LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก 💖 # 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก 💖 # 29
แบบอักษร

โคตรรัก 💖 # 29


“กินไป เดี๋ยวกูเเกะเอง”ผมบอกไอ้คนตัวเล็กกว่าที่กำลังนั่งเเกะปูด้วยความพยายามอยู่

“เเล้วมึงไม่กินเหรอ?”

“เเกะไปกินไปไง”ผมตอบมันกลับไป มือก็ยังเเกะปูให้ไอ้คุณมันไปด้วย

“...อื้อ...งั้นกูเเกะกุ้งให้...เเลกกัน”มันทำหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เเล้วว่าออกมาเเบบนั้น ก่อนจะดึงจานใส่กุ้งไปตรงหน้าของมันเเล้วลงมือเเกะ


ผมนั่งมองไอ้คุณที่ดูจะอารมณ์ดีมากกว่าเมื่อตอนกลางวันขึ้นมานิดหน่อยเเล้วก็อดนึกขำไม่ได้  จะว่าไงดี ผมก็พอรู้เเหละว่ามันขี้หวง หวงมาเสียด้วย ยังดีหน่อยที่มันมีอะไรก็พูดไม่มีปิดบัง อย่างเรื่องวันนี้มันก็เลือกที่จะพูดออกมาตรงๆว่ามันไม่พอใจ ถึงจะใช้เวลาไปร่วมวัน กว่ามันจะยอมบอกให้ผมรู้ว่ามันหงุดหงิดเรื่องอะไรก็เถอะ…


“อ่ะ ป้อน”เเล้วกุ้งตัวโตๆ ก็ถูกยื่นมาจ่อปากผม

“....”ผมเลยอ้าปากรับมาอย่างไม่ขัดอะไร มันเองพอเห็นผมกินกุ้งที่มันเเกะให้ก็ยิ้มออกมานิดๆเเล้วหันกลับไปเเกะกุ้งของมันต่อ


หึ...เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายนะมึงเนี่ย เอาเเต่ใจตัวเองฉิบหายเลยเเมว-*-


ผมพึมพำกับตัวเองในใจก่อนจะยกมือไปเขกหัวมันเบาๆ จนเเมร่งเหลือบสายตามามองขวางๆ


“ไรอะ!?”มันหันมาถาม เหมือนจะขัดใจที่ถูกกวนการกินด้วยหน่อยๆ

“เปล่า กินไป”


ทำไมวันนี้มึงอารมณ์รุนเเรงจังวะ ถ้าเป็นผู้หญิงกูคิดว่าเป็นเมนส์นะเนี้ย- -


เวลาผ่านไป ในร้านคนก็ค่อนข้างเยอะกว่าตอนเเรกที่พวกผมมา คงเพราะส่วนมากเขาคงจะมาดื่มด่ำกับบรรยากาศริมทะเล พูดคุยกัน นั่งกินเหล้ากันด้วยนั่้นเเหละมั้ง เเต่ถึงเเบบนั้นตรงที่พวกผมนั่งก็เป็นส่วนตัวพอสมควรเพราะอยู่โต๊ะริมระเบียงเลยไม่ค่อยมีโต๊ะอื่นกวนเท่าไร  พอมองจากตรงนี้ก็จะเห็นทะเลตอนกลางคืนได้อย่างชัดเจน ถึงตอนนี้ตรงพื้นที่เเถวๆชายทะเลจะมืดสนิท มีเพียงเเสงจากบริเวณชายหาด เเละร้านต่างๆที่เปิดกันอยู่เเถวๆริมชายหาดช่วยเพิ่มความสว่างให้นิดหน่อยก็เถอะ เเต่ก็ดูมืดอยู่ดี


เเสงไฟสีส้มจากหลอดไฟนิออลของร้าน ลมบกอ่อนๆที่พัดผ่านผิวไปช้าๆ เสียงเพลงเบาๆจากนักร้องบนเวที  เเละ ไออุ่นจางๆที่คุ้นเคยซึ่งเเพร่ออกมาจากคนตัวเล็กกว่าข้างๆ…ผมกล้าพูดเลยว่าเเค่นี้ผมก็มีความสุขมากๆเเล้ว


สำหรับคนที่ไม่เชื่อเรื่องความรักเเบบผม พอมาเจอกับตัวเองเเบบนี้ถึงเข้าใจ...เหตุผลที่ว่า ทำไมคนเรามักเห็นเเก่ตัวเวลามีความรัก เพราะพอมีเเล้วมันมีความสุขเเบบนี้นิเอง...สุขจนไม่อยากให้ใครมาเเย่งไป...เเละผมคิดว่าไอ้คุณมันก็คงคิดเเบบนี้หรือคล้ายๆเเบบนี้เหมือนกัน


“เอ็มสั่งกุ้งเพิ่มได้ไหม”

“เอาสิ”ผมรับคำ เเล้วหันไปมองหาพนักงานของร้านที่มักจะเดินไปเดินมาให้เห็นบ่อยๆ

อยู่นั้นไง...

