ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษส่งท้าย :: 1 ปี กับความเปลี่ยนแปลง [1]

ชื่อตอน : ตอนพิเศษส่งท้าย :: 1 ปี กับความเปลี่ยนแปลง [1]

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2562 04:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษส่งท้าย :: 1 ปี กับความเปลี่ยนแปลง [1]
แบบอักษร

สถานะแฟนของเราเดินทางมา 1 ปีแล้วครับ (:

ตอนนี้ที่มหาลัยกำลังอยู่ในช่วงงานกีฬาของเทอมแรก แน่นอนว่าผมขึ้นปีสองแล้วแต่ไม่ได้ลงแข่งอะไรนอกจากเป็นผู้ช่วยพวกพี่ปีสามจัดการน้องๆปีหนึ่งลงแข่งในแต่ละประเภท จริงๆในช่วงงานกีฬานี้แทนที่ผมจะมีสมาธิช่วยพี่ๆหรือดูแลน้องๆ ผมกลับคิดถึงแต่เรื่องราวของปีที่แล้ว พี่สิงฆ์ขอผมเป็นแฟนในช่วงเวลานี้นี่แหละซึ่งวันครบรอบ 1 ปีคือเมื่อวาน เราไม่ได้เซอร์ไพรส์อะไรใหญ่โต ไม่ได้ดินเนอร์หรูๆหรือผัวเปย์อะไรอ่ะ

พี่สิงฆ์มันฝึกงานผมติดเรื่องดูแลน้องปีหนึ่ง เราเลยไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่โทรหาแล้วบอกรักกันพร้อมประโยคสั้นๆ '1 ปีแล้วนะ' แค่นี้ส่วนของขวัญน่ะหรอ ไม่มีหรอก พี่มันก็ถามผมนะว่าอยากได้อะไรไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า ผมไม่ได้อยากได้อะไร ไม่ได้อยากกินอะไร ผมแค่อยากอยู่กับพี่มันเท่านั้นแต่ผมไม่ได้บอกเพราะถ้าผมพูดไป มีหวังพี่มันได้ย้อนมาหาผมที่หอแน่ๆ

"พี่แคตครับ พี่พร้อมจะจับเวลาให้พวกผมยังอ่ะ?"

"เออๆ มาสิๆ"

ผมพยักหน้าให้รุ่นน้องทั้งสี่คนที่เปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็นกางเกงว่ายน้ำเรียบร้อยก่อนเดินหลบมายืนข้างแท่นเพราะต้องแตะตัวเพื่อเป็นสัญญาณปล่อยตัวลงสระ มันเหมือนกับปีที่แล้วแหละครับแต่มันต่างตรงที่ปีนี้ผมดูแลรุ่นน้องสี่คน จริงๆคนจะมาดูแลพวกมันสี่ตัวเนี่ยคือไอ้ก๋วยเพื่อนรุ่นเดียวกับผมที่มาสนิทกันช่วงปีสองแต่เพราะผมเคยมีประสบการณ์ดูแลพี่สิงฆ์มาก่อน ผมเลยถูกจับมาโยนลงกับพวกน้องๆแต่บอกตามตรง...แค่ดูแลคนว่ายน้ำใครๆก็ทำได้ป้ะวะ?!

"เรียงคิวตามนี้ จิง แก็บ ฟอง บัน การแข่งคือผลัดฟรีสไตล์ 400 เมตรโดยแบ่งคนละ 100 เมตรไปกลับ เวลาการแต่งปล่อยตัวของแต่ละคนต้องเร็ว ถ้าสะดุดแม้แต่วิเดียว ในหนึ่งวิเราก็แพ้ได้ อ้อ อย่าฝืนจนเป็นตะคริวเด็ดขาด ทำเท่าที่ไหวถ้าใครฝืนแล้วเป็นตะคริว หลังจากหายมาพี่จะด่าให้"

