ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษส่งท้าย :: 1 ปี กับความเปลี่ยนแปลง [2] จบ

ชื่อตอน : ตอนพิเศษส่งท้าย :: 1 ปี กับความเปลี่ยนแปลง [2] จบ

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2562 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษส่งท้าย :: 1 ปี กับความเปลี่ยนแปลง [2] จบ
แบบอักษร

"กูพาน้องกลับหอก่อนแล้วกัน"

พอเวลาเดินมาถึงหกโมงเย็น พี่สิงฆ์ก็ลุกขึ้นยืนแล้วบอกกับพวกพี่ฟ้าที่นั่งจับกลุ่มโม้กันเป็นชั่วโมง ผมลุกยืนตามพี่สิงฆ์และไม่ลืมที่จะเดินไปเอากระเป๋าของตัวเองมาก่อนรีบจ้ำไปที่รถ

"หิวหรือยัง?"

ขึ้นรถมาพี่สิงฆ์ก็อ้าปากถามผมเลย ผมพยักหน้าแทนคำตอบก่อนดึงสายเบลท์มาคาดแล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นส่วนกระเป๋าก็โยนไปเบาะหลังเลยจ้า

"กีฬาปีนี้เป็นไง?"

"ก็เหมือนเดิมอ่ะ ผมดูแลน้องที่ลงแข่งว่ายน้ำเหมือนเดิม"

"ว่ายน้ำชายหรอ? หุ่นดีไหม? เราแอบมองหรือเปล่า? ใจสั่นกับหุ่นน้องมันไหมน่ะ?!"

ผมหันมองหน้าพี่มันด้วยสายตาเอือมๆแล้วเปิดรูปในโทรศัพท์ให้พี่มันดู

"หุ่นพี่มึงแน่นขนาดนี้ ผมคงมองหุ่นคนอื่นได้อ่ะ"

คำตอบของผมทำให้พี่มันยิ้มปากบาน ฮีมเพลงขับรถอย่างอารมณ์ดี เอาจริงๆนะ ผมไม่ได้สนใจหุ่นพวกน้องๆเลยอ่ะคือเห็นหุ่นใครก็รู้สึกหุ่นผัวกูแน่นกว่า กูไม่สนใจหรอก อะไรแบบนี้แถมพี่สิงฆ์ก็เริ่มเข้าฟิตเนตแล้วด้วย พี่มันบอกอยากมัดผมด้วยกล้ามเนื้อ อ่ะจ้าาา เอาที่พี่มันสบายใจอ่ะ ผมไม่ห้าม

"แวะร้านนี้แล้วกัน"

พี่สิงฆ์ขับเลยหอพักมาราวๆหนึ่งกิโลเมตรแล้วแวะร้านอาหารตามสั่งที่มีลูกค้าเต็มร้านแต่มันมีโต๊ะว่างอยู่ไม่กี่โต๊ะ ผมเลยลงจากรถแล้วรีบวิ่งไปจองโต๊ะก่อนส่วนพี่สิงฆ์เอารถไปจอด

"สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ?"

นั่งไม่ถึงสิบวิก็ถูกถามแล้วหรอ คือกูยังไม่ได้ดูเมนูเลยไหมอ่ะ? ผมยิ้มแห้งๆแล้วเปิดเมนูดูลวกๆ ถึงร้านนี้จะเป็นแค่ร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ข้างถนนแต่ร้านและอาหารกลับดูสะอาดน่ากินสุดๆ

"เอาข้าวเปล่าหนึ่งจาน ผัดกระเพารวมมิตรราดข้าวหนึ่งจาน ต้มยำกุ้ง ไข่เจียวหมูสับแล้วก็เอาเป๊ปซี่สองแก้วครับ"

"รอสักครู่นะครับ"

ผมยิ้มแล้วมองว้ายมองขวาหาพี่สิงฆ์แต่แปปเดียวพี่มันก็เดินหล่อเข้ามานั่งที่โต๊ะ สาวๆนี่มองกันให้ตาถลน กูรู้นะว่ามองอะไรอ่ะ

"ติดกระดุม"

พูดนิ่งๆตาจ้องไม่กระพริบ พี่สิงฆ์เลิกคิ้วเหมือนถามว่าอะไรนะ?และแทนที่จะสำนึกด้วยตัวเองกลับไม่เลย พี่มันปลดกระดุมอีกเม็ดก่อนจับสาบเสื้อกระพือเบาๆไล่ความร้อน หกโมงเย็นตะวันลับฟ้านี่มึงร้อนตรงไหนวะ?!

