นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

หนูโตแล้ว NC+(อัพครบ)

ชื่อตอน : หนูโตแล้ว NC+(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2562 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
หนูโตแล้ว NC+(อัพครบ)
แบบอักษร

​วันต่อมา

​ในขณะที่เพลงพิมพ์หาโรงเรียนให้น้องเดียร์ ถึงเวลาแล้วที่ลูกสาวตัวน้อยจะไปโรงเรียน แต่ดูเหมือนสาวน้อยจะเริ่มงอแงแล้ว ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น เมื่อก่อนอยากไปกับคุณปู่คุณย่า ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนใจอยากจะอยู่บ้านมากกว่า เล่นตุ๊กตาหรือไม่ก็หัดเขียน ตามเส้นประ วาดรูป หรือไม่ก็ท่องศัพท์

ความจำของหนูน้อยมีเป็นเลิศ ทุกคืนคุณย่าอุ้มไปนอนที่ห้องด้วย พ่อแม่แทบไม่ได้แตะลูกเลย เพลงพิมพ์เข้าใจ และเธอก็พยายามอธิบายให้มารดาเข้าใจ แค่ลูกน้อยมีความสุขเธอก็พอใจแล้ว

มารดาของเธอไม่ได้คิดมาก ช่วงกลางวันหลานอยู่ด้วยแล้ว ไม่รู้อาจจะเป็นเพราะผูกพันทางสายเลือดหรือเปล่า ที่ทำให้น้องเดียร์ติดคุณปู่คุณย่าขนาดนั้น

มีอยู่วันหนึ่งเพลงพิมพ์ บอกให้สามีไปตรวจดีเอ็นเอ มันช่างเป็นเรื่องที่เมียทำร้ายจิตใจเขามาก แค่ครอบครัวได้เห็นหน้าหลาน ทุกคนก็มั่นใจแล้วไม่ต้องไปตรวจให้เสียเวลา และโจนาธานเองก็มั่นใจอีกว่าเมียมีเขาคนเดียวแน่นอน เขารู้ดีที่สุดว่าอะไรเป็นอะไร

"พิมพ์จ๋า.."

"อื้อ..ขาเฮีย สายแล้วหรอคะ อื่อพิมพ์เหมือนยังไม่ได้นอนเลย ขออีกแปบนะคะรอลูกก่อน เดี๋ยวลูกจะเข้ามาปลุก"เรือนร่างที่เคยบอบบาง บัดนี้อวบอิ่ม เธอนอนหนุนแขนสามีต่างหมอนไม่ห่าง ฝ่ามือนุ่มนิ่มลูบไล้ใบหน้า ที่รกด้วยหนวดเคราเขียวครึ้มอยูเต็ม

"รักเมียจัง เมื่อไหร่เราจะมีเจ้าตัวเล็กนะ จุ๊ฟๆหิวมั้ย?"โจนาธานถามเอ่ยถามคนในอ้อมแขน ด้วยความเป็นห่วง

"ยังค่ะ..เฮียหิวหรอคะ?"

"หิวมาก แต่หิวอย่างอื่นที่ไม่ใช่อาหารเช้า แต่อยากกินของหวานตรงหน้ามากกว่า ตรงนี้หวานจัง"เขาเปิดผ้าห่มออกจนเห็นเนินอกหมิ่นเหม่

"เฮีย..อย่านะคะ"

"ที่รัก..ทำไมอ่ะ จุ๊ฟเฮียอยาก.."

"แต่เฮียกวนพิมพ์ทั้งคืนแล้วนะคะ เมียเหนื่อยมั้ยถามบ้าง?"เธอทำท่างอน แต่คนตัวโตมุดเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนาเฉยเลย 

"อ้าา เฮีย.."

