True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : ออกงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2562 11:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ออกงาน
แบบอักษร

บ้าน อัครวัฒนวุฒิบดินทร์

“ไงไอเสือไปทำงานแทนป๊าไม่กีี่เดือนไล่พนักงานออกสองคนเลยหรอว่ะ” ป้าของคิมที่เพิ่งเจอหน้าลูกชายไม่กี่นาทีก็ทักขึ้น

“ก็เค้ามาดูถูกตัวเล็กของผมอ่ะป๊า! หาว่าเอาตัวมาเข้าแลกกับงานอยากเป็นพริตตี้” คิมเล่าด้วยน้ำเสียงที่ยังคงขุ่นมัว

ม๊า : “แบบนี้ไล่ออกไปเถอะอาคิมดูถูกคนอื่นนิสัยแย่ๆม๊าก็ไม่เอา ลื้อทำดีล่ะอาคิม ใครบังอาจมาว่าลูกสะใภ้อั้วไล่ออกให้หมด” เธอยิ้มให้ลูกชาย

เบลล์ : “ไม่ถึงขนาดหรอกค่ะม๊า เค้าไม่รู้จักหนูนิค่ะ เค้าเลยคิดว่าหนูไปสมัครงานเพราะหนูใส่ชุดนักศึกษาแล้วก็ถือแฟ้มไปด้วยเค้าคงเข้าใจผิดนะคะ”

คิม : “ตัวเล็ก เข้าใจผิดกับมารยาทไม่ดีมันคนละเรื่องกันนะคะ พี่ไม่ชอบที่เค้าทำแบบนั้นกับหนู”

ป๊า : “อ่าๆไล่ออกแล้วก็แล้วกัน หาใหม่ไม่ยากหรอกเราจ่ายเงินเดือนดี เดี๋ยวก็มีคนมาสมัครใหม่”

เบลล์ : “คะป๊า” เธอยิ้มเจื่อนๆออกไป

คิม : “แล้ววันนี้ป๊าเรียกผมกับเบลล์มามีอะไรด่วนรึเปล่าครับป๊า” เขามองหน้าด้วยความสงสัย

ชายตรงหน้าดันซองจดหมายสีครีมบนโต๊ะจากด้านหน้าเขามาด้านหน้าของชายหนุ่มที่ถาม

ป๊า : “อ่ะนี่เทียบเชิญสองใบ ไปงานนี้แทนป๊ากับม๊าทีพอดีอั้วต้องไปดูคลังสินค้าที่มาเก๊า เลยไปเองไม่ได้จะไม่ไปก็น่าเกรียด คนค้าคนขายกันมาเป็นสิบปี”

คิม : “งานเกี่ยวกับอะไรหรอป๊า”

ม๊า : “งานรับขวัญลูกชายเค้าจบนอกกลับมา”

คิม : “แค่ไปยินดีเท่านั้นใช่มั้ยม๊า?”

ม๊า : “ก็ใช่แต่ลื้อต้องเอาของติดไม้ติดมือไปด้วยนะอาคิม ม๊ากับป๊าเตรียมไว้ให้แล้ว เอาไปมอบให้ถึงมืออาเสี่ยกับลูกชายเค้าแล้วค่อยกลับ”

คิม : “งั้นก็คงไม่นานสินะ เคม๊าผมกับเบลล์จัดการให้งานตั้งเดือนหน้ามีเวลาเตรียมตัวเยอะ”

ป๊า : “ป่ะรู้เรื่องกันแล้วงั้นเราไปกินข้าวกัน”

———————————————————

วันงาน

image


“พี่คิมคะ รูดซิปด้านหลังให้หนูหน่อยคะ หนูจับไม่ถึงคะ” เบลล์ส่งเสียงใสขอความช่วยเหลือจากแฟนหนุ่มที่กำลังจัดระเบียบชุดสูทของเขาอยู่ข้างๆ

