นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ไม่ทันตั้งตัว NCนิดหน่อย(อัพครบ)

ชื่อตอน : ไม่ทันตั้งตัว NCนิดหน่อย(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2562 12:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ทันตั้งตัว NCนิดหน่อย(อัพครบ)
แบบอักษร

​วันต่อมา

​หลังทานอาหารมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย อิริคกับบารอนยังต้องติดตามเฮียโจมาที่ทำงาน ทำหน้าที่เป็นการ์ดด้วย เป็นคนขับรถด้วยและสมบูรณ์แบบที่สุด แต่บางครั้งก็โดนตำหนิบ้างถือเป็นเรื่องปกติ ส่วนลูกสาวตัวน้อย ถูกแอนนี่ฉกไปแล้วทุกค่ำคืนดูๆไปก็น่าอิจฉาซะจริง อย่างวันนี้ก็เช่นกันเด็กตัวน้อยมาที่ออฟฟิตพร้อมคุณอาแต่เช้า

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนู"พนักงานบางคนมาถึงก็เข้ามาทักทายบ้าง

"อึ้ยย..คนนี้ชอบมาหอมแก้มหนูอ่ะ"น้องเดียร์รีบไปยืนหลบข้างหลัง เมื่อคราวที่แล้วลิปสติกของเธอติดแก้มหลานสาว น้องเดียร์เลยขยาดเลย

"ทำไมล่ะจ๊ะ..ไม่ชอบสาวสวยหรอ?"

"เขาทาปากแดงๆน่ากลัวค่ะ"

"แล้วถ้าอาทาล่ะ จะให้หอมมั้ย?"

"คุณอาไม่ทาสีแดงนี่คะ หนูไม่ชอบแบบนั้นอ่ะ"

"จ่ะ..คราวต่อไปเขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้เราแล้วหละ หนูนั่งตรงนี้ก่อนนะหรือจะไปห้องแม่จ๋าดีมั้ย?"

"ดีค่ะ.."

"งั้นแอนนี่ไปส่งนะคะ ฟอดดด เมื่อคืนใครก็ไม่รู้เอาขามาพาดหัวแอนนี่ แล้วยังเอามือมาปิดจมูกแอนนี่อีก พอตื่นขึ้นมานะ อ้อ..เจ้าเด็กอ้วนนี่เอง เค้าแทบหายใจไม่ออกแน่ะ"

"จริงหรอคะ คิกๆหนูขอโทษค่ะ"

"จ่ะตอนนี้หายใจโล่งแล้วคราฟฟฟผม"

"ดีค่ะ..ไปส่งหนูห้องแม่จ๋านะคะ"

"ค่ะสาวน้อยเป็นเด็กดีนะจ๊ะ เดี๋ยวก่อนจะไปหอมก่อนฟอดใหญ่เลยนะ"

"คะ" 

"ฟออดดด น่ารักจังเดี๋ยวเที่ยงนี้แอนนี่จะไปทานข้าวด้วยนะ"

"ได้ค่ะ../ขอบคุณค่ะเด็กน้อย..ไปเล้ยยย.."

สองสาวต่างวัยจูงมือกันออกจากห้องนั้นไป หญิงสาวมีความสุขที่เห็นหลานสาวร่าเริง ผิดกับเมื่อคืนที่แอบงอนเมื่อไม่มีใครเห็นด้วย ที่เธอจะเอาแมวพันธ์เปอร์เซียนั่นมาเลี้ยง จริงอยู่การที่เด็กรักสัตว์เลี้ยงนั้นเป็นสิ่งดี แต่ควรสอนให้เขารู้ อันตรายที่มากับความน่ารักนั้นบ้าง ก็จะดียิ่งกว่า

ก๊อกๆๆ

ประตูเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างสาวสวยเดินมาเปิดประตู เด็กหญิงโผเข้ากอดแม่ราวกับไม่ได้เจอกันมานานมาก แอนนี่ส่งหลานสาวเสร็จเธอเดินออกมา พนักงานเริ่มทยอยมาแล้ว

"แล้วยังไงคะ ไม่อยู่กับคุณอา?"

"หนูคิดถึงแม่จ๋านี่คะ ขอกอดหน่อย"

"งั้นมาตรงนี้ค่ะ ฟอดดด ลูกใครเนี่ยน่ารักจังแม่จ๋าอยากกลับบ้าน ไปหาพี่ดุ๊กดิ๊กป่านนี้ลุงธนาจะเลี้ยงดีหรือเปล่านะ?"เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาจากอกแม่

"หนูก็อยากไปหาดุ๊กดิ๊กค่ะ แม่จ๋า.."

