เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 3

ชื่อตอน : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 411

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 3
แบบอักษร

 

 

 

 

บางครั้งชีวิตคนเราก็ไม่รู้หรอกว่า วินาทีข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีอะไรคาดเดาได้เลยจริง ๆ นับตั้งแต่จำความได้จวบจนอายุได้สามสิบสาม หลายครั้งเกิดการเปลี่ยนแปลง พลิกผัน จนแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่เมื่อตั้งสติได้และเรียนรู้ความจริงบางอย่าง ว่าหากยังไม่ตาย... คนเราต้องดำเนินชีวิตต่อไป ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ตาม เขาจึงกระเสือกกระสนดิ้นรนหายใจมาได้จนถึงทุกวันนี้

และมันก็ไม่เลว... แม้จะน่าเบื่อหน่าย แต่การได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ของตัวเอง เพื่อต่อยอดให้อีกหลายชีวิตได้มีโอกาสกินอิ่มนอนอุ่น ได้สัมผัสกับความช่วยเหลือเกื้อกูลอย่างที่เพื่อนร่วมโลกพึงมีต่อกันก่อนสูญสลายจากไป ก็ถือเป็นเรื่องที่ปริ่มใจอยู่ไม่น้อย

สิ่งที่เขาทำไม่เคยหวังได้รับการตอบแทน เพราะแม้แต่ใช้ทั้งชีวิตทำเพื่อคนในครอบครัวแท้ ๆ ยังไม่เคยได้รับความเอื้ออาทรใด ๆ จากคนอื่น สิ่งอื่น... จึงถือเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับเขา แต่ดูเหมือนวงโคจรของโลกจะบิดเบี้ยวกว่าที่คิด เมื่อวันหนึ่งเขาได้พบกับหญิงสาวประหลาด และดูเหมือนหล่อนจะกลายเป็นของขวัญชิ้นสำคัญที่ถูกเหวี่ยงมาจากไหนก็ไม่รู้ ให้เขาได้เป็นผู้ครอบครอง...

“คุณซัน... ตกลงตามนี้นะครับ”                                           

   “...” สัตวแพทย์ปิดประเด็น เขามองตอบตาปริบ ๆ ก่อนจะสลัดศีรษะแล้วเอ่ยถามซ้ำ เพราะเมื่อครู่ไม่ได้ฟังอย่างตั้งใจเท่าไหร่ “หมอว่าไงนะครับ”                                                                            

    “เรื่องโครงการขอรับบริจาคช่วยสร้างบ้านให้หมาจรจัดไงครับ... ผมถามว่าอาทิตย์หน้าคุณซันพร้อมไหม จะได้เริ่มกันเลย” สัตวแพทย์หนุ่มย้ำด้วยรอยยิ้ม

“โอเคครับ... ตามนั้นเลย ถ้าหมอภพเต็มที่ผมก็เต็มที่ ผมพอมีลูกค้าคนรู้จักหลายคน ไหนจะคนในตลาดที่ไม่ค่อยชอบหมาแมวจรจัดอีก เพราะพวกมันไปเที่ยวลักของกิน คุ้ยรื้อขยะเรี่ยราด คงดีใจถ้าเรามีที่อยู่ให้พวกมันเป็นหลักเป็นแหล่ง คนละเล็กละน้อยคงรวบรวมได้หลายบาทอยู่ครับ”

“เราโชคดีที่เสี่ยอ้นเจ้าของบ่อนไก่บริจาคที่ให้ เหลือแต่หาเงินมาสร้างที่อยู่ พวกเด็ก ๆ ก็ไม่ต้องลำบากตากแดดตากฝนทนอดอยากอีกแล้ว”

“ถ้าไม่ได้คุณหมอเป็นหัวเรือใหญ่... เรื่องแบบนี้ก็คงยาก เพราะหน่วยงานรัฐน้อยนักจะมาสนใจจริงจัง มองเป็นเรื่องหมา ๆ แมว ๆ แต่มันก็สร้างปัญหาใหญ่ให้กับสังคม” พูดแล้วก็ให้นึกสลดใจ หลายเหตุการณ์ หลายครั้งหลายหนที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือสัตว์จรจัด เขาได้รู้เห็นอะไรมากมายที่ผู้ซึ่งสถาปนาตนว่าเป็นสัตว์ประเสริฐได้กระทำต่อสิ่งมีชีวิตด้วยกันด้วยความโหดร้ายป่าเถื่อน โดยไม่คำนึงเลยว่าเหล่านั้น... แม้ไม่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ปุถุชน แต่ก็มีลมหายใจ เจ็บ หิวได้ และรู้สึกได้เช่นเดียวกัน                   