หญิงสาวใช้มือน้อยๆของเธอรวบผมด้านหลังขึ้นเพื่อนรอเขามาช่วยตามคำขอร้อง

“ไม่ไปได้มั้ยเนี่ยะ น่ารักขนาดนี้พี่หวงไม่อยากให้ใครมามองหนูเลย” เขาทำหน้าขมวดคิ้ว ก่อนที่จะเดินมาจับซิปด้านหลังของเธอดึงขึ้นจนสุด แล้วโอบกอดเธอจากด้านหลังนัยน์ตามองตรงไปที่กระจกด้านหน้า

“ไม่ได้นะคะ พี่รับปากป๊าม๊าแล้วเราไปเป็นตัวแทนท่านนะคะ ไม่ดื้อสิคะพี่คิมแล้วก็ทำหน้าดีๆด้วยคะ”

“ไปก็ไปคะ คงไม่นานหรอกมั้ง กลับมาค่อยชื่นชมความน่ารักภรรยาต่อก็ได้”เขายิ้มกดหน้าหอมแก้มเธอ

“พี่คิมอะมัวแต่เล่นตลอดเลย หนูแต่งตัวเสร็จแล้วนะคะไปกันเถอะคะเดี๋ยวจะสายมันดูไม่ดีนะคะ”

“ไปคะ จะได้รีบกลับ” เขายกยิ้มเอ็นดูในความน่ารักของเธอกับชุดแซกเปิดไหล่เนื้อผ้าบางเบาลายลูกไม้ที่ดูเรียบหรูซึ่งเขาเป็นคนช่วยเลือกให้เธอกับมือ

เมื่อมาถึงสถานที่จัดงานทั้งสองก็พบว่างานที่ตนได้เป็นตัวแทนมานั้นค่อยข้างเป็นงานใหญ่ทีเดียว ถึงจะจัดในคฤหาสน์ขนาดกลาง แต่กลับมีผู้คนที่มาร่วมงานมากมายซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นคนใหญ่คนโตและไฮโซที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

ทั้งสองลงจากรถหรูของชายหนุ่ม สายตามากมายจับจ้องที่พวกเขาอาจเพราะเป็นผู้มาเยือนใหม่หรือความหล่อสวยดูมีอเสน่ห์ของทั้งคู่

คิม : “วันนี้ไม่จับมือนะคะ แต่หนูต้องควงแขนพี่แทนตลอดงานห้ามห่างพี่เลยเด็ดขาด เข้าใจมั้ยคะ”

เบลล์ : “คะพี่คิม” เธอเอามือคล้องที่แขนของชายหนุ่มตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย

ทั้งสองเดินควงแขนเข้ามาในงาน เดินตรงเข้าไปหาเจ้าภาพที่ขณะนี้กำลังยืนต้องรับแขกอยู่ระหว่างประตูหรูบานใหญ่ ซึ่งมีชายสูงอายุรูปร่างอ้วนท้วนกับชายหนุ่มลักษณะคล้ายลูกครึ่งร่างสูงกำยำยืนอยู่ใกล้ๆ

“สวัสดีครับเสี่ยอมร” คิมยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยความนอบน้อม

“พวกคุณคือ?” เสี่ยเอียงหน้านิดๆหลี่ตาถาม

“ผมดนัย อัครวัฒนวุฒิบดินทร์ ลูกชายคนเล็กของคุณพ่อดนุพงษ์ อัครวัฒนวุฒิบดินทร์ ท่านให้มาเป็นตัวแทนแสดงความยินดีกับเสี่ยและลูกชายครับ พอดีป๊าติดงานอยู่มาเก๊าครับตอนนี้”

เสี่ยอมร : “อ่อขอบใจนะไอหลานชาย แล้วแม่หนูน่ารักคนนี้หล่ะใคร ลุงจำได้ว่าไอพงษ์มีแต่ลูกชายนิ”

คิม : “เธอเป็นคู่หมั้นผมเองครับชื่อปลายฟ้า ศิริวัฒน์ตะกูล ครับ” เขายิ้มแนะนำเธอ

เบลล์ : “สวัสดีคะคุณลุง” เธอยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยหน้าตายิ้มแย้มนัยน์ตาสดใส

