Puchii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 9 : #ไวท์กันต์

ชื่อตอน : สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 9 : #ไวท์กันต์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 589

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 11:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 9 : #ไวท์กันต์
แบบอักษร

สุดท้ายกลายเป็นเธอ 

ตอนที่ 9 : #ไวท์กันต์ 

นักเขียน : Puchii 

-ไวท์- 

ผมตื่นมา ตั้งใจจะรีบทำอาหารเตรียมไว้ให้พี่กันต์ แล้วจะทำความสะอาดห้อง ซักผ้าของพี่กันต์ ผมเตรียมอาหารไว้หลายอย่าง เพราะเมื่อวานพี่กันต์ไม่ได้กินอาหารที่เตรียมไว้ให้ ต้มจืดเมื่อคืนผมก็เลยจัดการซะเอง 

“อะไรกินข้าวไม่รอเลยเหรอ?” พี่กันต์ถามผมที่นั่งกินข้าวอยู่ที่เคาน์เตอร์ 

“อ่าว ผมไม่รู้พี่จะตื่นกี่โมงนี่” ผมตอบกลับไป 

“กินอะไรว่ะ เอามากินบ้าง” พี่กันต์จะดึงจานที่ผมกินอยู่ไป ผมเลยจับจานเอาไว้ 

“ของพี่อยู่โน้น เดี๋ยวผมไปเอาให้ อันนี้มันของเมื่อคืน” ผมบอกพี่กันต์ พี่กันต์ขมวดคิ้ว ละสายตาจากจานขึ้นมองผม 

“ก็แล้วมึงจะกินทำไม ทำไมไม่กินกับข้าวที่เพิ่งทำ” พี่กันต์พูดกับผมด้วยเสียงตำหนิ 

“ก็เสียดายของ” ผมบอกกลับไป พี่กันต์ดึงจานผมไปวางไว้ที่อ่างล้างจานทันที 

“เอากับข้าวที่เพิ่งทำมากินพร้อมกู มาเดี๋ยวกูช่วยจัดโต๊ะ” กันต์บอก ผมจะเดินไปหยิบจานจากอ่างล้างจาน 

“อย่าดื้อไวท์ มึงไม่ต้องเสียดายขนาดนั้น เอามานี่” พี่กันต์พูดพร้อมดึงจานไปเทอาหารใส่ถุงขยะผมได้แต่มองตาม นึกเสียดายของ แต่ผมก็หันไปจัดการตักข้าว ยกอาหารมาจัดที่เคาน์เตอร์ครัว 

“ต่อไปกับข้าวค้างคืน มึงทิ้งได้เลยนะ ไม่ต้องเก็บกิน” พี่กันต์บ่นผมตอนนั่งกินข้าวกัน 

“ครับ” ผมตอบไปเท่านั้น แล้วก็นั่งกินข้าวต่อ 

“มึงซื้อชุดนิสิตยัง” พี่กันต์ถามผม 

“ซื้อแล้วพี่” ผมบอกไป 

“กี่ชุด” ผมเงยหน้ามองพี่กันต์ที่กำลังมองมา 

“2 ชุดอ่ะ” ผมตอบแล้วก็กินข้าวต่อ 

“ก็ต้องซักวันเว้นวันเลยดิ” พี่กันต์ถามผม ผมพยักหน้า 

“อืม ก็ใช่ ไม่เป็นไรหรอก ผมสบายอยู่แล้ว”ผมบอกพี่กันต์ไป 

“ซื้อเองเหรอ?” พี่กันต์ถาม ผมส่ายหน้า 

“ป่าว แม่ซื้อให้” ผมตอบไปแล้วตักข้าวเข้าปาก 

“ป้าหวายอ่านะ”พี่กันต์เลิกคิ้วมองหน้าผม ผมก็พยักหน้าให้ 

“ไปเอามาดูหน่อยดิ” ผมงงกับสิ่งที่พี่กันต์บอกเลยมองด้วยความสงสัย “เดี๋ยวกินข้าวเสร็จไปเอาชุดนิสิตมาดูหน่อย” 

ผมก็พยักหน้ารับ แม้จะงงกับสิ่งที่พี่กันต์ถาม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร กินข้าวเก็บโต๊ะเสร็จ ผมก็เดินเข้าไปเอาชุดจากในห้องออกมาให้พี่กันต์ดู 

