True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : เรื่องสำคัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2562 10:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องสำคัญ
แบบอักษร

เช้าวันใหม่กับแสงแดดอ่อนๆยามเช้า เป็นเช้าที่ทุกคนไม่อยากให้มาถึงเพราะวันนี้เป็นวันที่ทุกคนต้องจากผืนน้ำทะเลสีฟ้าคราวกับวิวทิวทัศน์สวยงามบรรยากาศที่เงียบสงบสถานที่อันเป็นส่วนตัว

ต๊อบ : “เห้ออ ไม่อยากกลับเลยอ่ะกำลังสนุกเลย”

เนย : “นั่นสิพี่กำลังสนุกเลย น่าอยู่ต่ออีกสักสองสามวันจังเลย”

หลิน : “พ่อดีหม่าม๊าหลินหักคอหลินแน่ไม่ได้เข้าไปช่วยที่สาขามัวแต่เที่ยวเล่น”

ไตเติ้ล : “ไม่อยากให้กลับอะ กลับแล้วไม่ค่อยได้เจอกัน” เขาส่งสายตาอ้อนไปหาหลิน

อาท : “เอาเข้าไปไอพวกเชี่ยนี่เกรงใจกูบ้างเถอะ”

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังนั่งเก็บบรรยากาศวันสุดท้าย คิมและเบลล์ก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทางของพวกเขา

คิม : “พร้อมกันแล้วใช่ป่ะ รถตู้ที่จะมารับไปส่งสนามบินกำลังมา คงใกล้ถึงแล้วแหละ”

อาท : “เออพร้อมกันหมดแล้ว”

ติ้ง ติ้ง เสียงไลน์ของเบลล์ดังขึ้นเธอหยิบยกโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาอ่านดู

คิม : “ตัวเล็กมีอะไรรึเปล่าคะ?”

เบลล์ : “วันนี้พี่คิมไปส่งหนูที่บ้านนะคะ คุณพ่อคุณแม่กลับมาแล้ว ชวนพวกเราไปทานข้าวที่บ้านตอนเย็นพร้อมท่าน”

คิม : “อ้อได้คะ เราไปทานข้าวเย็นที่บ้านหนูก็ได้”

อาท : “อิจฉาเว้ย มีพ่อตาแม่ยายชวนกินข้าว”

ต๊อบ : “กูว่ามึงรีบหาแฟนเถอะจะได้เงียบปาก”

อาท : “ชอบเป็นโสดชีวิตอิสระสนุกจะตาย”

ไตเติ้ล : “หวงชีวิตโสด งั้นก็เลิกแขวะไอคิมกับพวกกูได้ล่ะมึงอ่ะ”

รถตู้ของบ้านน้าพัตเข้ามาจอดรับทุกคนเพื่อไปส่งยังสนามบินก็มาถึง

ในเวลาไม่นานทุกคนก็มาถึงจุดหมายปลายทางต่างแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อไปจัดการภาระหน้าที่ของแต่ละคนช่วงปิดเทอมที่เหลือ

คิมและเบลล์เดินมาที่รถซึ่งจอดอยู่ที่จอดรถของสนามบิน ทั้งสองคนขึ้นไปนั่งบนรถและเคลื่อนตัวออกเดินทางมุ่งตรงไปยังบ้านของเบลล์

“เห้อออ” ชายหนุ่มถอนหายใจยาว

“พี่คิมเป็นอะไรคะ ถอนหายใจทำไม” เธอหันไปมองหน้าเขาอย่างสงสัย

“ก็หนูต้องกลับไปอยู่บ้านแล้วนี่คะ พี่ก็เหงาแย่เลย ใครจะทำกับข้าวให้กินตอนเช้า ใครจะดูหนังเป็นเพื่อน ที่สำคัญพี่จะนอนกอดใครละคะ” เขาทำหน้าเศร้าลง

“ถ้ากลัวเหงา วันไหนพี่ว่างพี่ก็ไปหาหนูที่บ้านสิคะ หนูจะทำของโปรดพี่ไว้รอ” เธอยิ้มให้เขา

“ไปหาทุกวันเลยได้มั้ยคะ กลัวทนคิดถึงไม่ไหว”

“แล้วแต่พี่สิคะ” เธอรู้สึกดีใจกับสิ่งที่เขาพูด

รถสปอร์ทคันหรูของคิมขับมาถึงบ้านของแฟนสาว เขาเข้าไปจอดในพื้นที่สำหรับจอดรถในตัวบ้าน