"เอ้า..ลูกร้องทำไมคะ?"

"หนูคิดถึง..งื้อๆ"

"โอ๋ๆๆไม่ร้องนะคะ ปะป๋ากำลังคิดว่าเราน่าจะหาโกลเดิ้นฯสักตัวมาแทนดุ๊กดิ๊ก แต่อาจจะตัวเล็กกว่าลูกว่าดีมั้ยคะ?"เด็กหญิงส่ายหัว

"ไม่เหมือนกันค่ะ"

"จ่ะ..อาจจะไม่เหมือนกัน เพราะใจลูกผูกพันอยู่กับดุ๊กดิ๊ก แต่ลูกอย่าลืมสิจ๊ะ บางครั้งเราก็ต้องยอมรับ กฎของเขาบ้างค่ะ"

"กฎ..คืออะไรคะ?"

"ก็ข้อห้าม..ที่เขาไม่ให้เราเอาสัตว์เลี้ยงขึ้นเครื่องบินไงคะ"

"เราต้องทำไงคะ?"

"ก็อย่างที่แม่จ๋าบอกไง ปะป๋าก็จะหาหมาตัวน้อยมาให้ลูก แต่เราต้องมีบริเวณให้เขาวิ่งเล่น บ้าง อย่างบ้านนั้นลูกชอบมั้ยคะ?"

"ค่ะ..หมาต้องวิ่งออกกำลังหรอคะ หนูก็วิ่งได้ด้วยค่ะ เราจะวิ่งแข่งกันพ่อแม่ลูก กินนมแม่จ๋าหน่อยค่ะ"เด็กน้อยซุกหน้าเข้ากับอกแม่ ทำท่าจะเปิดเสื้อขึ้น

"ไม่นะ..อายคนเขาสิลูกโตแล้วนะ เก็บไว้ให้น้องกินจ่ะ พี่เดียร์ไม่รักน้องหรือไง?"เมื่อได้ยินแม่จ๋าพูดถึงน้อง พี่เดียร์เลยเอาชายเสื้อแม่ปิดลงมา

"ต่อไปหนูจะเก็บไว้ให้น้องค่ะ"

"ดีค่ะ..จุ๊ฟน่ารักจัง"

"ปะป๋าอยู่ไหนคะ หนูจะเอาของเล่นอ่ะ"

"ปะป๋าไปเอาของจ่ะ เดี๋ยวมานะจ๊ะแล้วหนูเอาของเล่นไว้ไหนจ๊ะ?"

"ไม่รู้ค่ะ..หนูหาไม่เจอ"

"นั่นไงก็ลูกเล่นแล้วไม่เก็บไง แม่จ๋ามาดูตะกร้าของเล่นหายเกลี้ยงเลย ต้องรอปะป๋าจ่ะต่อไปลูกต้องเก็บให้เรียบร้อย ไม่งั้นมันต้องหายหมดเลยนะ"

"ค่ะ..ต่อไปหนูจะเก็บให้เรียบร้อยค่ะ"

"ดีค่ะ..หนูต้องเชื่อฟังปะป๋า เชื่อฟังแม่จ๋าแล้วก็ทุกๆคนด้วยค่ะ"

"พี่แพทด้วยหรอคะ?"

"ใช่จ่ะ.../ฮัลโหล.."

"แม่อย่าบอกปะป๋านะคะ ว่าหนูอยู่นี่"เด็กน้อยซ่อนตัวใหญ่ ผวาเข้าซุกอกแม่แต่คุณพ่อตัวโตก็หาจนเจอ จับลูกสาวขึ้นอุ้มพาดบ่าหลังวางของไว้

"ฟอดด..เป็นเด็กดีหรือเปล่าครับ"

"ค่ะ..ของเล่นหนูหายอ่ะ"ลูกสาวอ้อนทันที

"เฮ้อ..จริงหรอครับ ว้า..งั้นวันนี้ก็อดเล่นแน่เลย"

"ปะป๋า..เอาของหนูไปซ่อน"

"เอ้า..ปะป๋าไม่ได้ซ่อน แค่เอาไปเก็บไว้ให้เท่านั้นเอง ต่อไปนี้ทุกอย่างต้องอยู่ในตะกร้าทุกวัน และห้ามหายแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่งั้นนะปะป๋าจะเอาไปบริจาค ให้เด็กที่เขาขาดแคลนเขาไม่มีของเล่น"

"หนูสัญญาค่ะ ต่อไปหนูจะเก็บให้หมดเลย"

"แล้วใครเก็บให้?"