“น้อง”ผมเรียกพนักงานคนหนึ่งเอาไว้ตอนที่เขากำลังจะเดินผ่านไป

“รับอะไรเพิ่มไหมครับ”

“เอากุ้งเผาอีกจาน”

“รับไซต์ไหนดีครับ S M หรือ L”

“เอา M เเล้วกัน...เอาเบียร์สดเเก้วหนึ่งด้วย”

“กินด้วย!!”ไอ้คุณมันรีบละสายตาขึ้นมาจากกุ้งตรงหน้า เเล้วมองผมเหมือนตั้งใจจะยืนยันว่าจะกินด้วยจริงๆ

“....กินได้เเต่ห้ามเมา”พอเห็นสายตาเป็นประกายของมันก็เล่นเอาปฏิเสธเเมร่งไม่ได้เลยต้องยอม

“รับทราบ!!”ไอ้คุณมันทำท่าตะเบ่งมือรับปาก


หึ...น่ารักมากมั้ง…


….เออ ก็น่ารักมากเเหละ^^


“งั้นเอามาสองเเล้วเลย”ผมหันไปบอกพนักงานของร้านอีกครั้ง

“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ”เเล้วพนักงานคนนั้นก็เดินเเยกออกไป


รอเพียงไม่นาน ทั้งกุ้งเเละเบียร์สดที่สั่งไปก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ไอ้คุณมันหันมายิ้มหวานๆให้ผมก่อนจะรีบคว้าเเก้วเบียร์สดตรงหน้ามายกซดทันที

“ฮ่าา ไม่ได้กินมานานเเล้ว….นุ่มคอดีจังเลย…”ผมได้เเต่ส่ายหัวให้กับท่าทางของมันก่อนจะคว้าเเก้วของตัวเองมาดื่มบ้าง


...ครึ่งชั่วโมงผ่านไป


“งื้อออ..ปลาหมึกเหนียวมากกก”เสียงบ่นของมันทำให้ผมถึงกับส่ายหัว…


มันเมาเเล้ว- -


“นั้นมันหลอดคุณ...ไหนว่าจะไม่เมาไงว่ะ”

“ก็ไม่มาว...วว”

“เนี่ยนะไม่เมาของมึง”

“ช่ายย ไม่มีมาวเลย”มันตอบออกมาด้วยใบหน้าเเดงกล่ำเพราะฤทธิ์ของเเอลกอฮอล์ที่อยู่ในกระเเสเลือดตอนนี้ ก่อนจะขยับตัวมานั่งพิงอกของผมเอาไว้ ผมเลยใช้จังหวะนั้นเเย่งหลอดออกมาจากมือมัน เพราะกลัวเเมร่งจะกินหลอดเข้าไปจริงๆด้วยนั้นเเหละ

“มึงเมาเเล้วกลับห้อง”

“เเต่กูอยากกินต่ออ่าา”

“พอเเล้วน่า...อย่าดื้อดิว่ะ”ผมพูดเสียงดุ ก่อนจะหันไปเรียกพนักงานมาเก็บเงิน


ผมใช้เวลาสักพักใหญ่ๆในการพาไอ้คุณเดินออกมาจากร้าน ผมพามันเดินมาตามฟุตบาทเรื่อยๆเพราะไม่ได้เอารถมาจากโรงเเรม ตอนเเรกไม่ได้ตั้งใจว่าจะกินเหล้่กินเบียร์หรอก เเค่จะพามันทากินอาหารทะเลตามที่บอกมันไว้เท่านั้น เลยคิดว่าร้านมันอยู่ใกล้ๆเเค่นี้เองเดินเอาก็ได้….


ถ้ารู้ก่อนว่าเเมร่งจะเมาเอามาก็คงดี-*-


“ปวดขาา...ม่ายเดิน..เลี้ยวว”มึงจะเลี้ยวไปไหน-*-

“อีกนิดเดี๋ยว”ผมพูดเบาๆ เมื่อเห็นว่าเดินไปอีก 2 ซอยก็จะถึงซอยที่พักเเล้ว

“ไม่ไหวว...จะนอนเเล้ว...นอนตรงนี้…”มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่อง เสียงของมันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถูกขัดใจ เเล้วทำท่าเหมือนจะทิ้งตัวลงนอนไปตรงนั้นจริงๆ จนผมต้องรีบดึงเอาไว้ก่อน

“เออๆ ไม่เดินก็ไม่เดิน งั้นก็ขึ้นมา”ผมพูดก่อนจะจับไอ้คุณให้ไปยืนพิงเสาไฟฟ้าข้างทางเอาไว้เเล้วเดินไปย่อตัวลงด้านหน้ามัน

“ม้าส่งเมืองง~”มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเริงร่าเเบบสุดๆ ก่อนจะโถมเเรงลงมาบนหลังของผมเเล้วใช้เเขนเล็กๆของมันรัดรอบคอของผมเอาไว้

“ดีๆ เดี๋ยวตก”ผมพูดเสียงดุพร้อมกับขยับเเขนทั้งสองข้างของตัวเองให้กระชับขึ้น กันไม่ให้ไอ้คนตัวเล็กที่ขี่หลังผมในตอนนี้ตกลงไป

“หนักป่าวว”มันวางคางของมันเกยหัวไหล่ของผมเอาไว้เเล้วพูดถามออกมา

“ถ้าบอกว่าหนักมึงจะลงเดิน?”