      “ปัญหาจริง ๆ ก็เริ่มจากคนไม่มีความรับผิดชอบแหละครับ ตอนอยากได้ก็สรรหามาเลี้ยง พอเบื่อก็ทิ้ง บ้างก็ไม่ป้องกันให้มัน ปล่อยให้ออกลูกออกหลานแล้วไม่ดูแล เราอาจแก้ปัญหาที่จุดเริ่มต้นได้ยากในตอนนี้ แต่อย่างน้อย ๆ เราก็เป็นส่วนเล็ก ๆ ที่ได้ช่วยเหลือพวกมัน ให้ได้รู้จักกับความสุขบ้าง สักครั้งในชีวิตของพวกมัน”

“ผม... ไม่ได้มีภาระอะไร ไม่คิดจะมีด้วย ผมให้ความร่วมมือเต็มที่อยู่แล้วครับ” ไม่รู้ทำไมเมื่อเอ่ยคำว่าภาระขึ้นมา เขากลับไม่อาจพูดได้เต็มปากเต็มคำเหมือนอย่างก่อน ภาพของหญิงสาวที่มาพักพิงกับเขาได้เดือนกว่า ๆ มักลอยมาทำให้ใจพะว้าพะวัง อยู่ไม่เป็นสุข ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันปลุกปั่นความสับสนในตัวได้ดีเหลือเกิน

“ดีครับ... ส่วนเรื่องไอ้แดง ตอนนี้อาการยังห้าสิบห้าสิบ ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ค่าใช้จ่ายคงบานปลาย อีกอย่างมีโอกาสสูงที่มันจะพิการ”

หมอภพกล่าว เรียกสายตาคมปลาบทอดมองไกลยังด้านหลัง ซึ่งเป็นที่พักฟื้นของสัตว์ซึ่งมารักษาตัวที่นี่ รวมถึงห้องที่ใช้ทำการรักษาก็อยู่ด้านในนั้นด้วย เขารู้สึกสงสารเจ้าแดง หมาที่ช่วยมาจากร้านเฮียอ้ายจับใจ มันไม่ได้โชคดีเกิดมามีคนอุปถัมภ์ค้ำชู แต่มีข้าวมีน้ำที่เฮียและคนแถวนั้นเมตตาให้กินบ้างไม่ได้กินบ้าง ก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว หมาจรจัดตัวหนึ่ง ต้องดิ้นรนขนาดไหนเพื่อเอาตัวให้รอดจากภัยพาลและความหิวโหย มันไม่ได้สวยสง่า ไม่สะอาด เป็นที่น่ารังเกียจของใครหลาย ๆ คนที่มองมันเป็นแค่สัตว์ไร้ค่าตัวหนึ่ง แต่ไม่ใช่สำหรับเขา

เขาไม่เคยมองพวกมันเป็นเดรัจฉานเลย เพราะในบางครั้ง การมีพวกมันก็ยังดีกว่ามีญาติสนิทมิตรสหายที่คอยแต่จะเอาเปรียบเหยียบให้จมเสียอีก

“ถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ เราจะทำยังไงครับหมอภพ”

“ผมคงต้องทำการ put to sleep ให้มัน เพื่อจะได้ไม่ต้องทนทรมานอีก”

“การุณยฆาตเหรอครับ ผมว่ารออีกหน่อยดีกว่า เจ้าแดงมันพยายามอยากมีชีวิตรอด ผมเห็นแววตามันตอนที่ไปช่วยจากร้านเฮียอ้าย เสียแต่มันพูดไม่ได้ ก็เลยร้องขออะไรจากใครไม่ได้เท่านั้นเอง” ชายหนุ่มยอมรับว่ารู้สึกเศร้า และยังตัดใจไม่ได้หากต้องใช้วิธีสุดท้ายเพื่อปลดปล่อยเจ้าแดง แม้จะไม่ได้มักคุ้นกันเท่าไหร่ แต่เขาก็เห็นมันบ่อย ๆ เวลาที่แวะไปร้านเฮียอ้าย เจ้าแดงเป็นหมาอารมณ์ดี เป็นมิตร มันไม่เคยทำร้ายใคร มีแต่คนทำร้ายมัน...