"ปะป๋าค่ะ"

"แล้วควรทำไงครับ?"

"ขอบคุณค่ะ"

"ขอบคุณอย่างเดียวไม่เอา ต้องตรงนี้"ปะป๋าทำแก้มป่องๆ ลูกสาวตัวน้อยเลยหอมฟอดใหญ่

"งั้นหนูไปเล่นนะคะ"

"อย่าลืมที่สัญญานะคะ"

"หนูรู้ค่ะ.."

"ดีมากครับ..ที่รักวันนี้เฮียมีอาการแปลกๆ มันร้อนๆหนาวๆเหมือนจะเป็นไข้เลย"

"งั้นก็มานั่งเถอะค่ะ อืม..ตัวอุ่นๆนะคะ งั้นจะดื่มอะไรก่อนมั้ยคะ เดี๋ยวจะเอายามาให้"โจนาธานทรุดตัวลงนั่งข้างภรรยา สวมกอดเธอไว้หลวมๆกลิ่นกายหอมเย้ายวน นี่คงเป็นยารักษาโรคอย่างดีที่สุด

​ก๊อกๆๆ

​"เข้ามาค่ะ.."ผู้มาใหม่โค้งให้เจ้านายสาว แอนนี่เงยหน้าจากแมคบุ๊คบนโต๊ะ เช้านี้งานเข้าบานตระไท

"มิลินมีอะไรหรอ?"

"คุณเมย์มาค่ะ เชิญคุณแอนนี่ไปที่ร้านอาหารที่ชั้นสองค่ะ"แอนนี่ขมวดคิ้ว ปกติเมเปิลมาแล้วก็ตรงมาที่ห้องเธอ แต่วันนี้มาแปลก ทำไมถึงต้องไปร้านอาหาร หรือว่าหิวมากร้านอาหารที่โรงแรมตัวเองก็มี ทำไมไม่กินนะ

"ไปจ่ะ..แล้วทำไมเขาไม่มานี่ล่ะ?"

"มิลินไม่ทราบหรอกค่ะ เชิญค่ะคุณแอนนี่"หญิงสาวก้าวฉับๆเดินเร็วกว่าลูกน้องอีก เธอเดินเข้ามาถึงก่อนมิลินอีก แต่ภายในห้องอาหารดูเงียบๆ เหมือนไม่มีใครอยู่

"ใครหรอคะดูลึกลับจัง.."

​"แอนนี่.."

​"ปลัด..มาได้ไงคะ"หญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน ดูเธอจะตกใจไม่น้อย แล้วผู้ชายตรงหน้าคือเขาหรอ?

"แอนนี่คือว่าพี่.."

"ชิส์..แอนนี่น้อยใจนะคะ จะมาก็ไม่บอก พี่มะ.. เมย์เอ้าไปไหนแล้วคะ?"เธอมองหาญาติผู้พี่ เมเปิลหายตัวได้ด้วย

"แอนนี่..พี่ปลัดแค่อยากเซอร์ไพรส์ และอยากให้รู้ว่าพี่เก่งแค่ไหน มาได้ทั้งๆที่ไม่เคยมาที่นี่เลย"

​"แล้วมาทำไมล่ะคะ?"

​"ก็มาตามหาคนที่เอาหัวใจพี่มานะสิ แอนนี่อาจจะฟังแล้วดูน้ำเน่า แต่คนบ้านอกคอกนาอย่างปลัดธนา จริงใจมากกว่าใช้คำพูดหวานๆนะครับ อันอ้อยตาล หวานลิ้นแล้วสิ้นซากนะครับแอนนี่"

"ลิเกจัง..จะเพ้อทำไมคะ?"เขาคงไม่รู้หรอกว่าเธอคิดถึงเขาแค่ไหน ถ้าไม่เกรงใจเด็กในร้านล่ะก็ อยากโผเข้าไปกอดคนตัวสูงเหลือเกิน แต่คงไม่ทำแบบนั้นแน่

"แอนนี่.."

