นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ใจกล้าหน้าด้านNCนิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : ใจกล้าหน้าด้านNCนิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2562 08:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ใจกล้าหน้าด้านNCนิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

​3ชั่วโมงต่อมา

​ปลัดธนาถูกว่าที่พ่อตา (ไม่รู้ว่าเขาจะทึกทักเร็วไปหรือเปล่า)สั่งให้ไปเก็บกระเป๋าที่โรงแรม เพื่อย้ายมาพักที่อพาร์ทเมนต์ แค่ได้ยินคำว่าอพาร์ทเมนต์ ทั้งสองหนุ่มก็คิดว่าเขาอยู่โรงแรม น่าจะดีกว่าเป็นไหนๆ

เพราะทั้งพอร์ทั้งธนารู้สึกเกรงใจเหลือเกิน กลัวว่าจะคับแคบเกินไป ทั้งบารอนกับอิริคถูกให้ไปทำหน้าที่พลขับ ซึ่งสองหนุ่มก็ยินดีเนื่องจากว่า คุ้นเคยกับปลัดอยู่พอสมควร

"อิริค..ผมเกรงใจพวกคุณจัง"

"ไม่หรอกครับคุณปลัด เราสองคนยินดีครับแล้วหมาของคุณหนูล่ะครับ เป็นยังไงบ้างเธอคิดถึงเจ้าดุ๊กดิ๊กมากนะครับ"

"ไม่ต้องห่วงครับ แม่ผมกับน้องชายผมดูแลอย่างดี ทั้งบ้านพิมพ์ทั้งหมา ดูแลยิ่งกว่าลูกอีกแต่ตอนนี้กล้วยในสวนน้าพรรณ หมดไปแล้วล่ะครับเราต้องไปซื้อกล้วยในตลาด มาให้เจ้าหมาโกลเดิลนั่นกิน"

"อะไรนะ..ไอ้หมาพันธ์ที่บ้านแกเลี้ยง มันกินกล้วยหรออะไรวะแปลกจัง?"พอร์ซขมวดคิ้วก็เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ ว่าหมากินกล้วยสุกหรือหมาชอบของหวาน

"เฮ้ย..แปลกว่ะ หมาอะไรวะกินกล้วย ชอบของหวานหรอ เห็นเขาบอกว่าหมากินของหวานแล้วมันจะดุ แต่นี่เจ้าดุ๊กดิ๊กอะไรนั่นดุมั้ย?"

"ไม่หรอกครับ มันน่ารักคุณหนูเธอกอดทุกวัน แต่เจ้านายบอกว่า สัตว์ก็ย่อมเป็นสัตว์วันยังค่ำเลยไม่อยากให้คุณหนู เข้าไปใกล้ครับคุณพอร์ซ"

"คุณหนูของพวกคุณนี่ชอบเลี้ยงสัตว์หรือไง?"

"ครับ เธอรักเจ้าดุ๊กดิ๊กมากๆฮะ"รถยนต์คันใหญ่แล่นเข้ามาจอด เป็นอันว่าบทสนทนาสิ้นสุดลง

"ไอ้ปลัด..ฉันเกรงใจบ้านนั้นจัง"

​"อย่าเกรงใจเลยครับ คำสั่งของเจ้านายถือเป็นอันสิ้นสุดครับ เชิญฮะเดี๋ยวผมสองคนลากกระเป๋าไปให้"

​"ครับ..แล้วอยู่กันกี่คนหรอครับ ทำไมดูเหมือนเยอะจัง?"พอร์ซถามขึ้นขณะที่ขนกระเป๋าเข้าลิฟท์

"ก่อนหน้านี้พวกเราไม่รู้หรอกครับ แต่ตอนนี้คุณท่านจะอยู่ชั้น3 ส่วนชั้น4จะเป็นคุณแอนนี่กับคุณแพทน้องชายเธอ เจ้านายกับภรรยาแล้วก็คุณหนูจะอยู่ชั้น5 บางครั้งคุณแอนนี่ก็อยู่ชั้น5 แล้วพวกเราจะอยู่ชั้น2ส่วนข้างล่างจะเป็นออฟฟิตครับ"

"ที่คุณพูดมาเหมือนว่า...โอ้วว ทำไมมันกว้างขนาดนี้ เปิดประตูออกก็เจอเลยหรอครับ แล้วไม่กลัวคนอื่นเข้ามาหรอครับคุณ?"ปลัดกับพอร์ซต่างก็สงสัย

"ที่นี่มีระบบรักษาความปลอดภัย แบบแน่นหนาครับ อยากรู้อะไรถามเจ้าของบ้านดีกว่านะครับ เชิญฮะถึงแล้วครับ"ปลัดกับเพื่อนยืนตะลึงอยู่สักพัก ตามภาพที่เห็นนั่นคือ น้องเดียร์วิ่งเล่นไปมาอยู่รอบๆ เนื้อที่กว้างไม่รู้ว่ากว้างขนาดไหน

