เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตามแผน ตอนที่ 4

ชื่อตอน : ตามแผน ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 442

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตามแผน ตอนที่ 4
แบบอักษร



สามทุ่ม... ชายหนุ่มยังไม่กลับ หล่อนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จะโทรศัพท์หาก็ไม่รู้เบอร์เขา อีกอย่างเขาก็ยังไม่รู้ว่าหล่อนแอบซื้อมือถือไว้ใช้ หญิงสาวจึงนั่ง ๆ นอน ๆ ดูทีวีรอไปพลาง เขาก็ยังไม่กลับ หล่อนจึงจัดแจงอาบน้ำ เพื่อเตรียมตัวเข้านอน ชีวิตของหรัณย์เคยอยู่เคยกินอิสระ หล่อนก็ไม่อยากไปเซ้าซี้เขาให้มาก แม้ใจจะโหวงเหวงชอบกลเมื่อเขาหายไปนาน ๆ เพราะโดยปกติมักตัวติดกันแจ จนทั้งตลาดลือกันให้แซ่ดว่าเขากับหล่อนเป็นมากกว่าเพื่อน

สายน้ำจากฝักบัวไหลชโลมร่าง มือเล็กลูบไล้ไปตามสรีระคุ้นเคยของตัวเอง บังเกิดคำถามซ้ำ ๆ วนไปวนมา ว่าหากอดีตคนเคยรักได้สัมผัสสักครั้ง เขาจะหลงใหลได้ปลื้มหล่อน เหมือนที่โธมัสหลงญารตีหรือเปล่า จะมีแต่หล่อนเพียงคนเดียว ไม่เกิดเรื่องบัดสีจนความรักสิบปีต้องเหลือศูนย์ แบบนี้...

หญิงสาวสลัดความคิดขุ่นมัว แล้วเทสบู่เหลวทั่วตัวลูบถูจนเกิดฟองขาวฟูฟ่อง ระหว่างชำระทำความสะอาดร่างกายอยู่เพลิน ๆ พลันสายตาก็หันไปเห็นบางสิ่งเข้า ซึ่งมันเป็นของหรัณย์และเขาวางไว้บนชั้นเหนือฝักบัว

“มีด... โกนหนวด...” หล่อนก้มลงมองระหว่างขาตัวเองอัตโนมัติเพราะคำพูดอุตริของเพื่อนผุดเข้ามาในความคิด ‘จะมัดใจผู้ชายมึงต้องไปเอาหมออ้อยออก’                                                     “อีญา... ออกไปจากหัวกูเลยนะมึง” มือพลางปัดป่ายอากาศ หวังตลบน้ำเสียงหัวร่อที่ก้องอยู่ในหัว แต่ญารตีก็ช่างตื๊อ คอยเป่าหูไม่เลิกรา ‘มีดโกนอะ หาได้ก็โกน ๆ เข้า’                               หยุดตัวเองไม่ให้ก้มมองสำรวจตรงนั้นเลยจริง ๆ แม้หล่อนจะไม่ได้มีเยอะดกดำเป็นพงไพร และโดยปกติก็ตัดแต่งเบา ๆ พอไม่ให้ล่อแหลมทะลุออกมายิ้มนอกกางเกงใน แต่ถึงขั้นกำจัดจนเกลี้ยงเกลา หล่อนก็ไม่เคยเหมือนกัน หล่อนจ้องใบมีดสำหรับโกนหนวดแบบสามใบมีด ด้ามจับสีเงิน สลับกับหว่างขาที่บัดนี้น้ำได้ชะล้างคราบสบู่เหลวจนเหลือแต่เนื้อแท้

“เอาวะ! เพื่อความสะอาด...” หล่อนยิ้มทำใจดีสู้มีด เอื้อมมือไปหยิบตรงชั้นวางเหนือศีรษะเล็กน้อย หายใจเข้าลึก หายใจออกลึกกว่า มือขวาจับมั่นคง แล้วถ่างขา!

ครั้งแรกในชีวิตมันก็ต้องเบามือกันหน่อย หล่อนค่อย ๆ จับด้ามมีดโกนถากบนเนินอูมเป็นลำดับแรก ก้มมองเส้นขนสีดำขาดเป็นริ้ว ๆ หลุดร่วงลงพื้น จนความขาวผ่องเผยให้เห็นเกลี้ยงเกลา

“มีดอีตานี่คมดีเหมือนกันนะเนี่ย” พอเห็นความสวยอวดโฉมก็รู้สึกครึ้มใจขึ้นมาครามครัน เมื่อเนินนางสะอาดสะอ้านเรียบร้อย ทีนี้ก็เหลือแต่ส่วนล่างนิดหน่อย ณธิดาจึงอ้าขากว้างขึ้น แล้วล้วงมีดด้านใน กะจังหวะพอเหมาะ เพราะหล่อนไม่สามารถมองเห็นได้ แล้วลากมีดโกนมาทางด้านหน้า ครั้งแรกผ่าน มันจั๊กจี้หน่อย ๆ และครั้งที่สอง...

“โอ๊ย!” มีดโกนร่วงลงพื้น พร้อมกับเสียงครางด้วยความเจ็บ เอามือปิดบาดแผลโดยอัตโนมัติหล่อนพลาด!

