ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลอง...ให้รู้ว่ารัก ตอนที่ 5

ชื่อตอน : ลอง...ให้รู้ว่ารัก ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2562 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลอง...ให้รู้ว่ารัก ตอนที่ 5
แบบอักษร

ลอง...ให้รู้ว่ารัก  ตอนที่ 5



สองนอนคว่ำแล้วเม้มปากเข้าหากันนิดๆ ในขณะที่สินจับสะโพกของเขาให้ลอยขึ้นเล็กน้อย แล้วรั้งบ็อคเซอร์ของสองลง

“หน้าด้านให้เหมือนกับตอนที่ชวนกูเอากับมึงหน่อย” สินแกล้งแขวะขึ้นมา

“ตอนนั้นกูทั้งล้วง ทั้งกระแทก มึงยังไม่เห็นจะอายเลย” สินพูดออกมาอีก


“โว้ย พี่จะพูดย้ำทำไมเนี่ย จะทาก็รีบทาสิ มันเย็นก้น” สองโวยวายออกมา เมื่อสินยังแขวะเขาไม่เลิก สินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆทายาลงไปที่ช่องทางด้านหลังของสองที่แดงและบวมเล็กน้อย สองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเท่าไรนัก ที่นิ้วของสินสัมผัสตรงช่องทางด้านหลังของเขา


“เสร็จแล้ว” สินพูดขึ้นหลังจากทายาให้สองเรียบร้อย แล้วสินก็ลุกไปล้างมือ สองก็สวมบ็อคเซอร์แล้วนั่งอยู่ที่ขอบเตียง


“วันนี้ผมไปทำงานนะพี่สิน” สองพูดบอกออกมา เมื่อสินล้างมือเรียบร้อยแล้ว


“จะรีบไปทำทำไม มึงเดินไหวรึไง” สินถามขึ้นมาเสียงนิ่ง


“ผมไม่อยากหยุดหลายวันนี่ อีกอย่างวันนี้วันจันทร์ คนคงไม่เยอะเท่าไร” สองบอกออกมา เขาเสียดายเงินที่หายไปเพราะหยุดงาน เนื่องจากเขาทำเป็นรายวัน


“แล้วแต่มึงละกัน เอาผ้าขนหนูมาดิ๊ กูเช็ดผมให้” สินพูดขอผ้าขนหนู แต่ไม่ได้รอให้สองส่งให้เขาดึงออกมาจากมือของสองก่อน แล้วยืนเช็ดผมให้กับสอง โดยที่สองนั่งอยู่ตรงขอบเตียง หน้าของสองอยู่ตรงหน้าท้องของสินพอดี สินก็เช็ดหัวให้สองไปตามปกติ สองแอบเหลือบมองลงต่ำกว่าหน้าท้อง นั่นคือกลางกายที่อยู่ภายใต้กางเกงยีนส์ สองนึกถึงภาพเมื่อคืนก่อน ที่เขาทั้งจับ ทั้งใช้ปากกับกลางกายของสิน ทำให้สองรู้สึกร้อนวูบวาบ

“จ้องจังเลยนะมึง อยากโดนอีกรึไง”  สินแกล้งถาม เพราะเขาเห็นสองนั่งมองกลางกายของเขาอยู่เงียบๆ


“จ้องอะไร เปล่าสักหน่อย ก็พี่ยืนแบบนี้อ่ะ จะให้ผมเอาหน้าไปทางไหนล่ะ” สองรีบเถียงกลับ สินก็หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่สองจะเงยหน้าขึ้นไปมองสิน

“ทำไมพี่ใจดีกับผมจังวะพี่สิน พี่ยอมมีอะไรกับผม ทั้งๆที่พี่ไม่เคยทำกับผู้ชายด้วยกันมาก่อน แถมยังมาดูแลผมอีก” สองถามด้วยความอยากรู้ ทำให้สินชะงักไปนิด


“จะปล่อยให้คนอื่นเค้าติดเชื้อบ้าจากมึงได้ไง กูยอมเสียสละทำเรื่องบ้าๆกับมึง เพื่อช่วยคนอื่นหรอก” สินแกล้งพูดไปอย่างนั้นเอง สองก็รู้ดี เลยส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ปล่อยให้สินเช็ดผมของเขาจนแห้งหมาด

“กุญแจห้องนี้มีกี่ชุด” สินถามขึ้น เพราะก่อนหน้านี้กลองพักอยู่กับสอง แต่ตอนนี้กลองไปอยู่กับวาทินแล้ว สองเลยอยู่คนเดียว


