นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ฤดูที่แตกต่าง NCนิดหน่อย(อัพครบ)

ชื่อตอน : ฤดูที่แตกต่าง NCนิดหน่อย(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 00:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ฤดูที่แตกต่าง NCนิดหน่อย(อัพครบ)
แบบอักษร

​สัปดาห์ต่อมา

เสียงน้ำในสระกระเพื่อม เหมือนมีคนกระโดดขึ้นลงสระว่ายน้ำ มันคือเสียงปลุกให้สองสามีภรรยาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ เฮียโจจุมพิตหน้าผากเนียนของภรรยาหนักๆ ก่อนจะคว้าเสื้อยืดตัวเก่าๆคอกลมมาสวม แล้วเปิดประตูห้องนอนออกไป

​"แอนนี่..ไม่สบายอยู่นะ แล้วทำไมถึงลุกขึ้นมาว่ายน้ำแต่เช้าล่ะ เดี๋ยวไข้ก็กลับมาหรอก?"หญิงสาวโบกมือให้พี่ชาย ขณะที่เธอแหวกว่ายอยู่ในสระ แล้วม้วนตัวกลับไปกลับมาอย่างคล่องแคล่ว

"นี่มันคือการสร้างสมรรถภาพให้กับร่างกายค่ะ พี่พิมพ์มาว่ายน้ำด้วยกันมั้ยคะ เจ้าตัวเล็กจะได้แข็งแรงด้วยไงคะ?"พิมพ์ลูบี่หน้าท้องเบาๆ เธอทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างๆสามี โจนาธานรั้งภรรยาเขามากอดไว้หลวมๆ บ้านนี้กำลังจะมีสมาชิกตัวน้อยเพิ่มอีกคน ต่างก็ลุ้นกันว่าอยากได้ผู้ชายหรือแฝดก็น่าจะดี

"ไม่จ่ะ..พี่ยังไม่กล้าลงหรอก หมอบอกว่ารออีกสักเดือน หรือสองเดือนก่อน แล้วแอนนี่นอนไม่หลับหรอ?"พิมพ์ถามน้องสามีด้วยความเป็นห่วง

"ค่ะ..แอนนี่นอนมาสองวันแล้วนะคะ ยิ่งนอนก็ยิ่งปวดหัวค่ะ เช้าๆแบบนี้อากาศดี้ดีนะคะ นี่ละมั้งที่เขาว่า ฤดูกาลมันเปลี่ยนแปลงเสมอ หนาวๆอยู่ก็มีฝนตก แล้วนี้ที่เมืองไทยคงร้อนมากใช่มั้ยคะ?"

"ใช่จ่ะ..ก็ร้อนแต่ที่เชียงใหม่ตอนเช้าอากาศก็จะเย็นนิดๆ พี่ว่าขึ้นมาเถอะจ่ะแอนนี่เพิ่งฟื้นไข้ บางครั้งอากาศที่นี่กับบ้านเรา ก็อาจจะสวนทางกันจะว่าเป็นฤดูที่แตกต่าง ก็น่าจะใช่นะ"แอนนี่ขึ้นจากสระว่าน้ำ คว้าเสื้อคลุมมาสวม พร้อมกับหยิบขวดน้ำมาดื่มจนหมดขวด

"แอนนี่..มีอะไรอยากเล่าให้เฮียฟังมั้ย?"

"ไม่มีนี่คะ แอนนี่แค่เหนื่อยนิดหน่อย คนเราถ้าไม่เจ็บป่วยก็ไม่รู้ว่าเราอ่อนแอจริง พรุ่งนี้แอนนี่คงจะไปทำงานได้แล้วมั้งคะ แล้วพี่พิมพ์ล่ะคะไม่แพ้เลยหรอ แอนนี่เห็นเฮียอาเจียนตอนเช้า หรือว่าแพ้ท้องแทนเมีย อย่างที่แม่พูดคะ?"

