NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 07 เม่นน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2562 16:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
07 เม่นน้อย
แบบอักษร

Casnova ปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 07 เม่นน้อย

CENTER TALK

@MINI  COFFEE& RESTAURANT

“แฟน?” หมอนั่นชี้นิ้วมาที่ผมกับยัยเม่นแคระไปมา ก่อนที่จะหันไปถามยันเม่นแคระต่อ

“มินินี้เธอกับมัน เป็นแฟนกันจริงๆหรอ?”หึ!!! มึงกล้าเรียกกูว่ามันเลยหรอวะ?เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวเจอมือกูลั่น!!!

ยัยเม่นแคระไม่ตอบ แต่เธอเหล่ตามาขอความช่วยเหลือจากผม ‘ได้เลยที่รัก!!! เดี๋ยวพี่คนนี้จัดให้

ผมกระชับอ้อมแขนที่กอดเอวคอดให้แน่นขึ้นกว่าเก่า ก่อนจะเอ่ยตอบไอหมอนั่นไป....

“ดูคุณก็พอมีการศึกษานิ   ดูไม่ออกหรือไงแนบชิดกันซะขนาดนี้ถ้าไม่เรียกว่าแฟน...คงต้องเรียกว่าผัวแทนแล้วล่ะครับ

หลังจากที่ผมตอบไอหมอนั่นเสร็จ ทั้งสองคนก็หันหน้ามามองผมโดยที่ไม่ได้นัดหมาย แถมหน้ายัยเม่นแคระ แม่ง!!! โคตรตลกอ่ะ(ᗒᗨᗕ) อ้าปากหวออึ้งสนิทเลยแฮะฮ่าๆๆๆ

“หึ!!!ทีกับฉันทำมาเป็นหวงเนื้อหวงตัว นี้ก็คงจะเน่าแฟะไปทั้งตัวแล้วล่ะซิ” ไอเชี้ยเอ้ย!!! นี้มึงกล้าว่าผู้หญิงขนาดนี้เลยหรอว่ะ?

ผมปล่อยมือจากร่างบางก่อนที่จะกำมือแน่น แล้วเตรียมง้างหมัดเพื่อที่จะซัดเข้าไปที่หน้าของไอหมอนั่น แต่ก็กลับไม่ทันร่างบางที่ตอนนี้เธอตบลงไปที่ใบหน้าของไอหมอนั่นอย่างเต็มแรงจนเกิดเสียงดัง....


เพี๊ยะ!!!

“อย่าคิดว่าฉันจะทำตัวต่ำๆ เหมือนนาย” เธอกัดฟันพูดด้วยความโกรธ ก่อนที่ไอหมอนั่นจะยกมือขึ้นไปจับที่ใบหน้าของตัวเองแล้วตอบกลับร่างบางด้วยอารมณ์คุกรุ่นไม่ต่างกัน...

“นี้เธอกล้าตบฉันหรอ?”

“ทำใม?ให้ทำมากกว่านี้ฉันก็กล้า จะลองมั้ยหล่ะ!!!”ยัยเม่นแคระไม่มีทีท่าที่จะเกรงกลัวหมอนั่นเลยแม้แต่น้อย เธอยืนเท้าสะเอวแล้วจ้องมองหมอนั่นไม่วางตา ก่อนที่จะตะคอกหมอนั้นกลับเสียงดัง...

“หึ!!!ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ” หมอนั้นชี้มาที่หน้าของผมและเธอไปมา ก่อนที่จะกัดฟันพูดแล้วเดินออกไป

“แล้วอย่าลืมมาเอาคืนหล่ะ หึ!!!” ผมเหยียดยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะตะโกนไล่หลังมันไป

กรุ๊ง กริ๊ง~

MINI TALK

“เฮ้อ!!!ไปได้ซะที” ฉันถึงกับถอนหายใจออกมาซะเฮือกใหญ่ ที่หมอทีไปจากร้านของฉันได้ซะที

“ถึงกับถอนหายใจเลยหรอ? เม่นแคระ”  เรียกฉันว่าเม่นแคระอีกแล้วนะ อีตาบ้า!!!