“สองชุด ทำไมเหรอพี่สิน” สองถามกลับไป พร้อมกับหยิบเสื้อที่พาดไว้มาใส่


“เอามาให้กูชุดหนึ่ง” สินพูดขึ้น สองทำหน้างง


“พี่จะเอาไปทำอะไร ผมกะว่าจะหารูมเมทใหม่ แล้วค่อยให้กุญแจอีกชุดกับรูมเมทน่ะ” สองบอกกลับมา สินขมวดคิ้วเล็กน้อย


“ทำไมไม่พักคนเดียว หารูมเมททำไม” สินถามกลับ


“พักคนเดียวก็จ่ายค่าห้องคนเดียวสิพี่ ตอนแรกไอ้กลองมันจะจ่ายคนละครึ่งกับผมเหมือนเดิม แต่ผมไม่เอา เพราะมันไม่ได้กลับมานอน ผมไม่อยากเอาเปรียบมันน่ะ เลยว่าจะหาคนช่วยหาร” สองตอบกลับไปตามที่เคยคุยกับกลอง


“แล้วจะชวนใครมาเป็นรูมเมท” สินถามต่อ


“ยังไม่รู้เลยพี่ ว่าจะไปถามพวกเพื่อนๆที่วิทลัยดู” สองตอบไปตามที่คิดไว้ สินนิ่งเงียบไปนิด แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก


“เดี๋ยวกูกลับก่อน จะไปเตรียมร้าน ส่วนมึงถ้าไปไม่ไหวก็นอนพักไปอีกวันก็ได้ กูไม่ว่าอะไร” สินพูดขึ้น เมื่อเขาต้องกลับไปเปิดร้านให้พนักงานเข้ามาเตรียมจัดของ


“ผมขอไปช้าหน่อยละกัน ว่าจะขอนอนพักอีกสักงีบ” สองพูดขึ้น สินพยักหน้ารับ ก่อนจะเอามือไปขยี้หัวของสองเบาๆ แล้วเดินออกไปจากห้องพัก สองมองประตูที่ปิดลงด้วยความรู้สึกอุ่นใจ ที่อย่างน้อยสินก็ยังคุยกับเขาได้ตามปกติ สองหยิบมือถือมาตั้งนาฬิกาปลุก แล้วล้มตัวลงนอนเพื่อเอาแรงอีกหน่อย

..

..

สินแวะไปหาพ่อตัวเองที่บ้านสักพัก ก็กลับมาที่ร้านเพื่อเตรียมเช็คของและเตรียมร้านเหมือนทุกวัน พนักงานก็ทยอยกันมาทำงาน จนใกล้เวลาเปิดร้าน สองก็มาถึง คนอื่นๆก็ทักทายกันตามปกติ และมีถามไถ่เรื่องไม่สบาย สองก็บอกไปว่าค่อยยังชั่วบ้างแล้ว ในร้านไม่มีใครรู้ว่าสองไม่สบายเพราะอะไร มีเพียงกลองเท่านั้น และสองก็ไม่ได้โพทะนาบอกใครในเรื่องนี้

“ไงสอง” เสียงของไตรทักขึ้น ทำให้สองที่กำลังจะเตรียมตัวทำงานหันไปมองทันที


“สวัสดีพี่ไตร” สองทักขึ้นยิ้มๆ


“หายดีรึยัง เห็นพี่สินบอกว่ามึงเมาค้างแล้วก็ไม่สบาย” ไตรถามขึ้น เพราะสินบอกทุกคนเหมือนกันหมด


“ดีขึ้นบ้างแล้วพี่ ก็มีเพลียๆบ้างแต่ผมไม่อยากหยุดงานหลายวัน ขาดรายได้กันพอดี” สองตอบกลับไปยิ้มๆ


“เออ แล้ววันก่อนที่บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับกูน่ะ มีอะไร ยังไม่ทันจะพูดอะไรพี่สินก็ลากมึงไปก่อน”  ไตรถามขึ้นอย่างสงสัย สองทำหน้านึกเล็กน้อย


“อ่อ..คือ..ไม่มีอะไรหรอกพี่ ตอนนั้นผมคงเมาน่ะ ลืมไปละ ว่าจะพูดอะไร” สองทำเนียนจำไม่ได้ ไตรเลิกคิ้วนิดๆอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะสินเดินออกมาพอดี


“วันนี้มาสายนะไอ้ไตร ไปเตรียมเวทีได้ละ” สินพูดไล่เสียงนิ่ง ไตรเลยรีบไปเตรียมเครื่องดนตรีกับเพื่อนๆทันที สินมองสองด้วยสายตาดุๆ