“ม่ายช่าย ถ้ามึงหนาก จะชวนนอนนี้เลย ฮ่า..าๆ”เเล้วมันก็หัวเราะออกมาเสียเเบบนั้น


วันนี้เมาหนักกว่าวันที่กินหมูกระทะเหรอว่ะเนี่ย-*-


“เอ็มม”

“หืมม?”

“รัก...ไม่ยกให้ใครนะ...ของคุณคนเดียวนะ...ได้ไหม”น้ำเสียงอ้อนๆปนงอเเงของมันดังขึ้นเบาๆ เเถวข้างๆหูของผม ถึงจะเหมือนมันเเค่พึมพำกับตัวเองเเต่ผมก็ได้ยินเสียงของมันชัดเจน


เเต่ยังไม่ทันทีผมจะได้ตอบอะไรออกไป ผมก็รู้สึกเหมือนมีน้ำอะไรเปียกๆอยู่ที่หัวไหล่ของตัวเองเสียก่อน


“ร้องไห้ทำไม?”เลยต้องเปลี่ยนจากคำตอบที่จะตอบรับมันกลับไปมาเป็นคำถามนี่เเทน

“....ของคุณคนเดียว..ฮึก...คนเดียวนะ...”มันไม่ได้ตอบผม เเต่กลับพูดขึ้นมาเเบบนี้เเล้วเสียงของมันก็เงียบไป

“เออ...ของมึงคนเดียว”ตอบกลับไปเเบบนั้นทั้งๆที่ก็พอจะเดาได้ว่ามันน่าจะหลับไปเเล้ว…


ผมเดินเเบกมันมาตามทางเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อนอะไร มีเหลือบไปมองไอ้คนตัวเล็กที่นอนหลับไปเเล้วอยู่หลายครั้งเหมือนกัน  เเละเมื่อมาถึงห้องพัก ผมก็ค่อยๆวางมันลงบนเตียงนอนอย่างเบามือเเล้วยืนมองมันที่นอนหลับไปเเล้วอยู่เเบบนั้น


“กูหลงมึงขนาดนี้ กูจะไปไหนได้ว่ะคุณ...หรือต่อให้มึงไล่ กูก็ไม่ไปเเน่ๆ”ผมยกมือขึ้นลูบเบาๆไปตามกรอบหน้าขาวเนียนของมัน

“จริงนะ”ดวงตากลมโตสดใสของมันเปิดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับคำถามของมันที่ทำให้ผมเเน่ใจว่ามันได้ยินที่ผมพูดเมื่อสักครู่

“จริง จะต้องโกหกทำไม”

“...เอ็ม”มันเรียกชื่อของผมเบาๆ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง ผมเลยต้องขยับตัวออกมานิดหน่อยเพื่อที่มันจะได้ลุกได้ง่ายขึ้น

“หืม ว่าไง?”


ไอ้คุณมันขยับเข้ามาหาผมเเล้วก็ทำในสิ่งที่ทำให้ผมถึงกับชะงักไป ด้วยการที่มันประกบริมฝีปากของมันลงบนปากของผม ไม่เพียงเเค่นั้นมันยังใช้มือทั้งสองข้างดึงรั้งผมให้โน้มตัวลงตามมันที่ค่อยๆเอนกายลงบนเตียงช้าๆอีกด้วย


“คิดจะยั่วกูหรือไงเเมวดื้อ”ทันทีที่มันยอมปล่อยให้ปากของผมเป็นอิสระ ผมก็ถามมันออกไปเบาๆ ถึงจะเเอบเสียดายรสจูบของมันที่พึ่งจะถอนออกไปก็เถอะ

“เเล้วยั่วขึ้นไหม”มันเอียงคอถามผมด้วยใบหน้าเเดงๆ น่ารักน่าฟัดของมันที่ไม่เเน่ใจว่าเพราะเเอลกอฮอร์ในเลือดหรือเปล่านั้น ก็ทำให้ผมตัดสินใจได้ทันที

“หึ...ขึ้นสิ…”ผมตอบมันไปเเบบนั้นเเล้วประกบปากของตัวเองเข้าหาปากของมันทันที


อันที่จริงก็ยั่วขึ้นตั้งเเต่มันขี่หลังเมื่อกี้เเล้วล่ะนะ



BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น