​"เชิญค่ะปลัด คุณพอร์ซด้วยเดี๋ยวให้อิริคกับบารอนพาไปดูห้องพักนะคะ แล้วเราค่อยคุยกัน ตอนนี้จะได้เวลาอาหารเย็นแล้วล่ะค่ะ"

ว่าที่แม่ยายปลัดบอกยิ้มๆ เขาเริ่มอึดอัดแล้วแอนนี่มีทั้งฐานะทางการเงิน ฐานะทางสังคม ถ้าตอนนี้เธอบอกว่า ให้เขากลับเมืองไทยไป เขาจะไม่ขัดคำสั่งเธอเลย เนื้อที่ปลูกส้มที่สวนกับแค่บริเวณบ้านเธอ ก็ไม่อาจเทียบกันได้แล้ว

​"แกคิดอะไรวะ?"

​"ฉันว่า ฉันควรจะเจียมตัวแล้วก็เตรียมใจใช่มั้ยวะ แกเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่า ไอ้พอร์ซ?"

"เอ้าไอ้บ้า..ทำไมพูดแมวๆแบบนั้นวะ แกลากฉันมานี่ไม่ใช่เพื่อน แล้วลากมาทำพระแสงอะไรวะ?"พอร์ซสวนกลับ ขณะที่มือกำลังเก็บเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า

"ฉัน.."

​"ไอ้ปลัด..มาถึงขั้นนี้แล้ว แกต้องใจกล้าหน้าด้านเท่านั้น ลงมากลางทะเลต้องว่ายน้ำให้ถึงฝั่งโว้ย แกจะยอมจมน้ำตายหรือวะ แกไม่เคยแพ้อะไรง่ายๆนี่ แล้วตอนนี้จะยอมหรอวะ?"

​"มันท้อว่ะ"

"แพ้แล้วงั้นสิ อย่านะทุกอย่างแกสู้แกต่อต้าน แต่นี่หัวใจนะ ถ้าพ่อตาแกเอาปืนมายิงทิ้งก็อย่าเสียดายชีวิต เพราะตอนนี้เขาอยากวัดที่สุดก็คือใจแกนั่นแหละ อย่าแม้แต่จะคิดหลบแกต้องเผชิญหน้า เพื่อที่จะได้รู้ว่าเขาจะยอมรับแกที่จิตใจแก หรือฐานะของแกไอ้ปลัด"ที่เพื่อนมาล้วนทิ่มแทงเข้าไปในใจของปลัด นั่นสินะกระสันอยากจะมาและยังไม่ทันถึงยกเลย มวยจะล้มซะแล้ว

​ก๊อกๆๆ

​"ครับ...คุณแอนนี่เชิญครับ.."

"แอนนี่จะมาตามไปทานข้าวค่ะ แล้วห้องพออยู่ได้มั้ยคะคิดว่าคงไม่คับแคบ จนเกินไปนะคะพี่ธนาคุณพอร์ซ..?"

"โอ้ว..ไม่ครับมันวิเศษมาก แต่คงจะแปลกเวลาสักนิดหนึ่งแหละครับ เรายังไม่ชินเท่าไหร่แต่อีกไม่นาน ไอ้ปลัดมันจะชินไปเองครับ เชื่อผมงั้นผมนำหน้าไปก่อนนะครับ เผื่อคุณแอนนี่อยากคุยกับเพื่อนผม เป็นการส่วนตัวฮะ"

​"ค่ะ..คุณพอร์ซ เอ่อ..ระวังหลงนะคะ"

​"ครับ..ไม่เป็นไรครับ หลงทางก็แค่เสียเวลานิดหน่อยครับ เจอกันเวลาอาหารค่ำนะครับคุณ.."

"ค่ะ..เชิญค่ะ เพื่อนพี่ธนานี่ตลกดีนะคะ แล้วเขายังไม่มีแฟนหรอคะ?"หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นมา

"ไอ้นี่มันหวงความโสดของมัน พ่อมันเป็นสถาปนิกเปิดบริษัทรับสร้างบ้านที่เชียงใหม่ แม่เป็นหมอวันๆทำแต่งาน พี่ยังไม่เห็นมันชอบใครสักคน"

"ไปทานข้าวนะคะพี่ธนา.."

​"แอนนี่..พี่ว่าเราอาจจะ..."

