facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2562 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 NC
แบบอักษร

ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

บทที่ 8



“แม่ ทำไมต้องให้โบว์รีบกลับจากเรียนพิเศษเนี่ย กำลังเม้ากับเพื่อนเรื่องแฟนมีทแบมแบมที่พี่มาร์คมาเมื่อวันก่อนฟินๆกันอยู่เลย”


ธมลวรรณบ่นไม่จริงนักเมื่อต้องนั่งรถแท็กซี่กลับมาถึงบ้าน มารดาโทรบอกให้เธอรีบกลับด่วนเพราะมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นที่บ้าน


“อย่าเพิ่งบ่นไอ้โบว์ ถ้าแกมาช้ากว่านี้จะพลาดมาก” ธนพรดึงแขนลูกสาวมาใกล้ๆแล้วป้องปากกระซิบกระซาบ “พี่ชายแกน่ะมันงอนแฟน แล้วน้องทิวก็มาง้อ ถ้าแกรู้จักสันดานพี่ชายแกเหมือนที่แม่รู้จักลูกชายตัวเอง แกก็ควรจะเข้าใจได้แล้วว่าทำไมแกต้องรีบกลับบ้าน”


ดวงตาหลังแว่นหนาของธมลวรรณเบิกโพลง เด็กสาวหันไปสบตากับมารดาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก


“หึหึ เข้าใจแล้ว งานนี้ต้องมีการง้อแฟนเกิดขึ้นสินะ แล้วเราสองคนเอาไงดีแม่”


ผู้เป็นมารดายิ้มตอบอย่างมีเลศนัย ไม่ต้องตอบก็เข้าใจซึ่งกัน สองแม่ลูกเดินย่องขึ้นบันได้ไปบนชั้นสองของบ้าน และแอบแนบหูฟังกันอยู่หน้าประตูนั่นเอง






“ทิวขอโทษ ยกโทษให้ทิวได้ไหมครับ”


ทิวไม้เบะปากเหมือนจะร้องไห้เมื่อมายืนอยู่ข้างเตียงของธนดล เจ้าของห้องนอนหงายอยู่บนเตียงใช้ท่อนแขนรองศีรษะแหงนหน้ามองเพดาน ไม่มีคำพูดออกจากปากของธนดลแม้แต่คำเดียว ทิวไม้ยิ่งใจเสียแต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ เขาก้าวมานั่งที่ขอบเตียงพลางก้มหน้าสลดกลั้นน้ำตา


“ทิวสำนึกผิดแล้ว พี่แบงค์อย่าทำห่างเหินสิ ทิวใจไม่ดีเลย”


เพราะน้ำเสียงสั่นเครือนั่นเองที่ทำให้ธนดลถอนหายใจ เขาหันมามองทิวไม้ด้วยสายตาตัดพ้อ


“ทิวจะมาทำหน้าเศร้าใส่พี่ทำไม ตะกี้ยังจะยกพี่ให้คนอื่นอยู่เลย ถ้าทิวเกลียดพี่บอกพี่คำเดียวพี่จะตัดใจจากทิวเอง ไม่จำเป็นต้องยกพี่ให้คนอื่นหรอก”


“ทิวขอโทษแล้วไง ทิวแค่ไม่อยากให้พี่แบงค์เสียชื่อเสียง แต่ตอนนี้ทิวไม่ยกพี่แบงค์ให้ใครแล้ว พี่แบงค์ยกโทษให้ทิวนะ นะครับ”


หัวใจของธนดลพลันเริงร่าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงออดอ้อน เขาแอบหันหน้าไปลอบยิ้มกับตัวเองที่ทิวไม้มาง้อ แต่ เดี๋ยวก่อน! เขาขอตอกย้ำอีกสักนิดว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้อง ธนดลหันกลับมาทำท่าหมางเมินอีกครั้ง


“ถ้าทิวไม่อยากอยู่กับพี่ก็ได้นะ เรื่องเตียงที่หอเดี๋ยวพี่ซื้อเตียงใหม่ให้ ทิวจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าพี่ไงล่ะ”


“ไม่ ทิวไม่ไปไหนทั้งนั้น”


ทิวไม้ทนไม่ไหวแล้วกับท่าทีเย็นชาของธนดล เขาขยับไปบนเตียงแล้วเอนกายกอดธนดลไว้แน่น แถมยังซุกหน้ากับแผงอกล่ำๆของธนดลอีกด้วย


“พี่แบงค์ไล่ทิวไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ทิวรักพี่แบงค์ รักหมดหัวใจเลยด้วย ทิวไม่ยกพี่แบงค์ให้ใครหรอก พี่แบงค์จะให้ทิวทำอะไรแล้วหายโกรธ ทิวจะทำทุกอย่าง ขอแค่พี่แบงค์กลับมาดีกับทิวเหมือนเดิม”


เยส!


