facebook-icon

เมื่อรุ่นพี่ตัวป่วน 'ยูซอนโฮ' แอบชอบรุ่นน้อง 'ลีโดยอง' แต่หารู้ไม่... ว่าจริงๆ แล้วรุ่นน้องโดยองน่ะ ไม่ได้เนิร์ดๆ อย่างที่คิด!

​ตอนที่ 5-1 ทะแม่งๆ

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 5-1 ทะแม่งๆ

คำค้น : แกล้งกวนป่วนใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 948

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 15:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 5-1 ทะแม่งๆ
แบบอักษร

5. ทะแม่งๆ


หลังจากทรุดนั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำซอนอูก็เดินกลับไปที่ห้องเรียนด้วยการก้าวเดินอย่างไร้เรี่ยวแรง ‘ตอนนี้ฉันจะเผชิญหน้ากับรุ่นน้องลีโดยองยังไงดีนะ’ รักข้างเดียวที่ผลิบานเหมือนฤดูใบไม้ผลิจะพังลงตั้งแต่ตอนนี้ใช่ไหม ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่ การแอบรักรุ่นน้องที่ครอบครองตำแหน่งบางอย่างในโลกใต้ดินมันส่งผลให้จิตใจของซอนอูบอบบาง เคยคิดว่าจะสารภาพรักกับรุ่นน้องในวันที่ดอกซากุระร่วงหล่นราวกับหิมะ แต่ก็มีความรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นคอตัวเองที่ร่วงแทนดอกซารุกะ เฮ้อออ เขากังวลกับชีวิตในอนาคตซะจนต้องถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง และในขณะที่ใกล้จะถึงห้องเรียน...

ถ้าโดยองถามว่าทำไมอึนานขนาดนั้นจะทำไงดีล่ะ ถ้าบอกว่าฉี่ราดเพราะกลัวจะเป็นยังไงต่อ


มัวคิดถึงเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้ สุดท้ายเมื่อซอนอูจับลูกบิดประตูไว้เมื่อมาถึงประตูหลังห้องกลับมีมือของอีกคนประกบมือเขาไว้ด้านบน นี่มันอะไรกัน และในสายตาของซอนอูที่เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าไร้วิญญาณก็พบรุ่นน้องโดยองที่ตัวเองเกือบได้เผชิญหน้าในห้องน้ำเมื่อครู่นี้ ตอนนั้นรุ่นพี่ยูก็สะดุ้งโหยงกระแทกเท้าใส่อีกคนก่อนจะแหกปากส่งเสียงประหลาด

“อ๊าาา อุ๊บ!”

คนที่ออกมาจากห้องน้ำก่อนเมื่อกี้ ทำไมถึงมาทำอะไรประหลาดแบบนี้ตอนจะเข้าห้องเรียนด้วย เดี๋ยวนะ ประหลาดเหรอ?! เขาเกือบจะตะโกนออกมาแล้วแต่ดันมีมือมาปิดปากไว้ซะก่อน เพราะทุกอย่างมันมีเหตุผลที่พอจะให้เป็นแบบนั้น มันได้ก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ ก่อนจะตัดสินใจปล่อยมือออก

“ทำไมตกใจแบบนั้นล่ะครับรุ่นพี่”

พระเจ้าช่วย เรียกรุ่นพี่ด้วยสีหน้าที่ใสซื่อแบบนั้น ใบหน้าของซอนอูซีดเผือดลง ใช่คนตรงหน้าเขาจริงๆ เหรอที่สั่งให้ลูกน้องทำยังไงก็ได้เพื่อจบชีวิตของไอ้ลูกหมานั่นนี่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนในห้องน้ำ เพราะซอนอูสติหลุดไปครู่หนึ่งจากอาการปวดท้องเลยคิดว่าตัวเองหูแว่วไปเอง แต่ถึงแม้ว่าจะเหมือนเรื่องจริงมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำเป็นเพิกเฉยและปล่อยผ่านไปได้

“รุ่นพี่? รุ่นพี่ซอนอู?”

โดยองโบกมือผ่านหน้าซอนอูไปมาเพื่อเรียกสติ ซอนอูถึงได้หลุดออกมาจากภวังค์ 'อะ... เอ่อ ฉันไม่เป็นไร ไม่ได้เป็นอะไรเลย แน่นอน ไม่เป็นอะไรแน่นอน' แต่ดันพูดเหมือนต้องเป็นอะไรแน่ๆ ก่อนที่ซอนอูจะเปิดประตูหลังอย่างดัง ปัง! แล้วก็หายเข้าไป ด้วยเหตุนั้นบรรยากาศภายในห้องเรียนจึงออกจากความอึมครึม เพราะอาจารย์หันมาตำหนิซอนอูจนโดยองที่เข้ามายังที่นั่งของตัวเองเงียบๆ ได้แต่ส่ายหน้าไปมา ไอ้ที่บอกว่าท้องไส้ไม่ดีพร้อมกับสีหน้าย่ำแย่แบบนั้นมันแปลกๆ ชอบกล ใบหน้าแบบไม่สมกับเป็นซอนอูเลย ด้วยความเป็นคุณชายที่เรียนรู้อะไรต่างๆ ได้ไวตั้งแต่อายุตั้งน้อยโดยองจึงจับสังเกตได้อย่างรวดเร็ว