"คงยังงั้นมั้ง เพราะพี่ไม่เป็นไรเลย เฮียบ่นอยากกินแต่ผลไม้ สองคนนั้นเลยจัดมาซะเต็มตู้เย็นเลย ทั้งมะม่วงมะดันเห็นแล้วเสียวฟัน แอนนี่ลงไปกินมื้อเช้าเถอะ จะได้กินยา"

"เฮ้อ..กินข้าวแล้วก็กินยา เป็นแบบนี้ทุกวันแล้วนะคะพี่พิมพ์"แอนนี่ทำหน้าเบื่อๆ

"ร่างกายต้องการพักผ่อน เราจะใช้เขาไม่บันยะบันยังแบบนี้ไม่ได้นะจ๊ะ เรามีเงินมากมายก็จริงแต่ถ้าเราเจ็บป่วย มันก็ไม่มีความหมายอะไรหรอกนะ เก็บแรงเอาไว้นะ"

"ค่ะ..ไว้เลี้ยงหลาน งั้นไปกินข้าวก่อน แล้วแอนนี่ค่อยมาอาบน้ำ อยากสระผมเต็มทีแล้วค่ะ แปลกนะคะหมอบอกว่าก็ให้สระผมได้ตามปกติ แต่แม่เก่งกว่าหมออีกแม่กับป้าพรรณ พูดเหมือนกันเลยห้ามสระผมจนกว่าไข้จะสร่าง แม่เราเก่งกว่าหมออีกค่ะเฮีย"

"แล้วเราเชื่อใครล่ะ?"เฮียโจโยกศรีษะน้องสาวเบาๆ

"แหมเฮีย..ก็ต้องเชื่อแม่สิคะ แอนนี่ถึงไม่กล้าสระผมไง ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมรู้ดี แม่บอกบ่อยๆค่ะว่าแม่รู้ทุกอย่าง"

​"แล้วพี่ธนาโทรฯมาหรือเปล่าจ๊ะ?"

​"โทรมาฯค่ะทุกวันเลย"

"แล้วบอกพี่ธนาเรื่องตัวเองป่วยหรือเปล่า?"

"เปล่าค่ะพี่พิมพ์ แอนนี่ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่ไข้หวัดธรรมดาเท่านั้นกลัวว่า เขาจะไม่มีความสุขในการทำงานค่ะ เขายิ่งเป็นคนคิดมากอยู่อยู่ด้วย เราต้องอยู่ให้ได้ค่ะ"

"แอนนี่..เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะ มีอะไรก็เล่ามาเฮียแล้วก็ทุกๆคนพร้อมรับฟังน้องเสมอนะ"

"ขอบคุณค่ะเฮีย พวกเราโชคดีจังนะคะที่มีพี่สะใภ้มีหลาน แถมยังมีแม่พี่พิมพ์มาอยู่ด้วย ป้าพรรณทำอาหารเก่งที่สุดค่ะ แล้วก็ไม่ค่อยอยู่นิ่ง อ้อ..พี่ปลัดส่งรูปเจ้าดุ๊กดิ๊กมา แอนนี่ต้องเอาให้น้องเดียร์ดูแต่อย่าบอกนะว่า หลานต้องร้องไห้แน่ๆ"

"เฮียว่าจริง เขารักของเขานี่"อยาาว่าแต่น้องเดียร์เลยเฮียโจก็รู้สึกว่า ภรรยาเขาเองก็น้ำตาคลอเหมือนกัน ชายหนุ่มเลยกระชับไหล่เธอมากอดแน่นๆ

"ก็มันคิดถึงนี่คะ"

"เฮียรู้..สักวันเราจะกลับไปเฮียกำลังหาทาง จะเอามันมาอยู่ที่นี่หรือจะหาตัวใหม่ให้ลูกดี ยัยหนูรักเจ้าดุ๊กดิ๊กมากแม่เอง ก็คงจะคิดถึงมันๆก็เหมือนคนเมื่อเจ้าของไม่อยู ก็คงใจสลายแต่มันแค่พูดไม่ได้เท่านั้นเอง"