ผมชี้หน้าเรียงตัวแล้วพยักหน้าให้ไอ้จิงเตรียมพร้อมพอผมแตะหลังมัน มันก็ถีบตัวพุ่งลงสระน้ำพร้อมๆกับนาฬิกาจับเวลาเริ่มทำงาน ไอ้จิงว่ายเร็วพอสมควรแต่มันมาแย่ตรงจุดกลับตัวนี่แหละ

"แก็บเตรียม"

พอจิงว่ายกลับมาครึ่งสระก็ต้องให้คนต่อไปเตรียมตัว

"เร็วๆสิจ้ะโลจิสฯ เดี๋ยวตามเกษตรไม่ทันน้าาาา"

เสียงโหยหวนของลู่ข้างๆดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกวนตีนพิมพ์ใจส่งมา คนที่กล้ากวนตีนผมอย่างสนิทสนมก็มีอยู่ตัวเดียวคือไอ้ห่าปาล์ม! ตั้งแต่คบกับพี่หมีนี่กล้าขึ้นเยอะะะะ(ปกติมันก็แบบนี้แหละ) ไอ้ปาล์มกับพี่หมีก็ใกล้จะคบปีล่ะแต่ราวๆสิ้นเทอมสองเลยมั้ง ง่ายๆคือขึ้นปีใหม่เลยแหละ แต่ถ้าให้เรียงกันนี่ก็ ผมกับพี่สิงฆ์มาก่อน ตามด้วยโซ่กับพี่ไพ่ สองคนนี้ได้กันก่อนผมก็จริงแต่มาตกลงปลงใจคบกันจริงๆจังๆก็ตอนปิดเทอมไฟนอลยี่สิบวันนั่นแหละ ต่อมาก็บัวกับพี่ฟ้า พี่ฟ้านี่หึงหวงบัวขั้นสุด บัวก็ชอบใจที่เมียหวงเมียหึง สุดท้ายคือพี่หมีกับไอ้ปาล์มส่วนพี่แฮมกับพี่อิ๊กนี่...เขานำเราไปหลายปีล่ะจ้าาา ตั้งแต่มัธยมเลยล่ะ

"ปากหาตีนขนาดนี้ สนใจลงไปงมก้นสระไหมจ๊ะ?"

ผมถามกลับยิ้มๆแล้วให้จิงยืดเส้นยืดสายไป พอแก็บกลับมาถึงครึ่งสระตาต่อไปก็ไอ้ฟอง ผมนี่ต้องสลับปากพูดกับรุ่นน้องพูดกับไอ้เวรปาล์มที่กวนประสาทไม่หยุด

"ปาล์ม"

แต่แล้วเสียงสวรรค์ของใครบางคนก็หยุดการกัดกันของผมกับไอ้ปาล์ม คนที่มาใหม่คือพี่หมีที่สวมเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูและกางเกงยีนส์ขาดๆพร้อมป้ายชื่อนักศึกษาฝึกงาน เดินมาอย่างเท่เลยจ้าในมือนี่เหมือนจะเป็นขนมอ่ะ ฮือออ ทำไมพี่สิงฆ์ไม่มาแบบนี้บ้างฟะแต่ลืมไปว่าพี่สิงฆืมันไปฝึกงานไกลจากมหาลัยพอสมควร

"พี่มาทำอะไรเนี่ย ไม่ทำงานไง?"

ปากถาม คิ้วขมวดแต่มือเอื้อมไปรับถุงขนมพร้อม พี่หมีหัวเราะแล้วรับนาฬิกาจับเวลาไปจับเองพร้อมดูแลน้องๆส่วนไอ้ปาล์มยืนแกะขนมแดก

"ทำสิแต่วันนี้หัวหน้างานใหญ่หยุดครึ่งวันพี่เลยได้อานิสงส์มาหาเราได้"

จริงป้ะจ๊ะ? ไม่ใช่จงใจมาหาเมียโดยเฉพาะล่ะ! ผมสาปแช่งพี่มันในใจ(ลึกๆคืออิจฉา)ก่อนปล่อยให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันแล้วหันมาสนใจเด็กๆแทน

ปิ๊บ!