“กูว่าหละ ไปแต่งตัวไป” พี่กันต์บอก พร้อมกับวางชุดพาดโซฟาไว้ 

“ทำไมอ่ะพี่ จะไปไหน เดี๋ยวผมจะเก็บกวาดห้อง”ผมบอกไป ตามแผนการณ์ที่ตั้งใจไว้ 

“ไปแต่งตัวเหอะน่า เดี๋ยวไว้ค่อยกลับมาทำ” พี่กันต์พูด พร้อมจับไหล่ผมให้หันหลัง แล้วดันตัวให้เดินไปทางห้องนอน ผมหันไปมองชุดนักศึกษาของผม แล้วก็เข้าใจสิ่งที่พี่กันต์บอก เพราะเสื้อที่แม่ผมเลือกมาให้ตัวใหญ่เหมือนซื้อเผื่อโต กางเกงก็ไม่ใช่แบบสแลคที่วัยรุ่นชอบใส่กัน แต่นี่พี่กันต์จะให้ผมไปซื้อชุดนักศึกษาใหม่เหรอ จริงๆใส่แบบนี้ไปผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร 

ก๊อก ก๊อก 

ผมเดินไปเปิดประตู พี่กันต์แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ผมไล่สายตาดูการแต่งตัว คนแบบพี่กันต์นี่ดูดีจริงๆ ใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับ กับกางเกงขายาวสีครีมก็ดูดี ในขณะที่ผม....ช่างเถอะ 

“ยังไม่เสร็จเหรอ” พี่กันต์ถามผมที่กำลังยืนชื่นชมพี่เขาในใจ 

“เสร็จแล้วพี่ แปปนะ” ผมบอกแล้วจะหันไปหยิบกระเป๋าเงินกับกุญแจห้อง เดินตามพี่กันต์ออกไป 

@ห้างสรรพสินค้า 

พี่กันต์พาผมเดินเข้าไปในร้านขายชุดนักศึกษา ในห้างแห่งหนึ่งใกล้ๆมหาลัย พอผมเดินเข้าไปในร้าน คนขายก็ทักทายพี่กันต์อย่างเป็นกันเอง 

“พี่จัดชุดให้น้องผมหน่อยดิ ขอ 4 ชุดนะ” ผมได้ยินรีบหันขวับไปท้วงพี่กันต์ทันที 

“พี่กันต์เยอะไป ผมมีแล้วตั้ง 2 ชุดนะ” พี่กันต์หันมามองหน้าผม ยกยิ้ม แถมยังจิ้มหน้าผากผมไปอีกทีนึง 

“ยุ่งน่า อยู่เฉยๆ” พี่กันต์พูดใส่หน้าผม ก่อนจะเดินไปนำนั่งที่เก้าอี้ แล้วเอามือตบเก้าอี้ตัวข้างๆ “มานั่งรอตรงนี้มา เดี๋ยวพี่เขาเอาชุดมาให้ก็ไปลองใส่มาให้ดูด้วย” 

“พี่กันต์ มันแพง เดี๋ยวเงินผมไม่พอใช้” ผมเดินไปนั่งข้างพี่กันต์ ก่อนจะกระซิบ เมื่อพี่เจ้าของร้านเอาชุดมาส่งให้ 

“กูบอกว่าอย่ายุ่งไง มีหน้าทีลองก็ไปลอง” พี่กันต์ดันให้ผมลุกไป ผมจำใจเดินเข้าไปลองชุด แล้วเดินออกมาให้พี่กันต์ดู “พี่ครับเอาแบบนี้แหละ” พี่กันต์หันไปบอกเจ้าของร้านพร้อมส่งบัตรเครดิตให้พี่เขาไป 

พอรับถุงกลับมา พี่กันต์ก็ส่งถุงให้ผม “กูให้” 

“ไม่เอาพี่ เดี๋ยวผมคืนเงินให้นะ” ผมบอกไป พี่กันต์ส่ายหน้า ยิ้มให้ผม 

ก่อนจะกอดคอผมดึงหัวผมเข้าไปกระซิบบอก “ชุดละพันนะ” ผมรีบหันมองหน้าพี่กันต์ทันที เพราะราคาชุดเนี่ยเกือบเท่ากับค่ากินผมทั้งเดือนเลย ผมมองพี่กันต์ตาปริบๆ 