"อรุณสวัสดิ์จ้าเด็กน้อย.."แค่ได้ยินเสียงแม่ น้องเดียร์วางของเล่นในมือ ถลาเข้าหาพ่อแม่ตั้งแต่เธอรู้ว่าแม่กำลังจะมีน้อง คุณย่าก็บอกหลานสาวว่าจะนอนใกล้แม่ไม่ได้ เดี๋ยวศอกเข่าจะไปโดนน้องเข้า ตอนนี้เลยต้องนอนห้องคุณย่า หรือไม่ก็ห้องแม่ใหญ่

"แม่จ๋ากับปะป๋ามาแล้วค่ะ หนูคิดถึงแม่จ๋าจังหอมหน่อย ฟอดด/เอ้า..หอมปะป๋าด้วยสิครับ..มานี่เลยเจ้าตัวแสบ ฟอดด"ร่างเล็กลอยหวือขึ้นในวงแขนผู้เป็นพ่อ เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

"แม่ว่าลูกดูหน้าโรยๆนะแอนนี่กับพิมพ์หน้าซีดมาก ดื่มซุปไก่ก่อนดีมั้ยจ๊ะ?"แม่สามีมักจะเป็นห่วงกลัวว่าทั้งลูกสาว และสะใภ้จะเป็นลมเอา

"ขอข้าวดีกว่านะคะแม่ ป้าพรรณขาวันนั้นแกงส้มดอกแคอร่อยค่ะ แล้วถ้าวันนี้ถ้าแอนนี่อยากกินอีกจะมีมั้ยนะ?"

"ได้ค่ะไว้มื้อเย็นดีมั้ยคะ? แต่หนูแอนนี่ต้องทานเยอะๆนะ พักนี้ป้าว่าหนูผอมไปนะลูก ต้องกินเยอะๆนะ"

"เจ้าค่ะ อีกหน่อยแอนนี่ก็จะอ้วนเป็นหมูสิคะ"

"555..อีกหน่อยเจ้ก็จะอ้วน โหคงเหมือนอะไรนะตัวเล็กช่วยพี่แพทคิดหน่อย คุณอาของหนูจะเหมือนอะไรดีน้อ?"น้องเดียร์ช่วยคิด

"เหมือนตัวนี้ของหนูค่ะ อุ๋งอุ๋งอ้วนมากๆท้องป่องเพราะกินเยอะ"แอนนี่หันมาเข่นเขี้ยวให้หลานสาว

"เจ้าตัวแสบนี่ว่าเค้าหรอ?"

"อ้าาา..พี่แพทช่วยด้วยค่า"

"ไม่ช่วยตัวมใครตัวมันเลย"

"กินข้าวเถอะลูก แอนนี่วันนี้ลูกก็พักเถอะเรานอนอยู่บ้านสักวัน จะเป็นไรมั้ยคุณ?"หมวยเล็กหันมาถามสามี

"ไม่หรอกพักผ่อนก่อนก็ได้ เดี๋ยวป๋าเอานายแพทไปเป็นเพื่อน เมื่อวานมีงานค้างอยู่ปิดเทอมแล้ว ต้องช่วยพ่อแม่ทำมาหากินสิิจะมานั่งๆนอนๆวันๆเอาแต่เล่นเกม มันไม่ไหวหรอกนะ"เควินเอ็ดลูกชายคนเล็ก

"โธ่ป๋า..ใครว่านั่งๆนอนๆล่ะครับ แพทช่วยเลี้ยงหลานนะครับ แล้วเมื่อวานแพทก็เก็บห้องนอนเองด้วย ตอนนี้จะทำเองทุกอย่างฮะ ซักผ้าถูบ้านให้ทำอะไรก็ได้ แต่ไม่ต้องไปที่ห้างได้มั้ยฮะ คนเยอะแล้วเวียนหัวจะเป็นลม"

"นายเป็นผู้ชายนะเว้ย"

"โธ่เฮีย..แพทเหม็นกลิ่นน้ำหอมของผู้คน มันหลายกลิ่นฉุนจัด เข้าๆออกๆก้มๆเงยๆไม่เอาดีกว่า แต่วันนี้เมื่อป๋าอยากให้ไปแพทก็จะไปฮะ แต่มีข้อแม้จะพาตัวเล็กไปด้วย"

"งั้นแม่ก็ต้องไปด้วย แม่ไม่ยอมให้ยัยหนูไปกับแพทแน่จริงมั้ยลูก?"น้องเดียร์ห่อไหล่แถมยังส่ายหัวอีก

"แม่คะ..น้องไม่ไปหรอกค่ะ อย่าพาหลานไปเลยให้เขาอยู่นี่ นายแพทไปกับป๋านี่เป็นคำสั่งเจ้เข้าใจ๋?"