ไม่มีเสียงตอบรับ แต่กลับมีเสียงครางจากคนที่บอกปฎิเสธเมื่อครู่ สาวเจ้าแอ่นกายพริ้วเมื่อสามีหนุ่ม แตะต้องยอดอกชูชันนั้นอย่างกระหาย ผ้าห่มผืนหนาถูกรั้งออกไป

"จุ๊ฟ จ้วบๆๆ หวานเหลือเกินคนดี"

"เฮีย..อื่อ อ้ะ"เรือนร่างเปล่าเปลือย เปล่งประกายอยู่ตรงหน้า เธอเหมือนขนมหวานที่เขากินไม่รู้จักอิ่ม

"ไม่ทันแล้วทูนหัว ลูกชายตื่นแล้วคนดี"

"อื้อ ให้พิมพ์ช่วยนะคะ.."เธอเอ่ยปากครั้งแรก อยากลองตามที่เขาสอนเธอทุกค่ำคืน

"เมียเก่งขึ้นนะ โอ้วว์..ดาร์ลิ้งโคตรเอ็กซ์เลย อ้าส์ เสียบเลยที่รัก ผัวรับได้ อ้าา"เธอขึ้นคร่อมบนตัวเขา ชายหนุ่มช่วยจัดแท่งร้อนที่กำลังยืดขยาย รอรับโพรงสวาทนุ่มแน่น ที่กำลังจะดูดกลืนแท่งเอ็นนั้นเข้าไปจนมิด ชายหนุ่มซี้ดปากอย่างเสียวซ่าน ตอนนี้เมียควบขี่สามีอย่างเคอะเขิน

"อ่ะ อ๊ะๆๆๆ เฮียขา เสียว"

"ผัวยิ่งเสียว..อู้วว์"

เส้นผมอ่อนนุ่มพริ้วสยายตามแรงเคลื่อนไหว และสองเต้าชูชันก็ขยับขึ้นลงอย่างสวยงาม ชายหนุ่มผงกหัวขึ้น อ้าปากงับยอดอกสีหวานนั้น ดูดดื่มอย่างตะกละ ยิ่งเธอขยับมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งแทงสวนขึ้นมา 

สองร่างบดอัดกันถี่ยิบ เมื่อทั้งคู่เกือบจะถึงฝั่งฝันร่างสาวเจ้ายิ่งสั่นสะท้านจนเขารู้สึกได้ ชายหนุ่มตวัดเมียรักลงกับที่นอน ก่อนจะบดร่างหนาเข้าหาเธอถี่ๆหลายครั้งติดๆ ร่องรักยังกลืนกินท่อนลำอวบใหญ่ ทั้งนุ่มทั้งแน่นบีบรัดจนเขาแทบจะถึงจุดจุดหมาย

"โอ้ววว์ ซี้ดๆๆๆ/เฮียขา..อ้ะๆๆๆ"ร่างหนาทาบทับลงมาบดจูบที่กลีบปากนุ่ม เธอกอดรัดเขาไว้ราวกับว่ากลัวเขาหนีหายไปไกล ร่างหนาถาโถมเข้ามาอย่างไม่บันยะบันยัง บดอัดเข้าหากันถี่ๆก่อนจะปล่อยของเหลวเต็มร่องเมีย

"ฟอดดด จุ๊ฟๆๆ หึหึ..อีกยกมั้ย?"

"บ้าสิ..ปล่อยเลย เดี๋ยวลูกเข้ามาค่ะ เอาเสื้อมาใส่ด้วย คนบ้าหื่นไม่เลิก"

"แต่เมื่อกี้เมียนะที่...อุ๊บ"

"อย่าพูดนะ เฮียนั่นแหละที่สอนพิมพ์ทุกอย่าง ที่รักผัวหิวแล้ว"เธอหยิบเสื้อคลุมจากมือเขามาสวมลวกๆ ก่อนจะคว้ากิ๊บตัวใหญ่มาหนีบผมไว้กลางกระหม่อม

"ฟอดดด ทำไมยิ่งนานเฮียก็ยิ่งหลงเมีย"

"จริงหรอคะ..ไม่ต้องมาพูดดีเลย"

เขารั้งเธอมากอด ตั้งแต่แต่งงานโจนาธานรู้สึกว่า ทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทาง แต่รอว่าเมื่อไหร่เมียจะท้องลูกของเขาอีก คราวนี้ขอแฝดชายชาย หรือหญิงชาย หรือหญิงหญิงก็ได้ไม่เกี่ยง เพราะแม่พร้อมจะเลี้ยงหลาน ไม่ว่าจะกี่คนก็ตาม

​ปังๆๆๆ

​"ถ้าเคาะถี่ๆแบบนี้ล่ะก็ใช่เลย...เชิญครับ"แค่ประตูห้องนอนเปิดออกกว้าง สาวน้อยก็ยิ้มจนตาหยี แล้วรีบคลานขึ้นเตียงเข้ามากอดแม่จ๋า 

"ฟอดดด ตัวหอมแต่เช้าเลยหนูอาบน้ำแล้วหรอคะ?"