“คุณหนู คิดถึงจังเลยคุณหนูของป้า” ป้าใจแม่บ้านอาวุโสเดินออกมารับ

“สวัสดีคะป้าใจ หนูก็คิดถึงป้าเหมือนกันคะ” เธอเดินเข้าไปสวมกอดป้าใจ

ชายหนุ่มยืนมองดูการกระทำของเธอ เขาคิดว่ามันเป็นภาพที่น่ารักมากเพราะเธอไม่เคยถือตัวกับสาวใช้คนไหนเลย แถมให้ความสนิทรักใคร่เป็นกันเองอยู่เสมอ

“ไงคะลูกสาว คิดถึงแต่ป้าใจไม่คิดถึงแม่บ้างหรอ”เบญญาคุณแม่ของเธอเดินมาหยุดตรงประตูบ้านบานใหญ่

เบลล์ผละร่างบางจากป้าใจช้าๆรีบวิ่งไปหาและสวมกอดแม่ของเธอ

“สวัสดีคะคุณแม่คิดถึงสิคะ คิดถึงมากเลยคะ”

เบญญาหอมลูกสาวซ้ายขวา จับเธอหันไปมา

“ลูกสาวแม่มีความรักหน้าตาดูสดใสขึ้นเป็นกองเลยนะเนี่ยะ” เธอแกล้งหยอกลูกสาว

“คุณแม่อ่า หนูก็คือหนูปกตินี่แหละคะ” เธอส่งยิ้ม

“สวัสดีครับคุณน้า เอ่อ..คุณแม่”คิมเอ่ยทักพร้อมยกมือขึ้นไหว้แม่ของเธอ

“สวัสดีจ้ะตาคิมน้องดื้อกับเรารึเปล่า”เธอยิ้มถาม

เขามองหน้าแฟนสาวอมยิ้ม “ก็มีบ้างครับ”

“พี่คิมอ่า หนูไม่ดื้อสักหน่อยนะคะ” เธอบุ้ยปากใส่เขา หน้างอค้อนเล็กน้อย

“นี่ไงคะที่หนูทำอยู่นี่แหละที่เรียกว่าดื้อใส่พี่เค้า ป่ะลูกเข้าบ้านกันเถอะ ป่ะตาคิมเข้าบ้านเถอะ”

ทั้งสามเดินเข้ามาที่ห้องรับแขกใหญ่กลางบ้านพบว่าคุณหมอบดินทร์ได้นั่งดูทีวีอยู่ สาวน้อยรีบวิ่งไปนั่งลงข้างๆพ่อของเธอและสวมกอด

“คิดถึงคุณพ่อจังเลยคะ” หน้าเธอแสดงความดีใจจนเห็นได้ชัด

หมอบดินทร์หันกลับมาสวมกอดเธอตอบ

“พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน แต่คงไม่เท่าคุณแม่นะที่ซื้อของฝากมาให้หนูเพียบเลย”

คิม : “สวัสดีครับคุณหมอ” เขายกมือขึ้นไหว้

บดินทร์ : “หึ เรียกเบญว่าแม่แต่เรียกผมคุณหมอ มันดูแปลกๆนะคุณคิม ดนัย” เขายกยิ้มให้คิม

คิม : “เอ่อ..ขอโทษครับคุณพ่อพอดีมันติดปาก”

เบญ : “วันนี้อยู่ทานข้าวเย็นที่บ้านนี้นะตาคิม ไม่มีธุระอะไรใช่มั้ยลูก”

คิม : “ไม่มีครับ ผมตั้งใจมาฝากท้องด้วยสักมื้อ”

เบลล์ : “คุณพ่อคุณแม่คะ หนูขอขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ พี่คิมเดี๋ยวหนูมานะคะ”

สาวน้อยของทุกคนผละจากอ้อมกอดพ่อเธอช้าๆแล้วเดินขึ้นไปยังห้องของเธอ ด้วยหน้าตายิ้มแย้มสดใส ส่วนนายหญิงของบ้านก็ขอตัวเดินเข้าไปดูความเรียบร้อยในครัว

บดินทร์ : “นั่งก่อนสิตาคิม พอดีเลยพ่อมีเรื่องจะคุยด้วยสักหน่อย”

ชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งลงตรงโซฟาด้านข้าง

คิม : “ครับ คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับผมหรอครับ”

บดินทร์ : “เรื่องแรกคงไม่พ้นเรื่องสำคัญ ตาคิมช่วยเล่าเหตุการณ์อย่างละเอียดให้พ่อฟังเกี่ยวกับวันเกิดเหตุ เพราะพ่อจะต้องฟ้องไอกรเพิ่มเรื่องรอบจ้างคนวางเพลิงโรงพยาบาลเยอรมัน ทางนู้นก็จับตัวคนร้ายที่ให้ความร่วมมือกับมันได้แล้วเหมือนกัน”

คิม : “ครับ” คิมเล่ารายละเอียดทุกช่วงเวลาให้คุณหมอบดินทร์ฟังตั้งแต่ต้นจนถึงพาเบลล์ออกมาอย่างปลอดภัย

ในขณะที่หมอบดินทร์นั่งฟังคิมเล่าเขาก็แอบคิดวิธีแกล้งว่าที่ลูกเขยของเขา แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่เขาคิดเพราะคิมค่อนข้างจะฉลาดและอารมณ์รุนแรง

(ไอเจ้าว่าที่ลูกเขยคนนี้มันไม่ธรรมดาเหมือนกัน ฟังจากเหตุการณ์แล้วรู้จักสืบค้น รู้จักลำดับเหตุการณ์ แถมแก้ไขสถานการณ์ได้เร็วอีกด้วย ถ้าจะให้มีคนเข้ามาเกี่ยวด้วยในเกมส์นี้อาจจะเจ็บตัวหรือถึงกับเจ็บสาหัสก็เป็นได้ เราคงต้องลงมือเองเท่านั้น อย่าว่ากันนะไอลูกเขยอนาคตลูกสาวที่ฉันรักที่สุดและมรดกอีกพันล้าน ฉันก็แค่ต้องการความมั่นใจ)

บดินทร์ : “อืม ยังไงพ่อก็ต้องขอบใจคิมมากนะที่ช่วยน้องไว้ได้ทัน ไม่งั้นป่านเธอคงไม่มีความสุขแบบทุกวันนี้”

คิม : “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ผมดูแลเพราะผมรักเบลล์ ผมก็ขาดเธอไม่ได้เหมือนกัน”

บดินทร์ : “ฮ่าๆ ดีๆตรงดีบอกรักลูกสาวต่อหน้าต่อตาพ่อของเค้าได้แบบนี้ นายนี่มันตรงดีจริงๆ”

บดินทร์ : “แต่พ่อยังมีอีกเรื่องที่ต้องบอกคิมนะ”

คิม : “ครับ ได้ครับ” เขาทำหน้าตั้งใจฟัง

บดินทร์ : “พ่ออาจจะต้องพายัยเบลล์ไปอยู่ที่เยอรมัน เพราะถ้าเธอต้องการเป็นหมอและสานต่อดูแลโรงพยาบาลจากพ่อ เธอต้องไปเรียนให้จบปริญญาเอกที่เยอรมัน ซึ่งจะทำให้เบลล์เป็นที่ยอมรับในสมาคมของสถาบันการแพทย์ได้ ถ้าเธอมีความรู้จบมาจากที่นั่น เรื่องนี้พ่อยังไม่ได้บอกยัยเบลล์นะ และพ่อขอเป็นคนบอกเธอเองนะคิม”

คิม : “เยอรมัน!! เรียนถึงจบปริญญาเอก!!”

บดินทร์ : “อื้ม ใช่เพื่ออนาคตของเบลล์กับคิมนะ พ่อหวังว่าคิมคงจะเข้าใจพวกเรา”

หมอบดินทร์ไม่ได้รอฟังคำตอบใดๆจากคิม พลางลุกขึ้นตบบ่าเขาเบาๆ ก่อนที่จะเดินหันหลังเข้าไปที่ห้องทำงานของตน ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งนิ่งเงียบนัยน์ตาว่างเปล่าอยู่ที่เดิม

————————————————-

“ระวังลูกสาวจะจับได้ก่อนนะคะ ว่าพี่พ่อตาตัวแสบ จะหาว่าเบญไม่เตือน” เบญญายืนหลบมุมตรงทางที่หมอบดินทร์เดินผ่าน เธอยกยิ้มให้สามีของเธอพร้อมส่ายหัวเบาๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น