “เราเจอกันที่ไหนคะ” เธอยิ้มตาใสถาม

คิม : “มหาวิทยาลัยคะ ปะงั้นพี่พาหนูไปตอนนี้เลย ตอนเย็นเราต้องนั่งเครื่องไปต่อกันอีก”

เบลล์ : “นั่งเครื่อง นั่งไปไหนคะ” เธอทำหน้าสงสัยเพราะไม่ได้คิดไว้ก่อนว่าจะต้องเดินทางไกล

“ไปทะเลกัน”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น