luck10

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​​ตอนที่ 5 ทวงคืน

ชื่อตอน : ​​ตอนที่ 5 ทวงคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 694

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2562 00:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​​ตอนที่ 5 ทวงคืน
แบบอักษร

​​ตอนที่ 5 ทวงคืน​​



23:00PM.

​"ไอ้บิงพอแล้วมั้ง ไอ้สาสเมาจนแก้มแดงแล้ว" เสียงไอ้ติณพูดขึ้น แต่คนอย่างผมเนี่ยนะจะเอาไม่มีทาง "อย่าแดกเยอะเดี๋ยวไอ้พุชออกมาก็ด่ามึงอีกหรอกกูขี้เกียจโดนบ่น"

"ก็กูไม่ได้เมาไหนใครเมา ใครเมาแม่งโครไม่เก๋อ่ะ เคเอฟซีกูอยู่ไหนใครเอาของกูไป"

"มึงอ่ะดิไม่เก๋ เคเอฟซีมึงหมดไปตั้งแต่ห้าโมงและนั่งแดกอยู่คนเดียวไม่แบ่งใครเลย เห้ยไอ้เวลมึงเคาะประตูเรียกไอ้พุชให้มาเก็บลูกหน่อยดิ๊แม่งเมาจนตาเยิ้มแล้วเนี่ยถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนนะกูจับเย็ดแม่งหมดอ่ะมาทำตาเยิ้มใส่กู"

"เห้ยใจเย็นๆไอ้ติณเดี๋ยวก็โดนไอ้พุชกระทืบ"

"เรียกไอ้พุชออกมาเร็วดิ๊ ไอ้บิงแม่งเลื้อยมาเกาะตีนกูแล้วเนี่ยไอ้สาส ไอ้เวลเรียกไอ้พุชเร็วดิ๊ไอ้บิงแม่งเมาจนจะแดกตีนกูแล้วเนี่ย บิงซูเพื่อนมึงช่วยตั้งสติหน่อยนะไม่งั้นเพื่อนติณคนนี้จะจับมึงเย็ดแล้วนะ"

"เฮ้ยติณใจเย็นๆไอ้พุชออกมาแล้ว" เสียงไไอ้เวลพูดตอนนี้ผมเหมือนคนไม่มีสติสักเท่าไหร่ตอนนี้ผมเห็นแต่หน้าไอ้ปืน อยากจูบอ่ะ

"ไอ้พุชเอาไอ้บิงออกไปมันจะดูดนิ้วตีนกูแล้ว..."

"เฮ้อ...บอกแล้วว่าอย่าแดกเยอะ" ผมโดนไอ้พุชสอดแขนเข้ามารัดเอวไว้ก่อนจะอุ้มตัวผมจนลอย "กูต้องทำโทษมึงแล้วไอ้บิง"

"เห้ยๆๆไอ้พุชมึงจะพาไอ้บิงซูไปไหนน่ะ"

"เอาเข้าห้อง หรือว่า..."

"คิดไรของมึง"

"ปล่อยกูนะ กูจะไปจูบไอ้ปื...อื้ออออ" มือเรียวของไอ้พุชจัดการปิดปากผมแน่นก่อนจะลากผมเข้าไปในห้องและผมก็ดันนึกคำที่มันเคยพูดมาได้ "อื้อออออ..."

ปึง

"ไม่เอานะพุชกูไม่ได้เมาจนเข้าห้องมึงนะ"

"รู้...ก็กูเอามึงเข้ามากูไม่ทำอะไรมึงหรอกน่าถ้ามึงไม่เต็มใจ กูจะทำก็ต่อเมื่อมึงเต็มใจที่จะให้กูเองกูไม่อยากจะบังคับมึง" ไอ้พุชพูดก่อนจะค่อยวางผมที่เตียงแล้วลูบหน้าผมเบาๆก่อนจะนั่งลงข้างๆผม "กูขอโทษนะที่พูดข่มขู่มึงแบบนั้น เอาเข้าจริงๆกูก็คงไม่ต่างอะไรกับไอ้ปืนแต่กูรู้นะว่ามึงมีความสำคัญกับกูยังไง...มึงช่วยให้โอกาศกับกูได้มั้ย"

"มึงจะทำให้กูลืมไอ้ปืนเหรอ"

