True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : ตราตรึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2562 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตราตรึง
แบบอักษร

ต่อ

ชายหนุ่มร่างสูงโน้มหน้ามาข้างแก้มใสของเธอ กระซิบข้างหูเธออย่างแผ่วเบา

“ให้เกียรติเจ้าภาพสักเพลงสิครับ” ลูกชายเจ้าของคฤหาสน์เจ้าภาพของงานยกยิ้มขึ้น

“หนะ..หนูเต้นไม่เป็นหรอกคะ ไม่ดีกว่านะคะ” หญิงสาวผวะร่างบางถอยออกห่างเขาทันที

“ว้าาา! มาเมืองไทยวันแรกก็โดนปฏิเสธจากสาวสวยสะแล้ว สาวๆที่นี่ใจร้ายแบบน้องทุกคนรึเปล่านะ” เขายังคงพยายามเดินเข้าใกล้ร่างบาง พูดจาหยอกล้อเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“มะไม่หรอกมั้งคะ พี่ลองไปชวนคนอื่นดูสิคะ” เธอเริ่มเม้มปากเล็กๆ ภายในใจรู้สึกอึดอัดกระวนกระวาย

“งั้นดื่มพันช์ให้เกียรติพี่สักแก้วคงได้ใช่มั้ยครับ”

“หนูดื่มไม่ได้คะ พี่คิมห้ามเด็ดขาดคะ” เธอตอบเสียงเรียบตามความจริง

“หึ หรอครับ งั้นพี่ได้แค่ยืนคุยชื่นชมดวงตาคู่สวยและใบหนาหวานๆพี่ก็พอใจแล้วครับ” เขายิ้มกว้างออกมา แววตาจ้องมองไปที่นัยน์ตากลมใสของเธอ

หญิงสาวหลบตาเขาแล้วรีบหันกลับไปตั้งใจฟังนักดนตรีบรรเลงเพลงคราสสิคแสนหวานต่อด้วยใจที่กระสับกระส่าย

ชายหนุ่มร่างสูงขยับร่างกำยำของตนมายืนใกล้ชิดด้านหลังของเธอจนตัวแทบจะแนบชิด

หญิงสาวร่างบางรู้สึกสัมผัสของลมหายใจจากด้านหลังของเธอยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ยิ่งไปกว่านั้นคนที่มาร่วมงานกลับมองเธอและชายหนุ่มเจ้าภาพของงานด้วยดวงตาอยากรู้อยากเห็นและเริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทา

เบลล์ตัดสินใจสาวเท้าเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านในโดยไม่ได้หันหลังมามองเขา เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำอยู่นานเพื่อหายใจเข้าให้ทั่วท้องพร้อมตั้งสติทำใจให้นิ่งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ก่อนที่จะตัดสิ้นใจเปิดประตูกลับออกมาที่งาน

“ตัวเล็ก!” คิมเรียกเธอพร้อมก้าวเท้าไวเข้ามา

“พะพี่คิม เรียบร้อยแล้วหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยแววตาเริ่มคลายยความกังวลเมื่อเจอแฟนหนุ่ม

“เรียบร้อยแล้วคะ พี่ออกมาไม่เจอหนูตรงที่เดิมเลยเดินหาหนูสะทั่วงานเลยนะคะ จนพี่ร้อนใจไปหมดแล้วเนี่ยะ” เขาถอนใจเบาๆยิ้มออกมา

“ขอโทษนะคะพอดีหนูมาเข้าห้องน้ำคะ”

“เห็นแล้วคะพี่ยังไม่ได้ว่าอะไรหนูสักหน่อย ป่ะเราเสร็จธุระแล้วกลับกันเถอะคะ” เขายิ้มอ่อนโยนให้เธอแล้วยื่นมือหนาไปจับจูงมือเธอเดิน

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากงานโดยผ่านห้องโถงซึ่งเป็นพื้นที่จัดงานเลี้ยงและที่รับลองแขก คิมเดินจูงแฟนสาวเดินลัดเลาะออกมาเรื่อยจนใกล้จะถึงประตูทางออก

“อ๊ะ!!!” เบลล์อุทานออกมาเพราะโดนฉุดรั้งแขนอีกข้างของเธอโดยมือหนาขอใครสักคน

คิมหยุดชะงักเท้าเพราะแรงต้านของร่างบางที่หยุดเดินกระทันหันจนเขาต้องรีบหันหน้ากลับไปมองร่างบาง ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มเจ้าภาพของงานคว้าแขนอีกข้างของแฟนสาวเขาไว้

“สาวน้อยเราคงได้พบกันอีกนะครับ” เขายกมือเธอขึ้นมาจุมพิตเบาๆ แล้วยกยิ้มให้เธอแต่ไม่ยอมปล่อยมือเธอเป็นอิสระ

คิม : “คุณอมรินทร์ช่วยกรุณาปล่อยมือคู่หมั้นผมด้วยครับ ทำแบบนี้ผมไม่ชอบ! ช่วยให้เกียรติพวกผมที่อุส่าห์เป็นตัวแทนมาร่วมงานของคุณด้วย” คิมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเข้มจ้องมองเจ้าภาพของงานด้วยสายตาไม่พอใจจนเขม็ง

อมรินทร์ : “คู่หมั้นงั้นหรอ แสดงว่ายังไม่ได้แต่งงานสินะครับ” เขายกยิ้มพอใจ

คิม : “ไม่นานนี้แหละครับเชิญคุณกับคุณพ่อคุณไว้ล่วงหน้าเลยละกันครับ แต่ตอนนี้พวกผมขอตัวกลับก่อน ช่วยกรุณาปล่อยคู่หมั้นผมสักทีครับ”