พี่กันต์เลยบอกผมว่า “งั้นก็ไม่ต้อง เข้าใจ๊” แล้วก็เดินนำไป ผมได้แต่เดินตามจนมาหยุดที่หน้าร้านขนมร้านหนึ่ง 

“ปกติมึงของกินขนมแบบนี้ป่ะ” ผมหันไปมองร้านที่พี่กันต์ชี้ เป็นฮันนี้โทสเจ้าดัง 

ผมส่ายหน้า “ก็ไม่ค่อยนะ...แต่ก็กินได้ พี่อยากกินป่าวหละ” 

“เออ งั้นกิน” พี่กันต์บอกแล้วเดินเข้าไปข้างใน ร้านนี้คนเยอะมาก คงเพราะใกล้เปิดเทอมคนเลยทะยอยกลับมามหาลัยแล้ว 

“กินดิ” พี่กันต์บอกผมตอนที่ขนมมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ผมก็ยกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่าย ผมพยักหน้ารับแล้วก็ลงมือกิน ผมเป็นคนชอบถ่ายรูป พวกอาหารหรือขนมที่จัดจานมาสวยๆ เพราะผมชอบถ่ายรูปด้วย เลยตัดสินใจมาเรียนนิเทศศาสตร์ ใจจริงก็อยากเรียนเป็นพวกเชฟทำอาหารนะ แต่ที่มหาลัยนี้มันไม่มีคณะแบบนั้นนี่นะ 

“คิดอะไรอยู่มึงอ่ะ” พี่กันต์ถามผมที่ลงรูปใน IG แล้วกำลังเลื่อนดูรูปถ่ายก่อนหน้านี้ที่ผมเคยลงไว้ 

“ก็เรื่องที่เลือกเรียนนิเทศอ่ะ ผมชอบถ่ายรูปไง เนี่ยสวยไหม” ผมหันมือถือให้พี่กันต์ดูรูปฮันนี้โทส 

“อืม สวย กูก็เคยเห็นนะรูปที่มึงถ่ายอ่ะ” ผมเงยหน้าจากจอมามองหน้าพี่กันต์ สงสัยว่าพี่กันต์เห็นได้ไง 

“แต่พี่ไม่ได้ฟอลไอจีผม” ผมถามกลับไป 

“เหอะ กูจำเป็นต้องฟอลถึงจะดูได้เหรอ” พี่กันต์ตอบผมมา ผมก็ไม่ได้เถียงอะไรกลับไป แค่คิดว่าถ้าคนไม่ได้ฟอล เวลาจะดูรูปผมก็ต้องค้นหาถึงจะเห็นรูปของผมได้ไง เลยสงสัยว่าพี่กันต์เคยเข้ามาดูด้วยเหรอ 

“อร่อยป่าว” พี่กันต์ถามผมตอนที่ผมตักคำสุดท้ายเข้าปาก 

ผมพยักหน้า “ก็อร่อยดีพี่..” แล้วบอกไปตามตรง พี่กันต์ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ผม จ่ายเงินเสร็จออกมาหน้าร้าน 

“เดี๋ยวไปซื้อของกับกูนะ” พี่กันต์พูดแล้วก็กอดคอผมก่อนจะดึงให้ผมเดินตามไป เราเลยเดินไปโดยที่พี่กันต์วางแขนไว้บนไหล่ผม 

“พี่จะซื้ออะไรเหรอ” ผมถามดู 

“ซื้อของเข้าคอนโดไง เดี๋ยวมึงช่วยกูเลือกเลย น้ำยาล้างจาน น้ำยาซักผ้า ยาสีฟัน แป้ง ของที่ต้องใช้อ่ะ ซื้อไปให้หมดแหละ” พี่กันต์บอก 

“แล้วไมพี่ไม่เลือกเองอ่ะ ผมไม่รู้พี่ชอบกลิ่นไหน” ผมบอกเพราะเลือกไม่ถูก 

“มึงชอบใช้แบบไหนก็ซื้อๆไปเถอะกูใช้ได้หมดแหละ” พี่กันต์บอก ผมหันไปมองหน้าพี่เขา 

“แน่ใจ? ไม่ชอบขึ้นมาอย่าบ่นนะพี่” ผมย้ำก่อนเพราะถ้าซื้อไปไม่ถูกใจจะได้โทษผมไม่ได้ 