​"ตอบคำถามแอนนี่ค่ะปลัดว่ามาได้ยังไง แล้วทำไมพี่เมย์ถึงมาเกี่ยวข้องด้วย พูดมาให้ละเอียดไม่งั้นก็กลับบ้านไปซะ"

​"ครับ..ก็เมื่อตอนงานแต่งงานเฮีย กับพิมพ์พี่มีโอกาสได้นั่งคุยกับคุณอา พ่อของแอนนี่แล้วก็พ่อคุณเมย์ ตอนนั้นไม่รู้หรอกครับ คุณอาบอกว่าถ้าจะไปนิวยอร์ก ก็ให้ไปพักที่โรงแรมได้แล้วพี่ก็คิดอยู่ ว่ายังไงต้องมาที่นี่แน่ เมื่อวานพอมาถึงที่สนามบินพี่กับไอ้พอร์ซ ก็นั่งแท็กซี่มาที่โรงแรม แล้วเกือบจะไปไม่ทันด้วย คุณอากำลังจะกลับบ้าน เมื่อคืนพี่ค้างที่นั่นครับ"

​"แล้วทำไมไม่ไลน์หาคะ หรือว่าคิดจะปกปิดอะไรอยู่กันแน่ ปลัดต้องพูดให้หมดค่ะ"

​"แอนนี่จ๋า พี่ว่าหนูเสียงดังไปนะคะ ไปคุยที่ห้องทำงานดีกว่าจ่ะ"เมเปิลรีบพูดขัดขึ้นเพราะแอนนี่เริ่มจะเสียงดัง

"ผมพอร์ซครับ หรือณัฐบดินทร์ฮะ"

​"ชื่อเพราะนะคะ"

​"เอ้า..พงษ์ธนาไม่เพราะตรงไหนล่ะครับคุณ เดี๋ยวแอนนี่รอก่อนสิ"หญิงสาวเดินลิ่วออกไปแล้ว

​"ใจเย็นนะคะคุณธนา เดี๋ยวเมย์จัดการเองค่ะ ตามมาค่ะนางกำลังงอนอยู่ แต่เมย์มีวิธีค่ะ"

​แอนนี่เดินลิ่วไม่รอเขาเลย สองหนุ่มสบตากันพอร์ซก็ออกอาการมึนงงเหมือนกัน แค่เพื่อนเขาไม่โทรฯบอกก่อน ทำเอาหญิงสาวโกรธขนาดนั้นเลย แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน ยิ่งเดินก็ยิ่งงง

"คุณเมย์แล้วเราจะไปไหนกันครับ แล้วคุณรู้หรอว่าแอนนี่ไปไหน?"

"ปล่อยไปก่อนเถอะค่ะ"

"เอ้า..เราก็หลงกันสิครับ จะหากันเจอมั้ยครับเนี่ย?"พอร์ซถามอย่างสงสัย

"ไม่หรอกค่ะคุณ ไม่มีทางหลงแน่ๆค่ะอีกนิดเดียวจะถึงแล้วค่ะ"

ทั้งสองหนุ่มก็ยังไม่รู้ว่า เมเปิลจะพาเขาสองคนไปไหน แต่ที่สำคัญนางเดินคล่องมากราวกับเป็นที่ของตัวเอง ภายในห้างสรรพสินค้ามีแต่ของแบรนด์เนมทั้งนั้น เท่าที่เห็นไม่มีคนไทยสักคน นี่เขาสองคนมาหลงอยู่แถวนี้ได้ยังไงนะ

​"เดี๋ยวครับ..แล้วที่นี่มันที่ไหนครับคุณเมย์?"

​"เดี๋ยวก็รู้ค่ะ..เมย์จะบอกทีหลังนะคะ แต่ตอนนี้คุณสองคนต้องรู้จักเจ้าที่ก่อน ที่นี่เจ้าที่แรงค่ะถ้ามาแล้วไม่นอบน้อม คุณสองคนอาจจะได้กลับเมืองไทยนะคะ"สองหนุ่มสบตากัน หรือว่าพวกเขามาอยู่ในดงมาเฟียนิวยอร์กเข้าให้แล้ว

​ก๊อกๆๆ

​"เชิญครับ...หนูเมย์มาไงเนี่ย/นั่นสิมาไงจ๊ะ?" 