“ผมบอกพี่แล้วนะว่าผมจะมาช้าหน่อย” สองรีบแก้ตัวออกมาก่อน เพราะกลัวว่าสินจะว่าเรื่องที่เขามาสายเหมือนกัน


“กูยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ไปทำงานได้แล้วไป ถ้าไม่ไหวก็มาบอกกู ไม่ต้องอวดเก่งฝืนตัวเองล่ะ” สินพูดออกมา เพราะรู้ว่ายังไงก็ห้ามสองไม่ให้ทำงานไม่ได้


“ครับ” สองตอบรับ แล้วแยกไปทำงานของตัวเอง ส่วนสินก็เข้าไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เพราะตรวจเช็ครายจ่ายเหมือนทุกที จนร้านเปิด สินถึงออกมาช่วยคิดเงิน และคุยกับลูกค้า สองเดินเสริฟเครื่องดื่ม และนั่งพักเป็นครั้งคราว เพราะเขายังเสียดๆที่ช่องทางด้านหลังอยู่บ้าง สินเหลือบมองสองเป็นระยะ


“พี่สิน วันนี้วันเกิดไอ้แจ็คนะพี่” หารเดินมาบอกกับสิน เพราะถ้าเป็นวันเกิดของคนในร้าน พอปิดร้าน สินจะเลี้ยงฉลองให้เล็กๆน้อยๆ


“เออ กูลืมไปแล้วนะเนี่ย ให้ใครไปหาซื้อเค้กดิ๊ แล้วไปบอกป้าติ๋วด้วย ว่าก่อนปิดครัวทำกับแกล้มสัก 4 – 5 อย่างไว้ตอนปิดร้านด้วย พวกมึงอยากแดกอะไรก็บอกป้าแกไป” สินสั่งออกมา พร้อมกับส่งเงินไปให้หารจัดการ หารก็รับไปเตรียมตามที่สินสั่ง


“โอ๊ะโอ่ เมื่อวานพี่ฝน วันนี้น้องนุชเว้ย ทำไมพี่สินเสน่ห์แรงจังวะ ไม่แบ่งให้น้องบ้างเลย” เสียงของแจ็คดังขึ้น ขณะยืนอยู่ตรงโต๊ะว่าง เพื่อรอบริการลูกค้า ส่วนสองก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้ สองหันไปมองก็เห็นหญิงสาวรุ่นเดียวกับเขา ที่สองจำได้ว่ามักจะมาหาสินบ่อยๆพอๆกับหญิงสาวที่ชื่อฝน


“เมื่อวานพี่ฝนมาเหรอพี่แจ็ค” สองถามขึ้น เนื่องจากเมื่อวานเขาออกทางหลังร้าน เลยไม่รู้ว่ามีใครมาที่ร้านบ้าง


“เออ แล้วพี่สินของเราก็พาไปโรงแรมต่อ สงสัยคืนนี้น่าจะเป็นคิวของน้องนุชว่ะ” แจ็คพูดขึ้นยิ้มๆ


“ไม่หรอกมั้งพี่ วันนี้พี่สินแกฉลองวันเกิดให้พี่นี่นา คงไม่ไปหรอก” สองตอบกลับ แต่สายตาก็มองไปที่สินกับหญิงสาวไม่วางตา สองรู้สึกวูบๆในอก แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักกับอาการของตัวเอง


“เดี๋ยวพี่สินแกก็ทิ้งให้พวกเราฉลองกันเองไง แล้วพาสาวไปต่อ” แจ็คบอกออกมาอีก สองก็แค่พยักหน้ารับ สองคอยหันไปมองลูกค้าด้วย และมองสินไปด้วย ไม่รู้ทำไมที่สายตาของเขามักจะมองไปที่สินบ่อยๆ พอสินหันมาทางเขา สองก็รีบหันหน้าหนี เหมือนกลัวโดนจับได้ว่าแอบมองสินอยู่


//ทำไมต้องหลบด้วยวะ// สองด่าตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะลุกเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์เพื่อไปหากลอง ส่วนสินก็นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของบาร์เหล้า

“ไอ้กลอง มึงอยู่กินวันเกิดพี่แจ็คมั้ยวะ”  สองถามเพื่อนตัวเอง แต่ไม่รู้ทำไม หางตาก็คอยเหล่ไปทางสินอยู่เรื่อยๆ


“อยู่ แต่คงอยู่ได้ไม่นานนักหรอก” กลองตอบกลับ สองยิ้มล้อเพื่อนเมื่อเดาบางอย่างได้


“ทำไม เกรงใจพี่ทินเหรอวะ” สองถามขึ้น


“เรื่องของกู” กลองตอบกลับ ทำให้สองมั่นใจ ว่ากลองไม่อยากกลับดึก เพราะกลัวว่าวาทินจะรอ

