facebook-icon

เมื่อรุ่นพี่ตัวป่วน 'ยูซอนโฮ' แอบชอบรุ่นน้อง 'ลีโดยอง' แต่หารู้ไม่... ว่าจริงๆ แล้วรุ่นน้องโดยองน่ะ ไม่ได้เนิร์ดๆ อย่างที่คิด!

​ตอนที่ 4-1 วันที่คิดถึงแม่ขึ้นมา

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 4-1 วันที่คิดถึงแม่ขึ้นมา

คำค้น : แกล้งกวนป่วนใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 23:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 4-1 วันที่คิดถึงแม่ขึ้นมา
แบบอักษร

4. วันที่คิดถึงแม่ขึ้นมา


ซอนอูหลับลึกก่อนจะลืมตาตื่นในห้องที่คุ้นเคย ที่นี่ที่ไหนและฉันเป็นใครกัน เพราะฤทธิ์ของเหล้าที่ยังคงเหลืออยู่ในร่างกาย ทำให้การคิดวิเคราะห์ยังทำงานได้ไม่เต็มที่ หลังจากตื่นมาประมาณสิบนาทีเขาก็ยังไม่สามารถใช้ชีวิตประจำวันได้ตามปกติ ซอนอูขยับร่างกายช้าๆ พลางหันมองดูรอบข้าง ก็ต้องตกใจเมื่อพบกับหุ่นที่ไม่มีคอกับแขนขาจึงรู้ว่าตัวเองอยู่ในห้องพักของจีซู แน่นอนว่าซอนอูครอบครองเตียงอยู่ ส่วนเจ้าของบ้านอย่างจีซูก็นอนบนพื้นแบบห่อตัวคุดคู้ สภาพน่าเกลียดเสียจริง ซอนอูนึกไปถึงวันที่ตัวเองไปค้างที่ห้องของโดยองเมื่อไม่กี่วันก่อน โดยองเป็นเหมือนแมลงปีกแข็งรูปร่างงดงาม และนั่นทำให้เขายิ้มออกมา โดยองผู้เป็นรักข้างเดียวของเขามีท่าทางที่สง่างามอย่างมากแตกต่างกับจีซูจริงๆ เพราะไม่ว่ายังไงนั่นก็เป็นภาพลวงตาที่สวยงามของความรัก

ทว่ามันมีอะไรแปลกๆ ซอนอูจำได้ลางๆ ว่าเมื่อคืนตอนที่เที่ยวเล่นอยู่ในคลับเหมือนจะเห็นลีโดยอง นั่นล่ะคือต้นเหตุของความแปลก รักข้างเดียวในฤดูใบไม้ผลิที่นิสัยดีและใสซื่อของยูซอนอูไม่มีทางที่จะไปคลับแบบนั้นหรอก... ก็อยากจะคิดแบบนี้เหมือนกันนะ แต่ก็เห็นอย่างชัดเจนแล้วนี่ ยูซอนอูติดตั้งเรดาร์เกี่ยวกับลีโดยองไว้ ถ้าเขาจำลีโดยองไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องพลิกโลกกลับด้านแล้วล่ะ แต่ก็น่าเสียดาย ถึงจะรู้สึกเหมือนเห็นโดยองแต่ดื่มเหล้ามากไปหน่อยจนไม่แน่ใจความทรงจำของตัวเอง

อ่า เหมือนจะเห็นนะ เหมือนจะเห็นจริงๆ


เพราะการพูดคนเดียวแบบโง่ๆ ส่งผลให้จีซูที่นอนอยู่บนพื้นตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

“ทำอะไรแปลกๆ อีกล่ะ...”