เสียงผู้ชายเจ้าของห้อง แล้วยังมีผู้หญิงถามอย่างตื่นเต้น เมเปิลกวักมือเรียกสองหนุ่มเข้าไปด้านใน

"เมย์พาคนที่คุณน้าอาจจะรู้จักมาหาค่ะ เชิญค่ะปลัด คุณพอร์ซด้วย เชิญด้านในเลยค่ะ"

"ครับ..คุณเมย์!"

"ปลัด...มาได้ไงครับเนี่ย?"

"สวัสดีครับคุณอาทั้งสอง นี่เพื่อนผมครับพอร์ซ เป็นวิศวกรฮะ"

​"นั่งก่อนสิไม่ต้องพิธีอะไรหรอกน่า เราคนกันเอง นี่หลงทางกันหรือเปล่าคุณ?"เควินเย้าเล่น

"ครับ..คือผมงง ตอนนี้ก็ยังงงๆอยู่นะครับคุณอา แล้วที่นี่มันที่ไหนกันฮะ?"

"ช่างเถอะน่านั่นเรื่องเล็ก ว่าแต่เจอแอนนี่หรือยัง?"ปลัดธนาทำหน้าม่อย เพราะตอนนี้เขาไม่รู้ว่าแอนนี่อยู่ไหนแล้ว เดินเดินฉับๆทั้งที่ใส่รองเท้าส้นสูง หญิงสาวคงหนีเขาไปแล้ว

​"ครับผมเจอแอนนี่แล้ว แต่เธอคงโกรธเพราะผมไม่ได้บอกล่วงหน้า ว่าจะมาเราสองมาถึงเมื่อวานมืดแล้วฮะ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าคุณอาแดเนียลเคยให้นามบัตรเอาไว้ เรามาถึงสนามบินก็มืดแล้วก็เลยเข้าพักที่โรงแรม แล้วก็บอกว่าจะมาหาแอนนี่ คุณเมย์ก็เลยรับปากว่าจะพามาครับ เราสองคนต้องขอโทษด้วย ที่ไม่ได้บอกกะจะเซอร์ไพรส์เท่านั้นแหละครับ"

​"ปลัด..ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรหรอกค่ะ แอนนี่อาจจะไม่ทันตั้งตัว ป่านนี้คงอยู่ในห้องเฮียเขานั่นแหละ นั่งพักก่อนเถอะนะเดี๋ยวอาจัดการเองจ่ะ มิลินจัดเครื่องดื่มเข้ามาห้องนี้ พร้อมอาหารว่างนะ"

เจนิสสาวางหูโทรศัพท์ลงที่แป้น น่าจะเป็นเบอร์ภายในมากกว่า ธนาเองก็ไม่เคยถามว่าแอนนี่ทำงานอะไร เขาคิดว่าจะเป็นเสียมารยาทอย่างยิ่ง ถ้าเขา จะต้องถามคำถามนั้นจากเธอ

​"อะไรนะแอนนี่ ปลัดธนามาที่นี่ มากับเพื่อนเขางั้นหรอ/นั่นสิแอนนี่ไม่รู้ล่วงหน้าหรอจ๊ะ?"

​"ไม่ค่ะ..เมื่อวันก่อนคุยกันเขาก็ไม่เห็นพูดอะไร แอนนี่โกรธค่ะ ที่เขามาแบบนี้ไม่พูดไม่บอกอยู่ๆก็โผล่มาแบบ ไม่รู้จะเปรียบกับอะไรนะคะเฮีย?"

"เอ้า..แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน แล้วมาได้ยังไง"

​"พี่เมย์ค่ะ..พี่เมย์พาเขามาที่นี่"

​"ยัยเมเปิลนะหรอ ยุ่งจริงๆไปเจอกันได้ไงนะ?"ทั้งโจนาธาน กับภรรยาได้แต่สงสัยว่าปลัดมาเงียบเหลือเกิน

​ครึ้ดๆๆ

​"ครับแม่..เราจะไปเดียวนี้ฮะ"เฮียโจรับสายจากมารดา ก่อนจะกดวางมือถือ แล้วหันมาหาน้องสาว ที่นั่งอยู่ข้างๆภรรยาเขา

"แม่โทรฯมา บอกให้เราทุกคนไปที่ห้องนั้น ยัยหนูไปห้องคุณย่ากันลูก"

"ปะป๋าต้องให้หนูขี่หลังนะคะ หนูง่วงนอนค่ะ"เมื่อกี้ยังเล่นของเล่นอยู่เลย พอจะเดินไปห้องคุณย่ากลับบอกว่าง่วงนอน

"ครับลูกรัก ไปดูว่าคุณย่ามีอะไรนะ มาเร็วนับ1-2-3..โอ้วว..ลูกคนหรอเนี่ย?"

