True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

น่ารักเกินไปแล้ว

ชื่อตอน : น่ารักเกินไปแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2562 10:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่ารักเกินไปแล้ว
แบบอักษร

ร่างเล็กๆใต้ผ้าห่มนวมหนาเริ่มขยับร่างปรือตาขึ้นอย่างช้าๆด้วยร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ และร่างที่หนักอึ้งกับอาการมึนหัวนิดๆทำให้เธอมึนงงกับตัวเอง เธอหันมองร่างหนาข้างๆกายที่ยังนอนโอบกอดเธออยู่

เธอเห็นร่างเปลือยเปล่าของตัวเองใต้ผ้าถึงกับตกใจเอามือป้องปาก เธอนั่งย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้เธอเขินอายจนหน้าแดงกล่ำกับสิ่งที่ตัวเองทำไป

เบลล์ค่อยๆยันร่างบางลุกจากที่นอนเพื่อไม่ให้คนที่หลับตื่นจากการหลับไหล เธอรีบลุกอาบน้ำแต่งตัวอย่างเงียบๆแล้วเดินออกจากห้องไป

สาวร่างบางลงมาที่ห้องครัวก็พบว่ายังไม่มีใครตื่นขึ้นมา เธอหยิบของออกจากตู้เย็นเพื่อจัดเตรียมทำข้าวต้มกุ้งให้ทุกคนได้ทานเป็นมื้อเช้า

หลินตื่นเดินออกมาจากห้องด้วยการเดินบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยล้าออกจากร่างตัวเอง เธอเห็นเบลล์กำลังก้มเงยๆอยู่ในครัวจึงเดินเข้าไปหา

“ไงเบลล์ตื่นละหรอ ปวดหัวมั้ย” เธอถามขึ้น

“กะก็นิดๆนะ แต่ไม่เป็นไรแล้ว” เธอตอบแบบไม่เงยหน้าขึ้นมาจากการหั่นผัก

“แต่หน้ายังแดงๆอยู่เลยนะ ทำไมไม่นอนต่อ”

“เราไหวไม่ได้เป็นอะไรนะ” เธอส่ายหน้าเบาๆ

“วันหลังไม่ต้องกินเลยนะยัยคออ่อน ดีนะมีพี่คิมคอยดูแล กินแล้วนั่งหน้าแดงกล่ำอย่างกับคนเป็นไข้”

“คงไม่กินแล้วแหละปวดหัว”

“แล้วนี่ทำอะไรเดี๋ยวเราช่วยนะ”

สองสาวร่างบางช่วยกันทำข้าวต้มจนเสร็จ ก่อนที่เวลาเริ่มสายทุกคนเริ่มทะยอยกันตื่นเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง

อาท : “ไงลูกแมวน้อยหลับสบายป่ะ” อาทยกยิ้มแกล้งแซวเบลล์จนเธอหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง

เนย : “อะไรของพี่อ่ะพี่อาท กินๆเข้าไปเลย”

ต๊อบ : “ได้กินข้าวต้มตอนตื่นมานี่มันดีจริงๆ ขอบคุณสาวๆที่ลุกขึ้นมาทำให้”

มาย : “เบลล์นี่สุดยอดอะ เมื่อคืนเมาจนพับยังตื่นมาทำไหว แม่บ้านตัวจริงเลยอ่ะ”

ต๊อบ : “ก็เอาอย่างเค้าสิ นอนตื่นสายพอกับพี่เลยเราอ่ะ” ต๊อบยื่นมือไปยีผมมาย

มาย : “หึ๊ พี่ก็ตื่นมาทำให้หนูกินสิ” เธอยักไหล่ขึ้น

คิมเดินลงมาจากห้องตรงมานั่งที่โต๊ะอาหารเหมือนทุกคน เขานั่งหาวเหมือนยังนอนไม่พออิ่ม

ไตเติ้ล : “ไงมึงหนักเลยดิ ตื่นมาไมแต่เช้าล่ะ”