“เออ จัดมาเลย กูได้หมดอยู่แล้ว” พี่กันต์บอก แล้วก็เข็นรถเข็นตามผมมาเรื่อย ถึงจะถามความคิดเห็นยังไง สุดท้ายพี่กันต์ก็ให้เลือกตามใจผม ซึ่งผมก็โอเค ผมหลับตาจิ้มยังถูกเลย เพราะผมเองใช้แต่แบบเดิม วนไปวนมา” 

ลา ลา ล๊า ลา ลา ลา 

“ฮัลโหล...อืม...ว่า...ห้าง@@@...ทำไม...อ่อ...เออ...ได้...เออ...เจอกันที่มอ” ตอนรอคิวจ่ายเงินร้านโทรศัพท์พี่กันต์ก็ดัง 

“เดี๋ยวกูต้องไปทำธุระก่อน” พี่กันต์พูดแล้วก็กอดคอผมก่อนจะดึงให้ผมเดินตามไป 

“พี่กันต์ ผมกลับเองก็ได้ พี่ไปเหอะ” ผมไม่อยากให้เสียเวลาเลยบอกพี่กันต์ไป 

“คอนโดอยู่แค่นี้ เดี๋ยวกูแวะไปส่งก่อน เดินไปเหอะน่า” พี่กันต์ล๊อคคอผมแน่นขึ้นแล้วก็ออกแรงดึงตัวผมให้ตามไป 

“ถือไหวใช่ป่ะ” ผมพยักหน้ารับ 

“กูไปก่อน น่าจะกลับเย็น มึงกินข้าวเลยไม่ต้องรอกู”พี่กันต์บอก แล้วก็ขับรถออกไป 

พอถึงห้องผมก็จัดการเก็บกวาดห้องตามที่ตั้งใจ เสร็จแล้วผมก็เลยไขเข้าไปในห้องพี่กันต์เพื่อเก็บผ้าออกมาซัก พอเข้าไปในห้องพี่กันต์ก็เจอของบางจุดถูกรื้อออกมาแล้วยังไม่ได้เก็บเข้าที่ ผมเข้าไปเก็บของบางส่วนของพี่กันต์พยายามเก็บส่วนที่ผมคิดว่าเก็บได้ พอเก็บของเสร็จ ก็เอาเสื้อผ้าออกมาซักตาก จนเสร็จ ผมก็มานั่งกินข้าว 

ลา ลา ล๊า ลา ลา ลา 

“ฮัลโหล ไงมึง” ผมรับสาย ไอ้พีม เพื่อนสนิทของผม 

“หายเลยนะมึง ถ้ากูไม่โทรหาก็ไม่คิดจะโทรหากูเลย” มันบ่นผมเป็นชุด 

“อย่าบ่นเยอะ กูไม่ได้มาอยู่ว่างๆ มีงานต้องทำนะ” ผมตอบมันกลับไป 

“อย่า วันก่อนกูยังเห็นมึงออนเกมส์อยู่เลย” มันต่อว่าผมอีก ผมชักจะอยากวางมากกว่าอยากคุยแล้ว 

“ช่างกูเหอะ โทรมามีไร” ผมถามมันกลับไป 

“แถวนั้นมีหอพักราคาไม่แพงมากไหมว่ะ” มันถามผม ผมสงสัย เพราะมันไม่ได้สอบติดในกรุงเทพ แต่มาถามหาหอ 

“อะไรของมึง จะมาทำอะไรกรุงเทพ ถึงมาถามหาหอ” ผมเลยถามมัน 

“กูจะไปเรียนที่@@@แล้ว” มันบอกชื่อมหาลัยเอกชนใกล้ๆกับมหาลัยผมมา 

“เฮ้ย จริงดิ” ผมดีใจที่เพื่อนผมจะมาเรียนใกล้ๆ 

“เออดิ กูไปรายงานตัวมาแล้ว แต่วันก่อนหาหอไม่ทันว่ะ กลัวกลับเย็นแล้วรถหมด เพราะกูไม่รู้เวลารถ” มันบอกผม 

“เออ เดี๋ยวกูดูให้หละกัน ดีว่ะ มึงจะมาอีกทีวันไหน“ ผมถามมัน 

“วันจันทร์ มอกูเปิดวันแรกวันพุธ” ผมยิ้มออกที่เพื่อนจะมาอยู่ใกล้ๆ 

“เออ ไงโทรนัดกูอีกที” ผมบอกให้มันนัดมา 

“เออ แล้วพี่กันต์อ่ะ อยากไปเข้าแก๊งค์หล่อกับเขา ไม่ดูหน้าตัวเอง” มันว่าเหน็บผม 

“กูก็หล่อในแบบของกูเหอะ เดี๋ยวกูจะหาสาวให้ได้ก่อนมึงคอยดู” ผมพูดข่มมัน 

“หาให้ได้นะมึง กูจะรอดู แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งหาสาว หาหอให้กูก่อน” มันว่า 