“เวรกรรมแล้วอีปลาย... พิการแน่มึง ไม่น่าไปเชื่ออีเพื่อนลามกจกเปรตเลยจริง ๆ จะทำแผลยังไงล่ะทีนี้” หล่อนทรุดลงนั่ง รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ และแสบมากจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ

“นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าแสบหู เพื่อนมึงหูแหว่งแล้วอีญา” พูดพลางน้ำตาก็ร่วงเปาะด้วยความเจ็บ หล่อนไม่รู้หรอกว่าคมของใบมีดโกนบาดลึกหรือแผลใหญ่แค่ไหน รู้แต่ว่ามันบ้าชัด ๆ ที่หล่อนทำร้ายตัวเองจนอาการสาหัส

“ต้องไปหาหมอ ต้องเย็บแผลไหมเนี่ย” หญิงสาวร้องโฮ...

“คุณ! คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า เปิดประตูหน่อย” เสียงเคาะประตูรัว ๆ พร้อมเสียงคุ้นเคยตะโกนเรียก ทำให้ณธิดารีบฝืนลุกทำความสะอาดพื้น และเก็บใบมีดโกนเข้าที่ด้วยความลนลาน ทั้งยังต้องระวังการเคลื่อนไหว หญิงสาวแบมือออกดูก็ต้องตกใจซ้ำซ้อน

“เลือด!” ถึงขั้นเลือดตกยางออก พังพินาศหมดแล้วชีวิตนี้

“คุณ... ได้ยินไหมเนี่ย เร็วหน่อย ฉี่จะราดอยู่แล้ว” ข้างนอกนั่นก็เร่งยิก ๆ ไม่เห็นใจคนหูมีแผลเอาเสียเลย

“เปิด... เปิดแล้ว... คนกำลังอาบน้ำ” หล่อนดึงผ้าขนหนูมาพันรอบตัวลวก ๆ ร้องครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บทุกครั้งที่ขยับตัว แต่ก็พยายามตั้งสติแล้วเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับเขา                  “ชักช้าจริงแม่คุณ” เขาว่าแล้วเดินเบียดเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้คนเจ็บบ่นอุบอิบเพราะถูกกระแทกจนเซ ยิ่งเพิ่มความระบมให้แก่หล่อน ยิ่งกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งตลบไปทั้งห้องนอน ยิ่งทำให้หล่อนอารมณ์บูดบึ้ง

“เหม็นเหล้าจะอ้วก... นี่นายไปตกบ่อยาดองมาหรือไงซัน”

“ผู้หญิงนี่เรื่องมาก...” อีกฝ่ายบ่นพึมพำ ฟังไม่ได้ศัพท์ ดูจากอาการคงเมามาไม่น้อย                         

ให้ตายเถอะ! วันนี้แผนการอะไรมันจะวิบัติได้ทุกสิ่งอย่าง ไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย หญิงสาวพยุงตัวเองไปที่เตียง กัดฟันกรอด เจ็บสุดบรรยาย ในโลกนี้จะมีใครพบประสบเหตุเช่นหล่อนบ้างไหม ใจนึกอยากรู้ นี่มันหายนะชัด ๆ!

“กินเหล้าแล้วก็เมา หึ... เจริญ”

“บ่นอย่างกับเมีย กินเหล้าแล้วไม่เมาแสดงว่าเหล้าไม่ดีสิ” เขาตอบโต้เสียงอ้อแอ้ หลังจากเสร็จภารกิจส่วนตัวแล้ว

“เฮ้ย! ไอ้บ้า... รูดซิปกางเกงเดี๋ยวนี้นะ!” ณธิดาหันกลับไปมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเดินออกจากห้องน้ำ หล่อนตกใจจนลืมเจ็บ เมื่อภาพของชายหนุ่มยืนจังก้าสวมกางเกงยีนค่อย ๆ เดินโซเซเข้ามา และเหมือนเขาจะไม่ได้ยิน ไม่รับรู้ ยังทำท่าขมวดคิ้วฉงน ไม่ได้รู้เลยว่ากำลังอวดศักดาลูกผู้ชายอย่างสมศักดิ์ศรี

“อะไรนะ ให้ถอดกางเกง”

“ไม่ใช่! รูดซิปสิ รูดซิปกางเกงเดี๋ยวนี้!” ณธิดาเอามือกางปิดหน้าแล้วชี้บอกให้เขารีบเก็บน้องน้อยซึ่งกำลังห้อยโตงเตงแกว่งไปแกว่งมาอยู่นอกซิป

และนอกจากจะไม่รูดซิปแล้ว... ยังไม่ใส่กางเกงในอีกต่างหาก ความองอาจจึงประกาศอิสรภาพอย่างเต็มภาคภูมิ

“ง่วงตาจะปิด พรุ่งนี้ค่อยถอดละกัน”

“ว้าย!” แล้วเขาก็ทิ้งตัวใส่หล่อน พากันล้มลงบนที่นอนโดยมีร่างใหญ่ทับอยู่ด้านบน ณธิดาหวีดร้องด้วยความเจ็บและตกใจ หล่อนไม่อาจขยับตัวได้เพราะหรัณย์ทั้งหนักทั้งตัวใหญ่ ยิ่งดิ้นรนหล่อนก็ยิ่งระบม ที่สำคัญ...

“ซัน! เอาของนายออกไปจากขาฉัน!” หญิงสาวยิ่งร้องระงม เมื่อ ‘ของ’ ที่เขาลืมเก็บมันติดแนบอยู่กับขาหล่อนด้วย แต่ดูเหมือน ‘เจ้าของ’ จะไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น หลับสนิทเหมือนสิ้นใจไปแล้ว ทิ้งให้หล่อนโอดครวญอยู่ลำพัง ทั้งสาปส่งทั้งแค้นใจอยู่ค่อนคืน...


ความคิดเห็น