"ค่ะ..คุณอาให้หนูใส่ชุดใหม่ วันนี้คุณย่าบอกว่าเราจะไปเที่ยวบ้านใหม่ค่ะ"เด็กน้อยดูตื่นเต้นมาก

"แล้วลูกร้องไห้มั้ยคะ?"

"ไม่ค่ะ..หนูโตแล้ว คุณย่าบอกว่าห้ามร้องไห้ไม่ต้องร้อง เพราะหนูต้องเป็นพี่คนโตค่ะ จริงหรอคะปะป๋า?"สองสามีสบตากัน คงเป็นเขาที่พูดกรอกหูลูกทุกวัน เรื่องที่จะมีน้องฝาแฝด

"แล้วหนูอยากมีน้องหรอคะ?"

"ค่ะ..แม่จ๋าต้องสัญญานะคะ ว่าจะมีน้องให้หนู"

"แม่จ๋าทำคนเดียวไม่ได้หรอกลูก ต้องปะป๋าช่วยทำถึงจะมีน้องให้หนูครับ"

​"เฮีย..พูดอะไรคะ?"พิมพ์ถลึงตาใส่สามี

"ก็ปะป๋าหมายถึงว่า ต้องช่วยกันภาวนากับแม่จ๋า ทำให้ความหวังของลูกเป็นจริงไง จริงมั้ยครับลูกสาว?"

น้องเดียร์พยักหน้าเห็นด้วย และสามีจอมเจ้าเล่ห์ของเธอ ยังลื่นไหลไปได้ตลอดรอดฝั่ง 

"งั้นหนูจะไปบอกคุณย่า คุณปู่ คุณทวด แล้วใครอีกนะ...?"

"แม่ใหญ่ แล้วก็คุณอา พี่แพทไงคะ แล้วหนูจะบอกว่าไง?"พิมพ์เอ่ยถามลูกสาวตัวน้อย

​"หนูต้องบอกว่าให้..อะไรอ่ะ?"

​"ภาวนาไง"

"ใช่ค่ะ..ต้องภาวนาค่ะ ให้น้องมาไวๆค่ะ แม่จ๋าไปอาบน้ำเร็วค่ะ ฟอดด จุ๊ฟๆ"หนูน้อยถลาเข้ามาหอมแม่ กับพ่อก่อนจะเปิดประตูออกไป โจนาธานทรุดนั่งลงบนเตียงข้างภรรยา

"ฟอดดด ว่าไงครับคุณแม่ นี่ถ้าปะป๋าทำน้องให้หนูไม่ได้ หนูคงโกรธปะป๋ามากเลยนะเนี่ย คืนนี้เลยลูกปะป๋าสัญญา จะไม่ทำให้ลูกสาวผิดหวังเลย"

"ปล่อยค่ะ พิมพ์จะอาบน้ำแล้ว เดี๋ยวลูกรอป่านนี้ทุกคนคงรอกินข้าวมั้งคะ"

"ไม่หรอกน่า พิมพ์ไม่ต้องรีบหรอกรู้มั้ยว่า ห้องนี้เมื่อก่อนเป็นห้องป๋ากับแม่ แต่ป๋ายกให้เฮียป๋าขยับเข้าไปด้านใน เพราะห้องนั้นแสงสว่างพอประมาณ แต่ห้องเราแสงมันมากกว่า เฮียชอบ เปิดออกไปเป็นสระว่ายน้ำ ถ้ากลางคืนได้ว่ายน้ำกันสองคนกับเมีย แล้วมีไวน์ดื่มสักนิดคงโรแมนติกสุดๆ"

"เพ้อจังนะคะเฮีย..ไปแล้วนะคะคนขี้มมโน.."