กดหยุดเวลาเมื่อคนสุดท้ายว่ายมาถึงฝั่ง

"เวลาต้องดีขึ้นกว่านี้สักนาทีกว่าๆหรือสักห้าวิก็ยังดีแต่ตอนนี้พักได้"

"ไม่อิจฉาตาร้อนนะพี่"

ไอ้จิงยิ้มทะเล้น ผมเลยยกเท้าทำท่าจะถีบมัน มันหัวเราะคิกคักแล้วพากันลงไปว่ายน้ำเล่น ว่ายไปกวนตีนคณะอื่นอีกแต่ช่าฃงแม่ง โดนตีนมาพวกมันต้องหายให้ทันวันแข่งอ่ะ!

"ไอ้สิงฆ์ไม่มาหาเราหรือไงแคต?"

ผมมองคนถาม ตอนนี้พี่หมีมันนั่งบนแท่นปล่อยตัวและให้ไอ้ปาล์มนั่งตัก ไอ้ห่านี่ก็สนใจแต่ขนมอ่ะไม่ได้สนใจผัวมันเลย ผมถอนหายใจก่อนนั่งลงบนแท่นโดยหันหน้าไปหาพี่มัน

"พี่ก็รู้อ่ะว่าบริษัทที่พี่มันไปฝึกงานมันไกลจากม. กว่าพี่มันจะเลิกงานแล้วมาถึงก็ดึกพอดี"

"แต่วันศุกร์นี้มันก็มารับเราแล้วใช่มั้ย?"

"อือ พอตอนเที่ยงของวันอาทิตย์ก็ต้องกลับแล้ว"

ผมถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าเวลาคุยเรื่องนี้ อ้อ ที่เห็นคุยกันปกติคือพี่หมีกลับมาคุยกับพวกพี่สิงฆ์ได้แล้วแต่ว่ายังไม่ได้สนิทเหมือนเมื่อก่อนอ่ะ ยังดูเกร็งๆและยังไม่ไว้ใจที่จะบอกเรื่องต่างๆได้ พี่หมีก็เข้าใจแถมเป็นคนขอพิสูจน์และทดแทนที่ผ่านมาสามปีโดยการเข้าหาพวกพี่ทั้งสี่คนใหม่ด้วยตัวเอง อ้ะๆ ความดีความชอบต้องยกให้พวกผมนะ!

ส่วนเรื่องพี่สิงฆ์นั้นก็อย่างที่ผมบอกกับพี่หมีนั่นแหละ ผมจะไปค้างที่คอนโดพี่สิงฆ์แล้วกลับมาที่หอตอนเที่ยงของวันอาทิตย์ แต่นะครับแต่...ถ้าอาทิตย์ที่ไหนวันเสาร์หรือวันอาทิตย์มีเรียน ผมจะไม่ได้ไปค้างแต่พี่มันจะมาค้างเอง พี่มันยังเป็นนักศึกษาของมหาลัยอยู่เลยมาค้างได้ตามปกติส่วนวันไหนที่ไม่ได้ไปนอนด้วยก็จะอาศัยเฟซไทม์กันจนพี่สิงฆ์ไปฝึกงานนั่นแหละ แล้วผมก็ต้องอดทนอีกหน่อย อีกนิดเดียวพี่มันก็ฝึกงานเสร็จแล้วแต่พอกลับมาเรียนมันก็ต้องยุ่งกับการสรุปข้อมูลและโปรเจคจบ คราวนี้แหละที่ผมจะได้เก็บศพผัวตามพื้นห้อง นี่ถ้าเรียนสถาปัตย์คงต้องเก็บศพตั้งแต่มหาลัยยันหอเลย

"ทนอีกนิดแล้วกัน เดี๋ยวเวลาฝึกงานก็หมดแล้ว"

"ถ้าพี่แบร์กลับมาอยู่หอ ผมมาด้วยนะ"