 “เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันว่าเม่นแคระสักทีหะ!!!นายบ้ากาม!!!”  ฉันหันไปต่อว่าเขา ‘คนยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่’

 “แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรหล่ะ ทีคุณยังเรียกผมว่านายบ้ากามเลย” ก็นายนั้นแระชอบมากวนประสาทฉันก่อน

“ก็เรียกชื่อฉันซิถ้านายเรียกชื่อฉันดีๆ ฉันก็จะเรียกชื่อนายดีๆเหมือนกัน” ฉันบอกหมอนั่นไป  ‘ถ้านายพูดดีมา ฉันก็จะพูดดีกลับเท่านั้นเอง’

“ก็ผมไม่อยากเรียกเหมือนคนอื่นนิ”   อืม!!! เอาที่คุณสบายใจแล้วกัน จะเรียกอะไรก็เชิญเลยจร้า..

“( ̄_ ̄|||) งั้นจะเรียกอะไร ก็แล้วแต่นายเลยเถอะ” ฉันบอกเขาอย่างปลงๆ ก่อนจะหันไปสนใจกับเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้น


กรุ๊ง กริ๊ง~

กระดิ่งที่ร้านดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง พร้อมน้องเต้ที่เดินเปิดประตูเข้ามา

“พี่มินิครับ ผมเก็บร้านเสร็จแล้ว มีอะไรให้ผมช่วยทำอีกมั้ยครับ”

น้องเต้เอ่ยถาม ก่อนที่ฉันจะแหงนหน้ามองนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนังของร้าน ซึ่งตอนนี้บ่งบอกเวลา 20.35 น. แล้ว

“ไม่มีแล้วหล่ะจร้า กลับกันไปได้เลยนะ เดี๋ยวพี่ปิดร้านเอง” ฉันบอกเต้ไปก่อนที่เต้จะลาฉันแล้วขอตัวกลับ

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”

หลังจากที่เต้กลับไปแล้ว ฉันก็หันหน้าไปมองคนอีกคนที่ยังอยู่ที่เดิม ไม่ยอมไปไหน

“แล้วนี้นายยังไม่กลับอีกหรอ?” ฉันหันหน้าไปถามหมอนั่น ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำตัดพ้อออกมา

“ใช่สิ!!! พอผมหมดประโยชน์ ก็ไล่ผมเลยนะครับ” นายนั้นพูดออกมาพร้อมทำหน้าเศร้านิดหน่อย ‘แหม่ๆ ตัวก็ออกจะใหญ่โต แต่ทำใมใจน้อยจังเลยแฮะ’

“ไม่ได้ไล่ซะหน่อย แต่ฉันจะกลับแล้ว นายจะไม่กลับหรอ?” ฉันบอกเขาไปเพราะตอนนี้มันถึงเวลาร้านปิดแล้วนะซิ ฉันก็อยากจะกลับไปพักผ่อนที่คอนโดแล้วนะ

“ก็รอคุณอยู่”

O_o? ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเพื่อยืนยันถามเขาให้แน่ใจในสิ่งที่เขานั้นพูดออกมา ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับ ‘แล้วเขาจะมารอฉันทำใมอ่ะ'

“แล้วนายจะรอฉันทำใมอ่ะ” ฉันถามเขาในสิ่งที่ค้างคาใจ ก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบ..

“ไปส่งผมหน่อยซิ พอดีผมไม่ได้เอารถมานะ”  แบบนี้ก็ได้หรอ?

“แล้วทำใมฉันต้องไปส่งนายด้วยหล่ะ”  

“ถือซะว่าตอบแทนที่ผมช่วยคุณไว้ไง แต่หากว่าคุณไม่ว่าง ผมนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้นะ”  พูดแบบนี้เหมือนฉันแล้งน้ำใจเลยแฮะ เขาอุตสาช่วยฉันจริงๆนั้นแระ ฉันก็ยังไม่ได้ตอบแทนอะไรเขาเลย ไปส่งแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

“อ่ะๆ เดี๋ยวฉันไปส่งก็ได้ รอฉันแป๊บนึงแล้วกันนะ” ฉันบอกนายนั่นก่อนจะเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ เพื่อจะไปหยิบสัมภาระของฉันออกมา


CENTER TALK

“อ่ะๆ เดี๋ยวฉันไปส่งก็ได้ รอฉันแป๊บนึงแล้วกันนะ”  YES!!! ผมถึงกับแอบยิ้มมุมปากออกมา ในคำตอบของเธอ