​ชั่วโมงต่อมา

​พิมพ์สวมเดรสสีเนื้อ เป็นผ้าชีฟองตัวพริ้วสั้นแค่เข่า แต่ผ่าลึกมาถึงกลางอก เธอเหมือนจงใจจะแกล้งเขา แต่หญิงสาวก็ดูแล้วว่าไม่ได้โป๊เลยสักนิด แอนนี่ยังบอกสวยมาก แล้วยังเย็นสบายอีกต่างหาก เธอปล่อยผมสยาย โนาธานแบบมองเมียบ่อยๆ แถมยังโอบเอาเธอมาชิดอยู่ตลอดเวลา

"เฮีย..หวงหรอ?"แพทริคกระซิบถามพี่ชาย

​"มาก..เมียเฮียทั้งคนนี่หว่า"

​"ขึ้นรถเลยจ่ะเด็กๆ แม่ขาให้ยัยหนูมานั่งตักแอนนี่ค่ะ เดี๋ยวแม่เมื่อยนะคะ คุณย่าค่อยๆเดินนะคะ"

"ย่าไหวน่า ไม่ได้แก่ขนาดนั้นหรอก แล้วเราจะไปไหนกันหรือ คงไม่เอาแม่กับพ่อไปไว้บ้านพักคนชรานะ ใช่มั้ยแม่หมวยเล็ก?"คุณย่ารงรองหันไปถามสะใภ้

"เราจะไปเที่ยวกันค่ะ พาคุณแม่กับคุณพ่อแล้วก็คุณพรรณไปเที่ยวค่ะ ไปพักผ่อนกันไปเจอทัศนียภาพที่สวยงามค่ะ"เจนิสสาบอกผู้สูงวัย แต่ท่านหาว่าจะพาไปบ้านพักคนชรา คงเคยได้ยินใครพูด หรือว่าคุณย่าคงจะดูละครบ่อย และเธอเองก็เคยได้ยินมาบ้าง เรื่องแบบนี้เลยนำมาคิด

​"แม่..พวกเรานี่รักพ่อกับแม่มากเลยนะครับ เรื่องแบบนั้นไม่มีอยู่ในมันสมองหรอฮะ ใครทำแบบนั้นได้ก็อกตัญญู ตายไปไม่ได้ผุดได้เกิดแน่"

​"แม่เขาล้อเล่นน่า แต่นี่มันทางไปมอนท้อกนี่นาถ้าพ่อจำไม่ผิด"

"ใช่ครับคุณปู่ ขับรถ2ชั่วโมงเดี๋ยวก็ถึงแล้วฮะ"

"เราจะไปไหนคะ..ดูนั่นค่ะรถยาวมาก"น้องเดียร์ดูตื่นเต้นกับ บรรยากาศสองข้างทางมาก

"นั่นเขาเรียกรถบรรทุกจ่ะหนูน้อย"

"หนูนั่งไม่ได้แน่ มันใหญ่มากค่ะ แม่จ๋าบ้านเรามีรถแบบนี้มั้ย?"

"มีค่ะ แต่เป็นแบบพ่วง นั่งดีๆนะคะอย่าหันหน้าหันหลัง เดี๋ยวลูกจะเวียนหัวเอาค่ะ"

"งั้นหนูจะหลับตาค่ะ"

"ดีจ่ะ"

บารอนขับรถอย่างระมัดระวัง สองหนุ่มเหลือบมองเจ้านายบ่อยครั้ง กระทั่งจะไปทำงานยังไม่กล้า ที่จะขับรถออกจากบ้านเลย ความหลังยังคงฝังใจไม่เคยลืมแน่ๆ

​"คุณอาถึงแล้วหรอคะ โห..มีต้นไม้มีสนามหญ้าด้วย"เควินไม่อยากบอกเลยว่า ทุกอย่างทำเพื่อหลานสาวตัวน้อย

​"บ้านใครกันคุณ? อย่าบอกนะว่าที่ตาโจเล่า..มันร่มรื่นดีจัง"คุณทวดทั้งสองดูตื่นเต้น ไม่แพ้หลานสาวตัวน้อยเลย

"ครับคุณย่า..บ้านเพื่อนผมเอง นั่นไงครับเจ้าของบ้านออกมาแล้ว คุณย่าคงเคยเห็นไอ้คาร์ลหรือคาร์เตอร์ นั่นคือพ่อกับแม่ของเขาฮะ"โจนาธานแนะนำให้ทุกคนได้รู้ ก่อนจะได้สนทนากันเรื่องบ้าน

​"ยินดีต้อนรับค่ะ..อุ้ยคนนี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจัง"

​"หวัดดีครับคุณอา เรามาดูบ้านที่ผมเคยถามนี่ภรรยาผมแล้วคนนี้ลูกสาว น้องเดียร์ครับ วันนี้คุณปู่คุณย่าอยากมาดูด้วย แล้วพ่อแม่ผมเรามากันทั้งครอบครัวเลยฮะ"

"สวัสดีค่ะ อำภานะคะ แล้วคนนี้ก็คือพอลสามีของดิฉันค่ะ จริงๆแล้วเราอยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก แต่ตอนนี้ คาร์ลลูกชายคนเดียวของเราจะมาประจำอยู่ที่สนามบิน JFK บางครั้งเขาก็ไม่อยากกลับบ้าน อยากจะอยู่คอนโดตามประสาคนโสดค่ะ"

"แต่บ้านน่าอยู่มากเลยนะคะ แล้วทำไมจะขายเสียล่ะคะ?"

