goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อยู่ตรงนี้ให้เธอ

ชื่อตอน : อยู่ตรงนี้ให้เธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 717

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อยู่ตรงนี้ให้เธอ
แบบอักษร

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ลูอิสที่กำลังเคลียเอกสารงานต่างๆ มองไปยังสายที่เรียกเข้าก็ยิ้มขึ้นมาทันใด

“สวัสดีครับ ที่รัก”

แพรรัมภาทันทีที่ได้ยินเสียงของคนรัก จู่น้ำตาของความอ่อนแอมันก็ไหลออกมา เธอพยายามไม่ส่งเสียงสะอื้นให้ดังเข้าไปในโทรศัพท์

“คุณทำอะไรอยู่คะ ยุ่งอยู่หรือเปล่า”

ลูอิสจับน้ำเสียงของคนรักได้ว่าคนรักกำลังร้องไห้ อยู่แน่ๆ ไม่น่าจะเดายากต้นเรื่องก็น่าจะเกี่ยวกับเขาแน่นอน

“ผมเข้ามาเคลียงานที่บริษัทลูกของเมืองไทยครับ ที่รักคุณโอเคไหม”

“โอเคคะ สบายมากบีมแค่คิดถึงคุณจัง”

“แน่ใจนะว่าคุณโอเคที่รัก ผมเป็นห่วงคุณนะครับ”

ลูอิสก้มมองนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้ใกล้จะเวลาเลิกงานแล้ว ส่วนเจมส์ที่เปิดประตูเอาเอกสารเข้ามาให้กำลังจะเอ่ยพูดเรื่องพ่อของคุณบีม ลูอิสนั่นพอจะรู้ว่าเจมส์จะพูดอะไรเขาเลยทำท่าทางให้เงียบและชี้ไปที่โทรศัพท์ว่านี้คือสายของแพรรัมภา เจมส์รับรู้เลยพยักหน้าและเดินออกไป

“คะ บีมโอเควันนี้คุณไม่ต้องมารับบีมก็ได้นะคะ เดี๋ยวบีมกลับเองได้”

“อ้าว!!ทำไมละครับ เดี๋ยวผมไปรับก็ได้ครับ คุณจะได้ไม่ต้องเหนื่อย”

“บีม บีม เออ บีมกลัวจะทำให้คุณเดือดร้อนคะ”

ลูอิสได้ฟังและน้ำเสียงที่มันแฝงด้วยความห่วงใยของแพรรัมภาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

“ที่รักครับ วันที่ผมตัดสินใจที่จะคบและเลือกคุณให้าเป็นภรรยาแล้ว ผมก็พร้อมที่ฝ่าฟันมันไปพร้อมๆกับคุณนะที่รัก ผมบอกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตามผมขอแค่คุณอย่าปล่อยมือจากผมเพียงเพราะมีใครมาสั่ง ถ้าเราจะต้องจากกันขอให้มันเป็นแค่เรื่องของเราสองคนที่มันเกิดจากการที่เราเข้ากันไม่ได้ดีกว่านะครับ วันนี้เรารู้แล้วว่าเราทั้งสองรักกันมาก เราก็ต้องช่วยกันสิครับ ผมจะไม่ทิ้งให้คุณเผชิญปัญหาแค่คนเดียวแน่นอนที่รัก”

แพรรัมภานั้นรับรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีวันจะทอดทิ้งให้เธอเผชิญปัญหาแค่คนเดียว แต่ตัวเธอนั้นไม่แน่ใจว่าเธอจะรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ไหมหากตัวเธอนั้นเป็นคนทำให้เขาเดือดร้อน

“บีมรู้คะ ว่าคุณจะอยู่ข้างๆ แต่ บีมยอมรับนะว่ากลัว กลัวว่าคุณจะเป็นอันตรายเพราะบีม บีมไม่อยากให้คุณมาเจ็บตัวเพราะบีม”

ลูอิสตระหนักเรื่องนี้ดี เขาถึงจงใจปิดเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นเพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องวิตกกังวลแบบนี้

“ผมเลือกแล้วครับที่รัก ผมก็ต้องพร้อมเผชิญ คุณอย่าห่วงในตัวผมมากเลยครับ ผมไม่มีทางให้ใครมาทำร้ายผมฝ่ายเดียวหรอกครับที่รัก”

แพรรัมภาที่จ้องมองตรงประตูห้องที่เหมือนว่ากำลังมีใครอยู่ด้านหน้าของห้องเธออยู่

“แค่นี้ก่อนนะคะ คุณจะมารับบีมใช่ไหมงั้นบีมจะไปรอตรงร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามนะคะ”