​"คะ..มีอะไรหรอคะ?พูดมาเถอะค่ะ พูดอย่างที่พี่ธนาคิด ถ้าผิดแอนนี่จะบอกว่ามันใช่หรือไม่ใช่ อย่างที่พี่ธนาคิด ไปทานข้าวค่ะแล้วก็อาบน้ำให้สดชื่นก่อน หรือจะไปที่ห้องฟิตเนตก็ได้นะคะ"

"แอนนี่ดูไม่คิดมาก แต่สำหรับพี่...มันเป็นเรื่องใหญ่มาก"

"แอนนี่รู้ค่ะ ว่าพี่ปลัดจะพูดอะไร จะถามอะไรพี่ธนาสงสัยว่าครอบครัวเรา ทำมาหากินอะไรใช่มั้ยคะ?"ธนาพยักหน้า เพราะอยากรู้จริงๆ

"ทุกอย่างเป็นของคุณทวด ถ่ายทอดมาจนรุ่นหลานคุณปู่เป็นลูกคนเดียวค่ะ พอมาถึงพ่อแอนนี่ก็มีลูกคนเดียวอีก ทรัพย์สินก็เลยไม่ถูกแบ่ง พอมาถึงรุ่นลูกป๋าเลยต้องมีลูกสามคน แต่ก็อยากจะมีคนที่สี่นะคะ แต่หมอห้ามเห็นแม่บอกว่ามดลูกเปราะบางอะไรประมาณนั้นแหละค่ะ และอีกอย่างแม่ตัวเล็กด้วย ก็เลยยอมมีลูกแค่สามคน เราเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้า ที่พี่ธนาเห็นนั่นแหละค่ะ"

"โห..มูลค่าทรัพย์สินคงเป็นหมื่นล้าน"

"หึหึ..พี่ธนาแคร์เรื่องนั้นหรอคะ?"

"แอนนี่พี่รู้สึกว่า พี่ไม่คู่ควรกับแอนนี่เลย ด้วยประการทั้งปวงครับ"

"ไปกินข้าวค่ะ แอนนี่ไม่อยากพูดแล้วคิดน้อยๆหน่อยค่ะอย่าคิดมากปวดหัวเปล่าๆนะ ไปทานข้าวค่ะเร็วเข้า"เธอฉุดมือเขาออกจากห้องนอน ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวไป เขากระชับมือน้อยอย่างอบอุ่น แล้วถ้าพ่อแม่เธอเกิดไม่ยินดีต้อนรับ เขาคงต้องทำใจสินะ

​"คุณพอร์ซไม่หลงใช่มั้ยคะ?"

​"ไม่เลยครับ ถ้าเรามีสติว่าจะทำอะไร รับรองว่ามันจะโอเคมากเลยล่ะฮะ"พอร์ซพยายามปลอบใจตัวเอง

"เก่งจัง..แอนนี่ช่วยนะคะคุณป้า"

"ระวังร้อนนะคะ วันนี้อาหารง่วยๆผัดสปาเก็ตตี้ขี้เมา แล้วก็ซุปกระดูกหมูปรุงรสได้ตามใจเลยนะคะ อันนี้ของหนูค่ะ"

"ขอบคุณค่ะแม่ใหญ่ แม่จ๋าหนูขอกินเองนะ"

"ได้จ่ะ อย่าให้หกนะเข้าต้องตักน้อยๆ แล้วก็เอาส้อมพันแบบนี้ค่ะ"

พิมพ์สอนเรื่องจับช้อน จับส้อมให้ลูกสาว ตั้งแต่น้องเดียร์ วัยขวบหนึ่งอยากให้ลูกได้เรียนรู้ ด้วยตนเองบ้างไม่ต้องกลัวเลอะเทอะ แค่ล้างสิ่งที่เปรอะเปื้อนก็ออกหมดแล้ว ดีกว่าโตไปแล้วยังกินข้าวเองไม่ได้

"คุณพรรณเป็นผู้ช่วยป้าซัง หรือป้าซังเป็นผู้ช่วยคุณพรรณหรอ?'

"คุณหมวยเล็ก ก็คุณพรรณเธอทำอะไรก็อร่อยนี่คะ ป้าก็คอยเป็นลูกมือจะดีกว่า อ้อ!วันนี้คุณพรรณสอนวิธีการทำ น้ำสมุนไพรค่ะเป็นน้ำมะนาวอัญชัญลองดื่มหน่อยนะคะ จะได้ชื่นใจหวานซ่อนเปรี้ยวค่ะ"

"คุณพรรณต่อไปไม่ต้องทำแล้วนะ เด็กๆมีให้เขาช่วยทำเราจะได้รอชิมฝีมือเขาไงคะ?"

"หนูอยากกินทุกอย่างที่แม่ใหญ่ทำค่ะ"

​"คุณหนู..."