"ก็หนูเป็นลูกปะป๋าไงคะ แล้วก็เป็นลูกแม่จ๋าด้วย"สาวน้อยซบอยู่ที่ไหล่ผู้เป็นพ่อ ก่อนที่ทุกคนจะเดินไปที่ห้องพ่อแม่ตามคำเชิญ 

​"ทำเรื่องจนได้สินะ"

​"แอนนี่ไม่เอาน่า เขาอุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาเรานะ เฮียนับถือจริงๆไม่คิดว่าเขาจะกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้"เธอก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าเขาจะกล้าแต่ไม่บอกล่วงหน้านี่สิ มันมีอาการขุ่นเคืองนิดๆ

"คุณย่า..หนูมาแล้วค่ะ ก๊อกๆๆ จ๊ะเอ๋.."

​"ยัยหนู..."

​"ลุงธนา..ปะป๋านั่นลุงธนาค่ะ"เด็กหญิงตัวน้อยเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น 

"ใช่ลูก..ปลัดสบายดีนะ"

"ครับเฮีย นี่เพื่อนผมเรามาด้วยกันฮะ แต่ว่าแอนนี่คงจะโกรธผมมาก พี่ขอโทษนะครับที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า ไม่ได้คิดมากแค่อยากจะมาเซอร์ไพรส์แอนนี่"

"ไม่หรอกน่า ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะมาได้ดีใจนะปลัดที่ได้เจอกกันอีก แล้วก็คุณด้วยคุณ...."

"พอร์ซครับ ผมเป็นเพื่อนธนาฮะ"

"ครับผมว่าปลัดคงอยากคุยกับแอนนี่ งั้นพวกเราไปที่ร้านอาหารดีกกว่านะครับ แม่ปล่อยให้สองคนนี้เขาคุยกันเถอะฮะ แอนนี่ถ้าเสร็จแล้วก็ตามไปนะ"

"เฮียคะ..แต่ว่าแอนนี่"

"ไม่มีแต่แอนนี่เชื่อเฮีย คุณปลัดคุยกันให้เข้าใจนะคุณมาไกลขนาดนี้ คุณต้องมีเรื่องอยากจะคุยกัน มีเรื่องอะไรก็เคลียร์กันซะ อย่าปล่อยให้มันคาใจ ตกลงตามนี้นะ"เมื่อทุกคนเดินออกจากห้องทำงานกว้างขวางนั้นแล้ว เฮียโจสั่งให้คุยกันให้เรียบร้อย

"ครับเฮีย ขอบคุณครับ..แอนนี่ฟังพี่ก่อนสิ"

​"มีอะไรก็ว่ามาสิคะ พูดมาให้หมดค่ะ"

​"พี่.."

"ไม่พูดใช่มั้ยคะ งั้นก็ไม่ต้องพูดค่ะ"

"พี่คิดถึงแอนนี่ คิดถึงมากพี่อยากมาฟังจากปากแอนนี่ว่า คิดยังไงกับพี่เรื่องที่พี่ถามก่อนหน้านี้ พี่บอกว่าสักวันพี่จะมาหาแอนนี่แน่นอน พ่อกับแม่บอกว่าให้มาหาแอนนี่ ถึงจะยังไงพี่ก็รับได้ ว่าแอนนี่ไม่ได้มีพี่ในสายตาแล้ว"

​"แอนนี่บอกหรอคะ แล้วเมื่อวันก่อนก็คุยแต่ไม่บอกเลยว่าจะมานี่คะ ใครจะไปปรับตัวทันล่ะ"ปลัดธนารวบมือนุ่มนิ่มมากุมไว้ มันช่างอุ่นเหลือเกินแล้วยังจะผลักไสเขาไปอีกหรือ?

"แอนนี่ไม่เห็นต้องปรับตัวอะไรเลย พี่ต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น พี่คงต่ำต้อยเกินไปใช่มั้ยที่จะคบหากับแอนนี่"คนพูดน้ำเสียงฟังดูชัดเจนเลย ว่าน้อยเนื้อต่ำใจมากๆ แล้วเขาจะตัดพ้อเธอทำไมกันนะ

​"ที่มาเพื่อจะพูดแค่นี้หรอคะ อุตส่าห์ดั้นด้นมาแอนนี่คิดว่าปลัดคิดถึงแอนนี่ซะอีกค่ะ ถ้าจะมาบอกแค่นี้ โทรฯมาก็ได้มั้งคะ จะเสียค่าเครื่องบินทำไม?"