“โอเคครับ ผมรักคุณมากนะครับ เดี๋ยวเจอกัน”

แพรรัมภาที่วางสายจากลูอิสเสร็จ ก็จ้องมองตรงประตูเธอเดาได้ไม่ยาก ใครที่ยืนอยู่ตรงนั้น

สายป่านที่เดินไปยังห้องเจ้าสัวมาและพอจะรับรู้เรื่องราวมาบ้างว่า ท่านทะเลาะกับลูกสาวเธอนั่นรู้สึกหมั่นไส้แพรรัมภาจริงๆ ที่ใครๆ ก็ให้ความสนใจ และเพราะนังแพรรัมภาครเดียวทำให้เธอต้องถูกเจ้าสัวไล่ออกมาเพราะท่านต้องการอยู่เงียบๆ ทั้งๆ ที่เธออุตส่าห์จะเข้าไปปรนนิบัติให้หายเครียด เธอจะได้เบิกเงินไปใช้จ่ายง่ายๆ นี้อะไรเงินก็ไม่ได้ แถมไม่พอโดนไล่ออกมาอีก

“หึ หึ นังแพรรัมภาชีวิตแกคงจะได้พบความสุขหรอก”

แพรรัมภาเดินตรงไปที่ประตูแล้วเปิดออก จริงๆด้วยเธอเดาไม่ผิดและก็เดาได้ไม่ยาก

“มายืนอะไรตรงหน้าห้องของฉัน งานเสร็จหมดแล้วหรือไง ถึงทำตัวลอยไปลอยมาไม่มีที่สิงสถิตแบบนี้”

สายป่านหันไปจ้องหน้าแพรรัมภาพร้อมกับส่งสายตาแสเงความไม่พอใจที่แพรรัมภาว่าเธอคล้ายกับเป็นผีไม่มีศาล

“ทำไมคะ มีป้ายแปะไว้หรืออย่างไรว่า ห้ามฉันยืนตรงนี้ เอ๊ะ!! ก็ไม่มีนะคะ หรือว่าคุณแพรรัมภากลัวฉันจะไปรู้อะไรของคุณเข้าหรือยังไง เอ๊ะ!! ดูจากรอยฝ่ามือตรงแก้มสวยๆ แล้วหารองพื้นดีๆ กลบมันหน่อยนะคะ”

แพรรัมภาหันไปจ้องคนที่ยืนข้างๆ ที่ทำตัวจองหองคิดว่าการเป็นเด็กของพ่อเธอแล้วจะข่มใครๆก็ได้ในบริษัท และที่เธอรับไม่ได้จริงๆ การที่แอบไปมีความสัมพันธ์อื่นลับหลังพ่อของเธอ

“หึ หึ อย่ามาห่วงอะไรฉันเลย ควรจะห่วงตัวเองดีกว่า หากเรื่องที่คุณแอบกินกับใครอยู่เล็ดลอดไปถึงป๊า ฉันว่าป๊าคงจะไม่เก็บคุณไว้ข้างกายแน่นอน ตอนนี้รีบๆ เก็บเงินเข้านะ ระวังของมันจะหมดอายุ”

สายป่านได้ยิน นังแพรรัมภามันรู้ได้ไงหรือว่ามันเดา ในบริษัทเธอก็ทำนิ่งๆไม่ให้ใครรู้แต่นังแพรรัมภา มันรู้ได้ยังไง

“พอ!!หยุดสายป่าน ฉันไม่ว่างขนาดมานั่งทะเลาะกับเธอ ฉันมีงานที่ต้องทำต่อ แต่สิ่งที่ฉันเตือนก็หัดฟังไว้บ้าง ป๊าฉันไม่เอาใครขึ้นมาแทนที่แม่ของฉันแน่นอน ตัวเธอด้วยเช่นกัน เธอก็พึ่งสังวรไว้ว่า เธอมันก็แค่ของที่ ป๊าฉันเก็บไว้เพื่อผ่อนคลายเฉยๆ”

แพรรัมภานั่นตัดบทแล้วเดินผ่านไปยังห้องประชุม ตามที่พ่อของเธอได้เอ่ยปากบอกไว้ก่อนหน้า เรื่องของการทำงานเธอไม่ได้กังวลสักเท่าไหร่

การเปิดตัวเธอกับผู้ถือหุ้นรายสำคัญก็ได้ดำเนินไป หลายชั่วโมงซึ่งแรกๆ เธอก็ยังเห็นสายตาของความไม่น่าเชื่อถือส่งมาให้กับเธอมากมายก็อย่างว่า เธอพึ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานคงจะต้องใช้เวลาพิสูจน์กันไปสักพัก แต่สิ่งที่เธอไม่ชอบใจเอาเลยคือสายตาของนายปกรณ์ที่จ้องมองเธอด้วยสายตาของผู้ชายที่ต้องการจะเคลมผู้หญิง