“รุ่นพี่ ถ้าท้องไส้ไม่โอเคมากๆ ก็ไปห้องพยาบาลไหมครับ เดี๋ยวผมบอกอาจารย์ให้เอง”

จะมีใครทันคิดว่าสิ่งที่โยนไปให้กัดมันคือเหยื่อตกปลาไหมนะ แต่โดยองคิดแบบนี้ กรณีที่เขาพูดกับซอนอูว่า ‘ไปห้องพยาบาลเถอะครับ’ ถ้าเป็นยูซอนอูในเวลาปกติก็คงจะบอกว่า ‘ทำไมฉันต้องไปห้องพยาบาลด้วย รุ่นน้องต้องไปเอายามาให้ฉันสิ’ แต่วันนี้มันกลับต่างออกไป

“หื้อ มะ ไม่! ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันบอกเอง ฉัน ฉันยกมือ ฉันเอง วะฮ่าฮ่าฮ่า! อาจารย์ครับ! ผมปวดท้องมากเลยครับ! ขอไปห้องพยาบาลแป๊บนึงนะครับ!”

เป็นรีแอ็กชั่นที่เขาไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยแฮะ โดยองหัวเราะก่อนจะพยักหน้าสบตาเพื่อบอกว่าให้รีบไปรีบกลับ ซอนอูจึงลุกพรวดจากเก้าอี้และออกไปจากห้องเรียนทันที หลังจากนั้นโดยองก็เอาแต่มองประตูหลังจนลืมจดเลคเชอร์วิชาพื้นฐานกระทั่งซอนอูกลับมา

แปลกๆ นะ ได้กลิ่นตุๆ กลิ่นทะแม่งๆ นะยูซอนอู


ระหว่างทางที่ไปห้องพยาบาลซอนอูทรุดตัวลงนั่งตรงกลางทางเดินพลางทึ้งผมตัวเองไปด้วย ถ้าไปห้องพยาบาลแล้วต้องขอยาแก้ปวดเพราะปวดหัวหรือต้องขอยาช่วยย่อยกัน หรือยาอูฮวังชองชิมฮวัน* ดีนะ เขานั่งอยู่แบบนั้นพร้อมกับส่งเสียงโอดครวญอยู่หลายนาที จนพวกนักศึกษาใจดีที่ผ่านไปมาถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่าแล้วยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรครับ ถึงจะยื่นมือเข้ามาช่วยยังไง ชีวิตของผมก็คงจะไม่กลับไปราบรื่นอีกแล้วล่ะ อะฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

ทั้งๆ ที่ทุกคนใช้ภาษาสื่อสารได้เป็นอย่างดีแต่เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นก็ไม่มีใครเข้าใจความหมายเลย นักศึกษาทั้งหลายที่ยื่นมือเข้ามาช่วยจึงพากันส่ายหน้าแล้วพูดพึมพำว่า ‘ใช่คนบ้าหรือเปล่านะ’ ถ้าหากเขาบ้าจริงๆ มันก็ต้องมีความเป็นไปได้ที่นั่นจะเป็นภาพหลอนสิ ซอนอูที่รู้สึกสิ้นหวังก็มุดหน้ากับเข่าตัวเองแล้วร้องโอดโอยอีกครั้ง

ตอนนี้ถ้าเขาไปหาอีกฝ่ายเพื่อขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมาแล้วค่อยสารภาพว่าจริงๆ เป็นเพราะเขาแอบรักรุ่นน้องอยู่ฝ่ายเดียว โดยองจะยกโทษให้ไหม หากพูดเจื้อยแจ้วแบบเด็กอนุบาลก็อาจจะโดนเอาหน้าฝังโคลนแล้วคงจะยกโทษให้บ้าง แต่ไม่สิ ถ้าจะให้อีกฝ่ายยกโทษให้จริงๆ คงต้องปลิดชีพตัวเองสินะ

พอคิดได้แบบนั้นขนที่แขนก็ลุกซู่ ก่อนอื่นไปกินยาแล้วค่อยหนีดีกว่า เขายันตัวขึ้นตรงไปที่ห้องพยาบาลแล้วรับยามากิน จากนั้นก็นึกขึ้นได้ ถึงว่าทำไมตัวเบาแปลกๆ ...ทิ้งกระเป๋าไว้ที่ห้องเรียนนี่เอง

