เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 4

ชื่อตอน : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 590

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 00:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

ราตรียังมืดมิดเหมือนเก่าก่อน เมื่อสนธยาลับล่วงสรรพสิ่งก็จมสู่นิทราเป็นวิสัย เว้นแต่บางจำพวกที่ธรรมชาติสร้างมาให้ดำรงชีพอยู่กับความมืดนิรันดร์ แต่หากโดยปกติแล้ว ยามค่ำคืนนั้นคือการหลับนอนของเหล่ามนุษยชน

ความเงียบเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่หรัณย์ก้าวเข้ามาในห้องพักช่วงตอนหัวค่ำ หลังจากตอนกลางวันเขากลับมาครั้งหนึ่งเพื่อนำข้าวและน้ำมาให้หญิงสาว ซึ่งหล่อนไม่อาจช่วยเหลือตัวเองได้มากนัก เอาแต่ซมอยู่บนเตียง เขาปล่อยหล่อนให้มีเวลาของตัวเองตามลำพังเช่นนั้น แล้วออกไปทำธุระจนมืดกลับมาหล่อนก็ยังหลับอยู่เช่นเดิม

ชายหนุ่มจึงอาบน้ำแต่งตัวและเตรียมเข้านอนเช่นกัน และเมื่อออกจากห้องน้ำก็พบว่าร่างเล็กที่นอนขดอยู่ในผ้าห่มตลอดทั้งวันตื่นขึ้นมาพอดี

“ผมทำให้คุณตื่นหรือเปล่า” เขาใช้ผ้าขนหนูขยี้เช็ดผมที่เพิ่งสระแล้วมองหล่อนซึ่งยังอยู่ในอาการสะลึมสะลือ คาดเดาว่าสาเหตุที่ปลุกคนนอนหลับสนิทคงเป็นแสงไฟที่เปิดจ้า เพราะในห้องมีไฟเพียงดวงเดียว โคมไฟตรงหัวเตียงก็ไม่ได้สว่างพอทำให้เขามองเห็นในการทำภารกิจส่วนตัว

“เปล่า... ฉันนอนมากแล้ว” หล่อนบอก มองเขาแล้วหันกลับไปจ้องทีวีซึ่งเปิดตั้งแต่ตอนเขาอยู่ในห้องน้ำ แต่เบาเสียงมากจนฟังไม่ได้ศัพท์ ร่างเล็กนั่งกอดเข่ากุมรีโมต มีผ้าห่มคลุมกาย หล่อนเกยคางไว้บนหัวเข่า ผมยาวสลวยปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง

“ตอนเย็น... คุณกินข้าวกินยาหรือยัง” เขาถาม เพราะจัดหาของคาวหวานมาเผื่อไว้แล้วตั้งแต่ตอนกลางวัน ซึ่งหล่อนสามารถนำเข้าไมโครเวฟและรับประทานได้เลย

“อือ...”

“เป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มทอดกายลงนั่งข้าง ๆ ไม่ได้ประชิดตัว ซึ่งหล่อนเหลือบมองเขาเล็กน้อย ประเมินระยะห่างระหว่างกัน

“ไม่ได้เป็นไรนี่ กินยาแล้วเพลีย ๆ อยากนอนตลอดเวลา”

“ไม่เจ็บแล้ว?” ถามย้ำ เมื่อหล่อนไม่ให้คำตอบที่พอใจ

“ก็ไม่... โอ๊ย ถามอะไรทั้งวัน น่ารำคาญจริง ๆ เลย” หล่อนบ่นงึมงำท้ายประโยค พลางทิ้งตัวลงนอนแล้วคว้าหมอนข้างมากอด จากนั้นก็กดรีโมตปิดทีวีด้วย

“ก็คนเขาเป็นห่วง นั่นทำไมจะนอนแล้วล่ะ ก็เพิ่งตื่น”

“ง่วงอีกแล้ว...” คนง่วงขยับตัวขึ้นไปหนุนหมอนเรียบร้อยขณะตอบ ดึงผ้านวมห่มตัว ดวงตาหลับพริ้มอยู่บนใบหน้าขาวนวลที่ล้อมไว้ด้วยผมดำขลับ สะท้อนเงากับแสงไฟ

ชายหนุ่มยิ้มส่ายหน้า แล้วลุกเดินเอาผ้าขนหนูซึ่งใช้เช็ดผมไปเก็บ ก่อนจะดับไฟนีออน ปล่อยให้ความมืดปกคลุมห้องพักอย่างที่ควรจะเป็น...