"พี่สิงฆ์! ผมบอกให้ติดกระดุมไง ฟ้าเย็นขนาดนี้มันไม่มาร้อนแล้ว!"

น้ำเสียงเหวี่ยงๆของผมทำให้พี่มันงงเข้าไปอีกแต่พอผมปลายตามองไปที่โต๊ะข้างๆซึ่งมีแต่สาวๆออฟฟิศนุ่งสั้นนั่งกินกันอยู่แล้วมองมาที่พี่มัน พี่สิงฆ์ถึงได้ติดกระดุมทุกเม็ด

"เอ่อ พี่ขอเหลือเม็ดนี้นะครับ"

ปลายนิ้วชี้กดที่กระดุมคอปก ผมพยักหน้าเพราะถ้าติดมันจะอึดอัดคอเอาแต่ใจจริงอยากให้ติดอ่ะ เพราะลูกกระเดือกกูก็หวง! ผมนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นานมากจนข้าวมาเสิร์ฟ ถึงของกินอร่อยๆจะช่วยให้อารมณ์เย็นลงแต่พวกป้าๆที่มองพี่สิงฆ์แล้วมองพี่สิงฆ์อีกนี่ดิทำผมหัวร้อนอ่ะ

สงสัยต้องเอามีดกรีดหน้าผัวแล้วล่ะ ขี้เหร่ๆไปซะคนจะได้ไม่มอง หงุดหงิดจริงนะเนี่ย!

"ที่รักใจเย็นครับ อ่ะ พี่ให้กุ้งกับปลาหมึก"

กุ้งกับปลาหมึกที่มีอยู่น้อยนิดในจานข้าวพี่สิงฆ์ถูกตักมาวางบนจานข้าวผม ผมตักเข้าปากแล้วเคี้ยวๆพลางมองหน้าพี่มันไปด้วย

"พี่ไปฝึกงานอ่ะ มีผู้หญิงมาคุยป้ะ? บอกมาตามตรงนะ"

พอข้าวหมดปากกินเป๊ปซี่ล้างคอก็ถามในเรื่องที่ผมอยากถามและอยากรู้คำตอบ ถ้าพี่มันบอกไม่มีนี่ถือว่าตอแหลนะ ถ้าหน้าอย่างพี่สิงฆ์ไม่มีผู้หญิงเข้ามาคุย หน้าอย่างผมก็ไม่มีห่าไรล่ะ

"ก็มีบ้างครับแต่พี่บอกหมดว่าพี่มีเมียแล้วแถมเป็นเด็กผู้ชายน่ารักน่ากัด พวกเธอเลยไม่มายุ่งอีกยกเว้นเรื่องงาน"

ไม่พูดเปล่า แก้มผมถูกดึงจนแทบหลุดคามือพี่มัน ผมตีมือใหญ่เต็มแรงแล้วตักข้าวเข้าปาก พอได้ยินแบบนี้ก็ค่อยโอเคหน่อยถือว่าพี่มันไม่ได้โกหกผม เนี่ย นิสัยเสียอีกล่ะ หึงมากไปหวงมากไปก็งี่เง่าอีก เฮ้อ จับแดกไปทั้งตัวเลยดีม่ะ?

