เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 1

ชื่อตอน : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 449

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนที่ 1
แบบอักษร

 

แสงสว่างของวันใหม่ส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกใส ที่มีผ้าม่านสีขาวพลิ้วปิดทับเอาไว้อีกที ชายหนุ่มขยับตัวด้วยความปวดเมื่อย ก่อนจะหยัดกายลุกนั่ง สะบัดคอแก้เมื่อย ใช้กำปั้นทุบไปพลาง เมื่อคืนเขาปล่อยให้ตัวเองเมาหนัก เพราะวางแผนไว้แล้วว่าวันนี้จะหยุดขายของอีกหนึ่งวัน เนื่องจากมีนัดกับสัตวแพทย์เรื่องสุนัขที่ถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส และเขารับเป็นธุระดูแล

“โอย... หนักหัวชะมัด” หรัณย์ลืมตาขึ้นด้วยความพร่ามัว อาการปวดศีรษะยังเล่นงานหนึบ ๆ เป็นระยะ เนื่องจากเมื่อคืนดื่มหนักกว่าทุก ๆ ครั้ง และแล้วเมื่อสติฟื้นคืนกลับมาครบถ้วน ปลายหางตาก็ปะทะเข้ากับบางสิ่ง และรู้ตัวทันทีว่าตนเองมีความไม่ปกติเกิดขึ้น “เฮ้ย! ลูกชิ้น!”

“...” คนถูกเรียกขยับตัวเล็กน้อยครางอู้อี้ในลำคอคล้ายรำคาญที่ถูกรบกวนแล้วก็นิ่งสงบมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มดังเดิม

“ตายห่า... เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” เขาหายใจแรงขึ้น และมองหญิงสาวที่นอนตะแคงตัวหลับปุ๋ยอย่างเต็มตา ก่อนจะวกมามองหน้าตักตัวเองอัตโนมัติ “เอ้ย!” ร่างใหญ่สะดุ้งอีกหนเพื่อพบว่าเขาไม่ได้รูดซิปกางเกง และแน่นอนว่า ‘ของหวง’ ที่ควรเก็บให้มิดชิดกลับอยู่ไม่ถูกที่ถูกทาง ชายหนุ่มรีบลุกและจัดการจับ ‘ของหวง’ คุ้นเคยยัดในเป้ากางเกงแล้วรูดซิปเรียบร้อย

จากนั้นจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มออกจากตัวหล่อน ใจเต้นระทึก แอบคาดหวังว่ายายลูกชิ้นที่เขาเก็บมาจากชายหาดจะยังสวมเสื้อผ้าอยู่ครบถ้วน เมื่อผ้าห่มที่คลุมตัวเคลื่อนไหว ร่างเล็กก็ขยับด้วยความขัดใจทำให้ดึงตลบออกจากหล่อนง่ายขึ้น

“โธ่เว้ย! ไม่น่าเมาเลยกู เกิดเรื่องจนได้” หรัณย์ยกมือตบหน้าผากออกอาการเครียดจัดเมื่อเห็นร่างขาวโพลนที่มีเพียงผ้าขนหนูพันกายหมิ่นเหม่ นั่นไม่เท่าคราบเลือดที่เปรอะอยู่บนผ้าปูที่นอนประปราย แม้เพียงเล็กน้อยไม่ได้ลุกลามเต็มพื้นที่ แต่เขาก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แม่นี่ยังบริสุทธิ์อยู่เหรอวะ คำถามนั้นผุดขึ้นในหัวทันที แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะเขาไม่ได้สนใจเรื่องเล็กน้อยนั้นอยู่แล้ว สำหรับเขาหากจะมีผู้หญิงสักคนเข้ามาในชีวิต เขาไม่สนใจหรอกว่าหล่อนจะผ่านอะไรมา ในเมื่อตัวเขาเองก็หาได้เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ

ปัญหาก็คือ... ตอนที่พบกันครั้งแรก หล่อนสวมชุดเจ้าสาว ซึ่งหมายความว่าหล่อนเข้าพิธีแต่งงานแล้ว มันน่าแปลกตรงที่หล่อนกับเจ้าบ่าวคนนั้นไม่เคยมีอะไรกันเลยเหรอ ถึงปล่อยให้เล็ดลอดมาถึงป่านนี้ ไม่ใช่สิ... ไม่รอดแล้ว!

มันน้อยนักที่ใครจะยับยั้งชั่งใจรอจนถึงวันสำคัญได้ นี่มันยุคไหนสมัยไหน...

“อื้อ...” ร่างเล็กขยับ หล่อนครางฮือหน้าตาบูดบึ้งก่อนมือจะควานคว้าบางอย่าง คงเพราะความหนาวจากแอร์ทำให้หล่อนรู้สึกตัว แต่ก็ยังไม่ตื่นเต็มที่ คล้ายครึ่งหลับครึ่งตื่น แต่เมื่อไม่อาจคว้าสิ่งใดติดมือไปได้หล่อนจึงลืมตา สำรวจวันใหม่ด้วยอาการงุนงง

และ...

