ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 34: [ปวัน ❤ กันตา] จะเป็นผู้หญิงที่อยู่กับผมไปจนแก่ได้หรือเปล่า? NC 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 34: [ปวัน ❤ กันตา] จะเป็นผู้หญิงที่อยู่กับผมไปจนแก่ได้หรือเปล่า? NC 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2562 07:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 34: [ปวัน ❤ กันตา] จะเป็นผู้หญิงที่อยู่กับผมไปจนแก่ได้หรือเปล่า? NC 100%
แบบอักษร

HATE LOVE 34: จะเป็นผู้หญิงที่อยู่กับผมไปจนแก่ได้หรือเปล่า?


หลังจากผ่านเรื่องราววุ่นวายไปไม่กี่วัน...


ประเทศไทยได้มีข่าวใหญ่เกี่ยวกับวงการคนใหญ่คนโตระดับประเทศ สื่อทุกแขนงรายงานกันอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับท่านวิทวัส...หนึ่งในผู้ลงสมัครเลือกตั้งที่ฉากหน้าใครๆก็ได้เห็นว่าเป็นหนุ่มใหญ่ อบอุ่นและใจดี แต่เบื้องหลังบุคคลคนนี้นั้นทั้งเลี่ยงการชำระภาษี โกงเงินคลัง ค้าประเวณี รวมถึงการฟอกเงินและปลอมรายการทรัพย์สิน ภาคย์และปวันช่วยกันนำหลักฐานที่ได้มาส่งให้กับ ปปช. และ ปปง. จนทำให้ท่าวิทวัสถูกตรวจสอบรวมถึงถูกถอดจากผู้มีสิทธิ์ลงสมัครรับเลือกตั้งในทันที


ในบ้านหลังใหญ่ที่วันนี้ดูจะเงียบเป็นพิเศษ...


กันตากลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้วเดินเข้ามาด้วยความประหลาดใจ ปกติจะต้องเห็นแม่ของเธอมานั่งรอตั้งแต่หน้าประตูบ้านแล้ว แต่ทำไมวันนี้กลับเห็นเพียงแค่ปวันที่ส่งยิ้มให้ทันทีที่เห็นหน้า


"ขอโทษนะครับ วันนี้กว่าจะเคลียร์เรื่องคดีเสร็จก็นานพอควรเลย ไปถึงมหาลัยก็เห็นกันย์ขึ้นรถเมล์ออกมาซะแล้ว"


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เอง" กันตาตอบกลับก่อนจะก้มหน้าลง "เรื่อง เอ่อ...ภรรยาเก่าของคุณ ตำรวจเขาว่ายังไงบ้างหรอคะ?"


ปวันถอนหายใจ "ชะเอมเสียสติไปแล้วล่ะครับ เพ้อหาแต่แม่แล้วก็เงินอย่างเดียว" ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า กันตาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆแล้วกุมมือของเขาเอาวไว้ "ผมเคยคิดนะว่าแต่งงานแล้วก็อยากจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่ แต่อะไรๆที่หวังเอาไว้ก็พังไปหมด"


"เป็นเรื่องธรรมดาค่ะ ถ้าไม่ใช่คนที่โชคดีสุดก็ต้องเจออะไรมาขัดอยู่บ้างล่ะ"


"ก็จริงนะครับ แต่ผมคิดว่าตอนนี้ความโชคดีกลับมาอยู่กับผมแล้วล่ะ" เมื่อได้ยินเสียงนุ่มละมุนของเขากันตาก็เริ่มหน้าแดงด้วยความเขินอาย ปวันเคลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆข้างใบหูของเธอ "กันย์จะเป็นผู้หญิงที่อยู่กับผม และจะแก่ไปพร้อมๆกันได้ไหมครับ?"