"ครับ..ตัวเล็กไม่มีใครรักพี่แพทเลย"

"แต่หนูรักค่ะ หนูรักทุกคนเลยด้วย รักน้องหนูด้วยค่ะ"น้องเดียร์ลงไปนั่งใต้โต๊ะ แนบหูอยู่กับท้องแม่

"อุ้ยย..เสียงน้องร้องไห้ด้วยค่ะ"

"นั่นไม่ใช่น้องหรอกลูก น้องยังไม่โตเลยสักนิดหนูมาทานข้าวดีกว่านะ"น้องเดียร์มุดมาหาปะป๋า โผล่หน้ามายิ้มแป้น

"ค่ะ..ป้อนหนูหน่อยนะ"

คุณทวดได้แต่ยิ้ม ไม่พูดอะไรแค่นี้ก็มีความสุขเหลือล้นแล้ว อีกหน่อยคงจะมีเสียงพี่น้องวิ่งตึงๆอยู่แถวนี้ คงครึกครื้นดีเนื่องจาก บ้านนี้เงียบมานานแล้ว

"หนูอาบน้ำแล้วหรอคะ?"

"ค่ะ..ต้องหอมดูค่ะ"

"งั้นแอนนี่หอมดีกว่ามาค่ะ"น้องเดียร์มุดไปใต้โต๊ะกินข้าวอีกรอบ คราวนี้มาโผล่ที่ข้างคุณอาสาว

"ทำไมไม่เปลี่ยนชุดคะ คุณอาไปว่ายน้ำมาค่ะ"

"ใช่ค่ะฟอดดด หอมจัง จะพูดเยอะไปแล้วเรา เดี๋ยวอาไปอาบน้ำนะ ไปด้วยมั้ยแล้วค่อยมาใหม่"

"ไปค่ะ..พี่แพทห้ามหลับนะต้องเป็นม้าให้หนูอีกวัน"

"โอ้ยย..อีกแล้วหรอ ขอตายดีกว่า"

"คิกๆ พี่แพทจะตายแล้ว ไม่เป็นม้าให้หนูๆจะฟ้องคุณทวดแน่ โป้งด้วย"น้องเดียร์ทำแก้มป่อง ก่อนจะเดินตามแอนนี่ไป

"เอ้า..หลานโกรธ เออๆๆก็ได้รีบมานะเจ้าตัวแสบ"เด็กหญิงตัวน้อยค่อยหันมายิ้มให้จนตาหยี

​"ทำไมกินข้าวน้อยจัง เฮียว่าพิมพ์ซูบไปนะ"

​"ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ แต่ง่วงมากกว่าแล้วเฮียล่ะคะ คิดว่าลูกเราจะเป็นชายหรือหญิง?"พิมพ์หันมาถามสามี ท้องคนนี้เธอไม่มีอาการแพ้ แต่ท้องน้องเดียร์เธอแพ้มาก

"พิมพ์..เฮียนึกออกแล้วก่อนหน้านี้ เฮียเคยเป็นอาการแบบนี้มาก่อน คุณย่าบอกว่าถ้ามันมีเมียต้องคิดว่ามันแพ้ท้องแทนเมียแน่ ใช่แล้วตอนนั้นที่เฮียกลับมาบ้าน เรานัดกันจะไปฉลองวันเกิดพิมพ์"

"ค่ะ..พิมพ์รีบก็เลยลืม"

"แต่เฮียกลับชอบ และอยากขอบคุณเมียด้วยซ้ำ เพราะความรักที่เฮียมีต่อพิมพ์ต่อลูก ทำให้เฮียฟื้นขึ้นมาเพื่อมาหาคนที่เฮียรัก จุ๊ฟขอบคุณที่รัก เฮียขอบคุณที่สุดเลย"