"นั่นสิ..หรือว่าจะย้ายบ้านคะ?"คุณย่าถามไปอีก เพราะบ้านร่มรื่นน่าอยู่

"ค่ะ..เราจะกลับไปอยู่เมืองไทยค่ะ อยากจะกลับไปอยู่บ้านสวน เราไปสร้างบ้านที่โน่นหลังบ้านเป็นลำธาร อยูนครไชยศรี ที่นครปฐมค่ะเก็บไว้ก็คงไม่ได้มาอีกแล้ว เราก็เคยประกาศขายโจนาธาน เป็นคนแรกนะคะที่โทรฯมาสอบถาม"

"บ้านเก่าแก่ด้วยนะคะ ร่มรื่นมีต้นไม้ มีสนามหญ้าดูน่าอยู่นะคุณ"เจนิสสาคุยกับสามี แต่ไม่รู้ว่าราคาจะเท่าไหร่ บ้านไม่ได้ติดถนนใหญ่ ต้องเลี้ยวจากถนนใหญ่เข้ามา เธอประเมินราคาคงไม่ต่ำกว่า50ล้านแน่ๆ

"ทุกอย่างเราทำไว้หมดแล้วนะคะ จะว่าไปเนื้อที่ก็ไม่ถึงเอเคอร์หรอกนะคะ น่าจะ300ตรว.ได้ค่ะ *(1 เอเคอร์ ประมาณ 2.5ไร่ 300 ตรว. ประมาณ 0.3647 เอเคอร์)ตอนนี้พอลเกษียณแล้วค่ะ เราก็เลยอยากไปใช้บั้นปลายชีวิตที่โน่น"

"แล้วจะขายเท่าไหรคะ?"เจนิสสาเอ่ยถามทันที ถ้าเป็นราคาที่เจรจาได้ก็น่าสน จะว่าไปทุกคนก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องที่อยู่ เพราะอพาร์เมนต์นั้นก็สะดวกสบาย ใกล้ที่ทำงานด้วยซ้ำไป

​สองสาวต่างวัยเดินนำหน้าทุกคนไปแล้ว แอนนี่พาหลานสาวเดินดูรอบๆบ้าน มีสระว่ายน้ำเล็กๆซึ่งจริงๆแล้ว ก็สามารถทำให้ใหญได้ เพราะยังมีเนื้อที่อีกเยอะ สองสาวเดินวนมาถึงหน้าบ้าน

​"สองคนนี้เป็นใคร ทำไมมาเดินสะเปะสะปะอะไรแถวนี้"น้ำเสียงเข้มดังมาจากในบ้าน แอนนี่ดึงหลานสาวมาอยู่ด้านหลัง เธอมองผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจดเท้า หนวดเคราขึ้นเขียวครึ้ม จะว่าไปหน้าตาก็หล่อดีหรอก แต่เขาสวมเสื้อขาดที่แขน กางเกงขาสั้นแบบสบายๆ

​"นายคงเป็นคนสวน หรือไม่ก็คนขับรถสิท่า ฉันไม่ได้มาเดินสะเปะสะปะ ฉันมากับครอบครัวฉัน นั่นรถฉัน..อย่าเข้ามานะ"ชายหนุ่มทำท่าย่างสามขุมเข้าแอนนี่ เธอถอยออกมาแต่หลานสาวทำท่าจะร้องไห้

​"หยุดนะ..นายกำลังทำให้เด็กกลัว เป็นผู้ชายจะรังแกผู้หญิงหรือไง ฉันจะฟ้องคุณอาเจ้าของบ้าน ให้ไล่นายออก"เสียงโต้เถียงกันดังไปถึงหลังบ้าน อำภาเดินมาถึงก่อนตามมาด้วยโจนาธาน

"ไอ้คาร์ล..."