"คือ..." เขาก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วทำไมยังจะต้องมาถามเธอแบบนี้อีกนะ


ปวันบิ้มแลดูมีเลศนัย เขาสอดมือไปด้านหลังแล้วโอบเอวบางเอาไว้ "วันนี้ผู้ใหญ่ก็ไม่อยู่กันด้วยสิครับ ไปทริปบุญทางอิสานตั้งสามวัน แล้วระหว่างนี้เราสองคนจะทำอะไรกันดีนะ..." ร่างเล็กรีบดีดตัวออกจากอ้อมแขนของเขา อาการเก้ๆกังๆทำตัวไม่ถูกแบบนั้นยิ้งทำให้เขารู้สึกถึงความน่ารักและความไร้เดียงสาของเธอมากขึ้น จะผิดมากไหมนะที่อารมณ์ผู้ชายอย่างเขามันคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ 


"กันย์มีรายงานต้องทำส่งค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"


"เดี๋ยวสิครับ" ปวันรีบลุกตามไปท่ามกลางสายตาของคนงานในบ้านหลังนี้ ดูไม่ต่างอะไรกับสามีภรรยาที่กำลังเล่นหยอกล้อกันอยู่ ชายหนุ่มวิ่งตามไปจนถึงชั้นสองจนกระคว้าตัวกันตาเอาไว้ได้ก่อนที่เธอจะชิงหนีปิดประตูห้องนอนได้เสียก่อน เขาหัวเราะเบาๆก่อนจะกระซิบผ่านใบหูของเธอด้วยความนุ่มละมุน "แต่งงานกับผมนะ"


พอได้ยินคำนี้เธอก็นิ่งไปอีกครั้ง กันตาค่อยๆหันไปคนที่โอบกอดเธออยู่ในตอนนี้ "แต่กันย์ยังเรียนไม่จบเลยนะคะ เรื่องแบบนี้ต้องรออีกสักสามสี่ปีก่อนก็ได้"


"ยายกับตาของผมยังแต่งงานตอนอายุสิบหกได้เลย ปู่กับย่าก็แต่งงานกันตอนอายุสิบแปด กันย์ไม่เห็นต้องเครียดเรื่องนี้เลยนะครับ"


"อย่าเอาคนรุ่นเราไปเปรียบกับคนรุ่นก่อนสิคะ ยุคสมัยไม่เหมือนกัน ว้าย!!" ร่างของเธอถูกยกให้ลอยขึ้น กันตาตกใจยกสองแขนขึ้นโอบคอของเขาเอาไว้แน่น "กันย์ไม่เล่นแบบนี้นะคะ"


"ใครว่าผมเล่น จริงจังต่างหากล่ะ เอาเป็นว่าผมไม่รอแล้วนะครับ ผู้ใหญ่กลับมาเมื่อไหร่ผมจะทำเรื่องสู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราวเลยก็แล้วกันนะ"


กันตาไม่อาจหาข้อโต้แย้งกับเขาได้อีก ร่างของเธอถูกอุ้มพาเข้ามาในห้องนอนโดยที่ถูกวางลงบนเตียงนอนด้วยความนุ่มนวล ร่างกายที่ตัวเล็กกว่าและยังเสียเปรียบอีกมากถูกตราตรึงเอาไว้ด้วยท่อนแขนของเขาทั้งสองข้าง ใครจะไปคิดว่าผู้ชายที่สุดแสนจะอบอุ่น ใจดี สุภาพและเป็นมิตรต่อโลกอย่างปวันนั้นจริงๆแล้วก็ซ่อนวิญญาณเสือร้ายเอาไว้อยู่ภายในได้อย่างแนบเนียน


ใบหน้าหล่อละมุนก้มลงจูบเบาๆที่แก้มขวาของเธอ "สรุป...กันย์จะแต่งงานกับผมหรือเปล่าครับ?"