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องดังลั่นจนหรัณย์ต้องนวดขมับอีกรอบ แล้วหันหน้าไปทางอื่น ในขณะที่เจ้าหล่อนลุกพรวดรวบผ้าขนหนูผืนเดียวมาปิดกายพัลวัน                                                                             “ไอ้ลามก!... อูย...” แต่ก่อนจะได้ปริภาษต่อว่าต่อขานไปมากกว่านั้น พลันหล่อนก็ครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ตัวงอลงไปกับที่นอนทั้งที่ยังนั่งอยู่                                                            “คุณ...” หรัณย์เข้าถึงตัวทันที เขาไม่กล้าจับต้องหล่อน แต่ก็รีบเอาผ้าห่มคลุมตัวไว้ให้ ก่อนจะหย่อนกายลงนั่งข้าง ๆ รู้สึกเป็นห่วงอีกฝ่ายจับใจ

“เป็นยังไงบ้าง อย่าเพิ่งขยับนะ”

“ไปไกล ๆ เลยไอ้คนเลว...” หล่อนตัดพ้อเสียงเบา ไม่ได้ร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้เข้มแข็งนัก

 “ผมขอโทษ... เรื่องนั้นเราค่อยคุยกัน ตอนนี้คุณต้องระวัง” เขาบอก พลางขยับไปประคองร่างเล็กที่คุดคู้ตัวแข็งให้นอนลง ซึ่งหล่อนก็ยอมแต่โดยดี

“เจ็บ... มากไหม...”

“อือ”

หญิงสาวนอนงอตัวอย่างน่าสงสาร สีหน้าซีด และคงอาการหนักไม่ใช่น้อย ไม่เช่นนั้นมีหรือหล่อนจะไม่ลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าเขายันเถ้ากระดูกบรรพบุรุษ แต่ชายหนุ่มหารู้ไม่ ว่า ‘เจ็บ’ ของเขา กับ ‘เจ็บ’ของหล่อน ไม่ได้เข้าใจตรงกันเลยสักนิดเดียว...

“คุณพักผ่อนนะ... ผมอาบน้ำก่อนเดี๋ยวจะพาไปหาหมอ”

“ไม่ต้อง... ไม่ไป...” เสียงสั่นตอบโต้เบา ๆ

“ทำไมล่ะ ก็คุณ... ไม่สบาย”

“ฉันอายหมอ...” หล่อนตอบ ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ แม้ความรู้สึกจะยังตีกันสับสนระหว่างความผิดชอบชั่วดี แต่ได้เห็นกิริยาเหมือนเด็กป่วยกลัวเข็มของหล่อนแล้ว ก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้

“เอาเป็นว่าคุณนอนพักนิ่ง ๆ ไปก่อน ผมจะไปซื้อยาให้ แต่ถ้าไม่หายยังไงก็ต้องถึงมือหมอ” เขาบอก แล้วดึงผ้าขึ้นมาห่มให้ดีกว่าเดิม จากนั้นก็รีบลุกไปหยิบผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้หญิงสาวนอนพักอยู่บนเตียงตามลำพัง

ไม่อยากเชื่อ... นอกจากจะไม่อาบน้ำก่อนนอนแล้ว เขายังทำเรื่องเกินเลยกับหล่อนอีก หากวันหนึ่งหล่อนต้องกลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง แล้วเขาล่ะ... จะกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้อีกไหม

หรัณย์พร่ำคิด เขาก็เป็นผู้ชายเต็มตัว การได้อยู่กับผู้หญิงสองต่อสองมาพักใหญ่ และเขายังอดทนต่อความต้องการทางธรรมชาติมาได้ตลอดหลายวัน ถือเป็นเรื่องเหลือเชื่อแล้ว แต่ก็ไม่นึกว่าความอดกลั้นจะมาพังพินาศลงในคืนที่เมาหยำเป ตื่นเช้าขึ้นมาจนถึงตอนนี้เขายังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นหล่อนกับเขาถึงมีอะไรกันได้ ไม่มีความรู้สึกสุขสวาทใด ๆ ในความทรงจำเลย...

           “หือ...” ชายหนุ่มหยิบที่โกนหนวดจากชั้นวาง เพื่อจะจัดการกับหนวดเคราที่เริ่มผุดเป็นตอ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อมีเส้นขนติดอยู่ประปราย เป็นไปได้เหรอที่เขาจะลืมล้าง?

           “เราเคยปล่อยหนวดยาวขนาดนี้ด้วยเหรอวะ” เขาหยิบขนสีดำเส้นหนึ่งออกจากคมมีด พินิจดูด้วยความสงสัย แม้จะไม่ได้ยาวมากแต่มันก็ไม่ใช่ตอหนวดเล็ก ๆ สั้น ๆ ที่สำคัญ ‘มันหยิก!’

           “ไม่ทันแก่ก็หลง ๆ ลืม ๆ เสียแล้วเรา...” เขาเป่าขนเส้นนั้นทิ้งแล้วส่ายหน้า จัดการโกนหนวดเคราด้วยความเร่งรีบ วันนี้เขามีเรื่องสำคัญหลายอย่างต้องทำ ไม่มีเวลามาพิสูจน์หนวดเส้นเดียวหรอกนะ...

 

 

ความคิดเห็น