“อือ จีซู เมื่อวานฉันเห็นโดยองที่คลับอะ แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ลีโดยองนะ”

“...ถ้าจะพูดเพ้อเจ้อแต่เช้าก็ออกไปซื้อซุปแก้เมาค้างมาซะ”

“โดยองงี่ของฉันยังต้มซุปให้เลย ทำไมนายทำไม่ได้อะ”

“ฉันยืนยันได้เลยว่าสักวันนายจะโดนเด็กนั่นต่อยเอา”

ซอนอูเกิดมาเป็นลูกคนเล็กอย่างแท้จริงจากครอบครัวที่มีบุตรชายหนึ่งคน บุตรสาวสองคน เขาไม่จำเป็นต้องกระดิกมือกระดิกเท้าใ้ชีสิตอย่างสบายเพราะพ่อแม่กับพี่สาวทำให้แล้ว ดังนั้นจึงมองว่าการสั่งให้คนอื่นทำนู่นทำนี่ให้เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ว่าจะมองยังไงก็เป็นคนที่ขาดความสามารถในการอยู่ด้วยลำแข้งของตัวเอง หลังจากส่งฮันจีซูที่เป็นเจ้าของบ้านไปร้านสะดวกและซื้อของตามคำสั่ง ซอนอูก็นอนแผ่อยู่บนเตียงพร้อมกับนึกถึงเรื่องเมื่อคืนดูอีกครั้ง

เหมือนจะได้รู้ความจริงอะไรที่สำคัญบางอย่าง ทว่าก็คิดมันไม่ออกเลยเนี่ยสิ


ซอนอูดึงผ้าห่มเข้ามากอดแล้วเกลือกกลิ้งไปมาก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ใบหน้าของโดยองที่หล่อเหลาก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า ผมหน้าม้าปรกลงมาเหมือนปกติและใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนกับลูกสุนัข... ไม่สิ มันไม่ใช่แบบนั้น แต่เป็นภาพลักษณ์อื่นที่แปลกตานิดหน่อย ผมดำสนิทปาดเจล บวกกับคาริสม่าและหน้าตาที่ครบเครื่อง รวมไปถึงความรุนแรงเทียบกับตอนที่ปรากฏตัวตรงหน้า... แล้วซอนอูก็เด้งตัวขึ้นมา นี่มันเป็นความทรงจำอะไรกันเนี่ย ถึงภาพลักษณ์แบบนั้นมันจะเซ็กซี่แล้วก็เท่จริงๆ แต่เรื่องสำคัญไม่ใช่แค่เรื่องภาพลักษณ์ มันมีอะไรอย่างอื่นอีก เพราะอาการเมาค้างเลยพยายามจับหัวที่เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาทำเพื่อนึกสิ่งสำคัญให้ออก

ระหว่างที่ร้องโอดครวญเหมือนหมาปวดอึ จีซูที่ออกไปข้างนอกก็กลับมาก่อนจะเปิดประตูออกแล้วก็ปิดลงดังปัง ภายในหัวของซอนอูที่แยกส่วนยิบย่อยต่างๆ ก็ลอยกลับเข้ามา ปังๆๆ เหมือนกับกระสุน

‘ได้ยินเต็มสองรูหูแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ปล่อย ยังไม่ไสหัวไปอีก’

‘พวกนายก็อยากถูกระเบิดปากกันรึไง ถึงสอดตัวเข้ามายุ่งน่ะ’

‘เมื่อกี้คุณลูกค้าเพิ่งจะตบผมไป ถ้างั้นนี่คือการป้องกันตัวนะครับ’

‘พาผู้ชายคนนั้นไปส่งโรงพยาบาลดีๆ นะ ปิดปากเขาให้ดีด้วย’


ท่ามกลางคำพูดมากมาย ฉากที่ลีโดยองหันไปหาใครสักคนแล้วปล่อยหมัดออกไปอย่างฉับไวลอยพรวดขึ้นมา ใบหน้าซีดเผือดของซอนอูเปลี่ยนไปเป็นสีขาวซีด เมื่อจีซูนำซุปปลาแห้งสำเร็จรูปเข้าไมโครเวฟเตรียมมื้อสายเรียบร้อยแล้วจึงโผล่ศีรษะออกมาทางหน้าต่างที่เปิดไว้ แต่พอเห็นสภาพของซอนอูที่ตัวสั่นใช้ผ้าห่มคลุมโปงอยู่ก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา

“เฮ้ย กินข้าว นี่! เฮ้ย! ทำไมสีหน้าเป็นงั้น... อ๊ากก ถ้าจะอ้วกก็ออกมา ไอ้เวร!”