ไอ้ปาล์มโพล่งขึ้นแล้วทำตามปิ๊งๆใส่ พี่หมีหัวเราะแล้วพยักหน้าก่อนคุยกันงุ้งงิ้งๆ หัวเราะคิกคักไม่พอมีการป้อนขนมอีก ผมนี่มองบนเลยอ่ะ เฮ้อ เอาจริงๆก็ดีใจที่คู่นี้คบกันนะเพราะไอ้ปาล์มก็เจ็บมาเยอะ เจ็บเพราะทำตัวเองด้วยแหละ พอเห็นพี่หมีดูรักปาล์มมันมากผมก็เบาใจ

"เดี๋ยวผมไปก่อนนะพี่ ต่อไปต้องไปช่วยแก้วตามัน กูไปก่อนนะปาล์ม"

ผมบอกคู่นี้พร้อมตะโกนบอกรุ่นน้องที่ดำผุดดำว่ายเป็นตัวเงินตัวทองในสระพลางเก็บอุปกรณ์บางส่วนแล้วเดินออกจากยิม ในหนึ่งปีมานี้สถานที่แห่งนี้เปลี่ยนไปมาก จำตอนปีหนึ่งที่ผมโดนล้อเรื่องชื่อได้ไหมครับ? พอขึ้นปีสองมีหลายๆคนมาขอโทษและขอเป็นเพื่อนผมเต็มเลย เอาจริงๆมันก็เคืองๆในตอนแรกแต่หลังๆมาผมว่ามันตลกดีอ่ะ ตอนเทอมสองของปีหนึ่งผมก็รับมุกบางคนนะ เล่นจนพี่สิงฆ์โกรธเลย แต่ข้อดีของชื่อนี้นอกจากจะได้พี่สิงฆ์มาเป็นผัวแล้วมันยังทำให้ผมได้เพื่อนมากมายด้วยอ่ะในช่วงปีสองมานี้

นอกจากนั้นก็คือเรื่องราวดีๆที่มันเกิดขึ้นมากมายในช่วงหนึ่งปีนี้ ความบาดหมางของโลจิสฯและวิศวะหายไปพอรุ่นพวกพี่สิงฆ์ขึ้นปีสี่ พวกพี่หินกับแก๊งปลิงเกาะพี่หมีก็หมดฤทธิ์ซ่าหลังโดนพี่เอก(คนดูแลหอ)จัดการสั่งสอนไป แค่นี้ไม่พอถูกคณบดีของวิศวะเรียกไปตักเตือน เหมือนจะพอแต่ยังจ้า ผู้บริหารของมหาลัยก็เรียกไปตักเตือนอีก พวกมันเลยไม่กล้ามีเรื่องแถมหลุดออกจากพี่หมีถาวร พี่หมีเลยกลายเป็นคนมุ้งมิ้งกับเมียไปอย่างไม่น่าเชื่อ(ในสายตาของใครหลายๆคน)

"แคต!"

พอมาถึงตึกคณะผมก็ต้องมองเจ้าของเสียงที่เรียกชื่อผมอึ้งๆ พี่สิงฆ์ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดพิงเบนซ์คันงาม สองแขนกอดอกแล้วจ้องผมเขม็ง เอ้า มาตอนไหน? แล้วทำไมไม่โทรหาหรือขับไปหาที่ยิม? แล้วผมทำอะไรผิดถึงมาจ้องขนาดนี้? ด้วยความที่งงมากถึงมากที่สุดเลยเดินเข้าไปหาแล้วหยุดตรงหน้าพี่มัน

"อะไรของพี่เนี่ย?แล้วมาได้ยังไง? พี่ไม่ต้องทำงานหรือไง"

"คิดถึงเลยโดดงานมาหา"

หมับ!