อันที่จริงรถของผมก็จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านนี้แระครับ ที่ผมโกหกเธอไป ผมก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีหรอกนะครับ แค่เพียงอยากอยู่กับเธอให้นานขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย แต่ก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรเลยต้องใช้วิธีแบบนี้ 

“เอากุญแจมาซิครับ เดี๋ยวผมขับให้เอง”

ผมเอ่ยขอกุญแจจากเธอ หลังจากที่เราเดินมาถึงรถของเธอ ที่จอดอยู่ข้างร้าน

“นายจะไม่พาฉันไปทำมิดีมิร้ายแน่นะ”  ยัยบ้าเอ่ย!!!  เห็นฉันหื่นขนาดนั้นเลยหรือไง

“จะบ้าหรอ เห็นผมเป็นคนแบบนั้นหรือไงกัน” ผมบอกเธอไป ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบผมกลับ ซะหน้าหงาย...

“หึ!!! ฉันเคยเห็นนายทำยิ่งกว่านั้นอีก   นายบ้ากาม!!!  ผมถึงกับเถียงไม่ออกกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้

เพราะตอนที่เธอเจอผมแต่ละที ก็ตอนที่ผมคลุกคลีอยู่กับผู้หญิงพวกนั้นจริงๆ แต่นั้นมันก็แค่อดีตนะครับเพราะหลังจากที่ผมได้จูบเธอวันนั้น ผมก็ไม่ได้ไปมั่วกับผู้หญิงที่ไหนอีกเลย

 “ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า คุณไม่ใช่สเปคผมซะหน่อย”  ผมตอบเธอไปแบบนั้น หวังให้เธอไว้ใจในตัวผมและกล้าอยู่กับผมเพียงลำพัง


MINI TALK

“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า คุณไม่ใช่สเปคผมซะหน่อย”  หึ!!! ก็แน่อยู่แล้วหล่ะ ฉันเห็นคนที่นายควงแต่ละคน ความสูงอย่างกับเสาไฟฟ้า  นมนี่ก็ต้องเท่ากับหัวเด็ก ความขาวนี่ก็ต้องสูสีกับไฟนีออนทั้งนั้น

“งั้นก็ดี ฉันค่อยสบายใจหน่อย” ฉันบอกนายนั่น ก่อนจะยื่นกุญแจรถไปให้เขา...        

หลังจากที่ฉันขึ้นรถไปได้สักพักก็ไม่รู้ว่าตัวเองผล็อยหลับไปตอนไหน พอมารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนได้ยินเสียงดัง

เปรี้ยงงงง~

“กรี๊ดดดด”  ฉันสะดุ้งตื่นพร้อมส่งเสียงร้องกรี๊ดดังลั่นรถ แล้วยกมือปิดที่หูของตัวเองทั้งสองข้าง เพราะตกใจกลัวกับเสียงฟ้าผ่า


เอี๊ยดดด~

“ยัยเม่นแคระเป็นอะไร” เขาเลี้ยวรถจอดข้างทาง ก่อนจะจับที่หัวไหล่ฉันเบาๆแล้วเอ่ยถามฉันด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไม่ชอบเสียงฟ้าผ่าอะ” ฉันหรี่ตามองออกไปนอกกระจกรถก่อนจะเอ่ยตอบเขาไป

ตอนนี้ฝนกำลังตกหนักเลยหล่ะ ฝนตกอย่างเดียวฉันไม่กลัวหรอกนะคะ แต่ที่ฉันกลัวคือเสียงและแสงของมัน ถ้าฉันรู้มาก่อนว่าฝนจะตกฉันคงไม่ออกมาแบบนี้หรอก เรื่องนี้เพื่อนๆฉันรู้ดีเลยเชียวหล่ะ เพราะเมื่อก่อนยัยซี กับยัยนิกกี้จะต้องคอยสลับไปรับฉันบ่อยๆ ในช่วงหน้าฝนนะซิคะ

 “ทนอีกแป๊บนึงนะ ใกล้จะถึงแล้ว” เขายกมือขึ้นมาลูบหัวของฉันไปมา ก่อนจะเอ่ยปลอบฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มหน้าฟัง แล้วเขาก็รีบหันหน้าไปขับรถต่อ

น่าแปลก พอเขาทำแบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา  หัวใจฉันมันแอบหวั่นไหวไปชั่วขณะ แต่มันก็เกิดขึ้นเพียงแค่แว็บเดียวเท่านั้น  เพราะตอนนี้ฉันสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า....