เพราะความทรงจำเมื่อคืนวานมันชัดเจนมากๆ ของที่กินเยอะเกินไปจึงตีขึ้นมาตอนนี้


ไม่สิ ไม่หรอก ช่วงนี้ฉันคงดูหนังสมัยก่อนเยอะเกินไปหน่อย โดยองงี่คนเท่ไม่มีทางเป็นโดยองงี่คนน่ากลัวแบบนั้นได้หรอก อืมใช่ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก

ซอนอูกินซุปปลาแห้งที่จีซูซื้อมาพร้อมกับสะกดจิตเพื่อเกลี้ยกล่อมตัวเอง ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม ‘โดยองของเราไม่มีทางเป็นแบบนั้น ที่รักของฉันไม่มีทางเป็นแบบนั้น’ ทุกๆ ครั้งที่ปากพ่นคำพูดเหล่านั้นออกมา จีซูที่เดินข้างๆ ก็ด้แต่ส่ายหน้าแล้วเตะก้นซอนอูไปหลายครั้ง ‘ขอร้องเหอะ อย่าลืมว่าตอนนี้พวกเรากำลังเดินไปมหาลัยนะ อยากมีข่าวลือไปทั่วมหาลัยเหรอว่าเป็นเกย์’ หลังจากจีซูเตือนว่าเดี๋ยวใครๆ จะได้ยินคำพูดของเขา ซอนอูที่โดนแกล้งเตะก้นจึงฮึบกัดปากตัวเองเอาไว้แล้วพยักหน้าพึมพำความหวังของตัวเองอีกครั้ง

โดยองงี่ของพวกเราไม่ใช่โดยองงี่คนน่ากลัวแบบนั้น เขาเป็นโดยองที่เหมือนลูกหมา บลาๆๆ


แล้วซอนอูก็พบกับท้ายทอยสะอาดสะอ้านคุ้นตาตรงทางเดินที่จะไปเข้าฟังบรรยายวิชาพื้นฐาน อาจจะเป็นผลมาจากการสะกดจิตตัวเองหรือเป็นเพราะปฏิกิริยาเวลาเจอโดยอง ซอนอูจึงพุ่งตรงไปทางด้านหลังอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จีซูที่เฝ้ามองภาพจากข้างๆ ก็ได้แต่พูดว่า เป็นอย่างนี้อีกแล้ว... พร้อมกับจ้องมองโดยองด้วยสายตาเวทนา

“ลีโดยองง เจ้าหนู!”

“อั่กก!”

“กู้ดมอร์นิ่ง หื้ม ตอนนี้รุ่นพี่เมาค้างจะตายแล้ว นายกินข้าวเช้ายัง เราโดดเรียนไปกินข้าวด้วยกันไหม”

ซอนอูมาถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพอย่างรวดเร็วและแข็งแรง เขาหัวเราะอย่างสดใสก่อนจะทักทายกู้ดมอร์นิ่งใส่โดยอง แน่นอนว่าในสภาพที่กำลังรัดคอโดยองอยู่ โดยองถูกทำให้หายใจไม่ออกจากการแอทแทคกะทันหันจึงดิ้นไปมา ก่อนจะตีต้นแขนของซอนอูอย่างแรง ‘ถ้านายไม่ปล่อยแขนออกล่ะก็ ข้อต่อไหล่กับข้อต่อแขนของนายอาจจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนได้นะ’ และเหมือนซอนอูจะรับรู้ถึงการเตือนโดยสัญชาตญาณจึงปล่อยแขนออก โดยองสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วก้าวห่างออกมาสองสามก้าวก่อนจะยืดเอวขึ้น อาการเมาค้างนี่มันบัดซบจริงๆ ใบหน้าที่ดูดีของอีกคนอยู่ตรงหน้ายูซอนอูแล้ว เอเนอร์จีสดชื่นตั้งแต่เช้าก็พุ่งจู่โจมรอบๆ ตัวรุ่นพี่ที่ชักชวนให้ตัวเองโดดเรียนเพื่อไปกินข้าวเช้า