ธนดลเงยหน้ายิ้มกว้าง ในที่สุดทิวไม้ก็ยอมเอ่ยปากสารภาพรักออกมา ความพยายามของเขาประสบความสำเร็จแล้ว ต่อจากนี้คือขั้นตอนตอกย้ำความสำเร็จของเขา


“ทุกอย่างจริงๆเหรอทิว”


แกล้งทำเสียงลังเลหลอกล่อ ทิวไม้หรือจะมาสู้อดีตเสือเจนเวทีที่ต้องมาสิ้นลายเพราะผู้ชายตัวเล็กได้


“ฮื่อ พี่แบงค์อยากให้ทิวทำอะไรล่ะ ปลูกดอกกุหลาบให้พี่แบงค์ดีไหม”


“กว่ากุหลายจะออกดอกมันตั้งหลายเดือนนะ”


อยากจะบีบแก้มทิวไม้ให้หายมันเขี้ยวแต่ก็ต้องอดใจไว้ก่อน ยอมแพ้ความไร้เดียงสาอย่างราบคาบ ธนดลดีใจที่ทิวไม้ยอมรับความรักของเขา ต่อจากนี้เขาจะทำทุกอย่างให้ทิวไม้มีความสุข ธนดลจะเลิกเจ้าชู้และมีทิวไม้คนเดียว


“งั้นพี่แบงค์อยากให้ทิวทำอะไรล่ะ บอกมาสิ พี่แบงค์จะได้หายโกรธ”


ท่อนแขนหนาด้วยมัดกล้ามโอบทิวไม้เข้าหาตัว ธนดลกระซิบข้างหูเบาๆ


“ลองทำให้พี่มีความสุข แบบว่า...นะ”


ทิวไม้ตาโตแก้มแดงเมื่อได้ยินข้อเสนอของธนดล


“เอ่อ.. ทิวไม่รู้ต้องทำยังไงอะพี่แบงค์”


“ไม่ยาก พี่มีตัวอย่างให้ดู”


พูดจบก็คว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียงมาเปิดคลิปที่โหลดเก็บไว้แล้วยื่นให้ทิวไม้ดู ยิ่งดูผ่านไปสักพักจนถึงช่วงท้าย ทิวไม้ก็ยิ่งหน้าแดงแจ๋


“พี่แบงค์ มันทำกันได้จริงๆเหรอ”


“อ้าว ได้สิ ไม่งั้นเขาจะถ่ายคลิปพวกนี้มาได้ยังไงล่ะทิว แต่ถ้าทิวไม่อยากทำล่ะก็นะ”


แสร้งทำหน้าเหมือนเสียใจอีกครั้ง ลูกแกะน้อยก็ตกหลุมนายพรานทันที


“ทิวอยากทำ ทิวจะทำให้พี่แบงค์เอง”


ร่างเล็กยันกายลุกนั่ง สีหน้าขัดเขินขณะมือเรียวค่อยๆปลดกระดุมชุดนักศึกษาของธนดลออกทีละเม็ด


“มือสั่นแบบนี้ พรุ่งนี้ก็ถอดเสื้อพี่ไม่ได้หรอกครับ มานี่ พี่ช่วย”


กลั้นรอยยิ้มเต็มที่เมื่อธนดลถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว รวมถึงเสื้อผ้าของทิวไม้ด้วย ไม่นานเขาก็อวดร่างกายล่ำอยู่กับเนื้อตัวนวลเนียนของทิวไม้ ธนดลกลืนน้ำลายและพยายามอดทนที่จะไม่เป็นฝ่ายจับลูกแกะมากินเองเสียก่อน


“ต่อจากนี้เป็นหน้าที่ของทิวแล้วนะครับ พี่ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”