“มองอะไร” เสียงของกลองถามขึ้น ทำให้สองมองหน้าเพื่อนด้วยความงง


“อะไร” สองถามกลับ


“กูถามว่ามึงมองอะไร เห็นมองไปทางที่สินหลายรอบละ” กลองถามขึ้น ทำให้สองนิ่งไปนิด


“กูมองพี่สินเหรอ” สองถามเพื่อนเพื่อความแน่ใจ เขารู้ว่าตนเองมีแอบมองสินบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะมองบ่อยจนเพื่อนสังเกตเห็นได้


“เออน่ะสิ” กลองตอบรับตามจริง


“ก็ไม่มีอะไร มองไปเรื่อยเปื่อย” สองตอบกลับ เพราะเขาเองยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่ามองสินทำไม


“ไอ้สอง ถ้ามึงมีอะไรก็บอกกูได้นะ” กลองพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง


“มึงหมายถึงเรื่องพี่สินกับกูน่ะเหรอ” สองถามไปตรงๆ กลองก็พยักหน้ารับ


“ไม่มีอะไรหรอก กูกับพี่สินก็ปกติดี” สองพูดยิ้มๆ เพื่อไม่ให้เพื่อนเป็นห่วงมากนัก จริงๆสองเองก็ยังไม่รู้หรอกว่าตัวเองมีอะไรต้องห่วง


“อืม กูบอกเผื่อไว้” กลองพูดขึ้น ก่อนจะหันไปรับออเดอร์เครื่องดื่มจากพนักงานอีกคน สองก็ลุกไปทำงานของตัวเองต่อ จนถึงเวลาปิดร้าน เหลือโต๊ะว่างเอาไว้ให้ฉลองวันเกิดของแจ็ค สองไปช่วยยกกับแกล้มที่แม่ครัวทำไว้ให้ออกมาจัดวางบนโต๊ะ พนักงานบางคนก็ขอตัวกลับก่อน บางคนก็อยู่กินงานวันเกิดของแจ็ค สองมองไปที่สินก็เห็นว่าหญิงสาวที่ชื่อนุชยังคงอยู่ด้วย


“ไอ้สอง” สินเรียกขึ้นเมื่อสองเดินผ่านตรงบาร์เครื่องดื่ม


“ครับ” สองตอบรับแล้วเดินเข้ามาหา


“มึงกินข้าวเย็นแล้วกินยารึยัง” สินถามเสียงเข้ม


“ผมรอกินเลี้ยงงานพี่แจ็คทีเดียวเลย” สองตอบกลับไปตามที่คิดไว้ ทำให้สินขมวดคิ้วเข้าหากันทันที


“มึงจะบ้ารึไง มารอทำเหี้ยอะไร ไปหาข้าวกินแล้วกินยา เหล้าไม่ต้องแดกนะมึง” สินพูดสั่งเอาไว้ สองหน้างอทันทีเมื่อได้ยิน


“ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย หายแล้ว ขอดื่มสักแก้วสองแก้วละกันนะพี่ พี่อย่าบ่นนักสิ” สองโอดครวญออกมา สินฮึดฮัดเล็กน้อย แต่สองรีบชิ่งหนีเพราะกลัวโดนบ่นไปมากกว่านี้


“ไม่เห็นจะต้องห่วงลูกจ้างในร้านขนาดนั้นเลยพี่สิน” หญิงสาวที่ชื่อนุชพูดขึ้นยิ้มๆ โดยไม่ได้คิดอะไร


“มันไม่ใช่แค่ลูกจ้าง มันก็เหมือนน้องชายพี่คนหนึ่ง นี่มันก็ไม่สบายยังไม่หายดี แต่ดันทุรังอยากจะมาทำงาน นี่ถ้ามันดื่มเหล้าให้เห็นนะ จะเตะสักที” สินบ่นออกมาอีก นุชได้แต่ยิ้มรับ ถึงแม้ว่าจะแปลกใจบ้างก็ตาม ที่เห็นว่าสินดูจะห่วงสองเป็นพิเศษ เมื่อทุกคนพร้อมแล้วก็มานั่งดื่มนั่งกิน และอวยพรวันเกิดให้กับแจ็คกัน สองนั่งอยู่กับกลอง กินกับแกล้มไปด้วย สองแอบเทเหล้าใส่แก้ววางไว้ที่เก้าอี้ใกล้ๆ