ทำหน้าหมาหงอยก่อนแย่งของในมือไปวางบนหลังคารถแล้วรวบตัวผมไปกอด เรื่องของผมกับพี่สิงฆ์นี่รู้กันทั้งม. รู้ยันวิญญาณที่ตึกวิศวะยกเว้นน้องปีหนึ่งของปีนี้ที่จะรู้แค่เด็กคณะผม แต่เร็วๆนี้เหมือนจะรู้กันยกรุ่นแล้วมั้งเพราะไอ้ผมกับพี่สิงฆ์โคตรจะแสดงออกอย่างเปิดเผยเลย

"เดี๋ยวก็วันศุกร์แล้ว รอไม่ได้หรอ?"

ถามกลับแล้วทิ้งน้ำหนักตัวพิงพี่มัน หน้าผมซุกอกกว้าง สองแขนยกกอดตอบแน่น พอได้กอดแล้วแม่ง...จะร้องไห้อ่ะ TT ถึงจะเฟซไทม์ทุกวัน ได้นอนด้วยกันเฉพาะวันหยุด แต่ผมอยากให้เรานอนด้วยกันเหมือนปีที่แล้วมากกว่าอ่ะ ตอนนี้ห้องที่หอกลายเป็นห้องที่กว้างมากสำหรับผม เตียงหกฟุตที่เคยชอบกลายเป็นเกลียด อยากจะบอกพี่เอกให้แก้เตียงให้แต่เดี๋ยวจะโดนตีนพี่มันซะก่อนเลยต้องจำนอนบนเตียงกว้างๆ เอาหมอนข้างสวมเสื้อพี่สิงฆ์แล้วกอดแทน โดนพี่มันล้ออยู่พักใหญ่ๆอ่ะถึงจะยอมหยุด

คนที่ผิดคือพี่มันแหละ! ทำผมติดมันอ่ะ!

"ไม่อยากรอน่ะสิ โคตรคิดถึงเราเลย"

"อึก แน่นไปๆ"

แทบสำรอกของที่กินไปเมื่อตอนเที่ยงเลยอ่ะ พี่สิงฆ์มันกระชับกอดน่ะสิแถมแน่นเกิ๊นนนน นี่ถ้าแน่นกว่านี้ ผมได้อ้วกพุ่งแน่ๆ

"โอ๊ยยยยย! ห่างเมียแค่นี้จะตายหรอ? หยุดหวานอวดเด็กๆมันได้ล่ะไอ้สิงฆ์!"

เสียงแปดหลอดของพี่ฟ้าดังขึ้น ผมค่อยๆผละออกแล้วยิ้มแห้งๆให้จากนั้นก็ซุกอกพี่สิงฆ์มันตามเดิม อยู่ๆก็อายขึ้นมาวุ้ยกู

"มึงล่ะฟ้า ห่างผัวมึงก็จะตายเหมือนกันนี่ โอดครวญกับกูทุกวันๆจนรำคาญ"

สองคนนี้ฝึกที่เดียวกันครับ

"มึงก็ไม่ต่างกับกูไหมอ่ะ"

ผมหัวเราะแล้วผละออกก่อนให้พี่สิงฆ์ถือของให้แล้วพากันมานั่งพักที่โต๊ะประจำ พี่ฟ้าให้บัวนั่งลงก่อนเพราะพี่แกจะนั่งตัก พี่ฟ้านั่งปุ๊บบัวก็ซุกหน้ากับอกปั๊บ เอ้อเพื่อนผม นับวันนี่หื่นทุกวันๆเลย

"แล้วพวกพี่ไพ่มาไหมอ่ะ"

"ไพ่มันไปหาโซ่ที่สนามบอลส่วนไอ้แฮมกับอิ๊กจะเข้ามาเย็นๆ วันนี้ให้พี่นอนด้วยไหม?"

ผมพยักหน้าก่อนเอนพิงพี่มันแล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น "แล้วพี่ไม่ต้องไปฝึกงานหรอ? พรุ่งนี้อ่ะ" ปากถามแต่ตาจับจ้องที่จอโทรศัพท์

"ไปสิ พี่ว่าจะออกตอนตีสี่ พี่เอาชุดมาเรียบร้อย"

"เป็นห่วงอ่ะ กลับตอนนี้เลยไหม?"