เสี่ยอมร : “หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูมากๆ ไอหลานชายตาถึงว่ะแกโชคดีจริงๆ” เขาตบบ่าคิมเบาๆ

คิม : “ขอบคุณครับ เอ่อแล้วนี่ของขวัญเล็กๆน้อยๆจากป๊ากับม๊าฝากมาให้เสี่ยกับลูกชายครับ”

คิมยื่นกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือที่ถูกบรรจุหีบห่ออย่างสวยหรูให้คนตรงหน้า

เสี่ยอมร : “ดีๆขอบใจมาก จริงๆไม่ต้องลำบากหามาให้เลยนะนี่แต่ฝากบอกไอพงษ์กับเมียนะว่าลุงขอบคุณมากๆ เอ้า!คุยกันยืดยาวลืมแนะนำเจ้าของงานวันนี้ไปได้ไงเนี่ยะ”

เสี่ยอมรหันไปดึงแขนลูกชายของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ ที่กำลังยกมือไหว้ตอนรับแขกคนอื่นๆอยู่

เสี่ยอมร : “นี่อมรินทร์ลูกชายคนเดียวของลุง เพิ่งจบโทจากอเมริกามา จะมาบริหารงานต่อจากลุง”

คิม/เบลล์ : “สวัสดีครับ/คะ” เขาและเธอเอ่ยทักชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกัน

อมรินทร์ : “สวัสดีครับขอบคุณที่มาร่วมงานนะครับ”เขายิ้มมุมปากอ่อนๆ นัยน์ตาแอบมองไปที่เบลล์

เสี่ยอมร : “ไปๆเข้าไปที่งานกันก่อน เออไอหลานชายเดี๋ยวตามลุงไปที่ห้องทำงานหน่อยลุงมีของฝากไปให้ไอพงษ์ มันคงดีใจถ้าได้ไปเห็นมันหามานาน”

เสี่ยอมรตบไหล่คิมเบาๆให้เดินตามเขาเข้าไปในเขตพื้นที่ส่วนตัว คิมจำใจต้องให้แฟนสาวเขายืนรอในงานคนเดียว เขาจึงพาเธอไปยืนจุดที่มีแสงสว่างและไม่ลับตาคน ค่อนข้างมีคนพลุกพล่านเพื่อความปลอดภัยของเธอ

“ตัวเล็กรอพี่ตรงนี้นะคะ ห้ามเดินไปไหนเด็ดขาด”

คิมจับไหล่ของสาวน้อยไว้ทั้งสองข้างและออกคำสั่งน้ำเสียงจริงจังด้วยความเป็นห่วงและหวงเธอ เพราะตั้งแต่เขาและเธอเดินเข้างานคิมสังเกตว่ามีสายตาที่จับจ้องเขาและเธออยู่ตลอดจนคิมรู้สึกได้

เบลล์ : “คะพี่คิม หนูยืนฟังเค้าเล่นเปียโนรอพี่ตรงนี้แหละคะ” เธอยิ้มตาใสรับคำเขา

คิมถอนใจเบาๆยกมือจับแก้มเธอ ก่อนจะเดินตามเสี่ยอมรที่เดินนำเข้าห้องด้านข้างของงานไป

สาวน้อยยืนดูนักดนตรีที่กำลังบรรเลงเพลงหวานซึ้งอยู่ตรงหน้าด้วยเปียโนขนาดใหญ่ แววตาของเธอเบิกกว้างด้วยความชอบใจและสนใจกับการเล่นที่พริ้วไหวของผู้เล่นเปียโน

“เพราะจัง”เธอพึมพำเบาๆกับตัวเอง

“ถ้าชอบเต้นรำสักเพลงมั้ยล่ะครับ” เสียงทุ้มที่ไม่คุ้นเคยกระซิบข้างหูเธอ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น