โจนาธานรั้งภรรยาสาว เข้ามากอดไว้ เขามอบจูบหวานล้ำให้เธออย่างดูดดื่ม อีกไม่นานเกินรอเขาจะได้เห็นลูกน้อยอีกคน หรือสองคนเชื่อว่าความฝัน เมื่อครั้งก่อนจะเป็นจริง

เวลา20:00 อ.ฝางประเทศไทย

​"ธนาท่านนายอำเภอโทรฯมาหาพ่อ ลูกให้เหตุผลว่ายังไง ที่ลาออกจากราชการเพราะอนาคตว่าที่นายอำเภอของลูก กำลังจะมานะ"

"ก็ให้เหตุผลว่าจะแต่งงาน แล้วก็จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศครับพ่อ"กำนันปันกับภรรยารู้สึกใจหาย สองสามีภรรยาไม่ได้หวังเลยว่าเมื่อไหร่ลูกชายจะกลับมาอีก

"มันถูกต้องแล้วที่ลูกไป เพราะแม่ไม่แน่ใจเลยว่าหนูแอนนี่จะอยู่ที่นี่ได้ แล้วอีกอย่างน้องเป็นผู้หญิงแม่ว่ามันไม่ยุติธรรม ที่เราจะดึงให้เขามาอยู่ที่นี่ สภาพแวดล้อมเอย หรือเรื่องอื่นเขาไม่ชินคงอยู่ยากนะบ้านนอกคอกนาแบบนี้"

"ครับ แต่แอนนี่มาได้ผมจะพาแอนนี่ไปที่สวนส้มของเรา ที่โน่นอากาศดีกว่าเธอบอกว่าจะมาหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้วฮะ เราจะอยู่ที่นี่สักเดือนหนึ่ง"

​"จริงหรอพี่ธนา เดือนหนึ่งของพี่มันมีความหมายกับพวกเรามากนะฮะ"แทนไทยรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

​"ไอ้แทน..ฉันไม่ได้ไปแล้วไปลับซะหน่อย จะกลับมาบ่อยๆทุกเดือนเลยดีมั้ยแม่จ๋า?"

"เป็นเจ้าของสายการบินหรือไง เจ้าลูกคนนี้พูดไม่คิดไปกลับครึ่งแสน พ่อกับแม่อยู่ทางนี้ต้องแสนสาหัสแน่ๆจ่ะ"

"พ่อแล้วท่านจะเซ็นต์มั้ยครับ?"

​"ท่านก็บอกว่ากลับไปทบทวนก่อนดีมั้ย ถ้าลูกอยากเรียนต่อ ก็ลาเรียนต่อก็ได้ไม่จำเป็นต้องลาออกนี่นา"ธนาคิดเหมือนที่พ่อพูด แต่พอเรียนจบก็ต้องกลับมาทำงานอีก อนาคตไม่มีใครบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้าเขาเรียนจบแล้วไม่มาทำงานล่ะ นั่นมันเป็นการเห็นแก่ตัวที่น่ารังเกียจที่สุด ที่หลายๆคนชอบทำ แต่เขาจะไม่ทำแบบนั้นแน่

"ผมจะโทรฯหาแอนนี่ครับพ่อแม่ขอตัวนะฮะ"

"เราเปลี่ยนใจลูกชายไม่ได้หรอกพ่อ ลูกเรารักเขาฉะนั้น ต้องรีบไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย รับปากเขาแล้วนี่"กำนันปันก็รู้เหมือนกันไม่ใช่ไม่รู้ เพราะฝ่ายหญิงให้เวลาสามเดือน แต่ดูท่าคงไม่ถึงกำหนดแน่คงต้องรีบเดินทางไปก่อน คงไม่ช้านี้แล้ว

"ฮัลโหล..แอนนี่นี่พ่เองนะ"ปลายสายมีคนรับ แต่ไม่มีคนพูด

[คุณอากินยาอยูค่ะ หนูคือน้องเดียร์ค่ะ]