"โจ..นายมาได้ไงวะ แล้วนี่คุณลุงคุณป้าหวัดดีครับ แล้วคนนี้คงเป็น.."

​"นี่เมียฉัน แล้วก็น้องสาวฉันแอนนี่ จำได้หรือยัง?"

"อ้อ...ยัยเด็กน้อยผมเปีย ที่เมื่อก่อนทำหน้างอเวลาคนอื่นขัดใจ"

"อะแฮ่ม..."

"คุณลุงครับ ผมขอโทษฮะ"

"นายต้องเรียกฉันว่าน้าก็ หรืออาก็พอเพราะฉันอายุน้อยกว่าพ่อนายอีก แล้วสบายดีนะทำไมต้องแต่งตัวแบบนี้ล่ะ?"เควินถามอย่างสงสัย

"กำลังจะตัดหญ้าครับ เราทำงานบ้านกันเองแม่ไม่จ้างแม่บ้าน ไม่จ้างคนสวนไม่จ้างคนขับรถ เนื่องจากว่า เงินเดือนคนพวกนนี้สูงมากนะฮะคุณอา ผมอยากลาออกจากการขับเครื่องบิน มาทำสวนแล้วล่ะฮะ เพราะท่าทางทำงานสายการบินคงไม่มีสง่าราศรี เพราะเมื่อกี้น้องเขายังบอกว่าผมเป็นคนสวนเลยฮะ"แอนนี่อยากจอขอโทษ แต่ท่าทางเขาเหมือนจริงๆนี่นา

"คือแอนนี่ไม่ทราบว่านาย..เอ่อ คุณคือ.."

"ช่างเถอะจ่ะ งั้นวันนี้ทุกคนทานข้าวที่นี่ก่อนนะคะ ช่วงเย็นๆค่อยกลับ คาร์ลโจเขาอยากซื้อบ้านเราแน่ะลูก?"

"ครับ..ผมรู้แล้ว ถึงจะตัดหญ้าให้เป็นระเบียบไงครับ"ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็รู้สึก ใจหายเหมือนกัน แต่จะให้คนเช่า ก็กลัวว่าบ้านจะชำรุดทรุดโทรมเปล่าๆ สู้ขายไปเลยจะได้ไม่ต้องห่วง แต่เรื่องรักบ้านใครๆก็รัก แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ไม่ต้องคิดมาก

"คุณอำภา..ไม่เสียใจแน่นะ"คุณย่าถามซ้ำ ดูเหมือนเจ้าของบ้านก็จะเศร้าๆเหมือนกัน แต่ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วเป็นผู้ใหญ่ เวลาพูดกันก็ต้องหนักแน่นจะทำเป็นเด็กเล่นขายของก็คงไม่ได้

"ไม่ค่ะคุณย่า ทุกอย่างในบ้านเราเพิ่งซื้อมาไม่นานเองนะคะ ดิฉันยกให้หมดค่ะแล้วเราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ยัยหนูท่าทางจะชอบแมวมากนะคะ"น้องเดียร์มองแมวพันธ์เปอร์เซีย ขนปุกปุยสีเทาแทบไม่วางตา เหมือนกับที่คาร์เตอร์แอบมองน้องสาวของเพื่อน ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วเธอจะรู้หรือเปล่าว่ามีคนแอบมองเธออยู่

"ถ้าอย่างนั้นเราทำสัญญาซื้อขาย ในอีกสองอาทิตย์เราต้องไปรวบรวมเงินก่อน แต่ถ้าคุณอำภาจะเปลี่ยนใจฉันก็จะเข้าใจเป็นที่สุดนะ บางครั้งของที่เรารักมากๆ เราก็ไม่อยากจะให้หลุดลอยไปจริงมั้ย?"คุณย่ายังย้ำแต่เจ้าของบ้าน ก็ยังยืนยันคำเดิมว่าขายแน่นอน

หลังจากทานอาหารมื้อค่ำ ทุกคนกลับมาที่อพาร์ทเมนต์ คุณย่าเรียกทุกคนเข้ามาคุย เรื่องบ้านหลังใหม่ถึงแม้ว่าจะเป็นบ้านเก่าแก่ แต่ทั้งคุณปู่คุณย่าก็พอใจทั้งๆที่มีเงินไม่น้อย สามารถที่จะซื้อบ้านใหม่ๆราคาเท่าไหร่ไม่เกี่ยง 