​"คุณยายซังก็ทำผักต้มอร่อยค่ะ"ป้าซังยิ้มได้ตอนสุดท้าย อย่างน้อยก็มีอะไรที่อร่อยอยู่บ้าง

"ช่างประจบซะจริงเจ้าเด็กน้อย..หึหึ"คุณทวดดูมีความสุขเหลือเกิน

"นั่นเขาฉลาดต่างหากล่ะจริงมั้ยหลานทวด"

"จริงค่ะ..ถ้าหนูโตขึ้นหนูต้องทำแบบนี้ให้คุณทวดกินค่ะ'เสียงพูดตามประสาเด็ก คิดอะไรก็คงพูดแบบนั้น แต่เป็นความน่ารักไปอีกแบบ

"เติมได้นะคะ..พิมพ์ทำไว้เยอะค่ะแต่ไม่รู้จะถูกปากหรือเปล่า?"เพลงพิมพ์ดูจะถ่อมตัวสักหน่อย

"อร่อยครับ ผมเป็นพวกลิ้นจรเข้ฮะ กินได้ทุกอย่างที่บ้านผม คุณย่าจะทำกับข้าวถูกใจพวกเราสี่คนพ่อแม่ลูกมากฮะ"พอร์ซเอ่ยขึ้น

"อาดีใจที่พวกคุณทานได้"

"ครับทานได้หมดทุกอย่างฮะ คุณอาทั้งสองครับ คุณปู่คุณย่าและทุกๆคนครับ ผมมีเรื่องอยากบอก"ทุกคนนั่งนิ่งรวบช้อนวางไว้ข้างจาน ก่อนจะตั้งใจฟังสิ่งที่ปลัดธนาจะพูด

​"ปลัดจะพูดอะไรรึ?"

​"คุณย่าครับ ผมรักแอนนี่"

"รู้จักกันมานานแล้วรึพ่อคุณ?"คุณย่าซักไซร้ต่อ

​"ครับ..ผมเจอะเธอที่ร้านทอง ทุกท่านคงจะทราบดี แล้วก็แอบชอบเธอและรู้ใจตัวเอง เมื่อวันที่เฮียโจแต่งงานกับพิมพ์ เมื่อก่อนนี้ผมคิดว่าผมชอบพิมพ์ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาพิมพ์รอเฮียโจตลอด และเธอก็บอกผมเสมอว่าสักวันผมจะพบผู้หญิงดีๆเพราะพิมพ์พูดแบบนั้น และผมก็เคยประกาศแล้ว ว่าผมอยากสวมแหวนให้เธอคนนั้น ตอนนี้ผมสวมให้เธอแล้วฮะ และผมต้องกราบขออภัยทุกท่าน ที่ไม่ได้มาหารือก่อนฮะ"

​"พี่ธนา..."แอนนี่ครางชื่อเขาเบาๆ 

จวบจนกระทั่งอาหารมื้อค่ำผ่านไป ปลัดธนาบอกว่ามีเรื่องอยากจะพูดด้วย ถ้าเขาไม่ได้พูดเรื่องนี้เขาคงอึดอัด และนอนไม่หลับแน่นๆ

"ปลัดมีอะไรก็ว่ามาเถอะ ทุกคนพร้อมรับฟังคุณนะ"เฮียโจเหมือนกับหนุนใจว่าที่น้องเขย ชื่นชอบตรงที่เขาใจกล้า

"ขอบคุณน้องพิมพ์ที่ผลักไสให้ผม มาเจอกับแอนนี่ไม่ทราบว่า คุณปู่คุณย่า และคุณอาทั้งสองจะรังเกียจมั้ยครับ ถ้าผมจะขอคบหากับแอนนี่มันอาจจะเร็วไป ถ้าผมอยากจะขอเธอแต่งงาน แต่ผมพร้อมจะดูแลแอนนี่ครับทุกท่าน"

​"ปลัด..เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราจะพูดเล่นๆ ผมมีลูกสาวคนเดียว และที่แน่ๆผมจะไม่ยอมให้ลูกสาวผม ห่างพ่อแม่ไปได้หรอก ปลัดธนาคุณจะทำยังไง แอนนี่ต้องอยู่ที่นี่เข้าใจมั้ยคุณปลัด?"

​"ผมทราบครับ แต่ถ้าท่านรังเกียจที่ผมเป็นปลัดบ้านนอกอย่างผม ก็โปรดได้บอกผมตามตรงเถอะครับ ผมพร้อมที่ทำตามโดยไม่มีข้อกังขา หรือข้อแม้ใดๆอีกเลยฮะ"เฮียโจขมวดคิ้ว ปลัดธนาคิดอะไรของเขา

​"ทั้งหยิ่งทั้งจองหอง เจ้าคิดว่าเจ้าพูดอยู่บ้านใครแล้วฉันเคยบอกหรือไง ว่าจนรวยคบกันไม่ได้"คุนย่าขึ้นเสียง เพลงพิมพ์ค่อยๆพาน้องเดียร์เลี่ยงไปที่ห้องนั่งเล่น ปลัดธนาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆคุณย่า ทุกคนตกใจไปกันหมด

​"ผมขอโทษครับคุณย่า.."