“ทำไมต้องแอบกินด้วยวะ” กลองถามขึ้นอย่างงงๆ


“เดี๋ยวพี่สินด่ากู เค้าสั่งไม่ให้กูกินเหล้า แต่นี่มันงานวันเกิดนะเว้ย ดื่มสักแก้วก็ยังดี” สองตอบกลับไป


“คนอย่างมึงนี่กลัวพี่สินด้วยเหรอวะ” กลองถามอย่างขำๆ


“ก็กูขี้เกียจฟังเค้าบ่น” สองตอบเสียงอ้อมแอ้ม พลางคิดในใจเหมือนกัน ว่าทำไมตัวเองต้องกลัวสินด้วย เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร สองนั่งดื่มได้ไม่นาน สินก็ลุกเปลี่ยนที่กับหารมานั่งข้างสองโดยมีหญิงสาวมานั่งข้างๆสินอีกด้านด้วย สองนั่งนิ่งทันทีเมื่อสินมานั่งข้างๆ สินเหลือบไปมองที่แก้วเหล้าตรงเก้าอี้ใกล้ๆ แล้วมองหน้าสองทันที


ผั่วะ!

“โอ๊ย พี่สิน ตบหัวผมทำไม ผมยังไม่สร่างไข้เลยนะ” สองโวยวายออกมา


“ไม่สร่างไข้แล้วแดกเหล้าทำไม” สินพูดเสียงนิ่ง ทำให้สองชะงักกึก ก่อนจะทำปากยื่นใส่สิน


“ก็ดื่มนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง พี่ก็บอกผมดีๆสิ มาตบหัวทำไมล่ะ” สองพูดเสียงกึ่งน้อยใจ อาจจะเป็นเพราะเริ่มมึนจากการดื่มเหล้าด้วย


“ก็มึงมันพูดไม่ฟัง พอๆ เลิกแดก ไปแดกน้ำอัดลมไม่ก็น้ำเปล่าโน่น ไอ้กลอง เทเหล้าทิ้งดิ๊ เอาน้ำเปล่าให้มัน” สินยกแก้วเหล้าของสองไปให้กลอง กลองรับมาพร้อมกับมองหน้าสองเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตามที่สินสั่ง กลองเทน้ำเปล่าใส่แก้วให้กับสอง สองนั่งหน้ามุ่ย  เมื่อเห็นว่าสองไม่ได้ดื่มเหล้าแล้ว สินก็หันไปคุยกับหญิงสาวข้างๆตามปกติ สองที่นั่งเหลือบมองสินก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา แถมยังเคืองที่สินไม่ยอมให้ดื่มเหล้า เขาเลยนึกอยากจะแกล้งขึ้นมา จึงเอาหัวไปพิงไหล่แกร่งของสินเอาไว้ ทำให้สินหันมามองทันที

“อะไรของมึง” สินถามขึ้นมา


“ผมหิวข้าว” สองพูดขึ้นเสียงติดอ้อนนิดๆ


“กับข้าวบนโต๊ะเยอะแยะ กินเข้าไปสิ” สินตอบกลับ


“แต่ผมอยากกินข้าวผัด พี่สินทำให้หน่อยสิ บนโต๊ะมีแต่กับแกล้ม มันไม่หนักท้อง” สองพูดขอออกมาอีก


“ไปทำแดกเองในครัวโน่น” สินพูดไล่ พร้อมกับพยักหน้าไปทางห้องครัว สองเบ้หน้าใส่สินทันที


“ผมอยากกินฝีมือพี่ ไม่ได้อยากทำเอง ทำให้น้องกินบ้างไม่ได้เหรอ” สองถามกลับไป พร้อมกับจ้องหน้าของสิน สินถอนหายใจออกมาเบาๆ


“นุชนั่งรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพี่เข้าไปในครัวแป๊บหนึ่ง จะกินข้าวมั้ย พี่จะได้ทำเผื่อ” สินหันไปถามหญิงสาวบ้าง หญิงสาวส่ายหน้าไปมา


“ไม่ล่ะค่ะ เดี๋ยวอ้วน” หญิงสาวตอบกลับ สินเลยลุกเดินไปในครัว สองก็ลุกตามไปด้วยเหมือนกัน


“เออ มาด้วยก็ดี ไปตักข้าวในหม้อมาสิ” สินพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าสองเดินตามเข้ามาในครัว สองก็เดินไปตักให้ด้วยสีหน้านิ่งๆ สินเลิกคิ้วนิดๆเมื่อเห็นสีหน้าของสอง