​"พี่อยากบอกว่า.."

"คะ.."

"แต่มันจะสมควรหรือเปล่า แล้วแหวนวงนี้ก็คงไม่มีความหมายแล้วสินะ พี่อยากสวมให้ใครสักคนและถ้าคนๆนั้น ไม่ใช่แอนนี่พี่ก็จะไม่สวมให้ใครอีกเลย รับแหวนแทนใจพี่ด้วยเถอะนะคนดี"เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ

​"ปลัด..จะทำอะไรคะ?"

​"ขอมือพี่นะแอนนี่"

หญิงสาวทำอะไรไม่ถูก นี่เขาจู่โจมเร็วเกินไปนะ เธอตั้งรับไม่ทันหรอกเธอยืนนิ่ง เหมือนหุ่นยนต์ก็แทบจะว่าได้ เขารีบสวมแหวนให้เธอ แล้วรั้งหญิงสาวเข้ามากอด เธอไม่ได้ขัดขืนแถมยังยอมให้เขากอด

​"พี่ธนา..คิดดีแล้วหรอคะ?"

​"แอนนี่...เรียกพี่ว่าพี่ธนาหรอครับ โอ้วว..คิดแล้วพี่คิดมานานมากแล้ว คิดหลายตลบก่อนจะมาที่นี่ อยากฟังทุกอย่างจากปากแอนนี่ ถ้าแอนนี่มีคนอื่นแล้วพี่ก็จะกลับ พี่บอกทุกคนที่บ้านแล้วถ้าภายในสามวันพี่ยังไม่กลับ แสดงว่าทุกอย่างโอเค แต่ถ้าสามวันเห็นหน้าพี่ที่บ้าน แสดงว่าทุกอย่างจบแล้ว"

"มันเพิ่งจะเริ่มเองนะคะ แล้วทำไมอยากให้จบเร็วจัง อย่าเพิ่งจบมันเร็วนักเลยนะคะ แอนนี่อยากรู้ว่าแอนนี่สำคัญกับพี่ธนาแค่ไหนค่ะ"ริมฝีปากอุ่นประทับลงมาที่หน้าผากของเธอ อย่างนุ่มนวลและอบอุ่นที่สุด มันจะเร็วไปมั้ยถ้าเธอจะสานต่อ ถ้าเขายินดีที่จะมาอยู่ที่นี่อย่างที่เคยบอกไว้

"ถ้าพี่จะบอกว่า..."

"คะ..บอกมาสิคะ"

"แอนนี่ไม่ต้องทำอะไร พี่จะเสียสละทุกอย่างเพื่อแอนนี่ พ่อกับแม่ไม่ซีเรียสถ้าพี่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ ถ้าเราแต่งงานกัน แต่เรื่องสินสอดนี่สิคุณอาจะว่ายังไงนะ?"

"ไม่รู้หรอกค่ะ ป๋าอาจจะเรียกสินสอดพี่ธนา จนหมดตัวมั้งคะ?"

"ถึงแม้ว่าเงินพี่ไม่ถึง แต่ใจพี่ถึงแน่นอนครับ"

"เข้าตำราแม้จะจน ก็จะทนกัดก้อนเกลือกินงั้นหรอคะ?"ชายหนุ่มกลืนก้อนสะอึกลงในคอ เขาไม่คิดว่าเธอจะรู้คำนี้ด้วย

"แอนนี่รู้คำนี้หรอ พี่ไม่คิดว่า.."

​"แอนนี่มีแม่เป็นคนไทยค่ะ คุณย่าก็เป็นไทยเมื่อก่อนคุณย่าเคยพูด เรื่องคนรวยคนจนแต่ตอนนี้เราผ่านเหตุการณ์นั้นมาแล้ว ถ้าพี่ธนาคิดว่าป๋าจะต้องเรียกร้องขนาดนั้น เราก็คงคบกันไม่ได้ค่ะ ไปสิคะไปแสดงจุดยืนของพี่ธนา ว่าจะเอาไงต่อ แต่ที่สำคัญ.."

