True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : ดูถูก!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2562 18:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูถูก!
แบบอักษร

“อะไรนะค่ะ!!”

พนักงานสาว1 : “อย่ามาทำให้พวกฉันเสียเวลางาน ใส่ชุดนักศึกษาถือเอกสารมาแบบนี้ยังจะมาบอกว่านัดท่านประธาน มาสมัครงานก็ไปฝ่ายบุคคลไป๊” พนักงานสาวแผนกต้องรับยังคงมองจิกตาที่เธออย่างดูถูก ก่อนที่พนักงานงานอีกคนแผนกเดียวกันจะยกยิ้มมุมปากพูดกับเธอต่อ

พนักงานสาว2 : “คุณดนัย อัครวัฒนวุฒิบดินทร์ เป็นประธานบริษัทของที่นี่ถ้าเธอไม่ได้นัดเธอจะเข้าพบท่านไม่ได้หรอกนะ เธอคิดว่าเธอเป็นใครจะเข้าพบท่านง่ายๆเหมือนพวกบริษัทเล็กๆหรอ”

เบลล์ : “ดิฉันนัดเค้าไว้นะคะ คุณโทรขึ้นไปถามเค้าสิคะ” เบลล์เริ่มไม่พอใจอย่างมากกับพนักงานต้อนรับที่กระทำแบบนี้กับเธอ

พนักงานสาว1 : “ดูตารางนัดแล้วย่ะ ท่านไม่มีนัดใครตั้งแต่บ่ายไปเธออย่ามาเนียน กลับไปเถอะ ประตูอยู่ด้านหลังเข้ามาทางไหนก็ออกไปทางนั้นเลย” เธอชี้นิ้วเฉียดหน้าเบลล์ไปเล็กน้อย

เบลล์ : “พวกคุณเป็นพนักงานต้อนรับที่มีมารยาทแย่ที่สุดตั้งแต่หนูเคยเจอมา” เธอเม้มปากเล็กน้อย

พนักงานสาว2 : “เอ้าอีนี่ปาก!! เดี๋ยวกูตบ” เธอทำท่าง้างมือ

ตอนนี้หลายคนออกมามุงดูสถานการณ์ตรงหน้าเคาท์เตอร์ รวมถึงลูกค้าที่มาติดต่อก็หยุดดูเหตุการณ์นี้เช่นกัน เสียงซุบซิบอื้ออึงขึ้นรอบบริเวณ

เบลล์ : “ถ้าคุณตบฉันคุณจะเสียใจ ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะคะว่าท่านประธานของคุณไม่ยอมจบแน่ๆ”

พนักงานหญิงดูอาวุโสคนหนึ่งวิ่งมาตรงที่เกิดเหตุ เธอหันหน้ามองพนักงานทุกคนอย่างคาดโทษ

พนักงานสาว1 : “พี่วันดีคะแม่นี่มาก่อกวนเรานะคะ” เธอชี้ไปที่สาวน้อยหน้าหวานตรงหน้า

พนักงานสาว2 : “แต่งตัวมาสมัครงานบอกให้ไปฝ่ายบุคคลก็ไม่ยอมไปคะ จะขอพบท่านประธานให้ได้เลยคะ ไล่ก็ไม่ไป”

วันดี : “แต่พวกเธอทำให้มันเกิดเหตุการณ์ชุลมุนนะควรแก้ปัญหาได้ดีกว่านี้รึเปล่า” เธอตำหนิพนักงานสาวทั้งสองจนก้มหน้าก้มตาลง

พนักงานงาน1 : “งั้นฝากยัยนี่กับพี่ละกันนะคะ” เธอเบะปากแล้วหันกลับไปที่เคาน์เตอร์

วันดี : “แล้วเธอหน่ะมาหาท่าน ไม่ได้นัดท่านก่อนหรือไง” เธอมองหน้าถามเบลล์

เบลล์ : “หนูไม่ได้นัดท่านคะ แต่ท่านนั่นแหละที่นัดหนูให้มาหาคะ” เธอตอบเสียงเรียบมองตอบ