“อื้อ! อะไรเนี่ย” ร่างเล็กครางตระหนก ที่นอนไหวยวบลงกะทันหันทำให้หล่อนขยับตัวหนีอัตโนมัติ แต่ก็ถูกคว้าไว้ในอ้อมกอดแข็งแรงเสียก่อน

“ไหนบอกง่วง... นอนดิ”

“แล้วนาย... มาทำอะไรบนนี้” เพราะโดยปกติที่ของเขาคือด้านล่าง ส่วนเตียงนี้ก็ยกให้หล่อนครอบครองมาตลอดเวลาร่วมเดือน

“ก็นอนไง เหนื่อยจะแย่... ทำธุระมาทั้งวัน” พูดจบก็ทิ้งศีรษะลงบนหมอนใบเดียวกัน มือใหญ่ไม่ยอมคลายร่างอรชรที่ทั้งผลักทั้งดันให้เขาปล่อย

“ก็ไปนอนที่ของนายสิ... นี่ปล่อยฉันเลยนะซัน อย่ามาฉวยโอกาส”

“ก็นี่แหละที่ของผม คุณยึดไปตั้งเป็นเดือนยังมาโวยวายอีก”

“งั้นฉันไปนอนข้างล่างเอง” ไม่พูดเปล่า ร่างเล็กดิ้นพรวด แต่หรัณย์ก็ยกขาทับหล่อนเอาไว้ทั้งตัว จนหญิงสาวหวีดร้องเสียงแหลม

“ไม่เอา... นอนด้วยกันนี่แหละ” เขาพูดแค่นั้นแล้วก็เงียบไป แต่อ้อมกอดไม่ยอมผ่อนปรน

ณธิดากระทุ้งข้อศอกใส่ร่างใหญ่ก็ยังไม่สะทกสะท้าน คงเพราะเขารัดหล่อนเสียแน่น จึงออกแรงไม่ถนัด ทำให้อีกฝ่ายเจ็บไม่ได้แม้ปลายเล็บ

หล่อนยังไม่ยอมศิโรราบ ดิ้นพรวด ๆ สุดฤทธิ์ ช่วยเหลือตัวเองได้ไม่มากเพราะแรงชายที่มากกว่า ขอกระดิกนิ้วหนีก็ยังดี หล่อนไม่ยอมอยู่เฉยในสถานการณ์แบบนี้แน่                                             “เหนื่อยก็นอนเถอะ... ผมไม่ปล่อย” เขาบอกตรง ๆ เพราะหญิงสาวเริ่มเหนื่อยจนหอบ แต่ก็ยังขืนตัวผงกหัวหงึก ๆ จะไปจากเขาให้ได้

“นายมัน!...”

“ยัง... ยัง...” เสียงเข้มดุเหมือนหล่อนเป็นเด็กน้อยทำความผิด หล่อนจึงผ่อนความพยายามลงเพราะเริ่มเหนื่อย ไม่อาจมองเห็นกันและกันในความมืด แต่สัมผัสแนบแน่นภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน เตียงเดียวกัน หมอนที่ใช้ร่วมกันก็สามารถจับปฏิกิริยาของอีกฝ่ายได้ไม่ยาก

“ก็ฉัน!...”

“หรืออยากจะโดนแบบเมื่อคืนถึงนอนได้” ชายหนุ่มกระซิบข้างหู คนฟังชะงักกึก เหลือไว้เพียงเสียงลมหายใจแรงเพราะยังไม่ซาเหนื่อย จากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ ไม่มีใครบริภาษ ไม่มีใครโต้แย้งทั้งทางวาจา และกาย...

ต่างคนต่างหลับผล็อย คนหนึ่งกอด... และอีกคนก็ตกอยู่ในอ้อมกอด

           ตกดึก... ร่างเล็กจึงขยับห่างด้วยความเมื่อยขบ ผละออกจากอ้อมแขนของคนตัวใหญ่ที่กำลังหลับสนิท แต่เมื่อความอุ่นซ่านถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า เขาจึงโหยหา...

           “จะไปไหน...” หรัณย์ควานคว้าเอาคนตัวเล็กกว่ารั้งเข้ามากอดไว้ดังเดิม บ่นพร่ำพึมพำโดยไม่มีใครได้ยิน หล่อนก็พลิกเข้าหามาแนบอกอย่างง่ายดายตามแรงฉุดดึง เพราะยังตกอยู่ในห้วงนิทราอย่างสนิทใจ... 

ความคิดเห็น