ละสายตาจากจอแล้วแหงนหน้าขึ้นมองพี่สิงฆ์ พี่สิงฆ์ยิ้มแล้วจับให้ผมขึ้นไปเกยบนตัก ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมจะอายแต่ตอนนี้หรอ? เอนพิงเล่นโทรศัพท์ชิวๆ

"ไม่ดีกว่า อยากนอนกอดเราจะแย่ล่ะ"

"กอดเฉยๆ?"

"กอดที่ไร้เสื้อผ้าอ่ะ"

ผมส่ายหัวเอือมๆแล้วเล่นเกมต่อ เรื่องเซ็กส์นี่ผมพยายามลดแต่พี่สิงฆ์หื่นขึ้นตลอดแล้วยิ่งห่างกันแบบนี้ ไม่ต้องถามเลยว่าพี่มันจะอดอยากขนาดไหน วันดีคืนดีชวนผมเซ็กส์โฟน คืออออออ?! เว็บแจกพอร์นก็มีทำไมไม่เข้า เดี๋ยวยืมแอคเคาท์ไอ้พี่มังกรให้เลย หารครึ่งกันเอา ไอ้พี่มังกรให้อยู่แล้วแหละ น้องเขยต้องการที่พึ่งขาดนี้

"เฮ้อ อยากจบเร็วๆแล้วนอนกอดเราทั้งวันทั้งคืนจัง"

"พี่จบพี่ก็ต้องทำงานหาเงินมาเลี้ยงผมนะ อย่ามาหวังว่าจะสบายนะเว้ย"

"ครับเมียครับ จะเลี้ยงให้สุขสบายเลยครับ เงินเข้าบัญชีนี่เดือนละแสนเลยไหม?"

"แหม ถึงโลจิสฯเงินจะดีแต่ให้เมียทั้งทีนี่แสนเดียวเองหรอ?"

"หนูครับ...กว่าพี่จะทำได้สองแสนนี่ต้องใช้ระยะเวลาเลยนะ ให้แสนนึงพี่ก็แทบหมดตัวแล้วครับ"

ผมเบ้ปากก่อนยกมือลูบแขนเพราะขนลุก ก็พี่มันเรียกผมว่า 'หนูครับ' อ่ะ ผมขนลุกกก แต่ถ้าเงินเดือนของพี่สิงฆ์ได้แสนอัพจริงๆล่ะก็ ผมก็อยากให้พี่มันเก็บไว้แหละ แน่นอนว่าอาจจะจิกขอซื้อฟิกเกอร์บ้างไรบ้างแต่ไม่เอาถึงหมื่นถึงแสนหรอกจนกว่าผมจะเรียกจบอ่ะ

แต่ให้พูดเถอะถ้าผมเรียนจบแล้วไปทำงาน ผมก็อาจจะได้น้อยกว่าพี่สิงฆ์มากโข พี่สิงฆ์มันฝึกงานเพื่อเป็น Supply Chain Manager ถ้าจะให้เปรียบเทียบล่ะก็เทียบกับคอนดัชเตอร์ในวงออเคสตร้าอ่ะครับ ควบคุมทุกอย่าง จัดการทุกอย่าง

พี่สิงฆ์มันตั้งเป้าว่าอยากเป็นชัพพลายเชน อยากได้เงินเดือนสูงๆเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องแบมือขอพ่อแม่และมันเป็นงานที่พี่สิงฆ์ใฝ่ฝันอยากจะทำ เห็นพี่มันเก็บแต่กิจกรรมแต่จริงๆพี่มันก็ตั้งใจเรียนด้วยแหละส่วนผมตั้งเป้าแค่ว่าเป็นหัวหน้างานก็พออ่ะ เงินเกือนมันจะสตาร์ทที่สามหมื่นสี่ถึงสามหมื่นเจ็ดในขณะที่ชัพพลายเชนได้หนึ่งแสนถึงสองแสนหรืออาจจะมากกว่านั้น

"แล้วชัพพลายเชนที่พี่ฝึกอยู่ พี่ว่าพี่ทำได้ไหม?"