เสียงอื้ออึงจากพนักงานเกินดังขึ้นมาอีก หลายคนยึนจ้องมองเธอด้วยสายตาดูถูก ต่างยังคงซุบซิบนินทาพูดกันไปหลายอย่าง

วันดี : “อย่างนั้นหรอ งั้นฉันขอโทรถามท่านก่อน แต่ถ้าท่านปฏิเสธฉันคงต้องให้ยามโยนเธอออกไปนะแม่สาวน้อย” เธอยกยิ้มบางๆให้เบลล์

เบลล์ : “คะ! แบบนั้นก็ได้คะ”

วันดี : “ก็ดีงั้นเธอยืนรอฉันตรงนี้แหละ”

วันดีเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่ทำงานอยู่ที่นี่มานานตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของคิมยังคงบริหาร เธอจึงเป็นที่น่าเกรงขามสำหรับพนักงานทั้งหมดที่นี่

วันดีหันไปยกหูโทรศัพท์ภายในตรงเคาน์เตอร์แผนกต้อนรับขึ้น กดเลขสามสี่ตัวแล้วหันมามองหน้าเบลล์อีกครั้ง

วันดี : “สวัสดีคะคุณดนัย วันนี้ไม่ทราบคุณดนัยนัดใครไว้หรือเปล่าคะ มีคนมาขอพบอยู่ข้างล่างนะคะ”

ปลายสาย.............??

วันดีหันหน้ามาหาสาวน้อยหน้าหวาน แล้วเอามือป้องหูโทรศัพท์ไว้ “ท่านถามว่าเธอชื่ออะไร”

เบลล์ : “หนูชื่อเบลล์ ปลายฟ้า คะ!”

วันดี : “คุณดนัยคะ เธอบอกว่าชื่อปลายฟ้าค่ะ”

ปลายสาย.............!!!!!

วันดี : “หรอคะท่าน!!ค่ะ คะๆ วันดีทราบแล้วคะ”

เบลล์ : “คุณค่ะหนูฝากเรียนท่านอีกอย่างนะคะ ว่าหนูไม่ขึ้นไปถ้าท่านไม่ลงมารับหนูด้วยตัวเองคะ!!”

วันดีชะงักกับสิ่งที่เบลล์พูดก่อนจะรายงานออกไปยังปลายสายตามที่เธอต้องการ และวางสายลง

วันดี : “คุณปลายฟ้าคะรอท่านสักครู่นะคะท่านกำลังลงมารับคุณปลายฟ้าคะ”

สิ้นเสียงที่พนักงานอาวุโสรายงานต่อสาวน้อยพนักงานหลายคนเริ่มถอดสีหน้า

เบลล์ยืนหายใจหอบรัวเล็กน้อยด้วยความโมโหออกไปเมื่อสักครู่ทำให้เธอถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ปกติเธอไม่เคยแม้แต่จะโกรธใครง่ายๆ แต่วันนี้เธอรู้สึกเหมือนโดนดูถูกจนไม่สามารถยอมรับได้

ท่านประธานวิ่งออกจากลิฟต์ส่วนตัวมาหาแฟนสาวของเขาที่ยืนอยู่กลางวงล้อมพนักงานด้วยตัวสั่นเทา โดยมีวันดียืนดูแลอยู่ข้างๆเธอ

“ตัวเล็กมันเกิดอะไรขึ้น!” เขาพูดเสียงดังหน้าตาตื่น หันมองไปรอบๆ

วันดี : “ใครไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้กลับไปทำงานสะ”

พนักงานหลายคนต่างแยกย้ายออกจากการยืนมุงดูอยู่ไปยืนหลบมุมแอบดูตามจุดต่างๆ จนเหลือแค่พนักงานต้อนรับสาวสองคนที่ยืนก้มหน้าเหมือนรู้ชะตากรรมตัวเองล่วงหน้าแล้ว

คิม : “ตัวเล็กเป็นอะไรรึเปล่า” เขารีบเข้าไปโอบกอดเธอไว้เอาหน้าเธอซุกอกแกร่งแล้วลูบผมเธอเบาๆ