"คุณอากินยา คุณยาเป็นอะไรคะหนูนี่ลุงธนานะ คุณอาเป็นอะไรลูก บอกลุงเร็วน้องเดียร์หนูบอกลุงหน่อยครับ"

[คุณอาเป็นไข้หวัดค่ะ/ยัยหนูใครโทรฯมาลูก เอามือถือมาให้อาค่ะ]

"แอนนี่..เป็นอะไรหรือเปล่า พี่คิดถึงแอนนี่ที่สุดบอกพี่สิคนดี แอนนี่ไม่สบายเป็นอะไร หายหรือยังที่รักบอกพี่เร็ว"คำถามรัวๆจนคนปลายสายไม่รู้จะตอบอันไหนก่อน

[พี่ธนา..ใจเย็นๆนะคะ แอนนี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่เป็นไข้หวัดนิดหน่อยเองค่ะ ไม่ต้องห่วงแอนนี่หรอกนะ เจ้าตัวแสบตามเข้ามาด้วยแอนนี่อาบน้ำเสร็จ ก็เลยจะกินยาหายแล้วจริงๆค่ะ]

"งั้นเปิดกล้องตอนนี้เลยแอนนี่"

[อย่าดีกว่าค่ะ แอนนี่ไม่ได้เป็นอะไรค่ะพี่ธนา เชื่อกันบ้างสิคะ ถ้าไม่ยอมเชื่อฟังเราไม่ต้องคุยกันอีกค่ะ แล้วทุกอย่างก็จบไม่ต้องคุยกันเอาอย่างนั้นมั้ยคะ]

"ไม่นะแอนนี่พี่ก็แค่เป็นห่วง ที่รักพี่คิดถึงแอนนี่เจียนบ้าแล้วนะ พี่กำลังจะจัดการทุกอย่าง และไม่ช้าก็คงจะเรียบร้อย พี่จะไปหาแอนนี่ให้เร็วที่สุดรอพี่นะคนดี"

[ค่ะ..แอนนี่จะรอพี่ธนาอย่าคิดมากนะคะ แอนนี่แค่เป็นหวัดไปหาหมอแล้ว แอนนี่นอนมาสองวันแล้วค่ะ เช้านี้ก็เลยลุกไปไว่ายน้ำแล้วก็ทานข้าว ตอนนี้กินยาแล้ว กะจะนอนพักอีกหน่อย พี่ธนาไม่ต้องห่วงนะคะ แอนนี่ไม่เป็นไรค่ะ]

"แน่นะคนดี"

[ค่ะ..ตอนนี้ทุกคนที่บ้านดีใจใหญ่ พี่พิมพ์จะมีน้องอีกคนแล้วค่ะ..อ้อ..หลานจะคุยด้วย คุยกับเขาหน่อยนะคะ..ตัวเล็กมาเร็ว/ค่ะ..ลุงธนาพี่ดุ๊กดิ๊กของหนูอยู่ไหนคะ]

"พี่ดุ๊กดิ๊กของหนูอยู่ในบ้าน เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้เอง คุณอาบอกว่าหนูกำลังจะมีน้องใช่มั้ยคะ"

[ค่ะ..น้องหนูอยู่ในท้องแม่จ๋าค่ะ น้องยังเล็กอยู่ค่ะ หนูจะไปหาแม่จ๋าก่อนนะคะ/ค่ะพี่ธนา คิดถึงค่ะขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ รีบมาสิคะแอนนี่คิดถึง]

"รออีกไม่นานหรอกครับ ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย พี่จะรีบไปทันที คราวนี้ไอ้พอร์ซคงไม่ได้ไปด้วย พี่คงไปกับพ่อแม่ แล้วก็นายแทน อีกไม่นานเราจะได้พบกันรอพี่นะคนดี"

[ค่ะพี่ธนา ดึกแล้วไปนอนเถอะนะคะ ไม่ต้องห่วงค่ะแอนนี่ไม่เป็นไรบายค่ะ]ปลายสายกดวางไปแล้ว เธอบอกไม่ให้เขาเป็นห่วง มันจะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่ให้ห่วงแฟนเขาทั้งคน อยู่ห่างกันแบบนี้แล้วที่หลานสาวบอกไม่สบาย ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้างมีอะไรไม่ค่อยเล่า 

​ก๊อกๆๆ

​"เชิญฮะ..แม่ยังไม่นอนหรอครับ?"

