NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

08 ห้ามหวั่นไหว

ชื่อตอน : 08 ห้ามหวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2562 15:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
08 ห้ามหวั่นไหว
แบบอักษร

Casnovaปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 08 ห้ามหวั่นไหว

MINI TALK​ 


@ห้อง CENTER

05.10 น.

กริ้งๆกริ้งๆ~

เฮ้อ!!!   ใครโทรมาตอนนี้เนี้ย!!!

ฉันหลับตาเอามือควานหาโทรศัพท์ตรงตำแหน่งที่เคยวางไว้ประจำ ก่อนจะพบกับความว่างเปล่า

“โทรศัพท์หายไปไหนนะ? แต่เสียงมันก็ยังดังอยู่เลยนิน่า” หลังจากที่ฉันคิดได้ดังนั้น ฉันจึงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าตัวเองอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย

“เมื่อวาน?” ใช่แล้ว!!! เมื่อวานฉันจำได้ว่า ฝนตกหนัก ฉันเลยขึ้นมารอที่ห้องของนายนั้น แล้วนายนั้นก็ขอตัวไปอาบน้ำส่วนฉันก็ไปนั่งเล่นมือถือรอให้ฝนหายตก แต่ไหงฉันมานอนในห้องนี้ได้?


กริ้งๆกริ้งๆ~

ฉันคิดยังไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง จนฉันต้องหันไปมองตามหาเสียงอีกครั้งหนึ่ง

“เจอแล้ว” ฉันลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ที่มันวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเห็นเบอร์โทรของเพื่อนรักที่โทรเข้ามาแต่เช้าตรู่


>>> NICKY

“โทรมาปลุกฉันทำใมแต่เช้าเนี้ย!!! ดนัย”

[ว๊ายยยชะนี!!!  เดี๋ยวตบปากฉีก ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกนิกกี้นะ นิกกี้!!!]

“โอ้ย!!! จะตะโกนทำใมเนี้ย ขี้หูฉันตื่นหมด...แล้วนี้แกโทรมาหาฉันทำใมแต่เช้าหะ”

[วันนี้แกว่างปะ ไปผับกันมั้ย]

“นี้แกกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วหรอ?”

[พึ่งลงจากเครื่องมาสดๆร้อนๆเลยจร้า  พอลงมาถึงปุบ ก็รีบโทรหาแกทันทีเลยเนี้ยไง]

“อยากไปขนาดนั้นเลย?”

[ก็ใช่นะซิยะ อยู่ที่นู้นทำแต่งาน ไม่ได้ออกไปปลดปล่อยที่ไหนเลย  อยากแดนซ์จนตัวสั่นดิกๆ แล้วเนี้ย]

“อืมๆ ก็ว่างอยู่หรอก จะไปที่ไหน ยังไง ก็บอกฉันอีกทีแล้วกัน”

[ชวนยัยซีไปด้วยดีกว่ามั้ยวะ คิดถึงมันอะ]

“เพื่อนท้องอยู่  กระเทย!!!”

[เออวะ ฉันลืม]

“ไว้วันหลังค่อยไปหายัยซีที่บ้านพี่ชาร์ตก็ได้”

[ไม่ได้การแระ!!! ฉันต้องรีบไปโมหน้าใหม่ เดี๋ยวหายไม่ทันไปเจอพี่ชาร์ตสุดหล่อ อิอิ]

“เก็บนอก่อนคร้า!!!  นั้นสามีเพื่อนนะยะ”

[เฮ้อ!!! ตอนนี้ก็คงจะเหลือแต่พี่เซ็นเตอร์สุดหล่อเพียงคนเดียวแล้วซินะที่ยังคงว่างอยู่  นิกกี้คนนี้จะต้องจับพี่เซ็นเตอร์ให้อยู่หมัดให้ได้ อิอิ]

“นิกกี้ๆ ข้าศึกมาโจมตี กำลังจะตีป้อมฉันแตกแล้วอะ แค่นี้ก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกัน”

ตี๊ดดดด~


เฮ้อ!!! ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลยแฮะ นี้ถ้ายัยนิกกี้ไม่พูดถึงนายนั่น ฉันก็คงจะลืมไปแล้วหล่ะว่าฉันอยู่ที่ห้องของเขาอยู่นะ ฉันมาแย่งที่นอนของเขาแบบนี้ แล้วเขาจะนอนยังไงน้า~

แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ เราควรจะรีบกลับคอนโดตัวเองได้แล้ว เพราะตอนนี้มันก็จะเช้าแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า มันจะดูไม่ดี

เมื่อฉันคิดได้ดังนั้นจึงเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าสะพายข้าง แล้วเปิดประตูออกไปเพื่อจะกลับคอนโดตัวเอง


แอ๊ด~

ฉันเปิดประตูออกไปด้านนอก แล้วค่อยๆ เดินเอามือคำทางในห้องที่ยังมืดสนิท

ที่ไม่ยอมเปิดไฟหรือใช้แสงสว่างจากไฟฉายโทรศัพท์ ก็เพราะว่า หากนายนั่นนอนอยู่ในห้องนี้ กลัวแสงสว่างจะแยงตาแล้วทำให้เขาตื่นขึ้นมานะซิ

“มืดจังเลยแฮะ ทางนี้หรือเปล่านะ?”  ฉันบ่นพึมพำในลำคอพลางใช้มือควานไปรอบๆตัวเพื่อหาทางออก

ตุ๊บบบ!!!

พลั๊กกก!!!

โอ๊ยยยยย!!!/โอ๊ยยยยยย!!!

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองไปสะดุดกับอะไรเข้า พอมารู้ตัวอีกที ตัวฉันก็ล้มไปทับกับใครคนหนึ่งเข้าอย่างเต็มแรง จนทั้งเขาและฉันต้องเปล่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“เจ็บจัง อ่ะ!!!”

หลังจากที่ฉันตั้งสติได้ ฉันก็พยายามใช้มือยันตัวเองเพื่อที่จะลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ต้องล้มตัวลงไปทับตรงที่เก่า เมื่ออยู่ๆ คนใต้ร่าง ใช้สองมือหนาคว้าเอวบางของฉันไว้ แล้วกอดรัดเอวของฉันไว้ซะแน่น

“นี้นาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!!” ฉันบอกคนหน้ามึนที่ฉวยโอกาสกอดฉันไม่ยอมปล่อย พลางขยับตัวไปมาบนตัวของเขา

“ไม่ปล่อยหรอกครับ พี่จะทำโทษเม่นน้อยที่ทำให้พี่ตื่น”

“พี่หรอ? แล้วเม่นน้อยอีก?”  นี้หูฉันฝาดไปหรือเปล่านะ? ฉันทวนถามนายนั่นไปอีกครั้งหนึ่ง อย่างไม่เชื่อหู

“น่ารักดีใช่ป่ะ เม่นน้อยยยย~” 

งื่อ!!! ทำใมต้องทำน้ำเสียงแบบนั้นด้วยหล่ะ ฟังแล้วมันรู้สึกจั๊กจียังไงไม่รู้อ่ะ

“มะ..ไม่เห็นน่ารักตรงไหนเลย”  โอ๊ย!!! แล้วฉันจะตื่นเต้นทำใมเนี้ย!!!

“ง่วงแล้ว นอนเถอะนะครับ!!!”

ร่างหนาพูดพลางกระชับอ้อมกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเก่า  ‘แต่ฉันไม่อยากนอนแล้วนิน่า ฉันอยากกลับแล้วอ่ะ’

“ฉันไม่ง่วงซะหน่อย นายจะนอนก็นอนไปซิ ฉันจะกลับคอนโดแล้ว”  ฉันบอกเขาไปก่อนที่เขาจะตอบกลับ

“ไหนเม่นน้อยบอกพี่ว่า ถ้าพี่เรียกเม่นน้อยดีๆ เม่นน้อยจะเรียกพี่ดีๆไงหล่ะครับ  ดังนั้นห้ามผิดสัญญากับพี่ซิ” เขาเป็นอะไรของเขาเนี้ย!!! อยู่ดีๆ ก็มาพูดดีด้วยเอาซะฉันไปไม่เป็นเลยแฮะ  

แต่ฉันก็เคยบอกเขาไปจริงๆนั้นแระว่า ถ้าเขาพูดดีมาฉันก็จะพูดดีกลับ เอาก็เอาว่ะ!!! เพื่อเขาจะยอมปล่อยฉันสักทีนึง

“=///= พี่เซ็นเตอร์ หนูอยากกลับคอนโดแล้ว”   ‘มันไม่ชินอ่ะ เขินโว้ยยย!!!’