“เป็นเหี้ยอะไรของมึง” สินถาม พร้อมกับรับจานข้าวที่สองตักมาให้


“ก็พี่อ่ะ ทำไมต้องตบหัวผมด้วย มันเจ็บนะพี่ ผมกำลังมึนหัวด้วย” สองพูดขึ้นมา


“มึนหัวแล้วมึงแดกเหล้าทำไม กูสั่งไว้ว่าไง” สินย้อนถามกลับไปบ้าง


“แต่ผมเจ็บ” สองเถียงกลับมาอีก


“กูตบมึงเบาๆ” สินก็เถียงกลับไปบ้าง


“ไม่เบา ดังผั่วะเลย” สองยังคงเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ สินเลยถอนหายใจออกมา ก่อนจะยกมือไปลูบหัวของสองเบาๆ ทำให้สองชะงักไปนิด เพราะใจเต้นแรงขึ้นมากับสัมผัสของสินที่เพียงแค่ลูบหัวของเขาเท่านั้น


“สำออย” สินพูดจบก็ผลักหัวของสอง พร้อมกับหัวเราะขำในลำคอ

“ไปหยิบแฮมมาสิ เดี๋ยวทำข้าวผัดแฮมให้” สินพูดออกมา พร้อมกับเตรียมตัวทำข้าวผัดให้สอง สองหยิบให้สินแล้วก็ยืนมองสินทำข้าวผัดอยู่เงียบๆ


“พี่สิน” สองเรียกสินขึ้นมาเสียงแผ่ว


“อะไร” สินขานรับ มือก็วุ่นอยู่กับการผัดข้าว


“ผมอยากจูบกับพี่ว่ะ จูบกันมั้ย” สองชวนออกมาตรงๆ อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ด้วย หมั่นไส้สินเรื่องของหญิงสาวด้วย เลยอยากจะชวนสินจูบกันอีกที สินชะงักกึกเมื่อได้ยิน


“หึ ติดใจจูบกูรึไง” สินแกล้งพูดแหย่กลับไป


“อืม” สองตอบรับในลำคอ เพราะเขาติดใจจูบของสินจริงๆ และเขาก็ไม่ปฏิเสธในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกด้วย สินหันมามองสองด้วยสายตาครุ่นคิด


“มึงมันบ้า” สินพูดว่าออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจแต่อย่างไร


“ผมรู้ตัวหรอก ว่าตัวเองบ้า พี่คงไม่อยากจูบกับผมแล้วล่ะสิ” สองพูดตัดพ้อออกมา ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองจะต้องมาตัดพ้อสินแบบนี้ด้วย

“ใช่สิ ผมไม่ใช่น้องนุชหรือพี่ฝนนี่เนอะ สองคนนั้นทั้งหุ่นดี นมโต แถมยัง..อึ่ก..” สองพูดยังไม่ทันขาดคำ สินก็ตรงเข้ามาล็อคท้ายทอยของเขา แล้วประกบจูบทันที สองตกใจเลยเผลอเม้มปากเข้าหากัน


“เปิดปาก” สินพูดสั่งเสียงเข้ม เมื่อไม่สามารถสอดลิ้นเข้าไปได้ เมื่อพูดสั่งจบสินก็ประกบจูบอีกครั้ง ครั้งนี้ สองยอมเปิดปากให้สินสอดลิ้นร้อนเข้าไปได้อย่างง่ายดาย สองจูบตอบสินกลับไปเช่นเดียวกัน สินดูดดึงริมฝีปากของสองอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ปลายลิ้นก็เกี่ยวพัน กวาดชิมปทั่วโพรงปากอุ่นของสอง กลิ่นของแอลกอฮอล์กระตุ้นอารมณ์ดิบของทั้งสองได้เป็นอย่างดี สินดันตัวของสองจนสะโพกของสองชนเข้ากับเคาน์เตอร์ทำอาหารในครัว มือของสองขยุ้มอยู่ที่เสื้อของสิน


“อืมมม..” สองครางฮือในลำคอด้วยความซ่าน แค่จูบของสิน มันกระตุ้นความรู้สึกต้องการของสองได้เป็นอย่างมาก โชคดีที่ไม่มีใครเดินเข้ามาในส่วนของครัว ทั้งสองแลกจูบกันอยู่สักพัก จนสินได้กลิ่นไหม้ เขาจึงผละออกจากสองทันที


“เหี้ย ข้าวไหม้” สินพูดขึ้นด้วยความตกใจ แล้วรีบไปปิดเตาไฟพร้อมกับใช้ตะหลิวผัดข้าวเพื่อดู

“แม่ง ไม่ต้องแดกแล้วมั้งเนี่ย” สินบ่นออกมา เมื่อข้าวที่อยู่ตรงก้นกระทะมันไหม้จนดำ สองยิ้มแหยๆเมื่อเห็น สินหันมามองสองพร้อมกับส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ


“ไม่กินแล้วก็ได้” สองบอกเสียงอ่อยๆ ตอนนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เพราะความต้องการในร่างกายด้วย สินเห็นสายตาของสองที่มองมาหลังจากที่จูบกันเมื่อสักครู่ มันก็ทำให้สินนึกอยากจะทำอะไรกับสองอีกครั้ง แต่ถ้าเขาจะชวนก่อน มันก็กระไรอยู่ เขาจึงนิ่งเพื่อดูความต้องการของสองก่อนว่าจะมีเหมือนกับเขาหรือไม่

“พี่สิน คืนนี้พี่ไม่ไปกับนุชไม่ได้เหรอ” สองทนไม่ไหวพูดขึ้นมา สินยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“ทำไม” สินแกล้งถาม สองเม้มปากนิดๆ


“คืนนี้..เราสองคนทำเหมือนคืนก่อนได้มั้ย” สองพูดชวนออกมาก่อน สินแสร้งเลิกคิ้วใส่ประมาณว่าไม่เข้าใจ


“หมายถึงอะไรวะ” ถึงแม้ว่าใจเขาจะตอบตกลงไปแล้ว แต่สินก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง เพื่อดูว่าสองจะตื๊อได้แค่ไหน


“ก็..มามีเซ็กส์กันอีกสักครั้งมั้ยพี่” สองขอออกมาตรงๆ


“ร่างกายมึงไหวแล้วเหรอวะ ยังไม่สร่างไข้ไม่ใช่รึไง” สินแกล้งถามกลับไป สองฮึดฮัดเล็กน้อย ที่สินมีท่าทีเหมือนเล่นตัว ทั้งๆที่คนเสียเปรียบคือสอง


“ถามมากแบบนี้ไม่ต้องแล้วก็ได้พี่สิน พี่ไปต่อกับผู้หญิงของพี่เหอะ” สองพูดออกมาอย่างขัดใจ จู่ๆก็หงุดหงิดที่สินไม่ได้มีท่าทีอะไรมากนัก สองทำท่าจะเดินออกจากครัว แต่สินเดินมาดึงแขนไว้ก่อน


“ทำไมงอนเป็นสาวน้อยไปได้วะ กูยังไม่ได้ตอบอะไรเลย” สินถามขึ้นใช่ว่าเขาไม่อยากจะมีเซ็กส์กับสอง แต่เขาไม่รู้ว่าร่างกายของสองจะรับอารมณ์ของเขาไหวรึเปล่า เมื่อวานที่เขาไปกับหญิงสาว เขาไม่รู้สึกเต็มอิ่มเลยสักนิด เหมือนความรู้สึกมันยังคงค้างคาอยู่


“ก็พี่..” สองจะเถียงใส่เหมือนทุกที


“กูขอไปส่งนุชก่อน ตกลงมั้ย มึงรอกูอยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งกลับ” สินพูดขัดขึ้นมาก่อน ทำให้สองนิ่งไปนิด


“เค้าจะยอมให้พี่ไปส่งอย่างเดียวเหรอ” สองถามอย่างข้องใจ


“เออน่า กูหาทางกลับมาได้ก็แล้วกัน ไปไม่นานหรอก” สินตอบกลับไป สองรู้สึกหงุดหงิดลึกๆ แต่ก็ได้แต่พยักหน้ารับ


“ถ้าพี่กลับช้า ผมกลับห้องจริงๆนะ” สองแกล้งพูดขู่ไปอย่างนั้นเอง เพราะคิดว่าเขาไม่สามารถบังคับอะไรสินได้หรอก


“เออ แล้วตกลงข้าวผัด มึงจะกินมั้ย” สินถามต่อ


“ไม่กินแล้ว ไม่ได้หิวขนาดนั้น” สองตอบกลับไป เพราะที่เขาให้สินมาทำข้าวผัดให้ เพราะหมั่นไส้ในตอนแรกเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดถึงขั้นเขาขอมีอะไรกับสินอีกครั้ง


“กวนตีนจริงๆ เดี๋ยวกูทำให้ใหม่ ถ้าออกไปไม่มีข้าวผัด เดี๋ยวไอ้พวกนั้นก็สงสัย” สินพูดขึ้น สองเลยรอสินทำข้าวผัดให้เขาใหม่อีกจาน แล้วพากันออกไปสมทบกับคนอื่นเหมือนเดิม


