ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เอาเจ้าแมวน่ากลัวตัวนั้นออกไปห่างๆ ฉันนะ

ชื่อตอน : เอาเจ้าแมวน่ากลัวตัวนั้นออกไปห่างๆ ฉันนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2562 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เอาเจ้าแมวน่ากลัวตัวนั้นออกไปห่างๆ ฉันนะ
แบบอักษร


เอาเจ้าแมวน่ากลัวตัวนั้นออกไปห่างๆ ฉันนะ

            [แจสเปอร์ TALKS]

            “วันนี้นายทำงานเหนื่อยไหม ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนสิ”

            ผมนั่งขัดตะหมาดอยู่บนโซฟาหรี่ตามองยัยมินนี่ เธอดูมีท่าทีพิรุธจนผมสัมผัสได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในห้อง พอเธอวางแก้วน้ำเย็นลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าผมเรียบร้อยก็นั่งพับเพียบมองผมตาแป๋ว ราวกับสาวใช้ในละครหลังข่าว

            “เธอไม่ได้แอบวางยาฉันใช่ไหม”

            “เปล่านะ” เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นโบก

            “ฉันแค่อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์ไง เห็นนายทำงานมาเหนื่อยๆ”

            ผมจับแก้วน้ำเย็นยกขึ้นดม ก่อนจะจิบมันไปเล็กน้อย

            “วันนี้หลังเลิกเรียนฉันไปหาสมัครงานมาด้วยนะ ฉันไม่อยากจะเป็นภาระของนายนานหรอก คิดว่าพอหางานได้เก็บเงินได้สักก้อนก็จะออกไปหาที่อยู่ใหม่ แต่วันนี้ฉันก็ยังหางานไม่ได้เลย แย่จัง”

            น้ำเสียงของมินนี่ฟังดูอ่อนล้า

            “อือ”

            ผมกางแขนทั้งสองข้างวางบนพนักโซฟา

            “ฉันคิดว่าจริงๆ แล้วนายเป็นคนจิตใจดีมากๆ คนเลยล่ะ ดูอย่างที่นายช่วยเหลือฉันสิ ไม่งั้นฉันคงต้องไปนอนใต้สะพานลอยเหมือนคนเร่ร่อนแน่ หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี แถมยังใจดีอีก”

            คำพูดยกยอปอปั้นที่รัวมาเป็นชุดของยัยมินนี่มันฟังดูเหมือนมีอะไรแอบแฝงเอาไว้ จนผมคิดว่าต้องมีอะไรไม่น่าไว้วางใจแน่

            “เธอจะขอ… กู้เงินฉันเหรอ?”

            ผมพูดในสิ่งที่พอจะนึกได้ ตอนนี้เธอตกงานและโดนไล่ออกจากห้อง หากมีเงินเธอคงออกไปหาห้องใหม่อยู่แล้วแทนที่จะอยู่ห้องเดียวกับผมแบบนี้

            “จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อเดือน”

            ยัยมินนี่ทำตาโต

            O_O

            “ไม่ใช่นะ”

            เธอกลอกตาไปมา

            “อันที่จริงก็คิดอยู่เหมือนกันแหละ แต่ตอนนี้ฉันยังพอมีเงินเก็บอยู่นิดหน่อยเอาไว้ขัดสนจริงๆ ก่อน” เธอเม้มปาก

            “ถ้างั้นมีเรื่องอะไร”

            ผมหลับตาถอนหายใจเบาๆ เริ่มหงุดหงิดกับท่าทางมีลับลมคมนัยของเธอ

            “คือว่าตอนกลับจากไปสมัครงานน่ะพอดีว่าฉันไปเจออะไรน่ารักๆ มา” เธอยิ้มกว้างตาโตเป็นประกายวิบวับ

            “แล้ว”

            ผมต้องหันหน้ามองไปทางอื่น ด้วยความที่ไม่อยากเห็นแววตาน่ารักชวนใจละลายแบบนั้นนานเกินไป ระยะหลังมารู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวพิกล

            “มันน่ารักมากเลยนะ ฉันก็เลยคิดว่านายน่าจะชอบ ก็เลยเอามาฝากนายด้วยแหละ อือ นายอยากเห็นเหรอยัง” มินนี่พยักหน้าชวนเชื่อ

            เราสองคนจ้องตากัน ห้องทั้งห้องเงียบกริบในทันที

            อะไรกันวะ ยัยมินนี่นับวันยิ่งดูเพี้ยนหนักขึ้นเรื่อยๆ

            “รอแพ็บนะเดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้”

            มินนี่ลุกขึ้นแล้วเธอก็เดินหายไปทางห้องครัวซึ่งติดกับระเบียงด้านหลัง ผมยกแก้วน้ำขึ้นดื่มผ่านไปไม่ถึงนาทีมินนี่ก็ส่งเสียงมาก่อนที่เธอจะโผล่ออกมาจากมุมห้องครัว

            “มาแล้ว แถ่น แทน แท้น น่ารักใช่ไหม”

            มินนี่ยิ้มแฉ่ง เธอโผล่ออกมาพร้อมลูกแมวขนฟูตัวหนึ่งในอ้อมกอดของเธอ

            “นี่มัน… แมว!”

             ผมหัวใจเต้นแรง ยกไม้ยกมือชี้นิ้วไปยังยัยมินนี่ตัวป่วนและเจ้าสิ่งมีชีวิตในอ้อมกอดของเธอ ใช่! สำหรับใครหลายคนเจ้าสัตว์ขนฟูชนิดนี้มันอาจจะดูน่ารักน่าชัง แต่ไม่ใช่กับผมแน่นอน

            “เอามันออกไปจากห้องของฉัน เดี๋ยวนี้!”

            ผมส่งเสียงดังจนเกือบกลายเป็นตวาด

            เมี๊ยวววว

            “ทะไมใจร้าย”

            มินนี่หน้าเจื่อน

            “นี่มันเป็นแค่ลูกแมวตัวเล็กๆ เองนะ ฉันเจอมันเดินหลงทางอยู่กลัวว่ามันจะถูกรถทับตายก็เลยพามากลับมาด้วย นายไม่สงสารมันเลยเหรอดูหน้ามันสิ”

            มินนี่เดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมกับทำท่าจะยื่นเจ้าแมวตัวนั้นเข้ามาให้ผมชื่นชมในความน่ารักของมัน

            “เฮ้ย! เอามันออกไปห่างๆ ฉันเลยนะ ไป ชิ้ว”

            ผมขนลุกซู่ เผลอกระเถิบตัวถอยห่างจนยัยมินนี่มองผมด้วยสายตาสงสัย

            “จริงดิ นี่นายกลัวแมวงั้นเหรอ”

            เมี๊ยววว เหมียวว

            เออสิ! ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ มันคงฟังเป็นเรื่องตลกหากผมจะสารภาพกับเธอออกไปว่าตอนเด็กๆ ผมเคยมีประสบการณ์เลวร้ายสุดๆ กับเจ้าสัตว์ขนฟูที่พยายามจะหาทางยึดครองโลกใบนี้ พวกมันมีเขี้ยวที่แหลมคม แถมยังซ่อนเล็บได้อีกตะหาก

            “ก็ไม่เชิง ฉันแค่ไม่ชอบมัน และเธอก็อย่าเอามันเข้ามาใกล้ฉันอีก”

            ผมยังรักษาฟอร์มเอาไว้สุดชีวิต


ความคิดเห็น