"เออ...ผิดแล้วต้องรู้จักขอโทษ ถ้าฉันรังเกียจเธอๆก็คงไม่ได้มาพูดอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ขึ้นมาบนนี้หรอกฉันถามหน่อยเถอะ เธอจะดูแลหลานสาวฉันได้ยังไงลองบอกหน่อย ถ้าบอกไม่ได้ก็กลับไปซะ"

ปลัดธนาสาธยายจากความรู้สึก เพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยแทบจะบอกว่า มันคงเป็นไปได้ยากที่ปลัดจะได้แต่งงานกับแอนนี่ ถ้าครอบครัวของเธอไม่เห็นด้วย'ไอ้ปลัดเอ้ยแกได้ร้องเพลงซมซานกลับบ้านแน่'

​"ถ้ากล้าหาญชาญชัย อย่างที่เจ้าสามหาวล่ะก็ภายในสามเดือน ให้พาพ่อแม่มาสู่ขอหลานสาวฉัน เจ้าจะเสียสละมาเป็นเขยบ้านนี้มั้ย ถ้าทำได้ต้องย้ายมาอยู่กับแอนนี่ที่นิวยอร์กนี่ แต่ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไป นี่คือสิ่งที่ย่าต้องการเข้าใจนะ"

​"ครับคุณย่า.."

​"จะทำได้มั้ย?"

​"ทำได้แน่นอนครับคุณย่า"

​"ทำให้ได้อย่าดีแต่พูด เพราะย่าไม่ชอบคนขี้คุยขี้โม้ ขอบใจนะที่จริงใจกับหลานสาวย่า แอนนี่เป็นหลานผู้หญิงคนเดียว ย่าอยากจะฝากผีฝากไข้ไม่ใช่หายใจผงาบๆ แล้วยังเดินทางมาไม่ถึงย่าไม่ได้เผด็จการ แต่ในเมื่อเจ้าบอกว่ารักหลานย่า ก็ต้องเสียสละเพื่อคนที่เจ้ารัก อย่าลืมนะ3เดือนเท่านั้น ไม่อย่างนั้นทุกอย่างเป็นอันสิ้นสุด"

​"ครับคุณย่า ผมยินดีครับขอบคุณที่เมตตาผมแล้วผม จะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดครับ"

​"ทำตามที่พูด ย่าจะรอ"

​"ครับ"

​"ยัยหนูมาพาทวดไปพักผ่อนเร็วเข้า"

เด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งมาหาคุณทวด ทุกคนพลอยโล่งใจ แม้ไม่มากแต่ก็ดีกว่าเมื่อครู่นี้เยอะเลย ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขายกภูเขาก้อนใหญ่ออกจากอก แล้วต่อไปก็เป็นหน้าที่ของเขาที่จะต้องทำ อย่างที่บอกคุณย่าเมื่อครู่

"แอนนี่...จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ พี่ทำถูกต้องแล้วใช่มั้ยคนดี?"

"ค่ะ..พี่ธนาบ้าดีเดือดมาก แอนนี่เพิ่งเคยเห็นนี่ล่ะค่ะ ไม่เคยมีใครต่อปากต่อคำกับคุณย่า แต่พี่ปลัดกล้ามาก สุดจัดปลัดบอกเลยนะคะ แล้วที่พูดออกไปทำได้แน่หรอคะ?"ปลัดหนุ่มคว้ามือนุ่มของคนข้างกายมากุมไว้

​"แอนนี่พี่อาจจะเป็นหมามองเครื่องบิน คิดฝันในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่ในเมื่อคุณย่าให้โอกาสพี่ก็จะไม่ยอมแพ้ พี่จะกลับไปบอกพ่อกับแม่ให้เตรียมสินสอด มาสู่ขอแอนนี่แต่ไม่รู้ว่าเงินทองที่มีอยู่ จะพอหรือเปล่าแล้วถ้าน้อยไปคุณพ่อคุณแม่ของแอนนี่จะยอมมั้ย พี่กลัวเหลือเกินว่าจะไม่เพียงพอ"

​"ไม่ต้องวิตกไปถึงตรงนั้นหรอกค่ะ พี่ธนากลับไปเคลียร์ตัวเองเถอะค่ะ แล้วเรื่องงานล่ะคะแอนนี่ทำให้พี่ธนาอึดอัดใจหรือเปล่าคะ?"

"ไม่นะ..ไว้พี่จะไปคุยเรื่องนี้กับนายอำเภอเองนะ ท่านคงไม่ว่าอะไรถ้าพี่มีเหตุผลพอครับ แอนนี่สบายใจได้"เธอพาเขาขึ้นลิฟท์มาอีกสองชั้น เดินออกไปที่ด้านนอก ปลัดธนาเพิ่งรู้ว่าบนนี้มีสระว่ายน้ำด้วย แสงไฟสว่างกระทบกับผืนน้ำส่องประกายวิบวับ ดีที่เป็นสระว่ายน้ำถ้าเป็นทะเลอย่างเมื่อครู่ คงจะเป็นทะเลคลั่งแน่ๆ

"อยากไปเมืองไทยกับพี่มั้ย?"