คิม : “ก็ตื่นมาไม่เจอ....เลยเดินลงมาดู พอได้กลิ่นก็หิวด้วย มึงจะถามให้มากความอะไร”

ไตเติ้ล : “เอ้าไอนี่กวนทีนแต่เช้า”

เบลล์กับหลินตักข้าวต้มเดินแจกให้ทุกคนที่มาทีหลังรวมถึงคิมด้วย

อาท : “อร่อยมากเลยน้องเบลล์ข้าวต้มกุ้งวันนี้”

คิมเหล่ตามองอาทในขณะที่ก้มกินข้าวต้มอยู่เขายกคิ้วให้อาทแบบกวนๆ พร้อมยิ้มมุมปากใส่

อาท : “เออไอสัส อย่าให้กูหาได้ดีกว่านะ”

เบลล์ก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มทานไม่พูดจาเสวนากับใคร เมื่อทุกคนทานกันเสร็จเรียบร้อยเธอก็จัดเก็บถ้วยชามเข้าไปล้างในครัวอย่างเงียบๆ เธอไม่แม้แต่จะมองสบตากับคิมที่กำลังมองเธออยู่

เมื่อล้างจานเสร็จเธอเดินออกมาพบว่าคิมยังนั่งคุยกับอาทอยู่ที่เดิม เธอรีบเดินสาวเท้าออกไปนอกบ้านพักทันที โดยไม่แม้แต่จะทักแฟนหนุ่มสักคำ

คิมเริ่มรู้สึกผิดสังเกตแต่ก็ยังไม่ถึงกับต้องเก็บมาคิดอะไรมากจึงยังคงนั่งคุยกับเพื่อนเขาต่อไปสักพัก เมื่อจบการสนทนาคิมลุกขึ้นเดินตามออกไปหาเบลล์นอกบ้านเขาเห็นเธอนั่งเงียบดูเพื่อนของเธอกำลังเล่นก่อปราสาททรายกันที่ริมหาด

เมื่อเบลล์เห็นคิมมาจึงลุกขึ้นไปนั่งเล่นกับเพื่อนๆของเธอจนทำให้คิมต้องหยุดยืนดูเฉยๆเพราะไม่อยากไปขัดความสนุกของสาวๆ

ในเวลาไม่นานสาวๆเลิกกิจกรรมที่ทำเพราะแดดเริ่มแรง จึงแยกย้ายกันกลับเข้าไปพักในบ้าน ในขณะที่เบลล์กำลังเดินกลับขึ้นมา ชายหนุ่มยังคงยืนรออยู่ที่เดิม หญิงสาวไม่แม้แต่จะมองหน้าสบตาเขา ทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดปรี่ร่างหนาเข้าไปหาเธอยกอุ้มตัวเธอขึ้นผาดบ่าจนหัวห้อยลง

“ว้าย!! พะพี่คิมมม ทำอะไรคะปล่อยหนูลง”

“หลบหน้าพี่ทำไมล่ะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

คิมอุ้มร่างบางไปทั้งแบบนั้นจนกลุ่มเพื่อนทั้งชายหญิงที่เห็นถึงกับงงงวยกันไป

อาท : “ทำไรของมันว่ะนั่น”

ต๊อบ : “กูก็เห็นพร้อมมึงกูจะรู้มั้ย”

หลิน : “พี่คิมเป็นไรอ่ะพี่เติ้ล แล้วจะทำอะไรเพื่อนหนู ทำไมท่าทางโมโหอ่ะ” เธอเดินเข้าไปเขย่าที่แขนแฟนหนุ่มหมาดๆของเธอ

ไตเติ้ลยีผมหลินเบาๆก่อนจะตอบเธอ “มันรักของมันจะตายไม่ทำไรหรอกหน่า คงมีเรื่องอะไรคุยกันแบบด่วนจี๋อ่ะ ฮ่าๆ”

คิมแบกร่างบางในท่าห้อยตัวแบบนั้นจนมาถึงห้องนอน เขาวางเธอลงนั่งกับที่นอนหนาเบาๆ และยกตัวเองยืนขึ้นจับไหล่สองข้างของเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอหนี

“อ่ะบอกได้ยังหลบหน้าพี่ทำไม” เขาขมวดคิ้วถามจ้องตาเธอ

เบลล์ยังคงไม่กล้าสบตาเขากลับ คิมถึงกับต้องยกมือประกบที่แก้มสองข้างของเธอไว้มองตาเธอแล้วกดจูบลงไปที่ปากบาง

“ไม่พูดใช่มั้ยพี่จะจูบไปเรื่อยๆจนหนูยอมพูด”

เขากดปากลงจูบเธออีกครั้งแล้วมองหน้าแล้วกดจูบซ้ำลงไปอีกก่อนชักหน้าออกมา จนเธอเริ่มอายหน้าแดงกล่ำไปถึงใบหู

“พ..พะ พูดแล้วคะ พูดแล้ว”

“อย่าทำอย่างนี้สิคะพี่ทำตัวไม่ถูก เพราะไม่รู้หนูเป็นอะไร มีอะไรต้องบอกพี่นะจะได้ช่วยกันแก้”

“หน่ะหนูอายสิ่งที่ทำลงไปเมื่อคืนคะ” เธอพูดจบก็เม้มปากหน้าเริ่มแดงกล่ำอีก

ตึก ตึก ตึก

แปะ!!! คิมใช้นิ้วดีดไปที่หน้าผากเธอเบาๆ

“โธ่! พี่คิดว่าพี่ทำไรผิดสะจนหนูโกรธพี่ยัยบ๊อง”

“ก็ๆหนูทำอะไรที่หน้าอายแบบนั้นออกไปกับพี่ใครจะไปกล้าสู้หน้าละคะ” เธอกัดปากล่างของเธอเบาๆ

คิมเปลี่ยนท่าลงมานั่งข้างๆคนตัวเล็กของเขา แล้วจับเธอเอียงหัวมาซบที่อกแกร่ง พลางลูบผมเธอเบาๆ

“น่ารักดีออกนะอ้อนเหมือนแมวเลยอ่ะ แต่ทำกับพี่คนเดียวเท่านั้นนะ เข้าใจมั้ย”

เบลล์ยกสองมือน้อยๆของเธอขึ้นปิดที่หน้า

“จะอายทำไมละคะ หนูทำกับพี่แบบนั้นพี่ก็พอใจนะ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย อีกอย่างก็ไม่ได้มีใครเห็นด้วยมีพี่คนเดียวที่รู้ที่เห็น”

“งื้ออ พี่คิมอะ อย่าแกล้งสิคะไม่ต้องพูดแล้ว”

คิมยกมือไปจับมือของเธอออกจากหน้าของเธอเผยให้เห็นตากลมโตใส แก้มแดงอมชมพูระเรื่อ ปลายจมูกที่ถูกมือกดทับจึงมีสีชมพูหน่อยๆ

“โอ้ยย น่ารักเกินไปแล้วนะตัวเล็ก”

เขากดปากหอมที่แก้มของเธอเบาๆ และค่อยๆพรมหอมไปทั่วหน้าใสของเธอ

“อ่ะ แล้วแบบนี้เขินกว่ารึเปล่า ฮ่าๆ”

“พี่คิมพอเลยคะ หนูช้ำไปหมดแล้ว”

ชายหนุ่มหยิบยกมือเธอขึ้นมาจุมพิตเบาๆก่อนจะเอียงคอพิงที่ศรีษะเธอ มือหนาสอดเข้าโอบเอวไว้

“สัญญาก่อนจะไม่ทำแบบนี้อีก มีอะไรเราต้องคุยกันนะคะ พี่รู้สึกไม่ดีเลย เหมือนหนูไม่สนใจพี่”

“คะหนูสัญญา ขอโทษนะคะที่ทำพี่ไม่สบายใจ หนูแค่ทำตัวไม่ถูก” เธอยิ้มบางออกมา

เขาโอบกระชับเธอไว้แบบนั้นเพื่อให้เธอคลายความกังวลที่อยู่ในใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น