“เออ แค่นี้แหละ กูจะเล่นเกมส์” ผมขอวางสายเพราะขี้เกียดคุยกับมันแล้ว 

“หึ แล้วเมื่อกี้บอกยุ่ง มีงานต้องทำ สัด” มันด่าผมแล้วก็ชิ่งวางสายหนีไป 

ผมเล่นเกมส์อยู่พักใหญ่ ก็เลยลุกไปหาอะไรกินอีกรอบ ผมเข้าไปอาบน้ำ แต่งตัวออกมาเปิดหนังดูที่ห้องรับแขก ในห้องผมไม่มีทีวี ผมนั่งดูหนังไปเรื่อย ดูคนเดียวมันส์ไม่สุดเลย 

“อ้าว พี่กันต์...พี่เมฆ” พี่กันต์เปิดประตูเข้ามา ดูเหมือนจะมึนๆผมเลยรีบเข้าไปช่วย 

“ไอ้ไวท์...มึงยังไม่นอนอีกเหรอ” พี่เมฆหันมาถามผม 

“ครับ....ไปกินเหล้าที่ไหนมาเนี่ยพี่” ผมถามแอบเสียดายที่ไม่ถูกชวน 

“วันเกิดรุ่นพี่พวกกู...ไอ้กันต์โดนพี่เขาแกล้งแดกไปซะเยอะเลย” พี่เมฆบ่น แล้วก็วางพี่กันต์ให้นอนบนโซฟา 

“พาเข้าไปนอนในห้องเลยไม่ดีกว่าเหรอพี่?” ผมคิดว่านอนโซฟาไม่น่าจะสบายเท่าไหร่ 

“เออ ก็ได้ มึงช่วยหน่อย” ผมเข้าไปช่วยพยุงพี่กันต์ไปที่ห้อง พอวางพี่กันต์ได้ผมก็ไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้พี่กันต์ที่นอนอยู่ 

“ไอ้ไวท์...ไอ้ไวท์กูขอโทษนะ” พี่กันต์ปรือตามองผม ก่อนจะพูดออกมา ผมเงยหน้ามองพี่เมฆ เขามองมาที่ผมไม่ได้พูดอะไร 

“กูขอโทษจริงๆ” พี่กันต์พูดออกมาอีก พี่กันต์ไม่ได้เมาไม่ได้สติเหมือนครั้งก่อน แต่ก็เอาเรื่องอยู่ 

“ครับ ผมบอกพี่แล้วไงว่าไม่เป็นไร” ผมมองหน้าพี่กันต์ ก่อนจะเช็ดคอ และแขนให้ 

“เดี๋ยวผมไปชงน้ำชิงให้กินนะ” ผมบอก แล้วลงจากเตียง 

“ห้องกูมีน้ำขิงด้วย?”พี่กันต์ยกขึ้น ลืมตามองผม ทำหน้าสงสัย 

“ผมก็ซื้อเผื่อไว้ เวลาพี่เมาไง” ผมบอกก่อนจะเดินออกไป พอกลับเข้ามา พี่กันต์ก็ลุกมานั่งพิงหัวเตียงคุยกับพี่เมฆอยู่ ผมก็ยื่นแก้วน้ำขิงให้ 

“ชงมาให้กูกิน..ถามซักคำยังว่ากูกินเป็นไหม น้ำขิงเนี่ย” พี่กันต์บอกผม แต่ก็ยกน้ำขิงขึ้นดมกลิ่น 