"ให้แอนนี่รอที่นี่เถอะนะคะ อ้อ..แล้วแม่พุทจีบอะไรนั่น เขามาชอบพี่ธนาหรอคะ เห็นเมื่อวันแต่งงานเฮียดูเธอมองพี่ธนา ราวกับจะกลืนกินเลยนะคะ"ธนาดึงร่างบอบบางเข้ามากอดเอาไว้ นี่เธอหึงเขางั้นหรือ

​"อย่าบอกนะว่าหึง?"

​"ไม่ใช่เลย ใครจะหึงแต่ไม่ชอบที่เธอพยายามทอดสะพานให้พี่ธนาต่างหากล่ะค่ะ"ชายหนุ่มฝากจุมพิตหน้าผากนุ่มนั้นหนักๆ ตอนนี้เขาคงทำได้แต่เพียงเท่านี้ และควรจะให้เกียรติเธอรอกระทั่งถึงวันแต่งงาน

ปลัดเคลียร์ชัดเจน ว่าเขาไม่เคยมีอะไรหรือเคยไปให้ความหวังพุทจีบ แต่พุทจีบคอยอิจฉาเพลงพิมพ์เรื่อยมา ทั้งๆที่ทั้งคู่เป็นเพื่อนรักกันแต่เธอ ไม่เคยประสบผลสำเร็จอะไรซักอย่าง เป็นรองเพลงพิมพ์เรื่อยมา

"พี่เป็นผู้ชายไม่ควรพูด แต่พี่อยากให้แอนนี่เข้าใจ ว่าพี่ไม่เคยมองพุทจีบเป็นอย่างอื่น แค่คนบ้านเดียวกันเท่านั้นครับ"

"เธอมาอยู่บ้านพี่ธนาหรอคะ?"

"แอนนี่..พี่หมายถึงเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันเท่านั้นครับ มันตกคำไปหน่อย"

"แล้วไปค่ะ..แล้วจะกลับเมืองไทยเมื่อไหร่คะ?"

"อยากไล่พี่ไปเร็วๆหรือไง?"

"เปล่านะคะ..ใครบอกล่ะแต่ถ้ายังไม่กลับ ก็ไม่เป็นไรค่ะ แล้วคุณพอร์ซเขาจะโอเคมั้ยคะ เขาต้องทำงานมั้ย?"

"พ่อมันเป็นเจ้าของกิจการเอง คงไม่เป็นไรหรอกครับ"

เขากระชับวงแขนที่กอดเธอเข้าอีก ถ้าไฟสว่างกว่านี้เขาคงเห็น ว่าแก้มเธอแดงปลั่งรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน ความสูงของเขาทำให้เธอไม่สามารถ มองเห็นแววตาของเขาตอนนี้มันอ้อนเธอเต็มเปี่ยม เขาค่อยกดจมูกหอมแก้มนุ่มของเธอ หญิงสาวทุบอกเขาหนักๆ

"อึ้ยย..ชอบฉวยโอกาสนะ"

"อีกตั้งสามเดือนกว่าจะเจอกัน พี่คงคิดถึงแอนนี่มากจุ๊ฟ"

"คุณย่าบอกว่าภายในสามเดือน แล้วจะมาก่อนก็ได้นี่คะแต่ใจเย็นๆนะ ทุกอย่างต้องเคลียร์ให้เรียบร้อยทุกอย่าง ทุกเรื่อง เราจะกลับเมืองไทยพร้อมกัน หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ"

"ไปฮันนีมูนที่เมืองไทย?"

"คงงั้นมั้งคะ"

"น่ารักจัง แล้วแอนนี่รังเกียจครอบครัวพี่มั้ย เคยรักพี่หรือเปล่า?"

"ทำไมถามแบบนั้นล่ะคะ ลุงกำนันกับป้ากานดาน่ารักมาก แอนนี่เห็นทั้งสองท่านตั้งแต่งานแต่งพี่พิมพ์แล้วค่ะ คนรวยไม่ใช่คนดีเสมอไป เราต้องใช้ตรรกะมองสิคะ ด้วยเหตุและผลประกอบกันค่ะ"

"แอนนี่เก่งจัง เข้าใจอะไรเยอะมาก"

"ฉลาดด้วยค่ะ"