ฮือ แม่จ๋า ทิวจะทำได้ม้ายย


แต่เพื่อง้อธนดล ทิวไม้อยากจะทำในสิ่งที่เขาขอ ทิวไม้จะต้องทำให้ได้

เริ่มต้นยังไงนะ


นึกถึงคลิปที่ธนดลเพิ่งเปิดให้ดูเมื่อครู่ ทิวไม้จึงสูดหายใจเข้าปอดลึกๆรวบรวมความกล้า หน้าหวานก้มลงมองจุดกึ่งกลางลำตัวของธนดลแล้วถึงกับสะดุ้ง แม้จะมีความสัมพันธ์กันหลายครั้งแต่เขาก็เพิ่งจะเห็นมันเต็มตาเป็นครั้งแรก

แม่เจ้าโว้ย นึกถึงปลาช่อนตัวใหญ่ที่ตาจับจากบึงมาทำขนมจีนน้ำยาให้กินเลยวุ้ย


“ทะ ทำไมมัน อื้อ ยะ ใหญ่จังล่ะพี่แบงค์”


ธนดลเกือบจะหัวเราะแล้ว เขาได้แต่ขยี้ผมของทิวไม้ด้วยความเอ็นดู


“ใหญ่เหรอ ไม่เคยไปเทียบกับคนอื่นด้วยสิ เลยไม่รู้ว่าใหญ่หรือเปล่า”


อันที่จริงก็รู้นั่นแหละ เพราะสาวๆเคยบอกเขา ธนดลมีดีทั้งกายภาพและฝีมือจนเป็นที่เลื่องลือ


“มัน ใหญ่กว่าของผมตั้งหลายเท่า อื้อ”

ไม่รอดแน่ทิว มึง เอาวะ สู้ๆ


ตัดสินใจได้แล้วจึงใช้ฝ่ามือกอบกุมให้มันตั้งชันอยู่ในกำมือทั้งสอง ทิวไม้แลบลิ้นแตะไปที่ส่วนหัวเบาๆ


“ซี้ด”


ธนดลสูดปาก เขาไม่เคยตื่นตัวขนาดนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่เกิดจากความรักก็ได้ ที่ผ่านมาเป็นความต้องการทางกายเท่านั้น แต่ตอนนี้ที่กำลังรู้สึกเป็นเพราะอีกฝ่ายคือทิวไม้ที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเห็น


แม้จะดูงกๆเงิ่นๆ แต่ทิวไม้พยายามเปิดปากเล็กให้กว้าง เขากำลังเลียนแบบภาพในคลิปที่ธนดลเปิดให้ดู ปากเล็กอ้าออกครอบไปที่ปลายมนแล้วก้มหน้าลงไปเพื่อครอบครองอยู่ในโพรงปาก ลิ้นชื้นโลมเลียอย่างไม่ตั้งใจแต่กลับเป็นการดีเมื่อมันกำลังตวัดไปรอบท่อนเนื้อแข็งแกร่งนั้น


“ดี ทิวทำดีมาก ช้าๆนะครับ ระวังฟันด้วย”


ธนดลเอ่ยปากติวเข้มเป็นระยะกับการทดสอบครั้งสำคัญ เขาเอื้อมมือวางบนศีรษะทุยของทิวไม้แล้วช่วยขยับขึ้นลงเป็นจังหวะนำทาง เมื่อทิวไม้จับจังหวะได้แล้วเขาก็เริ่มต้นด้วยตนเอง บางครั้งโยกลึกเข้าไปเกือบสำลัก ต้องคายมากลืนน้ำลายบ้าง


“ทิว พี่ตื่นไปหมดทั้งตัวแล้ว ทิวจัดการพี่เลยเถอะ”


คนนอนนิ่งเอ่ยเสียงสั่นพร่า ทิวไม้ทำได้ดีกว่าที่คิด หนุ่มน้อยตั้งหน้าตั้งตาโยกจนหน้าแดงปากเปียกชื้นน้ำลายตนเองไปหมด ช่างเป็นภาพที่ยั่วยวนสายตาเหลือเกิน


ร่างเล็กเงยหน้าจากกึ่งกลาง ทิวไม้เม้มปากห้ามความขัดเขินกับบทต่อไป ตอนนี้ความเป็นชายของธนดลยิ่งแข็งแกร่งอย่างน่าอัศจรรย์


“พะ พี่แบงค์ แล้วมันจะเข้าไปได้เหรอ มัน ฮื้อ ใหญ่ มากนะ”


“ก็เคยเข้าไปหลายครั้งแล้วนะครับทิว แล้วทิวก็รับมันได้ดีมากด้วย อย่ากังวลไปเลย พี่รอให้ทิวพิสูจน์ตัวเองเพื่อพี่อยู่นะครับ”