​"อะไรหรอแอนนี่?"

​"แอนนี่ภาวนาให้ป๋ากับแม่ใจดีกับพี่ธนาค่ะ"

​"จริงหรอเนี่ย?  แบบนี้ต้องให้รางวัลหน่อยแล้วครับ ฟอดด ฟอดด งั้นไปเลยตอนนี้ต่อให้พ่อแอนนี่ฆ่าพี่ตรงนี้พี่ก็ไม่กลัว เพราะกำลังใจจากคนรักมันเหนือสิ่งอื่นใด จุ๊ฟๆอีกสองทีไอ้ปลัดธนาสู้ๆ"

"บ้าหรือไงเล่า?"

"อย่าปล่อยมือพี่แม้จะเกิดอะไรขึ้น พี่จะทำทุกอย่างเพื่อแอนนี่"

"เพราะอะไรคะ?"

"เพราะพี่รักแอนนี่นะสิ"

"จำไว้นะคะว่าพูดอะไรออกไปบ้าง หรือจะเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะคะ เพราะอาจจะมีคนหรือสองคน มาขอเป็นลูกเขยป๋าค่ะ"ธนารั้งแขนแอนนี่ไว้ขณะที่ทั้งสองคน กำลังจูงมือกันเดินออกมาจากห้องทำงานของป๋า

"เดี๋ยว..เมื่อกี้ว่าอะไรนะ? อย่าบอกนะว่าพี่มีคู่แข่ง ไม่มีทางพี่ไม่ยอมหรอก"ชายหนุ่มพูดเสียงเข้ม

​"แอนนี่ล้อเล้นค่ะ ไปเถอะค่ะ"

"พี่มีแอนนี่ในใจตลอดนะ รู้เมื่อตอนที่เราจากกันนี่แหละ มันคิดถึงแล้วก็ใจหายน้ำตาจะไหล"

"ดูละครมากไปหรอคะ?"

"เปล่านะใจมันพาไป"

"ปากค่ะ"

"ปากกับใจพี่ตรงกันเสมอครับ"สองหนุ่มสาวเดินฝ่าผู้คนเข้ามาที่ร้านอาหาร ทำไมไม่มีใครเลยนอกจากครอบครัวของแอนนี่ ทั้งๆที่โต๊ะก็มีว่างอยู่ตั้งหลายโต๊ะ

​"แอนนี่แล้วก็ปลัดด้วย มานั่งเลยเฮียสั่งอาหารเผื่อแล้ว ไม่ต้องเกรงใจนะเราไม่ค่อยได้เจอกัน ทานเลยครับจะขาดก็นายแพท เป็นน้องชายคนสุดท้อง วันนี้เขามีสอบวันสุดท้ายแล้ว"

​"นายแพทไม่ชอบมาที่นี่เท่าไหร่หรอก นอกเสียจากเราจะบังคับเขามา ทานข้าวดีกว่านะร้านนี้อร่อยกุ๊กเป็นคนไทยครับ"เควินนำเสนอ ร้านอาหารจะอยู่ถัดออกไปแต่ไม่ไกลมาก

"ขอบคุณครับ"

"ตอนนี้เป็นเวลาของปากท้อง เรื่องอื่นไว้คุยกันทีหลังนะ"

เฮียโจพูดตัดบท พอร์ซสังเกตว่าเพื่อนปลัดของเขา คงจะชอบแอนนี่มากเพราะเห็นเทคแคร์เธอดีจริงๆ แบบนี้ก็เป็นอันว่าปลัดธนาผู้ชายที่แสนหวงชีวิตโสด คงจะสละโสดก็คราวนี้แน่ และคงต้องเสียสละครั้งใหญ่ เพื่อมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่เป็นแน่แท้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้ เพราะก่อนจะมาพ่อกำนันเปรยไว้แล้ว ว่ายังไงเสียก็ไม่สามารถรั้งลูกชายไว้ได้แน่




​ตอนหน้ามาตามดูนะคะว่าปลัดจะพูดอะไรบ้าง พี่พอร์ซคงจะขาดเพื่อนแล้วมั้งคะ อยากให้คนอ่านได้ประโยชน์ จากการอ่านนิยายของเราบ้าง นั่นคือความบันเทิงเท่านั้น มาตามอ่านต่อตอนหน้านะคะ ฝนจะตกแดดจะออกเราก็อัพค่ะ👌👌👌

ความคิดเห็น