เจ้าสัวสุรศักดิ์นั้นรู้สึกไม่ได้กังวลในเรื่องของการทำงานของลูกสาวท่านก็รู้สึกภูมิใจนิดๆ ที่แพรรัมภาลูกสาวคนเดียวของท่าน มีความเป็นผู้นำสูงถือว่าสืบทอดสายเลือดท่านไปเต็มๆ ถ้าเป็นลูกชายท่านคงจะเบาใจมากกว่านี้ อาณาจักรและธุรกิจของท่านคงจะยิ่งใหญ่มากขึ้น แต่ท่านก็ตั้งใจไว้แล้วว่าธุรกิจสีเทาตัวท่านจะไม่ให้แพรรัมภาเข้าไปยุ่งเกี่ยวอย่างแน่นอน เพราะตัวภรรยาท่านที่เสียชีวิตไปได้ทำการขอร้องไว้ก่อนจาก

“น้องบีมสง่ามากนะครับ คุณลุง”

“อือ หลานก็พยายามเอาอกเอาใจยัยบีม ทำให้ยัยบีมหันมาสนใจให้ได้ ปล่อยไว้นานๆ ลุงกลัวว่าไอ้ฝรั่งมันจะพาลูกสาวลุงหนีไปสเปน”

“หึ หึ อย่าได้ห่วงเลยครับ งานนี้ผมไม่ให้มันพาหนีไปง่ายๆ เหมือนที่ผ่านมาแน่นอน”

“เรื่องที่ลุงสั่งให้เราจัดการอีกเรื่องหนึ่ง ก็อย่าให้พลาดนะ และหาเส้นทางอื่นไว้รองรับด้วยใครขว้างทางก็จัดการมันสะ”

เจ้าสัวสุรศักดิ์พูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหด ถ้าคนในวงการธุรกิจจะรู้ว่าท่านเป็นคนเช่นไร

“ครับ งานนี้ผมสั่งคนของเราแล้วว่าอย่าให้พลาด คุณลุงรอฟังข่าวดีได้เลยครับ”

ท่านเจ้าสัวพยักหน้า รวมทั้งปกรณ์ที่ยิ้มตรงมุมปาก แต่สายตาก็จ้องมองที่แพรรัมภาถ้าตัวเขาได้ลิ้มลองร่างกายของคนตรงหน้าคงจะดีดูแล้วมันช่างงดงามยั่วยวนเขามากๆ คิดๆ แล้วงานนี้เขาคงจะต้องนัดคู่ขามาจัดการความรู้สึกเขาที่มันเพิ่มความต้องการ มากๆ

เมื่อการประชุมผู้ถือหุ้นส่วนเสร็จสิ้น แพรรัมภาจึงเก็บของเพื่อที่จะไปรอคนรักตามที่ได้นัดกันไว้

“ยัยบีมแกจะรีบไปไหน ป๊าลืมบอกเราว่าให้เราย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน ป๊าจะให้คนไปขนของแกกลับบ้านเย็นนี้”

แพรรัมภาได้ยินก็ตกใจ นี้ต้องการบีบบังคับเธอกันอย่างนี้เลยเหรอ

“ป๊า!! มันจะเกินไปไหม นี่หนูก็ยอมลาออกมาทำงานตามที่ป๊าต้องการแล้ว และนี่อะไรมาบังคับหนูทุกเรื่องแบบนี้ ป๊า!!มันเกินไปแล้วนะคะ”

ท่านเจ้าสัวลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าแพรรัมภา อย่างไม่แคร์ว่าลูกสาวท่านจะทำตามหรือไม่

“ฉันบังคับแก เพราะต้องการให้แกได้สิ่งที่คู่ควรกับตัวแกมาที่สุด ฉันเตือนแกอีกครั้งนะว่าถ้าแกต้องการให้ฝรั่งคนนั้นมันมีชีวิตรอดกลับไปยังบ้านเกิดมันก็จงเลิกกับมันสะ”

แพรรัมภาจ้องมองตามหลังพ่อของเธอออกไป ปกรณ์ที่ส่งยิ้มมาให้พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอ่ยปากกระซิบตรงข้างหู

“น้องบีมได้ยินแล้ว ก็รีบๆ ไปบอกเลิกกับมัน ตอนนี้พี่ยังใจเย็นรอได้แต่การรอมันก็ต้องมีวันสิ้นสุดนะครับน้องบีมคนสวย”

แพรรัมภาที่ตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนถึงคราวว่าเธอจะต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น