รีบตอกย้ำเมื่อเห็นความกังวลของทิวไม้ ธนดลส่งยิ้มปลอบประโลมและดึงแขนให้ทิวไม้ขยับขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนเอวของเขาพลางใช้ความแข็งแกร่งถูไถหลอกล่อไปตามร่องลึก

เอาก็เอาวะ เพื่อพี่แบงค์


เมื่อทำใจสู้ได้แล้ว ทิวไม้จึงโหย่งเอวขึ้นแล้วจับปลาช่อนยักษ์มาจากที่ปากประตูถ้ำของตนอย่างเก้ๆกังๆ ธนดลแอบช่วยดันมันเข้าไปในปากทาง มือแกร่งของเขาจับเอวของทิวไม้พร้อมกับกดลงเพื่อให้มันสอดเข้าไปโดยง่าย


ถ้ามัวแต่รอทิวไม้ สงสัยจะพรุ่งนี้ถึงได้เสียบ


“อึก อื้อ พี่แบงค์ ลึกจัง”


ธนดลกดเอวเขาจนท่อนเนื้อดันเข้าไปจดมิดด้าม เรียกได้ว่ามันแทงเข้ามาลึกจนเกือบจุก ทิวไม้นิ่วหน้าขณะพยายามทรงตัวอยู่โดยมีธนดลให้กำลังใจ


“เห็นไหม เข้าไปหมดแล้ว ทิวของพี่เก่งจะตาย”


ทิวไม้ยิ้มรับ ใช่สิ เขาเก่ง  แม่เคยบอกว่า เขาวิ่งแข่งได้ที่หนึ่งของโรงเรียนตอนป.สอง เรื่องแค่นี้จะยอมแพ้ไม่ได้ แล้วยิ่งตอนนี้ปลาช่อนของธนดลกำลังส่ายหัวไปมาอยู่ข้างใน มันทำให้ทิวไม้อึดอัด นั่นแหละ มันแน่นอก ต้องยกออก


“ทิวจะขยับแล้วนะพี่แบงค์ ตอนนี้ทิว อื้อ เสียวอ้ะ”


ยังมีหน้าไปบอกเขาอีก ทิวไม้เขินจนเลือดลมวิ่งพล่านไปหมดทั้งตัว ธนดลยิ้มรับ


“ได้เลยครับทิว พี่รออยู่”


อันที่จริงลืมภาพในคลิปไปหมดแล้ว ตอนนี้ทิวไม้ขยับกายด้วยสัญชาตญานอย่างแท้จริง เขาทดลองขยับให้ท่อนเนื้อภายในสัมผัสไปทุกส่วน จนกระทั่งเขาค้นพบจุดที่ทำให้เขาพอใจที่สุด


“โอ๊ย ทำไมมันถึง อื้อ ดีแบบนี้นะ”


ทิวไม้หลับหูหลับตาโยกกายขึ้นลง ธนดลช่วยยึดร่างเล็กให้อยู่บนร่างของเขาได้เต็มที่ แรงที่ทิวไม้โยกไปมาสร้างความกระสันให้เหลือล้นจนต้องปล่อยเสียงออกมาสู้กับอีกฝ่าย


“ทิว ดีมาก อื้อหือ แรงดี”


“พะ พี่แบงค์ เสียว แต่เหนื่อย อื้อ จะหมดแรง ทำไงดี”


เหงื่อออกเต็มตัวแล้ว เครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยอะไรเลย ก็เพราะทิวไม้ออกแรงจนตัวสั่น ไม่อยากหยุดแต่มันเหนื่อย ทำไงดี”


“งั้นพี่ช่วยเอง”


โอบเอวทิวไม้แล้วขยับนิดเดียวแผ่นหลังเนียนก็เอนไปติดเตียง ธนดลจับท่อนขาของทิวไม้เปิดกว้าง เขาทรงกายด้วยเข่าก่อนจะกลายเป็นฝ่ายบุกพาทิวไม้ขึ้นสวรรค์


“อื้อ พี่แบงค์ อีกนิดเดียว”


คล้องคอธนดลไว้แน่นเมื่อกล้ามเนื้อกำลังบิดเกร็ง ธนดลช่วยส่งให้ถึงฝันด้วยการคว้าเจ้าหนอนน้อยของทิวไม้มากุมไว้แล้วโยกให้ อีกไม่กี่วินาทีทิวไม้ก็ส่งเสียงดังลั่นแล้วนอนแผ่หราหอบหนัก ธนดลเร่งเอวติดตามทันที เขากระแทกกระทั้นเร็วลึกอีกอึดลมหายใจก่อนจะดึงกายออกมาปล่อยให้ลาวาอุ่นร้อนรินรดอยู่บนกายของทิวไม้