"มั่นใจแล้วจริงๆหรอคะ?" เธอถามเขาอีกครั้งด้วยความหวั่นไหว? คนที่เคยผิดหวังกับชีวิตคู่อย่างเขาจะทำใจได้จริงๆแบบที่แสดงออกน่ะหรอ? คิดไม่ตกเลยจริงๆ


"มั่นใจครับ" ปลายจมูกสัมผัสเบาๆที่แก้มนิ่มแล้วสอดแขนไปด้านหลังของเธอ ปวันเพิ่มแรงกอดรัดเธอเอาไว้แทนความรู้สึกที่มีในตอนนี้ "ผมเคยพลาดมาแล้วจะพลาดอีกผมก็พร้อมที่จะรับ ตั้งแต่ที่เจอกับกันย์ผมเชื่อนะว่าจะไม่เป็นแบบนั้นอีก...เพราะผมเจอคนที่ตามหามาทั้งชีวิตแล้ว"


"...." ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะกอดตอบเขา


"อนาคตผมไม่รู้แต่ตอนนี้ผมอยากจะมีกันย์อยู่ข้างๆ คอยให้กำลังใจ เป็นแบบที่เป็นอยู่ในตอนนี้แต่อยากจะเปลี่ยนสถานะของเราให้มั่นคงมากขึ้น แต่งงานกับผมนะครับ!"


"ค่ะ" กันตาตอบกลับแม้ว่าจะมีความกังวลเกิดขึ้น จริงอย่างที่เขาบอกว่าอนาคตหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ ความรู้สึกของเธอตอนนี้ก็มีเพียงแต่เขาทั้งใจ อยากจะคอยอยู่ให้กำลังใจในทุกๆวันและตื่นมาก็อยากจะเจอเขาเป็นคนแรก


ความรักเป็นแบบนี้นี่เอง...


ปวันดีใจจนเนื้อเต้น เขาดันตัวขึ้นมมองหน้าเธอแล้วยิ้มไม่นานก็ก้มลงประกบริมฝีปาก ความอ่อนโยน อ่อนหวานทำให้กันตารู้สึกได้รับความรักจากเขาอย่างเต็มที่ ร่างกายโอนอ่อนไปตามความนุ่มนวลที่เขามอบให้ แม้จะคิดว่าสิ่งที่กำลังทำนั้นมันอาจจะผิดในบางเรื่อง แต่ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าความรู้สึกแบบนี้มันเป็นเพราะอะไร


ปวันปลดเปลื้องเครื่องแบบของเธอออกจนหมดแล้วจึงถอดชุดบนตัวเขาออกตาม กันตาเขินอายโดยที่เธอหลับตาและยกสองแขนขึ้นมาปิดเนื้ออกของเธอเอาไว้ ชายหนุ่มลูบผมเธอเบาๆพร้อมจุมพิตหนึ่งครั้งที่หน้าผาก "ผมสัญญานะว่าจะไม่ทำให้กันย์ต้องเจ็บมาก"


กันตาพยักหน้าตอบก่อนจะคลายมือออก ริมฝีปากอิ่มเม้มเรียวเป็นเส้นตรง สองมือจิกเล็บฝังเข้าไปที่ไหล่กว้างเมื่อชายหนุ่มใช้มือเข้าไปสัมผัสที่จุดอ่อนไหวของเธอ กันตามองแผงอกขาวแกร่งนั้นด้วยความตื่นเต้นเผลอยกมือลูบราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ และได้สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่อยู่ภายในร่างกายของเขา


พึ่บ !!


ร่างกายของเธอโอนอ่อนไปตามแต่ที่ใจของเขาต้องการ หากว่าเขากลืนกินเธอได้ก็คงจะทำไปแล้ว ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วหน้าท้องแบนก่อนจะไต่ขึ้นมาลิ้มรสยอดบัวคู่งาม


“อื้ม!” เสียงครางฮึมในลำคอของเขากำลังบอกถึงความหวาน ลิ้นร้อนตวัดเลยยอดถันราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้ ร่างงามสั่นกระเส่าไปด้วยความวาบหวามในทรวง เนื้อนวลขาวบัดนี้แดงระเรื่อไปทั้งตัว ความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาค่อยๆเคลื่อนลงสู่ด้านล่างอีกครั้ง มือหนาสองข้างจับขาเรียวแยกออก ตาคมมองสักพักก็เริ่มใช้ลิ้นเลียชิมน้ำหวานที่ออกมาตามร่อง “อ๊ะ อ๊า !!”