"ธนา...แม่กับพ่อเข้าใจลูกนะ แม่รู้ว่าลูกเป็นห่วงหนูแอนนี่ แล้วพ่อกับแม่ก็ตกลงกันแล้ว พรุ่งนี้เราจะไปหาฤกษ์ยามให้ เราจะเดินทางไปทันทีที่เรื่องของลูกอนุมัติจ่ะ"

"ขอบคุณฮะ แอนนี่ไม่สบายครับแม่เมื่อกี้ผมโทรฯไปถ้าเจ้าตัวเล็กไม่รับโทรศัพท์ ก็ไม่รู้เลยว่าแอนนี่ป่วย เธอบอกว่านอนอยู่บ้านสองวันแล้ว ไม่ได้ไปทำงานเลย ผมเป็นห่วงเธอฮะแม่"หลายวันมานี่ลูกชายดูเงียบๆ ไม่ร่าเริงเหมือนก่อน

"แม่รู้จ่ะ ธนาลูกต้องพักผ่อนบ้างนะ ตั้งแต่ลูกกลับมา ลูกทำงานหามรุ่งหามค่ำมันไม่ใช่ว่า ทุกอย่างมันจะเสร็จ มันจะเรียบร้อยในวันเดียวนะ"

"ผมรู้ฮะแม่ แต่ผมอยากเคลียร์งานที่ผมทำ ให้เสร็จไม่อยากให้เขาด่าตามหลัง ว่าเทงานเขาฮะแม่"

"งั้นแม่ไม่กวนลูกแล้ว อย่าลืมอาบน้ำแล้วค่อยนอนนะลูก ถ้าเจ็บป่วยตอนนี้ลูกจะแย่เอานะ"

"ครับ..ผมรักแม่นะฮะ"ปลัดสวมกอดมารดาเอาไว้ กานดารู้สึกเหมือนว่าลูกชายกำลังกอดเธอ เป็นครั้งสุดท้าย หญิงวัยกลางคนใจหายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ธนารีบทำงานที่หอบหิ้วมาจากอำเภอ แต่ในใจไม่มีสมาธิเอาซะเลย ไม่รู้คิดอะไรกันทั้งห่วงเรื่องที่บ้าน แล้วที่ตัดสินใจสวมแหวนหมั้นให้แอนนี่ เขาคิดดีแล้ว แต่ตอนนี้สิทำไมใจหายพิกล เมื่อรู้ว่ากำลังจะจากครอบครัว ไปอยู่อีกซีกโลกหนึ่งเลยทีเดียว

​"นอนไม่หลับหรอครับท่าน?"

​"ทะลึ่ง.."

"ดูพี่จะเหงาๆนะ ผมเข้าใจการที่เราอยู่ห่างจากแฟน ก็เป็นแบบนี้หละอยู่ห่างไกลคนละทิศ เธอคงไม่คิดนอกใจ ลั้ลลา"

"ไอ้ทะลึ่ง..อย่ามารู้ดีหน่อยเลย"

"แหมพี่ธนา ความรักนี่มันแปลกนะพอมันเกิดขึ้นกับใครแล้ว มันจะทำให้เราห่วงหาอาทรเขา คิดว่าเขาไม่เจอเราแบบนี้ เขาจะคิดถึงเราเหมือนที่เราคิดถึงเขาหรือเปล่า ตอนนี้พี่ก็เป็นแบบนั้น"

"จริงของนาย ฉันรักแอนนี่"

"พี่ไม่ต้องห่วงนะ ที่นี่ผมจัดการแทนพี่ได้เราเป็นพี่น้องกัน อะไรมันคือความสุขของพี่ชาย พ่อแม่เรายอมระยะทางมันไม่ใช่อุปสรรค พี่จะมาเมื่อไหร่ก็ได้ แรกๆมันอาจจะติดขัด เพราะผมยังไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ต่อไปนี้ผมต้องอยู่เคียงข้างพ่อ"