ธนดลเอนกายลงไปกอด เขาหอมแก้มทิวไม้ฟอดใหญ่


“ขอบคุณนะครับทิว มีความสุขจัง”


มองทิวไม้หวานฉ่ำจนทิวไม้ต้องหลบสายตา


“พี่แบงค์หายโกรธทิวยังเหอะ อุตส่าห์ทำขนาดนี้แล้ว”


“หายโกรธแล้วครับ ต่อไปนี้ห้ามไปยกพี่ให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้านะ”


หน้าหวานส่ายหน้าจนผมกระจาย


“ไม่มีทาง ตอนนี้พี่แบงค์เป็นของทิวแล้ว ทิวไม่ยอมยกพี่แบงค์ให้ใครแน่ๆ”


“เราเป็นแฟนกันนะทิว”


เสียงของธนดลฉ่ำหวานขนาดนี้ จะให้ทิวไม้ตอบอย่างอื่นได้อย่างไร


“ฮื่อ เป็นแฟนกัน”


ธนดลยิ้มกว้าง เขาจูบที่เรียวปากอิ่มเป็นรางวัล


“หมดแรงเพราะทิวเลย แต่งตัวไปหาอะไรกินกันดีกว่านะ หิวแล้ว”


อุ้มทิวไม้ไปอาบน้ำแล้วแต่งตัวใหม่เรียบร้อย ธนดลจึงโอบบ่าเล็กเดินไปที่ประตูห้อง และเมื่อเปิดประตูออกไปเขาถึงกับหัวเราะ


“แม่ ไอ้โบว์ มานั่งทำอะไรกันหน้าห้องผมเนี่ย”


มารดากับน้องสาวแสนแสบนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นหน้าประตู แต่ละคนมีรอยเลือดกำเดาไหลออกจากจมูก


“เอ่อ แม่ ไหวไหม ถ้าแม่ไหวแม่ไปก่อนเลยนะ โบว์ไม่ไหว”


ธมลวรรณที่ยังดวงตาล่องลอยเอยกับมารดาที่นั่งข้างกัน ธนพรกลืนน้ำลายอึกใหญ่


“แป๊บนะโบว์ เราไปสภากาชาด ไปขอเลือดกันดีไหม”


ทิวไม้รีบทรุดนั่งด้วยความเป็นห่วงทั้งคู่


“คุณแม่ น้องโบว์ เป็นอะไรกันครับ ทำไมมีเลือด ไปโรงพยาบาลไหมครับ พี่แบงค์มาช่วยคุณแม่กับน้องโบว์เร็ว เป็นอะไรกันก็ไม่รู้ พาไปโรงพยาบาลดีกว่า”


ธนดลยิ้มขำ เขาดึงทิวไม้ให้ลุกขึ้นยืนพลางมองทั้งคู่อย่างรู้ทัน


“ไปโรงพยาบาลแล้วบอกอาการว่ายังไง เสียเลือดเพราะแอบถ้ำมองงี้เหรอ หึหึ ปล่อยไปเถอะทิว แม่กับโบว์ไม่เป็นอะไรมากหรอก ถ้าทิวอยากให้แม่กับโบว์หายนะ เราก็ต้องจู๋จี๋กันบ่อยๆ พอชินกันแล้วก็เลิกไปเองแหละ ไป เราไปหาอะไรอร่อยๆกันฉลองที่เราเป็นแฟนกันดีกว่า”


พูดจบธนดลก็ลากแขนทิวไม้ออกไป ทิ้งให้มารดากับน้องสาวนั่งตาลอย


“ไอ้พี่แบงค์ ไม่มีทาง อะไรคือคำว่าชิน”


ธมนวรรณตะโกนตามหลังพี่ชาย มารดาตบไหล่เบาๆ


“เราไปแอบซื้อกล้องกันไหมโบว์”


ลูกสาวยิ้มแห้งเมื่อได้ยินมารดาพูด


“แม่ แค่เสียงเรายังจะขาดใจตาย ถ้าภาพด้วยโบว์ว่ามีเก็บศพอะ แค่นี้ก็ฟินไปถึงดาวอังคารแล้วน่า”