ยิ่งได้ยิงเสียงของเธอเขาก็เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ร่างบางบิดไปมาจนแทบจะไม่มีสติ ปลายเท้าจิกเกร็งจนปวันรู้สึกถึงความบีบแน่นตรงช่วงหัวไหล่ของเขา กายสาวกระตุกเกร็งพร้อมกับพ่นลมหายใจหอบๆได้ไม่นานริมฝีปากของเธอก็ถูกช่วงชิงโดยเขาอีกครั้ง ตอนนี้เขาพร้อมที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับเธอแล้ว


"กันย์ยังไม่อยากท้องตอนนี้ค่ะ" เธอเอ่ยปากขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงผลบางอย่างที่จะตามมาหลังจากนี้ได้ "คุณปวัน..."


"ผมรู้ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้เตรียมตัว เอาเป็นว่าเสร็จจากนี้ผมจะไปซื้อยาคุมฉุกเฉินให้นะ"


“จะได้ผลหรอคะ? อึก กรี๊ดดด อึกก เจ็บ! อั่ก...อื้ออ”


“อ่าห์ อดทนหน่อยนะครับ”


แม้ว่าน้ำตากำลังเอ่อล้นออกมาด้วยความเจ็บแต่เธอก็ยอมที่จะทน กันตาพยักหน้าเบาๆอีกครั้งจากนั้นปวันจึงเริ่มขยับกายในทันที ร่างสูงขยับสะโพกรัวถี่ๆเข้าออก ความเจ็บค่อยๆบรรเทาลงไปมากแล้ว กลางกายสาวตอบรับสัมผัสลึกซึ้งจากชายหนุ่มจนเขารู้สึกทรมาน ความคับแน่นภายกำลังเร่งรัดให้เขาหลอมรวมกับตัวเธอให้เร็วยิ่งขึ้น แต่ใช่ว่าจะยอมเสียเมื่อไหร่ เขาผ่อนจังหวะลงช้าเพื่อให้เวลาความสุขของทั้งคู่ยังดำเนินไปได้นานๆ


“อ่ะ คุณปวัน..อ๊ะๆ กันย์ร้อนค่ะ อื้ออ”


“ขอ...อ่าห์ ขอผมอยู่นานๆนะครับ ซี๊ดดด”


เสียงเนื้อกระทบกันเป็นช่วงๆสร้างความเร้าใจให้คนที่กำลังคุมเกมส์ในตอนนี้เป็นอย่างมาก ทุกความรู้สึกตอนนี้ถาโถมเขามาจนบรรยายไม่ได้ มีทั้งความร้อนแรง อ่อนหวาน บางครั้งก็ละมุนจนตัวเบาและล่องลอยอยู่กลางอากาศ การถูกโอบกอดด้วยความรักมันเป็นอย่างนี้นี่เอง เมื่อใกล้ถึงปลายผั่งก็เร่งจังหวะอีกครั้ง สองมือรั้งสะโพกกลมสวยแล้วเลยผมที่กำลังปกปิดใบหน้าให้การมองเห็นชัดเจนขึ้น


กรี๊ดดด/ อึก อ่าหห์


แฮ่กๆ


เสียงหอบกระเส่าดังขึ้นหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น ปวันปลดปล่อยทุุกอย่างเข้าไปในตัวเธอจนหมดสิ้นก่อนจะล้มลงนอนข้างๆเธอ กันตาตัวสั่นเล็กน้องพร้อมกับความรู้สึกหวิวๆที่เกิดมา หัวใจมันเต้นโครมครามราวกับว่าจะทะลุออกมาเสียให้ได้ ตอนนี้เธอเป็นของเขาไปแล้ว...


จุ๊บ !!


ปวันจูบแก้มคนที่กำลังนอนนิ่งไม่ยอมเคลื่อนไหว "กันย์กลัวหรอครับ?"