 “Σ( ̄ロ ̄lll)  เฮ้ย!!!นี้นายพาฉันมาโรงแรมหรอ? ไอคนลามก ไอคนโรคจิต ไอผู้ชายบ้ากาม”  ฉันหันไปว่าเขาเสียงดังลั่นรถ เพราะอยู่ๆ เขาก็เลี้ยวเข้ามาในโรงแรมซะดื้อๆ

“จะบ้าหรอครับ ผมเป็นเจ้าของที่นี้ แล้วห้องผมก็อยู่ชั้นบนสุดนู้นนนน” ‘อะเด๊ะ!!! จริงดิ'

นายนั่นพูดพลางชี้มือขึ้นไปด้านบนของโรงแรมขนาดใหญ่ ใจกลางกรุง

“แน่นะ” ฉันถามเขาเพื่อความแน่ใจอีกครั้งหนึ่ง

“แน่ซิ เห็นผมไว้ใจไม่ได้ขนาดนั้นเลย?” เขาตอบฉันกลับ พร้อมจ้องหน้าฉันนิ่ง  ‘นี้นายโกรธฉันหรอ? ก็ใครจะไปรู้หล่ะ

“ก็นายชอบทำตัวไม่ค่อยน่าไว้วางใจอะ” ฉันก้มหน้าพรึมพำบอกเขาไป


เอี๊ยดดด~

“ลงมาก่อนซิ ฟ้าร้องแบบนี้คุณคงขับกลับไม่ได้หรอก” เขาจอดรถด้านในของโรงแรมก่อนจะหันมาบอกฉัน

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมันก็หาย ฉันร..........” 

ครืดดดดด~

เปรี้ยงงงง~

“กรี๊ดดดด”

ฉันพูดยังไม่ทันจบก็ต้องหยุดพูดกะทันหัน ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหู แล้วส่งเสียงร้องกรี๊ดออกมา

“เห็นมะ ดื้อไม่เข้าท่า” เขาพูดพลางยกมือขึ้นมาลูบที่ศรีษะของฉันไปมา

“ก็ได้ แต่นายห้ามทำอะไรฉันนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องยัยซีกับพี่ชาร์ตแน่” ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ จะให้ฉันขับกลับก็คงจะไม่ไหว ฝนยังตกไม่หยุดเลย คงต้องรออยู่นี้สักพักแล้วหล่ะ ยังไงเขาก็เป็นเพื่อนกับพี่ชาร์ต คงจะไว้ใจเขาได้ละมั้ง

“ไม่ทำหรอกน่า ผมบอกแล้วไงว่าอย่างคุณนะ ไม่ใช่สเปคของผมซะหน่อย~”  

ย้ำอยู่ได้!!! ‘ไม่ใช่สเปคของผมซะหน่อย’  หึ!!!! แล้วอย่ามาหลงชอบฉันก็แล้วกัน....ชิ

“งั้นก็พาไปดิ จะรอให้ฟ้ามันผ่าอีกรอบหรือไงกัน” ฉันหันไปบอกเขา ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วลงไปรอด้านข้างประตู

หลังจากนั้นเขาก็พาฉันไปขึ้นลิฟท์ แล้วเอาคีย์การ์ดแตะในลิฟท์ก่อนจะกดไปที่ชั้นบนสุดของโรงแรม

 “ทั้งชั้นนี้ของนายหมดเลยหรอ?”  ฉันถามเขาออกไป เพราะพอลิฟท์หยุด มันก็เจอกับประตูทางเข้าห้องเขาเลยนะซิ

“ครับ” เขาตอบฉัน ก่อนที่เขาจะแตะคีย์การ์ดแล้วใส่รหัสอีกทีหนึ่ง นี้เขาห่วงเรื่องความปลอดภัยมากเลยนะทั้งคีย์การ์ดแล้วยังต้องใส่รหัสอีก

