luck10

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​​ตอนที่ 4 เกินเพื่อน

ชื่อตอน : ​​ตอนที่ 4 เกินเพื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 531

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2562 23:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​​ตอนที่ 4 เกินเพื่อน
แบบอักษร

​ตอนที่ 4 เกินเพื่อน




"ถ้ามึงไม่รู้ว่าไอ้บิงเป็นอะไรสำหรับมึง หรือว่ามันมีความสำคัญกับมึงยังไงก็เลิกเป็นหมาหวงก้างได้และ ไปดูแลกระดูกที่มึงชอบเหอะ อย่ามายุ่งกับเพื่อนกูอีก" ไอ้พุชพูดก่อนที่สายตามันจะเหลือบมาเห็นผม


ร่างสูงของไอ้พุชเดินมาจับแขนผมและพาเดินออกมาจากห้องน้ำผ่านหน้าไอ้ปืนไป ตอนนี้ผมกับไอ้พุชเงียบมากผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีเลยตัดสินใจชวนมันคุย


"มึงแน่มาก" ผมตบไหล่ไอ้พุชยิ้มนิดๆให้มันรู้ว่าผมโอเค


"อืม" แต่มันแค่ครางกับมาพร้อมกับพยักหน้าสองที


"แล้วเราจะไปไหนกัน" ผมถามเมื่อเห็นว่ามันพาผมลงลิฟต์มาชั้นโรงรถ


"คอนโดกูไง" มันหันมาพูด


"แล้วพวกไอ้ติณล่ะ" ผมยังคงถามต่อ


"มันไปก่อนแล้ว" ไอ้พุชพูด


"อ่อ"


"มึงมีไรจะพูดมั้ย"


"ขอบคุณมึงมากนะที่ถามไอ้ปืนให้กู แต่กูเคยถามมันหลายรอบแล้วแต่ก็ไม่เคยได้รับคำตอบจากมันเลยบอกตรงๆกูโครตเสียใจที่ไม่รู้ว่ากูเป็นอะไรสำหรับมัน" ผมบอกไอ้พุชไปตามตรง


"เพราะงี้เหรอมึงถึงจะไปแดกเหล้าที่บ้านกู" 


"ใช่ไงอกหักทุกวันน่ะกู" ผมพูด


"แล้วมึงรู้มั้ยว่ากูคิดกับมึงยังไง" ไอ้พุชหันหน้ามาถาม มองผมด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังกับคำถามมากทำเอาผมตลกไม่ออก


"พะ...เพื่อนป่ะ"


"หึ" ผมได้แต่มองมันตาค้างกับคำตอบที่มันกำลังจะพูดออกมา "เกินเพื่อน"


"ห้ะ!"


"อยากให้รู้ไว้มาแดกเหล้าในคอนโดกูถ้าเมาก็อย่าเผลอเข้าห้องกูเพราะไม่งั้นมึงโดนกูแดกแน่แล้วไอ้ปืนก็อย่าหวังว่าจะได้ไปหามัน หรือได้กลับไปถามคำถามที่มึงต้องการอีก เพราะถ้ามึงได้คำตอบจากมันยังไงกูก็จะไม่ปล่อยให้มึงกลับไป นี่คือคำเตือนที่หวังดีจากกู..."


พูดจบมันก็ตบไหล่ผมพร้อมกับเดินไปขึ้นรถหรูสีดำของมันที่ขับมาโดยไม่หันกลับมาสนใจเลยว่าผมยืนอึ้งกับคำพูดมันอยู่


ปัง!


ผมปิดประตูรถทันที เมื่อเข้ามานั่งในรถและหันไปมองหน้าไอ้พุชอย่างเอ๋อๆไม่คิดว่ามันจะสารภาพออกมาตรงๆเพราะมันเป็นคนไม่ค่อยพูด หรือพูดน้อยจนผมไม่ค่อยจะเชื่อว่ามันจะพูดคำยาวๆแบบเมื่อกี้นี้ได้


"เมื่อกี้มึงพูดจริงเหรอวะ"


"อืม" มันครางตอบก่อนจะค่อยๆออกรถและบังคับพวงมาลัย


"ตะ...แต่มึงก็รู้หนิว่ากูกับไอ้ปืน..." ผมลังเลที่จะพูดคำถัดมาเลยต้องหยุดชะงักคำพูดทุกอย่างและกลืนลงในลำคอ


เอี๊ยดดดดดด~


"กูรู้มาตลอดแหละไอ้บิงว่ามึงกับไอ้ปืนเป็นอะไรกันแต่ไอ้ปืนมันก็มีอายแฟนมันอยู่แล้วมึงควร ปล่อยมันไปได้แล้วนะ" เมื่อได้ยินไอ้พุชพูดถึงอายผมถึงกับจุกขึ้นมาทันทีอยู่ความรู้สึกก็ถาโถมเข้ามา "กูพยายามช่วยมึงอยู่นะ"


"แล้วจะให้กูทำไงล่ะ ก็กูรักมัน..."


"แล้วมึงเปลี่ยนจากมันมาเป็นกูไม่ได้เหรอวะ" 


ผมมองหน้าไอ้พุชพยายามจะเดาความคิดของมัน แต่ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่


"กูรักมึงว่ะ...บิงซู"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}