"ถ้ามันจำเป็นกูยอมเป็นไอ้ปืนให้มึงก็ได้ ถ้ามึงยังพอจะยอมให้โอกาศกูนะ...กูชอบมึงมานานแล้วนะและก็เปลี่ยนจากคำว่าชอบมารักมึงตั้งนานแล้วด้วยขอแค่เป็นกูสักครั้งจะได้มั้ย"

"อืม" ผมพยักหน้าก่อนจะเอาเรียวบางของตัวเองลูบไล้หน้าของไอ้พุช ผมค่อยๆโน้มหน้าตัวเองไปหามันส่วนมันเองก็ค่อยๆโน้มหน้าเข้ามาหาผมเช่นกัน ผมเอามือทั้งสองข้างคล้องคอมันไว้ก่อนจะเริ่มกดจูบมันไอ้พุชก็ไม่รอช้าจูบผมตอบกลับมา "อื้อออออออออ"

"อืม" เสียงไอ้พุชครางออกมาอย่างพอใจ 

เป็นแบบนี้คงดีแล้วใช่มั้ย เป็นแบบนี้ผมจะได้ลืมไอ้ปืนได้สักที...

ปึง

"ไอ้เหี้ยพุช" เสียงเปิดประตูดังขึ้นตามมาด้วยเสียงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี จากนั้นไอ้ปืนก็เข้ามากระชากไอ้พุชที่ตอนแรกจูบกับผมอยู่และก็จัดการรัวหมัดใส่ไอ้พุชไม่ยั้ง

พลั่ก พลั่ก พลั่ก

"ไอ้ปืนอย่า ไอ้เหี้ยปืนปล่อยพุชนะ" ผมพยายามวิ่งเข้ามาดึงตัวไอ้ปืนออกจากตัวไอ้พุชแต่ก็ไม่สามารถดึงมันออกจากให้พุชได้เลยไอ้ปืนยังคงรัวหมัดใส่ไอ้ปืน "อย่า"

"เห้ย!!ไอ้เหี้ยปืนมึงต่อยไอ้พุชทำไมวะ" พวกไอ้ติณเข้ามาช่วยดึงไอ้ปืนออกอีกแรงแต่แรงไอ้ปืนเยอะกว่าสะบัดทีเดียวพวกไอ้ติณก็ปลิวแล้ว

พลั่ก พลั่ก พลั่ก

"พอได้แล้วไอ้ปืน อย่า..."

"อย่ามาห้ามกู..."

​เพรี้ยะ

​มือใหญ่สะบัดมาตบแก้มผมเต็มแรงจนผมล้มลงไปกองอยู่กับพื้น ผมกุมแก้มตัวเองไว้มองหน้ามันด้วยความรู้สึกเสียใจ 

"เห้ย...ไอ้เหี้ยปืนทำไมมึงทำแบบนี้วะ" ไอ้เวลพูดขึ้นแล้วเดินจะมาช่วยพยุงผมแต่ก็โดนเสียงที่ดุดันของคนร่างใหญ่ขู่ไว้

"ใครกล้าแตะต้องไอ้บิงซู พวกมึงได้ตายแน่"

"มึงทำเกินไปแล้วนะไอ้ปืน มึงตบไอ้บิงซูปากแตกเลยนะเว้ยแล้วมึงก็ต่อยไอ้พุชอีก มึงเป็นเหี้ยอะไรตอบกูหน่อยกูอยากรู้ มึงทำแบบนี้ทำไมไอ้บิงมันเจ็บนะเว้ย" ไอ้ติณพูด

"มึงก็ถามไอ้พุชดูดิว่ามันทำอะไรกับคนของกู" ไอ้ปืนพูดพร้อมกับหันไปถีบไอ้พุชไปให้พวกไอ้ติณ สภาพพุชตอนนี้โครตย่ำแย่ไอ้ปืนต่อยไอ้พุชสภาพเหมือนปางตาย

"ที่นี่ไม่มีคนของมึงนะเว้ย มีแต่เพื่อนๆกัน" ไอ้ติณพูด

"แต่ไอ้บิงซูมันเป็นคนของกูกูต้องมาทวงคืน แค่นี้มันยังน้อยไปถ้าไอ้เหี้ยพุชฟื้นขึ้นมาฝากบอกมันด้วยคราวหน้ามีอีกกูฆ่ามันจริงๆแน่" พูดจบไอ้ปืนก็เดินมาจิกหัวผม "ลุกขึ้นมาไอ้บิง"

"ฮึก..."

"กลับไปมึงได้เจ็บตัวแน่"






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}