"ใช่เหมือนเจ้าตัวแสบนาเดียร์นั่นเลย แอนนี่อย่ามองว่าพี่ยังคิดถึงพิมพ์อยู่ ความรู้สึกพี่เปลี่ยนตั้งแต่วันที่พี่เจอเฮีย แล้วพี่ก็เข้าใจพิมพ์แล้วว่าเธอรอพี่ชายแอนนี่คนเดียว แต่พี่รักหลานเจ้าตัวน้ิยนั้นช่างพูด ทุกคนรักน้องเดียร์มาก"

"ค่ะ..รักมากจริงๆ ต้องขอบคุณที่ความพยายามของเฮียสำเร็จตามหาพี่พิมพ์จนเจอ ไม่งั้นคุณย่าต้องเอาเรื่องเฮียแน่ๆ ท่านชอบความถูกต้องค่ะ อดีตแอนนี่ไม่รู้แต่ ณ วันนี้คุณย่าเป็นคนที่มีความยุติธรรมที่สุด" 

"เรื่องเป็นยังไงครับ?"

"เมื่อก่อนพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายจะจับพี่เมย์กับเฮียหมั้นกัน แต่ด้วยเหตุที่ว่าเขาทั้งคู่โตมาด้วยกัน เพราะพ่อแม่เราเป็นเพื่อนกัน เฮียยืนยันว่าไม่เคยมองพี่เมย์แบบคู่รัก จนสุดท้ายแม่ต้องยอมตามใจเฮีย ทุกคนเพิ่งรู้เมื่อเฮียฟื้นขึ้นมาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อเกือบจะสามปีแล้วค่ะ"

"เป็นตำนานมาก"

"ใช่ค่ะ..วันนี้ที่ห้างมีปัญหานิดหน่อย เฮียไม่ได้ไปหาพี่พิมพ์ที่อพาร์ทเมนต์ ที่พี่พิมพ์อยู่วันนั้นน่าจะเป็นวันสำคัญ สำหรับเฮียกับพี่พิมพ์แล้วพอรุ่งขึ้น เฮียไปหาพี่พิมพ์ถึงอพาร์ทเมนต์ เจ้าของบอกว่าพี่พิมพ์เพิ่งย้ายออกไป เฮียเสียใจมากมีเพียงที่ตรวจครรภ์ วางอยู่ในห้องน้ำค่ะ เฮียขับรถกลับบ้านแบบอาการเหม่อลอย กระทั่งเกิดอุบัติเหตุ"

"เศร้าจัง..แล้วรู้ได้ไง?"

"ตำรวจทางหลวงแจ้งมาที่ป๋าค่ะ วันนั้นพวกเราได้แต่ภาวนา ให้ปาฏิหารย์มีจริงแม่บอกว่าขอให้หลานย่า ช่วยปะป๋าด้วยเถอะขอให้ปะป๋ามีชีวิตรอด เพื่อเราจะได้เจอกันฮึกๆ เราเกือบจะเสียเฮีไปแล้วค่ะ"หญิงสาวสะอื้นฮัก เธอจำภาพที่มีสายระโยงระยางอยู่บนตัวพี่ชาย ทุกคนคิดว่าคงเสียเขาไปแล้ว

"ทุกอย่างผ่านไปแล้วครับ อย่าร้องนะคนดี"

"เกือบปีที่โจนาธานต้องนอนอยู่บนเตียง หลังจากนั้น เฮียกลับมาพักฟื้นที่บ้านมีลูกน้องสองคนนั้น ดูแลอย่างใกล้ชิดจนเกือบหายร้อย% เฮียให้สองคนนั้นไปสืบเรื่องพี่พิมพ์ค่ะ แล้วก็ได้รู้ว่าพี่ธนาเข้าออกบ้านนั้นบ่อยๆจริงมั้ยคะ?"

​"ใช่..พี่ไม่ปิดบังแอนนี่หรอก บ้านนั้นมีผู้หญิงสามคน มีคนมาด้อมๆมองๆพิมพ์ตลอด พี่เลยต้องไปดูแลทั้งๆที่พิมพ์ก็ไม่รู้ พี่แอบชอบพิมพ์แต่เธอเห็นพี่ เป็นเพียงพี่ชายเท่านั้น ไม่งั้นเราคงแต่งงานกันแล้ว แต่ตอนนี้ทุกอย่างเป็นอดีตเราแค่มีความรู้สึกดีๆต่อกัน แอนนี่คงไม่หึงพิมพ์ใช่มั้ย?"