แต่มันอยู่ที่ว่าอยู่แล้วจะมีความสุขหรือเปล่า และคุณย่าก็ฝากให้โจนาธานสืบอีกทีว่า สองสามีภรรยานั้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ถึงได้รีบขายแบบนั้น

"คุณย่าไม่ต้องห่วงหรอกครับ เท่าที่ผมรู้จักไอ้คาร์ลมา พ่อมันเป็นหมอผ่าตัดนะครับ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแต่เดี๋ยวจะสืบให้อีกทีครับ แล้วหนูชอบบ้านนั้นมั้ยลูก?"

"หนูชอบแมวเหมียวค่ะ"

"แต่แม่จ๋าว่าขนมันน่ากลัวนะคะ เวลาเข้าจมูกมันอันตรายนะเพราะลูกยังเด็กอยู่ค่ะ"เพลงพิมพ์อธิบายให้ลูกน้อยเข้าใจ

"หนูโตแล้วค่ะ จริงมั้ยคะคุณอา?"เด็กน้อยหาแนวร่วม

"หนูยังไม่โตหรอกค่ะ ดูสิตัวเท่านี้เองแมวมันน่ารักก็จริงนะ แต่อันตรายก็มีบางทีมันอาจจะงับมือหนูก็ได้นะ แม่จ๋าพูดถูกนะคะเอ..หรือว่าจะหาหมามาแทนดุ๊กดิ๊กดีนะ หนูว่าดีมั้ยคะ?"เด็กน้อยเดินไปนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเล้กคนเดียว คุณปู่รู้เลยว่าหลานสาวกำลังงอนแน่นอน

"น้องเดียร์..ลูกยังไม่เคยเลี้ยงแมวนี่จ๊ะ พี่ดุ๊กดิ๊กเขากินกล้วยในสวนเรา แต่แมวกับหมาต่างกันนะเราต้องเรียนรู้ก่อนที่จะเลี้ยง ไม่ใช่ว่าอยู่ๆก็จะเลี้ยงได้ แมวบางตัวอาจจะดุบางครั้งก็กัดเจ้าของนะลูก?"

"จริงหรอคะ..แม่ใหญ่ว่าหนูไม่ควรเอามันมาเลี้ยงใช่มั้ยคะ?"

"แม่ใหญ่ไม่ได้ห้าม แต่ขอเวลาศึกษาการเลี้ยงก่อนนะทุกคนรักหนูนะ ตอนนี้หนูเล่นกับเบนจี้ไปก่อนเพราะอีกหน่อย เรามีน้องหนูก็จะไม่เหงาแล้วล่ะ?"เด็กน้อยเบิกตาโพรง เธอเกือบลืมเรื่องน้องไปเลย

"จริงนะคะ?"

"จ่ะ.."

"งั้นหนูไปเอาเบนจี้ก่อนนะคะ แม่ใหญ่ต้องพาหนูไปค่ะ"

"ได้จ่ะ..ไปกันเลย"

ทุกคนต่างโล่งใจเมื่อน้องเดียร์เข้าใจ พอพรุ่งนี้จะลืมเรื่องนี้หรือยังก้ไม่รู้ ถึงตอนนั้นถ้าเขาเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีกก็ค่อยคุยใหม่ก็แล้วกัน ความหมาเพิ่งจะผ่านไป ก็มาเจอความแมวอีกแล้วเล่นเอาพ่อกับแม่ส่ายหัวเลยทีเดียว

"เห็นหรือยังว่าลูกเหมือนใคร?"

"แล้วเหมือนใครครับเมียจ๋า..อย่าบอกนะว่าเหมือนเฮีย?"

"ยังไม่รู้ตัวอีกหรอคะ ทั้งดื้อเงียบเขาจะไม่บอกหรอกค่ะ ว่าเขาไม่พอใจอะไรแต่เอียดูเถอะ นั่นนะถอดแบบพ่อมาเปะเลย"โจนาธานคิดตามที่ภรรยาบอก เขาเคยสังเกตเหมือนกัน แต่ความขี้งอนคงจะเหมือนแม่มากว่าพ่อนะ

"แต่ลูกนะงอนเหมือนพิมพ์ ไม่เหมือนเฮียเลยสักนิดเดียว"

"ค่ะไม่เหมือนเฮียเลยสักนิดเดียว แต่เหมือนมากทีเดียวค่ะเฮียคะ..คุณแม่ต้องซื้อบ้านหลังนั้นเพื่อหลานหรอคะ?"