“เดี๋ยวค่อยกลับไม่ได้หรอ? ขอนอนก่อนนะคร้าบบบ”  งื่อ!!! อย่ามาอ้อนดิ อย่ามาทำน้ำเสียงแบบนี้ด้วย ขืนอยู่แบบนี้มีหวังฉันจะต้องเขินจนตัวแตกตายแน่ๆ ผู้ชายบ้าอะไรก็ไม่รู้ เจ้าเลห์นัก

“หนูต้องไปเปิดร้านนะ”  ฉันหาข้ออ้างบอกเขาไปส่งๆ เพื่อเขาจะหลงกลปล่อยฉันไปสักที

“ทุกทีให้ ผจก.ที่ร้านเปิดไม่ใช้หรอครับ?”  ที่เรื่องแบบนี้ทำใมถึงรู้ได้หล่ะ รู้ดีซะด้วย แต่ฉันอยากกลับแล้วอ่ะ!!!

พอพูดดีๆด้วยก็ไม่ยอมปล่อย งั้นคงต้องอาละวาดซะหน่อยแล้วหล่ะมั้ง (Ò 皿 Ó ╬)

“โอ้ย!!! คนอุตสาพูดดีๆด้วยแล้วนะ ทำใมถึงเอาแต่ใจแบบนี้เนี้ย!!! อยากจะฆ่านายจริงๆเลย ย๊ากกกกกกกก!!!”

ฉันร้องโวยวายเสียงดังลั่น พลานดิ้นพล่านอยู่บนตัวเขาไปมา ก่อนที่เขาจะจับฉันพลิกลงด้านล่างแล้วค่อมร่างฉันไว้ สองมือหนาของเขาตรึงแขนเรียวของฉันไว้เหนือศรีษะทั้งสองข้าง จนฉันไม่สามารถกระดุกกระดิกได้เลย

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~

หยุดซิ!!!  อย่านะ!!!  ห้ามเต้นนะ!!!  จะหวั่นไหวกับเขาคนนี้ไม่ได้นะ เขามันกระล่อน เจ้าเลห์ ไว้ใจไม่ได้ด้วย  ถ้าไม่อยากเจ็บอีก ก็ห้ามใจอ่อนกับเขาเด็ดขาด!!!

“เม่นน้อย ถ้าไม่หยุดพูด พี่จะหาอะไรมาปิดปากแล้วนะ อยากลองมั้ยครับ?”  ฉันถึงกับหยุดทุกอย่างลงในทันที พลานคิดถึงเรื่องวันนั้น

ปิดปากหรอ? อย่าบอกนะว่านายจะจูบฉันอีกอ่ะ งื่อ!! ไม่เอานะ!!!  

(⋟﹏⋞)   ถ้านายมาบังคับฉันอย่างนี้ แล้วฉันจะทำอะไรได้หล่ะ คนบ้า!!!


หลังจากที่เขาเห็นฉันเงียบและไม่ขัดขืนเขาแล้ว เขาก็จับฉันให้นอนหันหน้าชิดติดกับโซฟาด้านใน ก่อนที่จะกอดฉันไว้จากทางด้านหลัง

 “(⋟﹏⋞)  อื้อ!!! นะ....นายเอาจมูกไปไว้ตรงอื่นได้มั้ย มันจั๊กจี้อ่ะ”  ขนฉันลุกซู่เมื่อคนหน้ามึนใช้จมูกซุกไซร้อยู่แถวซอกคอฉัน ลมหายใจของเขาที่เป่าลดผิวเนื้ออ่อนของฉันมันทำให้ฉันสยิว

“ก็อย่าดิ้นสิครับ เดี๋ยวถ้าพี่อดใจไว้ไม่ไหวแล้วจะยุ่งเอาน้า~” 

 (ಥ﹏ಥ) ฉันยังไม่ได้ดิ้นซะหน่อย นี้ก็นอนแข็งทื่อจนจะเป็นหินอยู่แล้วเนี้ย ชอบมาโทษเค้า คนบ้า!!!

‘แล้วเมื่อไหร่จะเอาจมูกออกไปซะทีเนี้ย มันจั๊กเดียมน้า~  ยึยขนลุก~’

+++++++++++++++++++++

ไรท์:  ทำใมรู้สึกว่าเฮียเซ็นเตอร์น่ารักอ่ะ  =///=  ไรท์นี้อยากจะเข้าไปสิงมินิแทนเลยหล่ะ 

(1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น