“ทำไมทำข้าวผัดนานจังพี่สิน” ไตรถามขึ้น เมื่อเห็นสองถือจานข้าวผัดออกมานั่งที่เดิม


“จานแรกพี่สินทำไหม้ เลยทำให้ใหม่น่ะพี่ไตร” สองเป็นคนตอบกลับไป ทุกคนหันไปมองหน้าสินอย่างงงๆ


“ไอ้เหี้ยสองชวนกูคุย กูเลยเผลอ หันไปอีกทีข้าวผัดไหม้ไปละ เลยต้องทำให้มันใหม่ โคตรวุ่นวายกับกูฉิบหาย” สินพูดออกมาอย่างขำๆ ทุกคนเลยหัวเราะโดยไม่ได้เอะใจอะไร


“พี่แม่งก็เอาใจมันเกิ๊น ให้มันอดๆบ้างเหอะ” แจ็คแซวออกมาเสียงสูง


“อย่าอิจฉาดิพี่แจ็ค” สองแกล้งแซวแจ็คกลับไป เลยโดนแจ็คเอาเฟรนซ์ฟรายปาใส่หัว แล้วมันหล่นลงจานข้าวของสองพอดี สองเลยหยิบมากิน พร้อมกับยักคิ้วใส่แจ็ค


“ไอ้เชี่ย กวนตีนได้โล่” แจ็คว่าออกมาอย่างขำๆ สองก็นั่งกินข้าวต่อ


“ไอ้สอง เดี๋ยวกูจะกลับแล้ว มึงจะกลับออกไปพร้อมกูเลยมั้ย” กลองถามขึ้น เพราะวาทินโทรมาตามเขาแล้ว สองเหลือบมองสินเล็กน้อย


“มึงกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวกูจะต้องช่วยพี่สินเก็บของ เพื่อแลกกับข้าวผัด” สองอ้างออกมา กลองมองหน้าเพื่อนอย่างจับผิด ส่วนคนอื่นๆก็เชื่อตามที่สองพูด


“เออ” กลองตอบรับ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเชื่อที่สองพูดสักเท่าไรก็ตาม กลองหันไปลาทุกๆคน เพื่อกลับไปพัก ก่อนจะแยกออกไป พอกลองกลับ สินก็หันไปหาหญิงสาวบ้าง


“นุช เดี๋ยวพี่ไปส่งที่ห้อง” สินพูดขึ้นมา เพราะตอนแรกหญิงสาวมากับเพื่อน พอรู้ว่าจะไปต่อกับสิน หญิงสาวเลยให้เพื่อนกลับไปก่อน


“ส่งถึงห้อง หรือส่งถึงอะไรพี่สิน” พนักงานคนอื่นแกล้งแซวออกมา เพราะรู้ว่าบรรดาหญิงสาวที่มาติดสิน ไม่มีใครเขินอายอะไรอยู่แล้ว เพราะนุชเองก็ยิ้มรับกับคำแซวของคนอื่น สองแอบเบ้ปากเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ซึ่งสินก็มองเห็น


“เสือก” สินด่าออกไปอย่างขำๆ ก่อนจะสะกิดหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน

“พวกมึงถ้าใครจะกลับก่อนก็กลับได้เลยนะ ทิ้งให้ไอ้สองมันเก็บ มันรับปากกูไว้แล้ว” สินพูดเกริ่นไว้ก่อน ทุกคนเลยตอบรับ พร้อมกับส่งเสียงสมน้ำหน้าสองที่ต้องเป็นคนเก็บกวาด

“พี่ก็กลับมาล็อคร้านเร็วๆละกัน มาช้า ผมขโมยของไปขายไม่รู้ด้วย” สองพูดกลับไปบ้าง สินได้แต่ยกยิ้มมุมปากนิดๆ แล้วพาหญิงสาวออกไปที่รถของตนเอง เพื่อพาไปส่ง


“ทำยังไงถึงจะมีสาวติดแบบพี่สินบ้างวะ” ใครสักคนพูดขึ้นมาอย่างนึกอิจฉา


“มึงเท่ห์ให้ได้ครึ่งพี่เค้าก่อน” แจ็คตอบกลับ แล้วก็นั่งคุยเฮฮากันไป โดยมีสองคอยนั่งมองนาฬิกาไปเป็นระยะ พลางนึกด่าตัวเอง ว่าทำไมจะต้องทำเหมือนเมียที่คอยจับผิดผัวว่าจะกลับบ้านตรงเวลาหรือไม่ 


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ลงตัวอย่างให้อ่านแค่ 5 ตอนนะคะ 

หลังจากนี้จะมีขายทาง อีบุค และรูปเล่ม 

รอประกาศทางหน้าเพจอีกทีนะคะ เดี๋ยวยอนิมมีเปิดพรีฯให้ด้วย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น