“ขอโทษนะครับรุ่นพี่เหมือนจะไม่ได้ครับ ถ้าผมไม่เข้าเรียนครั้งนี้น่าจะโดนเช็กขาดเกิดกำหนดแล้ว”

มันเป็นอย่างงั้นจริงๆ ถึงจะยังไม่แน่ใจ แต่จำนวนครั้งในเข้าเรียนเขาไม่พอและเหตุผลก็เพราะซอนอูนั่นแหละ

ซอนอูทำสีหน้าให้ดูน่าสงสารให้มากที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ก่อนจะหันไปยังโดยองแล้วขอร้อง ถ้าคนเราจะมีความเมตตากรุณาและความคิดแล้วล่ะก็ ถึงจะเกิดความเสียหายมากแค่ไหนก็น่าจะคิดได้ว่าไม่ควรทำให้ส่งผลเสียไปถึงเกรดของรุ่นน้องหรอก แน่นอนว่านั่นก็เป็นแค่สิ่งที่ลีโดยองคิดเท่านั้น

“น่าจะเหรอ”

“ครับ”

“งั้นก็ยังไม่ติด F น่ะสิ!”


อ่า... เมื่อกี้พูดอะไรออกมานะ ความโกรธจนอยากจะเตะยูซอนอูปะทุออกมาจากในใจของโดยองก่อนจะสลายไป เพราะโชคดีที่ในชั่วขณะมือที่เขาแทบจะลอยไปกลับมีจีซูโผล่ออกมาเขกหัวของซอนอูไปหนึ่งทีแล้วตำหนิ ‘อย่าไปขวางอนาคตรุ่นน้อง ถ้าอยากจะพังก็พังไปคนเดียวสิ’ ลมหายใจติดๆ ขัดๆ ของโดยองถูกสะกัดไว้กับคำๆ เดียวที่น่าซึ้งใจจากจีซูผู้มีสามัญสำนึก เขาจึงปล่อยความแค้นเคืองที่ตีขึ้นมาให้จมดิ่งลงไป โชคดีที่ยังมีคนมีสติอยู่รอบๆ ตัว

“แต่ว่านะซอนอู คลาสนี้ของนายไม่ใช่วิชาพื้นฐานเหรอ นายก็ต้องทำเกรดพื้นฐานให้เต็มสิ”

“อื้อ ใช่สิ อ่า... ดูๆ แล้วคลาสนี้...”

“อ่า...”

“ก็เป็นวิชาที่ต้องเข้าเรียนกับโดยองของเรานี่นาาา”

ไอ้... คำหยาบคายที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ก็ลอยออกมากลางอากาศอย่างไร้เสียงจากปากโดยอง จะบอกว่าดีหรือไม่ดีก็ช่างคลุมเครือ แค่เขาไม่ขาดเรียนก็อยากจะกุมมือขอบคุณฟ้าจริงๆ แต่ทำไมถึงต้องเป็นคลาสที่เรียนพร้อมกับยูซอนอูด้วย ไม่ว่าจะดูยังไงก็เป็นการพบเจอที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้จริงๆ

นั่นแหละ มากกว่าการโดนเช็กขาด แบบนี้อาจจะดีกว่าก็ได้นะ โดยองอา

เขาถอนหายใจก่อนจะลูบหน้าอกพลางสูดหายใจเข้าลึกๆ

“โอ๊ะ! ทำไมรุ่นน้องเราเป็นแบบนั้นล่ะ รู้สึกไม่ดีเหรอ งั้นก็เข้าฟังบรรยายไม่ได้ใช่ป่ะ เราโดดเรียนกันไหม?!”

ความคิดเห็น