“คุณจะอาบน้ำก่อนมั้ย กว่าฝนจะหายตก คงอีกนาน”  เขาถามฉันหลังจากที่พวกเราเข้ามาในห้องเป็นที่เรียบร้อย ห้องของเขาใหญ่มาเลยหล่ะค่ะ ตกแต่งเรียบๆ แต่โคตรหรูหรา

“ไม่ดีกว่า เดี๋ยวฉันไปนั่งรอตรงโซฟาแล้วกัน”  ฉันตอบเขา พลางหันหน้าพยักพเยิดไปทางโซฟา  

“งั้นตามสบายแล้วกันนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปอาบน้ำก่อน” เขาบอกฉัน ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่ง

หลังจากที่เขาเข้าห้องไปแล้ว ฉันก็เดินมานั่งรอบนโซฟาในห้องรับแขก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นรอฆ่าเวลาให้ฝนหยุดตก


CENTER TALK

“หลับไปซะแระ” หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จ ผมก็เดินออกมาเจอเธอหลับอยู่บนโซฟา ‘วันนี้เธอคงเหนื่อยมากเลยซินะ ตัวก็เล็กแค่นี้ ทำใมชอบทำอะไรเกินตัวจังเลย ยัยตัวเล็ก’

ผมเอนตัวลงนอนบนโซฟาข้างๆเธอ แล้วมองใบหน้าสวยของเธอใกล้ๆ เวลาเธอนอนก็น่ารักดีอยู่หรอก ดูไม่แสบเหมือนตอนตื่นเลยแฮะ แถมยังน่ารักมากด้วย >///<

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~

จุ๊บ~

เชี้ยเอ้ย!!! ผมทำอะไรลงไปเนี้ย!!!ทำใมผมถึงต้องแอบขโมยจูบเธอด้วยวะ

ผมรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอามือจับที่ริมฝีปากของตัวเองทันที ขืนให้ผมนอนนานกว่านี้มีหวังผมต้องทำมากกว่าจูบแน่ๆ เวลาอยู่ใกล้เธอทีไร ไม่รู้ทำใมผมถึงควบคุมตัวเองไม่ได้สักที แล้วไอหัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นไม่ยอมหยุดเลยด้วยซิ..เฮ้อ!!ทำยังไงดีวะเนี้ย

ฝนก็ไม่มีทีท่าที่จะหยุดตกสักนิดเลยด้วย ยังไงคืนนี้คงต้องให้เธอนอนที่นี้แระยัยเม่นน้อย

เธอบอกให้ผมเรียกเธอว่าอะไรก็ได้ใช่มั้ยครับ ต่อไปนี้เธอจะเป็นเม่นน้อยของผม ʕ→ᴥ←ʔ


หมับบบ~

ผมอุ้มเธอเดินไปยังห้องนอนก่อนจะวางเธอลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซต์ แล้วจัดแจงห่มผ้าห่มให้เธอเสร็จสรรพ  ก่อนจะเดินออกมานอนบนโซฟาแทนที่เธอ ขืนให้ผมนอนเตียงเดียวกันกับเธอ มีหวังผมคงอดใจไม่ไหวลักหลับเธอแน่ๆ

ปกติห้องของผม ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนย่างกรายเข้ามาเลยนะ มันถือว่าเป็นพื้นที่สวนตัวของผมที่ผมหวงแหนเป็นพิเศษ เธอถือว่าเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมทำแบบนี้ให้

ผมไม่เคยต้องหาข้ออ้าง หรือต้องใช่เลห์เหลี่ยมในการเข้าหาผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ เพราะปกติผู้หญิงพวกนั้นจะเป็นคนเสนอตัวเข้ามาหาผมแทบทั้งสิ้น

ซึ่งมันต่างกับเม่นน้อยของผม ที่เป็นผมเองนั้นแระ ที่คอยจะหาโอกาสเข้าใกล้เธอเสมอ พอยิ่งใกล้เธอหัวใจของผมมันก็ยิ่งสั่น อยากเห็นหน้า อยากสัมผัส อยากอยู่ใกล้ๆเธอ แบบนี้เขาเรียกว่ารักหรือเปล่าน้าาา?

​​+++++++++++++++++++++

ไรท์:  มีแอบขโมยจูบมินิอีกแล้วนะ พี่เซ็นเตอร์  อร๊ายยย  >///<

 (1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


ความคิดเห็น