หลังจากกินข้าวกันอิ่มท้องก็ตรงกลับหอทันที ผมอยากอาบน้ำเย็นๆแล้วนอนพักบนเตียง ดูเน็ตฟลิกซ์ไปพลางแต่วันนี้มันจะพิเศษเพราะพี่สิงฆ์มานอนด้วยกัน แต่ตีสี่พี่มันก็ต้องไปแล้วอ่ะ เสียดายชะมัดเลย

"นี่เราออกมานั่งเล่นตรงนี้บ้างไหมเนี่ย?"

เข้าห้องมาพี่มันก็ถามทันทีพร้อมกับชี้ไปที่ห้องนั่งเล่นซึ่งมันดูสะอาดมากๆ ผมมองหน้าพี่สิงฆ์แล้วส่ายหัวก่อนถอดรองเท้าวางบนชั้น

"ผมจะอยู่บนเตียงมากกว่าอ่ะ"

มันเหงานี่ถ้าต้องนั่งดูหนังคนเดียวอ่ะอย่างน้อยบนเตียงถ้าหลับก็หลับยาวเลยแต่กับโซฟาถ้าพี่มันไม่อยู่ก็ไม่มีคนอุ้มผมอ่ะ ผมคงไม่ตื่นมาเดินไปนอนต่อหรอกก็คงนอนยาวๆ ตื่นมาทีหลังก็ร้าวเป็นคนแก่

"ไม่มีคนอุ้มเราตอนหลับก็ว่ามา"

พี่มันยิ้มเหมือนรู้ทันก่อนถอดรองเท้าไว้บนชั้นแล้วพากันเข้ามาในส่วนของห้องนอน ผมกระโดดลงบนเตียงแล้วคว้าหมอนข้างสีขาวที่สวมเสื้อพี่มันมากอด กลิ่นน้ำหอมของพี่สิงฆ์เริ่มจางล่ะ ต้องเปแลี่ยนตัวใหม่

ตุบ...

"ตัวจริงก็อยู่แล้วนี่ ไม่ต้องกอดหมอนข้างก็ได้มั้ง?"

นั่งลงบนเตียงแล้วพูดเสียงขำ ผมขยับเข้าไปหนุนตักโดยหันหน้าพุงพี่มัน สองแขนยกกอดเอวสอบแน่น คิดถึงจริงๆ ไม่อยากให้ไปเลยอ่ะ

"ไม่ไปไม่ได้หรอ?..."

พูดเสียงเบาแล้วกระชับกอดแน่นขึ้นแต่เหมือนพี่สิงฆ์จะได้ยินชัดแจ๋วถึงหิ้วปีกผมให้ลุกขึ้นนั่งหันหน้าไปหาแต่ผมก้มหน้ามองตักพี่มันเงียบๆ ไม่อยากมองหน้าเลยกลัวจะร้องไห้อ่ะ ถ้าตื่นมาไม่เจอพี่มันผมต้องร้องแน่ๆ

"ให้พี่ย้ายมาอยู่หอกับเรามั้ยครับ?"

"ไม่ต้องหรอก แบบนั้นมันจะยิ่งแย่ใหญ่ อย่าตามใจผมมากเลย"

ผมบอกก่อนขยับเข้าไปกอดพี่มัน ผมเกยคางบนไหล่กว้างแล้วถอนหายใจยาวๆ "แค่นี้ผมก็งี่เง่าจะแย่แล้วเนี่ย"

"สำหรับพี่ พี่มองว่าน่ารักมากกว่า"

สองแขนที่โอบกอดผมวันนี้ผมรู้สึกว่ามันอุ่นกว่าทุกครั้งและชวนให้คิดถึงจนน้ำตาแทบไหล พอพี่มันโยกตัวเบาๆแม่งรู้สึกตัวเองเหมือนเด็กเลยแต่ก็ชอบนะ

"มาจูบหน่อย ให้หายคิดถึง"

"ฮึ ไม่เอาอ่ะพึ่งกินข้าวมา"

"ไม่สนครับ เร็วๆเลย"