“กินเถอะพี่ จะได้ไม่ปวดหัว” พี่กันต์ผนักหน้ารับแล้วยกน้ำขิงขึ้นดื่ม 

“อืม ขอบใจนะมึง” พี่กันต์บอกผม ผมพยักหน้าตอบ 

“งั้นผมไปนอนก่อนนะ” ผมขอตัวไปนอนเพราะเริ่มจะง่วงแล้ว 

“เออ มึงไปเถอะ” พี่กันต์บอกผม 

-กันต์- 

วันนี้ผมตื่นมาก็เจอเด็กดื้อกินของค้างคืน เลยชวนมันออกไปเดินห้าง นึกห่วงเรื่องเสื้อผ้ามัน ซึ่งก็เป็นอย่างที่คิด ผมจัดการซื้อเสื้อผ้าให้มัน ตั้งใจจะตอบแทนมันบ้าง ผมชวนมันเดินเล่น หาขนมกินไปเรื่อย ตั้งใจจะใช้เวลาอยู่กับมันทั้งวัน แต่เมฆก็โทรมาบอกผมว่าพี่โชว์ รุ่นพี่ที่คณะชวนไปวันเกิด แล้วให้ผมเข้าไปช่วยจัดของที่ผมไปทำเรื่องยืมไว้สำหรับรับน้องก่อน พอเรียบร้อยผมกับมันก็ไปที่งานวันเกิด พี่โชว์เป็นพี่รหัสผม แกชวนผมกินเหล้า แถมท้าชนไม่นับ ผมพยายามปฏิเสธแต่แกก็บังคับให้ผมดื่ม ผมบอกไอ้เมฆไว้ว่าถ้าผมเมาให้ไปส่งผม แล้วอยู่เป็นเพื่อนเพราะผมไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีก ผมกลับมาถึงค่อนข้างดึก แปลกใจที่ไอ้ไวท์ยังไม่นอน มันไปเอาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ผม พอได้เห็นหน้ามัน ในเวลากึ่มๆแบบนี้ ความรู้สึกผิดก็เล่นงานผมอีก ผมขอโทษมันแล้วขอโทษมันอีก เหมือนอยากให้คำขอโทษช่วยลดความรู้สึกแย่ๆในใจผมลงไปได้บ้าง ผมต้องแปลกใจอีกที่รู้ว่ามันซื้อขิงซองเตรียมไว้เผื่อผมเมากลับมา มันเป็นความอุ่นใจ ผมมองตามหลังไอ้ไวท์ที่เดินออกไปชงน้ำขิง 

“หึ ได้ยาดีแบบนี้ ไม่ต้องเศร้าให้เสียเวลาเลยมึง” ได้เมฆหันมาแขวะผมทันที 

“อะไรของมึง” ผมดันตัวเองขึ้นมาพิงหัวเตียง รู้สึกเวียนหัวอยู่พอสมควร 

“ไม่ต้องมาขึ้นเสียง สัด จริงๆก็ชอบเหอะมึงอ่ะ” มันยังว่าแขวะผมต่อ 

“เรื่องของกู” ผมตอบไป เพราะคงเถียงไม่ได้ว่าในเวลาแบบนี้การมีมันอยู่ด้วย ช่วยผมได้มากจริงๆ 

“แล้วยังไง ให้กูนอนนี่ไหม” มันถามผม พอดีไอ้ไวท์เดินเข้ามาผมเลยยังไม่ได้ตอบ พอไอ้ไวท์เข้ามาส่งน้ำขิงให้ผม แม้จะไม่เคยกิน แต่กลิ่นของน้ำขิงก็เหมือนจะช่วยให้เวียนหัวน้อยลง ผมสูดกลิ่นหอมๆ เข้าไปเต็มปอดก่อนจะดื่มน้ำขิงที่มันเอามาให้ แล้วมันขอตัวไปนอน ผมเลยตัดสินใจให้ไอ้เมฆกลับไปเลย เพราะผมก็รู้สึกดีขึ้นมาแล้ว ไม่รู้เพราะน้ำขิง หรือเพราะมันแต่ก็ช่วยทำให้ผมรู้สึกว่าโชคดีจริงๆ ที่ในเวลาแบบนี้ มันก็เข้ามาในชีวิตของผมพอดี 

————— 

TBC...ที่กันต์ทำคืออยากรับผิดชอบ หรืออะไร?...ต้องติด #น้องชายที่รัก แล้วมั้ง!!...เดี๋ยวรีบปั่นมาต่ออีกน้า...ตอนนี้มายาวๆให้เลย เพราะเมื่อวานไม่ได้ลง พยายามจะลงทุกวัน แต่ทุกอย่างก็แล้วแต่เวลาอำนวยค่ะ ไรท์จะสู้น้า ขอบคุณรีดทุกคนด้วยนะคะ ที่สละเวลามาอ่าน นิยายของเรา ^ ^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น