เธอหลับตาลงสักพัก "กลัวค่ะ กลัวทุกอย่างเลย... อึก"


"ไม่ร้องไห้สิครับ งั้น...พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องงานแต่งค่อยว่ากันอีกที" ปวันดึงร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับเธอ "ไม่ต้องกลัวนะครับ พักผ่อนนะ"


คนถูกปลอบค่อยๆคลายกังวล ความอ่อนล้ากำลังกล่อมให้เธอหลับลงในอ้อมแขนของเขา ส่วนปวันเมื่อเห็นว่าเธอหลับสนิทก็จัดท่านอนให้เธอได้นอนสบายที่สุดก่อนที่ตัวเขาจะสวมเสื้อผ้าและเดินออกไปจากห้อง โดยสั่งให้แม่ครัวเตรียมอาหารเย็นเอาไว้หากว่ากันตาตื่นขึ้นมาตอนไหนจะได้ทานได้เลยแถมยังรวบรวมความกล้าไปซื้อยาคุมฉุกเฉินเองเสียนี่


เรื่องแค่นี้จะทำให้เธอไม่ได้ก็ไม่ใช่ปวันแล้วล่ะ ใบหน้าหล่อละมุนเผยยิ้มอบอุ่นอีกครั้งเมื่อคิดถึงรอยยิ้มของกันตา เขารู้แล้วล่ะว่าของขวัญวันแต่งงานเขาจะมอบอะไรให้กับเธอ....


###########


หลายสามเดือนต่อมา...


หลังจากการให้ปากคำและดำเนินคดีเสร็จสิ้น ต่อไปก็รอแค่คำพิพากษาของศาลเท่านั้นซึ่งผลจะออกมาเป็นแบบไหนทุกคนนั้นรู้คำตอบดีอยูแล้ว ภัทธิราแต่งงานไปคิดรินได้หนึ่งเดือนแล้วแต่ทุกคนก็ยังคงเป็นห่วงอยู่เสมอ ส่วนภิชญ์ตอนนี้ก็กำลังเตรียมตัวทำเรื่องกลับไปเรียนต่อที่อเมริกาตามคำสั่งของภาคิณ ทางด้านภีมะ...ตอนนี้ภาระหน้าที่ของเขาเองก็จบสิ้นลงแล้วและกำลังจะกลับพิษณุโลกเช่นกัน


ในวัดแถบชานเมือง...


เมรุเผาศพ...


วันนี้เป็นวันสุดท้ายในการมีตัวตนบนโลกสำหรับร่างของสิรินที่หลับโดยไม่มีวันฟื้น ญาติพี่น้องของเธอหลังจากทราบข่าวก็ไม่มีใครมาร่วมฌาปนกิจสักคนแถมยังตัดขาดไม่รับรู้เรื่องราวของคนๆนี้เสียอีก หลังจากที่สรุปสำนวนคดีเสร็จเรียบร้อยแล้วทางการจึงนำร่างมาประกอบพิธีทางศาสนาให้เรียบร้อย ทั้งหมดนี้อัศนัยและภาคิณร่วมกันช่วยเป็นเจ้าภาพให้ทั้งสามวัน ทุกคนที่เคยเกี่ยวข้องด้วยก็มารวมตวกันอยู่ในวันนี้


ในขณะที่กำลังวางดอกไม้จันท์กันนั้น วินิตราเดินมาหยุดตรงรูปที่ตั้งอยู่ด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ อัศนัยแตะไหล่ภรรยาของเขาแล้วกระซิบเบาๆ "ทุกอย่างมันจบแล้วนิต เขาไม่สามารถมาทำอะไรพวกเราได้อีกแล้ว"


"ค่ะ" วินิตราวางดอกไม้จันท์ไว้บนแท่นแล้วหลับตาลงสักพัก "ฉันอโหสิกรรมให้แต่ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะให้อภัยเธอ สิ่งที่เธอทำกับฉัน ครอบครัวฉัน โดยเฉพาะกับลูกของฉันมันไม่สามารถที่จะอะไรมายกโทษให้เธอได้หรอกนะสิริน หวังว่าคงจะเข้าใจ! ถ้าโลกหลังความตายมีจริงฉันจะไม่ขอให้เธอไปในที่ๆชอบ แต่ฉันขอให้เธอรับกรรมจนถึงที่สุดและชดใช้ให้หมดโดยเร็ว ชาติหน้าหรือชาติไหนก็อย่าได้กลับมาเจอกันอีกเลย"