"ได้สิ พี่ตั้งเป้าไว้แล้วพี่ต้องทำให้ได้แล้วยิ่งตอนนี้พี่มีเราเข้ามา พี่ยิ่งต้องทำให้ได้ของให้ได้เลยเพื่ออนาคตของพี่กับแคต นอกจากความสุขที่พี่ให้ได้พี่ก็อยากให้ความสบายกับเราด้วย พอฝึกงานจบ เรียนจบ พี่ก็ไปทำงานกับที่นั่นทันที นี่เป็นหนึ่งก้าวของพี่เลย"

"แต่มันไม่ง่ายเลยนะที่จะได้เลื่อนเป็นชัพพลายเชนอ่ะ"

"ก็จริงแต่พี่ได้ข้อเสนอจากบริษัทน่ะ ถ้าพี่ทำผลงานได้ดีภายในห้าปีอย่างต่ำของการเลื่อนตำแหน่ง ณ บริษัทนั้นพี่ก็เป็นชัพพลายเชนได้อย่างไร้ข้อกังขา เงินเดือนสองแสนอัพตามที่ตกลงกันไว้แต่ถ้าไม่พี่จะลดไปเป็นแค่โลจิสฯเมเนเจอร์ซึ่งได้ประมาณหกหมื่นถึงแปดหมื่นตามปกติ"

"สู้ๆนะ เอาเงินแสนมาใส่บัญชีผมให้ได้! อ่ะ หยอกกกก"

พอเห็นพี่มันทำหน้าเอือมผมก็ทำหน้าทะเล้นใส่ก่อนถูกพี่สิงฆ์กัดแก้มแล้วจี้เอวจนเสียงขำผมดังลั่นตึก ผมเชื่อนะว่าพี่สิงฆ์ต้องทำได้ พี่มันเก่งจะตายไปแล้วก็...ผมชอบจังเวลาได้คุยกับพี่สิงฆ์ในช่วงที่พี่มันฝึกงาน ผมรู้สึกว่าแฟนผมเป็นหนุ่มใหญ่วัยทำงาน ดูมีสาระกว่าปกติสงสัยพี่มันจะสลัดคราบจากนักศึกษาเป็นหนุ่มวัยทำงานแล้วซะแล้วสิ เขย่าใจไอ้แคตจริงเว้ยยย!

..............................................................................

**#ดองกี้

ตอนพิเศษมีสองตอนนะคะ ><

ในส่วนของ แก๊งเรนเจอร์ จะอยู่ในมินิ ซึ่งเป็นเรื่องราวหลังจากทุกคู่ลงเอยกันเรียบร้อยแล้ว

แล้วก็ในส่วนของการฝึกงานก็พยายามเท่าที่จะทำได้ เรื่องเงินเดือน เรื่องตำแหน่งหน้าที่ คือหามาหมด

ศึกษาหาข้อมูลแล้วเอามาปรับใช้ให้เข้ากับนิยาย เราหวังว่าจะไม่มีใครมาดราม่าหรือมาว่าเราในส่วนนี้นะคะ

นี่แจ้งแล้วนะแล้วเราก็บุ๊คมาร์กเว็บนั้นๆที่อ่านมาแล้ว ถ้าใครสนใจทักมาขอที่เพจได้นะคะเพราะถ้าลงในนี้มันก็กดลิ้งก์ไปไม่ได้อ่ะ

เจอกันตอนพิเศษส่งท้ายนะคะ ส่วน หมีปาล์ม โซ่ไพ่ เกิดเหตุนิดนึงเพราะเราแต่งไม่ออก ตันไปหมด มันไหลแค่เรื่องนี้อ่ะ T^T**

จะพยายามแต่งออกมาให้ได้นะคะแต่ถ้าไม่ไหวจริงๆจะขอหายไปจัดการกับต้นฉบับแทน เจอกันค่าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}