"ขอบใจนะพี่ไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย ที่ได้ยินสิ่งที่นายพูด..นายแทน"ธนาไม่อยากเชื่อว่าน้องชายที่คิดว่าไม่เคยเป็นโล้เป็นพาย จะมีวิสัยทัศน์เหมือนกัน

​"พี่ธนา..คนเรานะพอมาถึงในระดับหนึ่ง เราต้องยืนหยัด ที่จะทำอะไรเพื่อครอบครัวพี่ทำเพื่อครอบครัวเรามาเยอะแล้ว มันถึงเวลาที่พี่จะทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง อย่าคิดมาก"

​"นายว่าพี่เห็นแก่ตัวมั้ยวะ?"ธนาถามกลับน้องชาย

​"ไม่เลยพี่ แต่ถ้าพี่พาแฟนพี่มาอยู่กับเรา นั่นคือพี่เห็นแก่ตัวอย่างที่สุด เพราะเขาต้องห่างอกพ่อแม่เขากิจการของเขา เมื่อเทียบกับของเราแค่1/1,000,000ของเขาแต่อย่าลืมนะ"

​"อะไร?"

"พาหลานสาว เหมือนเจ้าตัวแสบนั่นมาด้วย โคตรคิดถึงเลย ทิ้งหมาไว้ดูต่างหน้าใจร้ายที่สุดเลย แต่ฝากบอกด้วยนะว่า เจ้าดุ๊กดิ๊กนี่กินโคตรเยอะเลย แต่มันน่ารัก"

"เหมือนเจ้าของไง"

"555 ใช่เลย ป่านนี้ลืมพี่แทนแล้วมั้ง อ้อ..เมื่อวานพี่พุทจีบมาที่นี่ เซ้าซี้ถามเรื่องนั้นเรื่องนี้ แม่เลยบอกว่าอย่าเที่ยวยุ่งเรื่องชาวบ้าน มันไม่งาม"

"แล้วพุทจีบว่าไง?"

"ไม่ว่าอะไร"

"คงเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วมั้ง?"

"เปล่าเลยสะบัดหน้าพรื้ดไปเลย ผมล่ะกลัวว่าคอนางจะหลุดจากบ่าเหลือเกิน พี่ไปนอนเถอะเราจะช่วยกันเพื่อพ่อแม่ และครอบครัวเราอย่าคิดมากเพราะชีวิตจะขาดความสุข"

"นายต้องดูแลพ่อแม่นะ อย่ามัวแต่เล่นล่ะ"

"นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ไม่แล้วเพราะตอนนี้ไม่แล้ว ผมต้องทำให้พี่พอร์ซมั่นใจว่าผมจะดูแลน้องสาวเขาได้ พี่ชายโคตรหวงน้องสาวเลย"

"มันเรื่องปกตินี่นา อย่าทำเสียเรื่องล่ะ"

"ครับพี่ชายฝันดีนะครับ"

"ให้ฉันนอนหลับก่อนเถอะ ไม่งั้นฝันไม่ดีแน่"

แทนไทยมองตามร่างสูงของพี่ชาย จนปลัดธนาเดินหายลับเข้าห้องนอนไป ตั้งแต่เล็กจนโตเขารักและเคารพพี่ชายคนนี้เสมอ เพราะเขาทำหน้าที่แทนพ่อแม่ ธนากำชับเสมอว่าอย่าทำให้พ่อแม่ต้องอับอายไม่ว่าเรื่อง ความประพฤติ หรือเรื่องการเรียนไม่งั้นคงอายคนทั้งตำบลแน่





มาลุ้นกันต่อไปจ้ามาลุ้นกันว่าเรื่องจะเป็นไงต่อ เจอกันตอนหน้านะจ๊ะทุกคนฝากแก้คำผิดด้วยนะบายๆ🙋🙋🙋

ความคิดเห็น