เบลล์ : “หนูไม่ได้เป็นอะไรคะพี่คิม” เธอตอบเสียงเรียบแล้วนิ่งพิงหน้าเข้าอกเขา

คิม : “ทำไม่พี่ติดต่อหนูไม่ได้เลยคะวันนี้” เขาเชยคางเธอขึ้นมาเพื่อสบตาเธอ

เบลล์ : “แบตหมดตอนไหนไม่รู้คะ หนูขอโทษนะคะ หนูไม่ทันได้หยิบขึ้นมาดู” นัยน์ตาเธอดูเศร้า

วันดี : “คุนดนัยคะคุณคนนี้คือ?”เธอเอ่ยถามคิม

คิม : “ใช่ครับคุณวันดีคนนี้คือคู่หมั้นผม เธอชื่อเบลล์ ปลายฟ้า ศิริวัฒน์ตะกูล ลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล xox ที่ผมเคยเล่าให้คุณวันดีฟังครับ”

วันดีเอามือป้องปากก่อนจะหันไปมองพนักงานแผนกตอนรับสองคนที่ตอนนี้หน้าถอดสีไปเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนยืนตัวสั่นมองหน้ากันไปมา

คิม : “ตัวเล็กนี่คือ คุณวันดีพนักงานอาวุโสเธอเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล ทำงานที่นี่มาตั้งแต่บริษัทเพิ่งก่อตั้ง รุ่นบุกเบิกเชียวแหละ”

เบลล์ : “สวัสดีคะคุณวันดี ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนู” เธอยิ้มหวานให้วันดี

วันดี : “ยินดีคะและก็ต้องขออภัยนะคะที่ทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้กับคุณปลายฟ้า”

เบลล์ : “ไม่เป็นไรคะหนูเข้าใจคะ”

คิม : “แต่พี่ไม่!! คุณวันดีช่วยเล่าให้ผมฟังทีครับ ขอรายละเอียดทั้งหมดนะครับ เพราะถ้าถามเธอๆคงไม่บอกผมหรอก เธอใจอ่อนเกินไป” เขาทำหน้าดุดันจริงจังมองไปที่พนักงานต้อนรับ

วันดีถอนใจเล่ารายละเอียดตามที่เห็นมาทั้งหมด

คิมเดินตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยความโกรธ เอามือทุบลงที่เคาน์เตอร์

ปั้ง!!

คิม : “คุณดูถูคู่หมั้นผม แถมจะตบเธออีกคุณเป็นใครไม่ทราบถึงกล้าทำกับเธอแบบนี้ คุณมาทำงานแผนกต้อนรับแต่ไม่ต้องการจะต้อนรับใครผมก็ขอเชิญคุณออกไปทำอาชีพอื่น พรุ่งนี้อย่ามาให้ผมเห็นหน้า!!”

เบลล์ : “พี่คิมคะแต่?!...เขาไม่รู้”

คิม : “หยุดเลยที่รัก!!ไม่ต้องขอร้องเลยนะคะ คนที่ดูถูกหนูขนาดนี้พี่ไม่สามารถเอามาร่วมงานได้หรอก”

คิม : “คุณวันดีวันนี้ผมไม่กลับขึ้นไปแล้วนะ ผมจะพาคู่หมั้นผมไปหาป๊าที่บ้าน ที่เหลือฝากด้วยนะครับ”

คิมเดินจูงมือเธอเดินออกจากบริษัทไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดในใจ

———————————————————-

วันดี : “อ่ะที่เหลือที่แอบดูอยู่อะคงรู้แล้วนะคุณคนเมื่อกี้คือใคร ฉันหวังว่าคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก ส่วนเธอสองคนมาเซ็นใบลาออกจะได้ทำเงินจ้างออกล่วงหน้าให้ เห้อ!เจอตอใหญ่ขนาดนี้ พวกเธอทำตัวเองนะ ไม่น่าเลย”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น