ซอนอูตีหัวตัวเองอย่างโง่เง่าแล้วเดินจ้ำกลับไปยังอาคารเรียน เหลือเวลาอีกตั้งสิบนาทีแหน่ะกว่าจะเลิกคลาส                                 

จะเข้าไปดีไหมนะ เข้าไปเอาแค่กระเป๋าแล้วออกมา ไม่สิ ถ้าทำแบบนั้นมันจะมีพิรุธไหมว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำคือฉัน ถึงจะดัดเสีย แต่ถ้าลีโดยองรู้ทันว่าเป็นเสียงเขาจะทำยังไงดีนะ ชีวิตซอนอูแขวนอยู่บนจุดสูงสุดของความขี้ขลาดไปเรียบร้อย สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถเข้าไปในห้องเรียนได้และทำได้แค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบนั้น คิดไว้ว่าพอเห็นโดยองออกจากห้องแล้วค่อยเข้าไปเอากระเป๋า แต่ผ่านไปสักพักโดยองก็ยังไม่ออกจากห้องเรียน

ทำไม ทำไมไม่ออกมาเล่า ทำไม! คลาสต่อไปของนายเป็นวิชาภาคไม่ใช่หรือไง ทำไมยังไม่ออกมาอีก!


ซอนอูไม่มีความกล้าจะมองเข้าไปข้างในห้องเรียน แต่ถ้าจะปล่อยเวลาไปเฉยๆ แบบนี้มันก็คงไม่รู้จบสักทีจึงตัดสินใจแสดงความกล้าออกมา

ศีรษะและดวงตาของซอนอูโผล่ออกมาระหว่างช่องประตูห้องที่ถูกแง้มอยู่ โดยองยังคงนั่งอยู่ตรงที่นั่งด้านหน้าสุด และใช้โทรศัพท์มือถือพิมพ์ข้อความคุยกับใครบางคนพลางทำหน้าบึ้ง

คงกำลังจะคุยเรื่องเกี่ยวกับองค์กรอยู่แน่ๆ เลยสินะ ถึงทำสีหน้าโหดเหี้ยมแบบที่คนอื่นไม่เคยเห็นมาก่อนใช่ไหมล่ะ

ซอนอูตัวสั่นเพราะเกิดปอดแหกขึ้นมาแล้วไล่มองความเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง เช็กกระเป๋าที่เป็นตัวประกันอยู่ในมือของโดยองก่อนจะพยักหน้ากับตัวเอง ใช่สิ กระเป๋า แม่งเอ้ย เรื่องเล็กแค่นี้ ก็ซื้อใหม่สิ! แต่ในขณะที่ตัดสินใจแบบนั้น...

“รุ่นพี่ซอนอู?”

ถูกจับได้ ถูกจับได้แล้ว


จะมีนักศึกษาชายคนไหนในมหาวิทยาลัยมีท้ายทอยน่าฟาดแบบนั้นอีกล่ะ สายตาอันว่องไวของโดยองล็อกตัวซอนอูไว้ได้ทันที และถึงซอนอูจะแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยแต่มันแสดงพิรุธออกมาหมดเลยว่าทุกอย่างเป็นการแสดง

“ฮะ ฮะ ฮะ! ใช่ ฉันมาแล้ว โถ เลิกเรียนแล้วสินะ คุณ คุณรุ่นน้องมีเรียนคาบต่อไป... ใช่ไหม ของฉันเป็นคาบว่างล่ะ”

“ครับ อะ... กระเป๋าครับ”

“ไม่ๆ ทำไมถึงเฝ้ามันงั้นล่ะ แค่ทิ้งไว้แล้วไปก็ได้นะ ฮ่าๆ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ถ้าผมวางเอาไว้เฉยๆ เดี๋ยวหาว่าทิ้งเอาไว้อีก รู้สึกผิดน่ะครับ”

“ไม่ใช่นะ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นสักครั้งเลย! ฉันจะทำให้คุณรุ่นน้องรู้สึกผิดได้ยังไงกัน หื้ม?”

“ก็ปกติรุ่นพี่ชอบพูดให้ผมรู้สึกผิดไม่ใช่เหรอครับ”

“ฉันทำงั้นเหรอ ขอโทษนะ ตอนนี้จะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว”

ต่อไปจะไม่ทำอะไรที่ผิดพลาดแบบนั้นกับนายอีกแล้ว มันเป็นประโยคที่แสดงความสำนึกผิดอย่างแท้จริง ซึ่งครั้งนี้โดยองมองเห็นความประหลาดได้อย่างชัดเจนจากสีหน้าและการโต้ตอบของซอนอูที่ต่างไปจากปกติ

ยูซอนอู แปลกจริงๆ ด้วยสินะ

เหมือนสลัดคราบสัตว์กินเนื้อออกแล้วกลายเป็นสัตว์กินพืชอย่างแท้จริง


* ชื่อยารักษาโรคอัมพฤกษ์อัมพาต

ความคิดเห็น