"เพื่อเราทุกคนต่างหากล่ะ คุณย่าอยากย้ายไปอยู่บ้านนั้นแล้ว ท่านคงเบื่อที่นี่แล้ววันเวลามันเปลี่ยนไป ความรู้สึกก้เปลี่ยนไปด้วย เมื่อก่อนเฮียคิดว่าไม่เป็นไร แต่มันก็จริงสูงสุดคนเราก็ต้องย้อนกลับไป หาแหล่งกำเนิดของตัวเองและที่สำคัญมันมีที่ให้ลูกเราวิ่งเล่น คุณย่าบอกว่าถ้าบ้านมีเสียงหัวเราะของเด็ก ท่านก็มีความสุขแล้ว งั้นเราต้องทำความฝันของท่านให้เป็นจริงเร็วๆ"

"ไม่นะคะ วันนี้พิมพ์ไม่ยอมเฮียแน่ค่ะ พิมพ์สู้ตายคนหื่นอยากให้เมียตายหรือไงคะ ไปอดอยากมาจากไหนกัน วันๆไม่คิดจะทำอย่างอื่นหรือไง?"คนตัวโตไม่สน เมื่อเมียนอนหันหลังให้ชายหนุ่ม รีบซ้อนตัวเข้าด้านหลังท่านี้แหละที่เขาชอบที่สุด

"เอียรักเมียจ๋าจัง แต่คืนนี้เฮียข้ามไปก่อนก็ได้แต่อย่าหวังว่าจะยกให้ทุกคืนนะ ไม่มีทางเสียหรอก"คนตัวเล็กแอบยิ้มอย่างมีความสุข เธอพลิกตัวหันหน้ามาหาเขา ยกเรียวแขนขึ้นโอบรอบคอเขา จุมพิตปากสีระเรื่อของเขาอยากขอบคุณที่เขาเข้าใจ

"ขอบคุณนะคะที่รัก เราต้องพบกันครึ่งทางรู้มั้ยคะ?"

"ไม่อยากพบครึ่งๆกลางๆมันไม่ฟิน ถ้าจะพบกันก็ยิงยาวไปเลย ให้ถึงจุดหมายนะครับคนดี จุ๊ฟๆๆ รู้ไว้อย่างนะอยู่กับเมียเฮียไม่อยากคิดอะไรแล้ว รู้มั้ยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เฮียผิดต่อพิมพ์กับลูกมาก อุ๊บ..."

"พอแล้วค่ะทุกอย่างให้มันผ่านไปเถอะนะคะ แม่บอกพิมพ์ว่าเฮียไม่ใช่คนเลว ถ้าเฮียเป็นคนเลวจริงๆป่านนี้เฮียคงมีผู้หญิงอื่นไปแล้ว แต่งงานใหม่ลูกเต็มบ้านไปแล้ว จริงมั้ยคะถึงเฮียจะเลว แต่ก็เป็นคนเลวในดวงใจเค้านะ ฟอดด"

"พูดได้ดี แบบนี้ต้องตบรางวัลอย่างงามครับเมียจ๋า"

"อย่านะคะ...ฮะ-เฮีย อื้ม.."

ไม่มีเสียงพูดคุย มีแต่เสียงคำพูดแผ่วเบาที่กระซิบฝากรัก ผ่านเรือนร่างพริ้วไหวและบทรักที่ทั้งอ่อนหวานทั้งเร่าร้อน สลับกันไปเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน สองร่างแทบจะหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เพื่อเดินทางไปยังแดนหฤหรรษ์ ของบทพิษสวาทที่มีแต่เขาและเธอ เพียงสองคนไม่รู้ว่าจะจบลงเมื่อไหร่ เขาและเธอคือคนที่จะตอบคำถามนี้..






​มาอัพครบจบตอนแล้วนะคะ วันนี้งานยุ่งมากๆคนอ่านจะเข้าใจเรามั้ยนะ แต่ถึงจะยุ่งแต่ก็เจียดเวลามาอัพให้อ่านนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะจะมีรักสามเส้ามั้ยนะ ต้องลุ้นนนนกันจ้าบายๆ📌📌📌📌

ความคิดเห็น