อัศนัยจับมือภรรยาของเขาเดินลงมาเพื่อให้คนอื่นๆที่รออยู่ได้เข้าไปต่อ งานในช่วงนี้เสร็จไวเพราะนอกจากสองครอบครัวที่เคยพัวพันกับสิรินก็ไม่มีใครอื่นแล้วยกเว้นปวันและกันตา โลงศะเคลื่อนเข้าสู่เตาเผาเป็นขั้นตอนสุดท้าย ควันไปพุ่นไปตามความสูงของปล่องควันลอยล่องไม่สูงมากนัก ทุกคนมองตามต่างก็รู้ซึ้งถึงสัจธรรมได้เป็นอย่างดี


ภาคย์โอบไหล่อินทุกรเอาไว้แล้วหันไปทางคู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ "ไม่เจอกันตั้งหลายวัน คุณปวันดูจะเปิดเผยมากขึ้นนะครับ"


ปวันจับมือกันตาแน่น เขาส่งยิ้มตอบกลับคนถามในทันที "จะเรียกแบบนั้นก็ได้ครับ ตอนนี้ผมกับกันย์...เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ตอนแรกตั้งใจว่าจะจัดงานแต่งเลยหลังจากที่เรื่องคดีความจบลง"


"จริงหรอกันย์!? ทำไมไม่บอกอุ่นบ้างล่ะ" อินทุกรตกใจอยู่ไม่น้อยแต่ก็รู้สึกยินดีกับเพื่อนรักไปด้วย


"กันย์คิดว่ายังไม่ถึงเวลาน่ะ อีกอย่าง...กันย์กลัวว่าคนอื่นจะมองแม่ไม่ดีด้วย" กันตาหันมองไปรอบๆ นึกย้อนไปวันที่เกิดเรื่องร้ายกับตัวเองแล้วก็รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก เพราะมันผ่านไปแล้ว...


วาณิริณเดินควงคู่มากับภาคิณโดยที่มีภิชญ์และภัทธิราเดินตามมาไม่ห่าง "อยู่กันที่นี่เอง งานเสร็จแล้วล่ะจ้ะ คุณอัศนัยเขาจะฝากภาคย์ไปส่งไออุ่นก่อนเพราะจะจัดการเรื่องเอาอัฐิเข้าโกศให้เรียบร้อยซะก่อน"


"พ่อกับแม่คงต้องกลับไปก่อนนะครับ ผมว่าจะเข้าไปจัดการงานที่บริษัทอีกสักหน่อยแล้วจะพาไออุ่นทานอาหารเย็นที่บ้านเราด้วยเลย" ภาคย์มองไปยังน้องสาวฝาแฝดของเขาด้วยความเป็นห่วง "ภัทรล่ะ จะกลับไปบ้านเราก่อนหรือจะกลับบ้าน..."


ภัทธิราถอนหายใจออกมาช้าๆ "ภัทรคงต้องแยกตัวตรงนี้แหละ บอกเขาว่าเสร็จแล้วจะกลับเลย ช้ากว่านี้กลัวว่าจะมีปัญหา" เธอกอดวาณิริณและภาคิณด้วยความคิดถึงอย่างถึงที่สุด "ภัทรกลับก่อนนะคะ คิดถึงพ่อกับแม่ที่สุดเลยค่ะ"


"พ่อก็คิดถึงภัทรนะลูก ดูแลตัวเองดีๆ มีอะไรก็ต้องบอกพ่อกับแม่ทันทีนะ" ภาคิณลูบผมลูกสาว เขาทั้งรักและถนอมลูกสาวคนเดียวมาทั้งชีวิต กลับต้องมามีเรื่องที่แบบนี้เกิดขึ้น...ถ้าคิรินทำภัทธิราต้องเสียใจกลับมาล่ะก็อย่าหวังว่าจะได้เจอลูกของเขาอีกเลย


ภิชญ์เดินเข้ามาจับมือพี่สาวเอาไว้ "พี่ภัทรไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะหาหลักฐานมาพิสูจน์ตัวเองและจะทำให้มันยอมหย่ากับพี่ภัทรให้ได้"


"เอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ภิชญ์ต้องดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงอีก" ภัทธิราเดินถอยออกมาสองก้าว "ภัทรไปก่อนนะภาคย์ ดูแลหัวใจตัวเองดีๆล่ะ ภัทรชอบภาคย์ตอนนี้มากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ"


"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ภาคย์เอื้อมไปกุมมืออินทุกรเอาไว้ "ภาคย์จะไม่ปล่อยให้หัวใจดวงนี้หนีไปไหนอีกแล้ว ภัทรไปเถอะรถเข้ามารอแล้ว"


ทุกคนหันไปทางรถตู้คันสีดำที่คุ้นตาก่อนที่คนของคิรินจะลงมาเปิดประตูรอนายผู้หญิงของพวกเขา ภัทธิรากล่าวลาทุกคนอีกครั้งก่อนจะเดินแยกไปขึ้นรถตู้คันดังกล่าว ภาคย์ได้แต่ภาวนาว่าแฝดน้องของเขาจะได้หลุดพ้นจากสถานนะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียที 


ปวันขยับตัวมาอยู่ข้างๆเขา "ชาติก่อนเราคงทำอะไรร่วมกันมาเยอะนะครับ ชาตินี้ถึงต้องวุ่นวายกันไม่จบ ว่าแต่คุณภาคย์เมื่อไหร่จะมีข่าวดีหรอครับ?"


"ไม่นานเกินรอหรอกครับ ตอนนี้แค่อยากให้ไออุ่นได้ใช้เวลาอยู่กับอานิตให้มากที่สุดก็เท่านั้นเอง" ภาคย์ส่งยิ้มอบอุ่นให้อินทุกร หญิงสาวเขินจนหน้าแดงแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเขา "เอ...หรือจะไปจดทะเบียนสมรสเอาไว้ก่อนเหมือนคุณก็ดีนะ"


"พี่ภาคย์ก็...ทำเล่นไปได้นะคะ!!" อินทุกรทำน้ำเสียงตำหนิเขาเล็กน้อย "แต่ขอบคุณนะคะที่เข้าใจอุ่น"


ชีวิตของคนเรานั้นมีอะไรที่ไม่แน่นอนหลายอย่าง ขนาดคนที่หายไปเกือบยี่สิบปียังได้กลับมาหาคนที่รักได้ คนที่ทำกรรมหนักเอาไว้ก็ได้ชดใช้อย่างสาสมตามผลการกระทำของตัวเอง เหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามานั้นสอนให้ภาคย์รู้จักตัวเองมากยิ่งขึ้น เขาไม่ปฏิเสธว่าความรู้สึกที่เคยมีให้กับอัญชนานั้นคือรักแรกแต่มันไม่ใช่รักแท้ เมื่อหัวใจที่เคยพังไม่เป็นชิ้นดีนั้นได้อินทุกรเก็บมันไปและซ่อมแซมมันจนกลับมาใช้ได้เป็นปกติ 


รักแท้ไม่จำเป็นจะต้องเป็นรักแรกเสมอไป... กว่าจะรู้ว่าอินทุกรเป็นรักแท้และเหมือนดั่งอีกครึ่งของชีวิตก็เกือบจะเสียเธอไปแล้ว ไม่ต่างอะไรกับปวันที่เสียเวลาไปกับชีวิตคู่ที่เหมือนกับถูกสะกดเอาไว้ไม่ให้เห็นอีกด้านของอีกฝ่าย แต่เมื่อหลุดพ้นมาได้ก็เจอแสงสว่างที่ตามหามาชุบชีวิตเขาอีกครั้ง


ความสุขที่แท้จริงนั้นเริ่มต้นขึ้นแล้ว....


_______________________________ 100 % __________________________________


ใครจะรู้ว่าพี่ปวันจะร้ายลึกล่ะนะ...

ตอนหน้าจบแล้วจริงๆนะจ๊าาาาา

ปล.ขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ มาตามๆกันต่อนะ รักนักอ่านทุกคนค่าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}