“คุณซันเป็นคนรับผิดชอบมัน ผมให้สิทธิ์คุณตัดสินใจครับ ยังไงผมก็พยายามเต็มที่เหมือนกัน หวังว่าเจ้าแดงจะอดทนพอ เพราะมันกำลังจะมีบ้านแล้ว” หมอภพหมายถึงบ้านพักที่พวกเขาริเริ่มโครงการเพื่อช่วยเหลือสัตว์จรจัดทั้งหลาย อาจไม่ได้ช่วยเหลือสัตว์ทุกตัวที่ด้อยโอกาส แต่อย่างน้อยก็จุนเจือในส่วนที่พอทำได้ ดีกว่าอยู่เฉย มองเพื่อนร่วมโลกเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายอย่างโดดเดี่ยว

“ขอบคุณครับ... นี่ก็จะบ่ายโมงแล้ว ผมต้องกลับแล้วล่ะ ถ้ามีอะไรขาดเหลือคุณหมอโทร.หาผมได้เลย หรือไม่ผมก็แวะมาบ่อย ๆ อยู่แล้ว” เขายิ้ม

“อ้าว... ทำไมรีบครับวันนี้ จะกลับไปเปิดร้านเหรอครับ”

“ไม่หรอก สายแล้ววันนี้ตั้งใจจะหยุด... แต่ผมมีธุระอย่างอื่น” หมอภพพยักหน้ารับรู้ และไม่ได้ถามไถ่มากความ เขาจึงขอเข้าไปเยี่ยมเจ้าแดงครู่หนึ่ง ก่อนจะล่ำลากันหลังจากนั้น                                                                                                                           

 พอกลับมาถึงห้องพัก... ก็พบว่าหญิงสาวหลับสนิท คงเพราะฤทธิ์ยาซึ่งช่วยให้หล่อนผ่อนคลาย และง่วงซึม ร่างกายจึงต้องการการพักผ่อนที่เพียงพอ เขาไม่ได้คิดกวนให้ตื่นแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปนั่งมองใกล้ ๆ ร่างเล็กที่ขดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนาของเขา เผลอยกนิ้วไล้แก้มขาวละมุนด้วยความเผลอไผล            

 เขาจะทำอย่างไรกับหล่อน... คำถามนั้นผุดพรายอยู่ในหัวตลอดทั้งวันจนไม่เป็นอันทำอะไร จะเก็บไว้อยู่ด้วยกันอย่างนี้ หรือปล่อยหล่อนไปในวันหนึ่งที่หล่อนต้องการ ตัวเขาไม่มีอะไรเลยที่คู่ควรจะมีใคร นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่อยากแตะต้องหล่อน แม้สัญชาตญาณความเป็นผู้ชายจะเรียกร้องเพราะอยู่ด้วยกันตามลำพังมาหลายวัน เห็นอะไรต่อมิอะไรที่บีบบังคับให้เขาต้องร้าวไปทั้งร่างตั้งแต่วันแรกที่ช่วยหล่อนมา ทุกสัดส่วนความสาวทุกอณูยังเหมือนภาพฝัน ที่เมื่อหลับตายามใดก็เป็นรูปเป็นร่างในยามนั้น ไม่เคยเลือนราง...

“แม่ขา...” หล่อนเอ่ยพึมพำ ขยับเล็กน้อยด้วยอาการละเมอ หรัณย์จึงหดมือกลับ สิ่งที่ได้ยินเพียงแผ่วทำให้เขาตระหนักว่าหญิงสาวไม่ใช่ตัวเปล่าเล่าเปลือย แม้เขาจะฉวยโอกาสว่าหล่อนความจำเสื่อมอย่างที่หล่อนป้อนข้อมูลให้เขาเอง แต่ในความเป็นจริงแล้ว สักวัน... ทุกอย่างก็ต้องกะเทาะเปลือกบาง ๆ ที่ห่อหุ้มตัวตนของหล่อนไว้ให้เปิดเผยออกมา แล้วเมื่อถึงตอนนั้น คงถึงเวลาที่ภาพฝันของเขาต้องลอยสลายไปด้วย ชายหนุ่มกัดฟันกรอดเมื่อใจตัวเองมันกู่ก้องร้องบอกว่าไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย

แต่ครั้นจะจองจำหล่อนเอาไว้ด้วยความเห็นแก่ตัว หล่อนก็ไม่ใช่จำเลย เป็นแค่นกน้อยเปียกปอน รอวันผลัดปีกผลัดขน สำหรับคนอื่น... อนาคตคือสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า แต่สำหรับเขาและหล่อน... เวลากลับนับถอยหลังทีละน้อย และเขาก็รู้ทั้งรู้ว่าจุดจบมันจะเป็นเช่นไร

กระนั้น... ก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนตอนจบไม่ได้เสียหน่อย

 

ความคิดเห็น