เบลล์ : “คุณปล่อยสิคะ” เธอบิดข้อมือไปมา

อมรินทร์ : “เพราะเธอขอนะสาวน้อยพี่ถึงยอมปล่อย ดวงตาคู่สวยนี้พี่คงลืมไม่ลงง่ายๆ” เขายกยิ้มให้เธอมองนัยน์ตาของเธอและค่อยๆปล่อยมือเธอ

คิม : “ผมว่าถ้าไม่อยากให้พ่อของเราสองคนมีปัญหากันแล้วค้าขายกันต่ออีกนานๆ คุณอย่ามายุ่งกับคู่หมั้นผมอีกจะดีกว่านะครับ ผมขอเตือน” เขาพูดเสียงเรียบสีหน้าเริ่มแข็งกร้าว คิมรีบขยับตัวเขาเข้าหาแฟนสาวแล้วโอบไหล่เธอเดินออกไป

อมรินทร์ยืนดูทั้งสองเดินออกไปจากงานด้วยใบหน้ายกยิ้มเจ้าเล่ห์

เสี่ยอมร : “แกจะทำอะไรไอลูกชาย กลับมาแค่วันแรกหาเรื่องปวดหัวให้พ่อเลยหรอว่ะ นั่นมันลูกชายของคนที่พ่อร่วมธุรกิจร่วมหุ้นด้วยมาสิบกว่าปีนะ”

อมรินทร์ : “พ่อเคยถามผมว่าผมอยากได้อะไรเป็นของขวัญที่ไม่เคยทำให้พ่อผิดหวังในตัวผม แล้วถ้าคำตอบของผมคืออยากได้เจ้าของดวงตาที่ทำให้ผมหลงใหลจนคลั่งไคล้จะเป็นบ้าเป็นของขวัญที่พ่อสัญญาบอกว่าจะให้ผมได้ทุกอย่างหล่ะ” เขาหันไปจ้องรอคำตอบจากผู้เป็นพ่อด้วยสายตานิ่งเงียบ

เสี่ยอมร : “แกอย่าทำให้พ่อลำบากใจสิว่ะไอลูกชาย ดอกไม้มีตำหนิจะเอามาทำอะไร ดอกไม้อื่นๆมีเยอะแยะดูอย่างในงานสิ ผู้หญิงมากมายมองแกตาไม่กระพริบ”

อมรินทร์ : “ตำหนิที่ไหนหล่ะพ่อ กำลังบานสะพรั่งงดงามต่างหากแค่มีแมลงมาเกะกะแค่นั้นเอง”

เสี่ยอมร : “เห้อ! พ่อขอหล่ะอย่ายุ่งกับเธอ”

อมรินทร์ : “แสดงว่าพ่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับผมไม่ได้ ผมอุส่าห์เลือกลูกสะใภ้ให้พ่อได้แล้วเชียว”

เสี่ยอมรยืนส่ายหน้ากับความดื้อรั้นของลูกชาย

——————————————————-

คิมขับรถออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห

“ตัวเล็ก!!เล่ามาทั้งหมดให้พี่ฟังเดี๋ยวนี้ ตอนพี่ไม่อยู่ด้วยเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“คะ เล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละคะ แต่พี่คิมช่วยขับช้าลงก่อนได้มั้ยคะ” เธอพยายามเรียกสติเขา

“เห้อพี่ขอโทษนะคะ จริงๆโมโหเสียงแข็งใส่หนูมันก็ไม่ถูกหรอก” เขายิ้มอ่อนให้เธอและลดความเร็วลง

“แค่พี่เชื่อใจหนู หนูก็ดีใจแล้วคะ” เธอยิ้มหวาน

“เล่ามาสิคะที่รัก พี่ยังรอฟังอยู่นะ”

“หนูยืนฟังเพลงตรงที่พี่คิมให้ยืนรอ คุณอมรินทร์เค้าก็....(เล่าตามลำดับเหตุการณ์).....แล้วหนูก็หนีเข้าห้องน้ำไปจนออกมาเจอพี่แหละคะ”

“หึ พี่อยากจะเลี้ยวรถกลับไปจัดการกับมันนัก”

“อย่านะคะพี่คิม นึกถึงป๊าด้วยนะคะป๊าจะมีปัญหาเพราะหนูไม่ได้นะคะ” เธอทำหน้าอ้อนวอนเขา

“ก็ได้ แต่พี่ต้องเล่าเรื่องนี้ให้ป๊าม๊าฟังนะหนูห้ามขัดเด็ดขาดเข้าใจมั้ยคะตัวเล็ก”

“ก็ได้คะ แล้วแต่พี่ตัดสินใจเลยคะ”

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจพี่”

“พี่คิมมมมขาาา” เธอทำตาแป๋วยิ้มหวานเรียกชื่อเขาเสียงหวานใส

“หืมมม ว่าไงคะ? ทำเสียงแบบนี้พยายามทำให้พี่อารมณ์ดีหรอคะ แต่...หนูทำสำเร็จนะคะ” เขายิ้มกว้าง

“หนูหิวข้าวคะ” เธอยังคงมองเขาตาใส

“ได้เลยครับคุณผู้หญิง ผมจะพาไปเดี๋ยวนี้เลย”


















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น