“อืม ก็ได้ แต่คราวหน้า แกซื้อสเปรย์ไล่ยุงมาด้วยนะโบว์ เราจะได้ไม่แขนขาลายหรือเป็นไข้เลือดออก เราต้องเก็บเลือดไว้เพื่อความฟินเท่านั้น”


สาวต่างวัยหันมาสบตาก่อนจะพากันหัวเราะคิกคักเมื่อคิดถึงความฟินที่จะเกิดขึ้นในอนาคต






“เดินดีๆโว้ยไอ้เหี้ยบัฟ อุตส่าห์แต่งตัวกันหล่อๆ”


ทิวไม้กระโดตตบหัวเพื่อนเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของบัฟ


“เออ แม่ง ไม่ชินไง ถ้ามึงไม่ลากกูกับไอ้สมเสร็จมาด้วย กูจ้างก็ไม่แต่งตัวแบบนี้หรอก”


วันนี้ทั้งสามแต่งตัวมาด้วยเสื้อผ้าที่ธนดลเป็นคนเลือกและจ่ายเงินให้ เพื่อมาในงานเลี้ยงที่เขาเป็นเจ้าภาพเปิดตัวคนรักที่ผับระดับหรูแห่งหนึ่ง


“เหี้ยทิว จะมีแฟนต้องลำบากเพื่อน มึงดู ทั้งชุดนี่หลายพัน กูไม่กล้าเดินเลย แล้วนี่มางานที่มีแต่เด็กบริหาร ไอ้เรามันเด็กเกษตร ใครเขาจะมาเกลือกกลั้วด้วยวะ”


“บ่นอะไรกัน เข้าไปได้แล้ว อยากกินเหล้าที่ผับซอยทองหล่อไม่ใช่เหรอ”


ธนดลเดินมาสบทบเมื่อหาที่จอดรถยนต์เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงเดินนำเข้าไปในห้องวีไอพีที่มีแต่กลุ่มเพื่อนๆของเขาจองห้องไว้ในคืนนี้


ธนดลทักทายเพื่อนๆและแนะนำกลุ่มของทิวไม้ให้รู้จัก เพื่อนของธนดลนิสัยเฮฮาไม่ต่างกันทิวไม้ บัฟ และสมเสร็จจึงโล่งใจ แต่ท่ามกลางเสียงเพลงเร้าใจ กลับมีเสียงหนึ่งแทรกดังขึ้น


“นิดหน่อย นั่นใช่นิดหน่อยหรือเปล่า”


ทิวไม้เลิ่กลั่ก เขาหันไปสบตากับธนดล เจ้าภาพเองก็ยังงงอยู่


“ใช่แน่ๆ นิดหน่อยแน่ๆ”


ธนดลหันไปมองเพื่อนชายคนหนึ่งที่มีมาดคุณหนูทุกกระเบียด เขาคนนั้นกำลังเดินตรงเข้ามาหา


“อะไรของมึงไอ้หมอก ใครวะนิดหน่อย แถวนี้ไม่มีคนชื่อนี้โว้ย นี่ทิวแฟนกู นี่บัฟกับสมเสร็จเพื่อนทิว”


เพื่อนของธนดลที่ชื่อหมอกยังคงยืนกรานอยู่ด้วยความมุ่งมั่น


“นิดหน่อย อย่าหลบตาสิ นายคือนิดหน่อย หรือวศิน มีวินัย ใช่ไหม”


ทิวไม้อ้าปากหวอ เขาหันขวับไปทางบัฟเช่นเดียวกับสมเสร็จเพราะจำชื่อจริงของบัฟได้ เจ้าตัวได้แต่ยืนยิ้มแห้ง


“เหี้ยบัฟ มึงคือนิดหน่อยหรือวะ”


ชายหนุ่มที่ชื่อหมอกตรงเข้าไปยืนประจันหน้าพลางมองด้วยแววตาเจ็บช้ำ


“ลืมกันแล้วสินะ ใช่สิ ผ่านไปเป็นสิบปีแล้วนี่ เราคงไม่มีความหมายสำหรับใครแล้ว”


ทุกคนได้แต่มองมาทางเขาเป็นตาเดียว แล้วบัฟหรือ วศิน มีวินัย หรือนิดหน่อย จะกล้าพูดอะไรออกไปได้เล่า



TBC

จบภาคของทิวไม้ บทต่อไปเชิญพบกับเรื่องราวของบัฟ หรือ นิดหน่อยนะคะเตงง


​อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ 

ความคิดเห็น