​"ไม่ค่ะ..เพราะแอนนี่เห็นว่าพี่พิมพ์รักเฮียมาก เขาสองคนรักกันมาก พี่ธนาก็เห็นนี่คะหรือไม่เห็น"

"เอ้า..คนเราไหนบอกไม่หึงไง พี่เห็นเต็มสองตาตั้งแต่วันที่ พี่ชายแอนนี่ไปที่บ้านพิมพ์แล้ว เราสองคนถูกไล่ตะเพิดไปให้พ้น พี่ซมซานกลับบ้านเข้าใจทุกอย่าง ตอนนั้นพี่้จอแอนนี่แล้วเป็นเดือนก่อนจะวันเกิดพิมพ์ แล้วแหวนนี่คนละวงนะ ดูให้ดีก่อน"หญิงสาวหมุนแหวนไปมา แล้วก็แปลกใจเขาแค่บอกว่าจะไปเปลี่ยนวงใหม่ แต่ก็ยังไม่ได้ไปแล้วเขาไปเปลี่ยนตอนไหน แล้วแหวนวงนี้ก็ยังเป็นทองคำขาวชูเพชรเม็ดโตขึ้นมาหน่อย

"แล้วไปเปลี่ยนตอนไหนคะ?"

"ก็ก่อนจะมาสักสองอาทิตย์ พี่บอกคุณยายว่าจะเอาไปหมั้นหลานสาวของคุณยาย ท่านก็เลยเลือกให้แถมยังอวยพรให้ด้วยนะ"

"นี่ไปพบคุฯยายมาหรอคะ?"

​"ก็งั้นสิแม่บอกว่า ต้องเข้าตาตรอกออกตามประตูถึงจะถูก ต้องรู้จักให้เกียรติคนอื่นด้วย แล้วแม่ก็เป็นสนับสนุนให้พี่มาที่นี่ เพื่อให้พี่มาหาแอนนี่อยากมีสะใภ้ ทั้งๆที่ต้องขาดดุลเพราะต้องเสียลูกชายไปอีกคน"

​"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ จุ๊ฟขอบคุณที่รักแอนนี่นะคะ ไปส่งแอนนี่เข้านอนนะคะพี่ธนา"เธอเขย่งหอมแก้มเขา ชายหนุ่มยิ้มแก้มปริถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้ยิน คำว่ารักจากปากเธอเขาก็รอได้ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่

​"ไอ้เพื่อนปลัดฮีโรโคตรๆ ฉันนับถือแกที่สุด"พอร์ซเอ่ยขึ้น เมื่อเพื่อนสนิทเดิมยิ้มหน้าบานเข้าห้องนอนมา

​"แกว่าฉันบ้ามั้ยวะ ที่กล้าไปพูดแบบนั้นกับคุณย่าของแอนนี่"พอร์ซละสายตาจากทีวีจอใหญ่ที่กำลังถ่ายทอดอเมริกันฟุตบอล

​"ใช่แกบ้ามาก ถึงมากที่สุดว่ะ"

​"ก็แกบอกฉันเอง ว่าต้องใจกล้าแถมหน้าต้องด้านสุดๆไง ฉันเลยต้องจัดให้สุดๆจัดๆปลัดธนาบอก เฮ้อ..ค่อยโล่งใจนหน่อยแกก็เหมือนกัน อย่าเสียดายความโสดแกรีบจีบผู้หญิงซะ รุกประชิดแบบฉันอายุเราขนาดนี้เดี๋ยวไม่ทันกินแน่ไอ้พอร์ซ"

​"มึงก็พูดง่าย หาเมียไม่ใช่ซื้อผักในตลาดจะได้มีมาวางขาย เดี๋ยวถึงเวลาเธอจะถูกส่งมาหาฉันเองแหละ อาจจะเป็นนางฟ้าที่หาทางกลับสวรรค์ไม่ถูก ถึงตอนนั้นฉันจะจับเธอมัดมือมัดเท้าพาเข้าบ้านเลย นอนไม่หลับเลยไอ้ปลัดเอ้ย ท่าทาง แกคงจะไม่ได้อยู่เชียงใหม่แล้วมั้ง?"

​"ฉันคิดตั้งแต่ก่อนจะมาแล้ว การเสียสละเพื่อคนที่เรารัก มันคือสิ่งที่มีค่าที่สุดเว้ย"

"สาธุ..ขอให้ความรักของแกจงเจริญรุ่งเรือง มีลูกหัวปีท้ายปีเพื่อน ราตรีสวัสดิ์ครับ"

พอร์ซล้มตัวลงนอนไม่สนว่าอีกคนนั้น คืนนี้จะนอนหลับหรือเปล่า เพราะปลัดต้องคิดถึงแฟนสาวอีกแน่ แต่คุณย่าให้เวลาสามเดือน แล้วเธอบอกว่ามาก่อนก็ยังได้เขาจะเชื่อคุณย่าของเธอ หรือจะเชื่อเธอดีนะปลัดธนาควรเชื่อมั่นตัวเองจะดีกว่า...




​พี่ธนาจะสมหวังแล้วค่ะคุณ แล้วพี่พอร์ซล่ะคะจะหาคู่ให้นางดีมั้ยนะ อัพครบจบตอนแล้วจ้าคิดถึงคนอ่านนะคะ เจอกันตอนหน้าจ้าบายๆ💪💪💪สู้ๆนะทุกคน

ความคิดเห็น