ผมขมวดคิ้วแล้วผละกอดออกมองหน้าพี่มันเคืองๆ พี่สิงฆ์ยิ้มแล้วประคองใบหน้าผมก่อนดึงเข้าหาจนริมฝีปากเราแนบชิดกัน ผมค่อยๆเบียดริมฝีปากเข้าหา ขบเม้มปากพี่มันหนักสลับเบาเหมือนที่พี่มันชอบทำ สองมือของพี่สิงฆ์เลื่อนลงมาที่คอแล้วนวดเบาๆให้ผมผ่อนคลาย พี่สิงฆ์เริ่มใช้ลิ้นเลียปากผมและสอดเข้ามาเมื่อผมเปิดปากรับด้วยความเต็มใจ

พี่สิงฆ์เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆขณะที่สองมือเปลี่ยนเป้าหมายมาที่สะโพกผม ผมไม่อยากทำเลยเพราะถ้าทำแล้วผมจะยิ่งไม่อยากให้พี่มันกลับไป ผมจะติดหนักเลยแต่ผมไม่อยากขัดใจพี่มันด้วย พี่สิงฆ์อุตส่าห์มาตั้งไกลและไหนจะต้องลุกตั้งแต่ตีสี่อีกเพราะงั้นผมจะตามใจพี่มันหน่อยแล้วกัน

"รักเรามากนะครับ รอพี่อีกนิดนะ พี่ใกล้จะกลับมาแล้ว"

พูดบอกด้วยน้ำเสียงที่โคตรจะละมุนก่อนกดจูบผมอีกครั้งพร้อมกับโอบหลังผมแล้วพลิกตัวผมนอนลงแต่ต่อให้พี่มันไม่บอก ผมก็ตั้งใจรอพี่มันอยู่แล้ว รอมาตั้งแต่วันแรกที่พี่ขึ้นปีสี่แล้วล่ะ รออีกนิดจะเป็นไรไป

1 ปี กับความรักที่เดินทางมาและความเปลี่ยนแปลงต่างๆ มันมีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยเลยก็คือ ตัวผมและพี่มัน ติดกันยังไงก็ติดกันเหมือนเดิมและเหมือนจะมากขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำ

ขอบคุณนะครับที่ยอมเดินมากับผมจนได้หนึ่งปีและผมหวังว่าต่อจากนี้พี่จะยังเดินไปกับผมอีกปีและอีกปีเรื่อยๆจนกว่าเราจะแก่และตายจากกัน ผมหวังและผมขอได้ไหม? ผมไม่อยากรักใครแล้ว ไม่อยากเริ่มต้นใหม่ อยากอยู่กับคนๆนี้ไปตลอดชีวิต

มันจะเป็นไปได้ไหมนะ?

......................

03.50 น.

สิงฆ์ลุกมาอาบน้ำแต่งตัวและเก็บของบางส่วนที่เอามาจากคอนโดใส่กระเป๋าและเขาไม่ลืมที่จะหอมแก้ม หอมหน้าผากเพื่อเติมพลังก่อนไปฝึกงาน ช่วงตีสามตีสี่รถมันน่าจะยังน้อยอยู่ เขาจะได้เหยียบกลับไปนอนต่อที่คอนโดสักชั่วโมงหรือสองชั่วโมงก่อนไปทำงานแต่ใจจริงเขาอยากอยู่ที่นี่มากกว่า

"พี่ไปแล้วนะ"

สิงฆ์นั่งยองๆลงข้างเตียง มือหนาสอดประสานกับมือเรียวที่ลอดออกมาจากผ้าห่ม เมียร์แคตบีบมือเขาก่อนเปลือกตาจะค่อยๆลืมขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา

"ไม่อยากให้ไป ฮึก ผมอยากอยู่กับพี่"

คนรักเริ่มงอแงและมันทำให้สิงฆ์ใจอ่อนยวบ แคตก็ทั้งง่วง งัวเงียและเพลียจากการร่วมรักที่สิงฆ์ดูดเอาวิญญาณอย่างบ้าคลั่งแต่ถึงอย่างนั้นแคตก็ยังมีแรงงอแงใส่เขาได้

"เฟซไทม์เอานะครับ พี่สัญญาว่าจะไม่วางจนกว่าเราจะตื่น"

"ไม่เอาอ่ะ อยากให้พี่อยู่ด้วย นอนกันนะ"

สิงฆ์ยิ้มก่อนยกมืออีกข้างลูบหน้าหน้าลูบตาคนรักแล้วเสนหน้าม้าขึ้นก่อนกดริมฝีปากลงบนหน้าผากมน

"พอเรางอแงพี่ก็ไม่อยากไปแล้วเนี่ย"

"ห้ามไป ไม่เอา"

ไม่พูดเปล่าแต่ยังจับมือเขาแน่นแล้วดึงมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม สิงฆ์หัวเราะเบาๆก่อนมองนาฬิกาบนหัวเตียงที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็น 04.02 แล้ว

"โอเคครับ พี่จะอยู่กับเรา"

สักตีสี่ครึ่งค่อยกลับพอถึงตอนนั้นเมียร์แคตน่าจะหลับลึกแล้วล่ะนะ สิงฆ์นั่งลูบหัวคนรักตลอดเวลาจนเขารู้สึกว่าที่มือเริ่มผ่อนคลายพอดึงมือออกได้โดยที่เมียร์แคตไม่ตื่น เขาก็ลุกขึ้นยืนเอาโทรศัพท์ของน้องเฟซไทม์หาตัวเอง ต้องขอบคุณที่เขากดรับไวไม่งั้นได้ตื่นมางอแงอีกแน่ๆ

"รักนะครับ"

พูดเบาๆข้างหูแล้วหอมแก้มก่อนจัดวางโทรศัพท์ของเมียร์แคตดีๆแล้วคว้ากระเป๋า ปิดไฟ เดินออกจากห้องไป พอเห็นแคตงอแงแบบนี้แล้วเขาก็ต้องตัั้งใจฝึกงานให้ดีที่สุดเผื่อหัวหน้างานที่เขาฝึกด้วยจะเห็นความตั้งใจให้ผ่านก่อนกำหนด ถ้าทำได้น่ะนะ...

สิงฆ์ลงมาที่รถของตัวเอง พอเข้ามานั่งคาดเบลท์เรียบร้อยก็มองหน้าจอของโทรศัพท์ที่ตอนนี้มรเสียงกรนเบาๆของคนรักดังคลออยู่ จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องขับออกไปแต่สิงฆ์ลืมไปว่าตัวเองไม่ได้ปิดไมค์ฝั่งของตน เสียงสตาร์ทเครื่องทำให้คนในจอสะดุ้งตื่น

(พี่สิงฆ์ พี่โกหกผมอ่ะ ฮึก ไหนว่าจะอยู่ด้วยไง)

เสียงสะอื้นที่ดังมาทำให้สิงฆ์ตัวชา ใจอยากกลับขึ้นห้องไปกอดแต่อีกใจก็อยากไปฝึกงานให้จบๆ สิงฆ์กัดฟันทำใจแข็งขับรถออกจากหอไป เมียร์แคตยังคงงอแงใส่เขาไม่หยุดแต่ผ่านไปสิบนาทีเสียงก็เงียบลงพร้อมกับเสียงกรนกลับมาแทน

"เฮ้อ พี่เองก็ไม่ต่างจากเราหรอกแคต"

ปลายตามองหน้าจอเล็กน้อยก่อนกลับไปสนใจถนนตรงหน้าต่อ เอาน่า เดี๋ยวก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมแล้ว ทีนี้คงได้เป็นปลิงเกาะติดกันไม่ห่างสมใจแน่ล่ะ

1 ปีกับความรักที่มากขึ้น

1 ปีกับความติดแฟนมากขึ้น

1 ปี ที่เปลี่ยนแปลงในหลายๆอย่างแต่มันเป็น 1 ปีที่โคตรจะมีความสุขเลย จากใจสิงหราช ผัวดีเด่นแห่งฑิวากรณ์

END

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}