ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 16 : ศึกรักสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 16 : ศึกรักสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 69

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2562 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 16 : ศึกรักสุดซี๊ด
แบบอักษร

Chapter 16

ศึกรักสุดซี๊ด


“ตกลงเธอคิดยังไงกับอันดากันแน่!” เด็กสาวผมสั้นยืนพิงก้อนหินขนาดใหญ่ และกอดอก เธอกำลังจ้องหน้าเด็กสาวตัวเล็กผู้ถักเปียสองข้าง และดูเหมือนว่าเด็กสาวผู้นั้นจะไม่อยากตอบคำถามเธอ

“ฉันกับอันดา…เป็นเพื่อนกัน” แพมตอบทั้งๆ ที่ไม่สบตา ยิ่งทำให้คนฟังอารมณ์คุกรุ่นขึ้นอีก

“งั้นเหรอ…”

“ถ้าเธอไม่เชื่อก็ตามใจ” แพมตั้งท่าจะเดินหนี แต่ฟาร์กลับคว้าแขนเธอกลับมา

“ใช่!!!!! ฉันไม่เชื่อ เพราะเพื่อนที่ไหนล่ะ จะออดอ้อนกันขนาดนี้” ฟาร์เค้นเสียงแล้วจ้องหน้าแพมเขม็ง

“ฉันไม่ได้ออดอ้อนอันดานะ”

“งั้นเหรอ แล้วที่ทำตัวเป็นเด็กน้อยคอยให้อันดาโอ๋อยู่ตลอดเวลานี่มันคืออะไรไม่ทราบ” ฟาร์ใช้มือผลักแขนเด็กสาวตรงหน้าเพื่อหาเรื่อง แต่แพมไม่มีอาการตอบโต้

“ฉันไม่ได้เป็นเด็ก แล้วก็ไม่ได้ต้องการให้อันดาโอ๋ด้วย”

“งั้นเหรอ…เฮอะๆ วางแผนเอาไว้สิท่า ฉันเห็นเธอมองอันดามาตั้งแต่มอต้น อย่านึกนะว่าฉันไม่รู้” คำพูดของฟาร์แทงใจดำแพม เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ

“เธอพูดเรื่องอะไร” แพมเริ่มคอแห้งผาก

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เธออ่ะพวกชอบแอบมอง ฉันเห็นเธอมองอันดาแบบชื่นชมมาตั้งแต่มอต้น แล้วตอนนี้ล่ะคืออะไร หาทางเข้าใกล้อันดางั้นเหรอ อย่าหวังสูงไปหน่อยเลย” ฟาร์ยังคงเย้อหยันเด็กสาวตรงหน้า จนน้ำตาของเด็กสาวตัวเล็กเริ่มคลอเบ้า

“ก็ได้!!! ฉันยอมรับก็ได้ ใช่!!!!! ฉันแอบมองอันดา ฉันชอบอันดา แล้วการที่ฉันรักใครมันผิดด้วยเหรอ” แพมยิ่งพูดยิ่งเสียงสั่นเครือ

“การที่เธอรักใครมันไม่ผิดหรอก แต่มันผิดตรงที่คนที่เธอรักอ่ะ…คืออันดา”

“เป็นอันดาแล้วผิดตรงไหน ใครๆ ก็ชอบอันดานิ”

“ใช่! ใครๆ ก็ชอบอันดา แต่คนพวกนั้นไม่ใฝ่สูงเหมือนเธอไง อันดาเป็นเหมือนไอดอล อันดามีทุกๆ อย่างที่น่าหลงใหล แล้วเธอล่ะ มีอะไรคู่ควรกับอันดาบ้าง” ฟาร์ยังคงดูถูกแพม จนน้ำตาเม็ดหนึ่งของเด็กสาวร่างบางร่วงลงพื้น

“ฉันรู้ว่าฉันไม่มีอะไรเทียบอันดาได้เลย ฉันก็แค่คนๆ หนึ่งที่ไม่มีตัวตนในโรงเรียน”

“แล้วยังกล้าเข้าใกล้อันดาอยู่อีกเหรอ!!!!” ฟาร์ถามย้ำ ทำให้แพมถึงกับพูดไม่ออก

“บอกไว้ก่อนเลยนะ การที่ฉันกลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอมแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพื่ออันดา…ฉันไม่กลับมาหรอก” ฟาร์ยังคงเหมือนเสือสาวที่ข่มแมวน้อยผู้บอบบาง

“เธอ…ก็ชอบอันดางั้นเหรอ”

“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว ทุกคนก็ดูออก และฉันมาที่นี่เพื่อทวงอันดาของฉันคืน แมวขโมยอย่างเธออ่ะ ถ้าไม่ยอมถอยไป อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ฟาร์เดินชนแพมจนล้มลงไปกับพื้นอย่างไม่สนใจใยดี เด็กสาวร่างบางจึงเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงจอมร้ายกาจเบื้องหน้าด้วยความฉุนที่เริ่มก่อตัวขึ้น

“แล้วเธอคิดเหรอว่าอันดาจะชอบเธอ อันดาอาจจะ…” แพมหยุดพูดแล้วเม้มริมฝีปาก เธออยากจะตะโกนออกไปว่า “อันดาอาจจะชอบฉันก็ได้” แต่ทว่า เธออาจจะฝันสูงเกินไป คำพูดนั้นจึงไม่สามารถหลุดออกมาจากปากของเด็กสาวได้

“รอดูต่อไปก็แล้วกัน แล้วเธอจะเห็นว่าอันดาเลือกฉัน… ไม่ได้เลือกเธอ” พูดจบฟาร์ก็เดินหายไป ทิ้งให้เด็กสาวร่างบางเม้มริมฝีปากนั่งจ้ำเบ้าอยู่ตรงนั้น และน้ำตาหยดเล็กๆ ก็พรั่งพรูออกมาเป็นสาย

“นอนกันได้แล้วทุกคน” ประธานนักเรียนบอกก่อนจะปิดไฟดวงสุดท้ายลง

เด็กนักเรียนโฟลเบลดูเหมือนจะไม่รีรอให้ธีมปิดไฟ พวกเขาก็สลบเหมือดกันไปเพราะหมดแรง วันนี้ทั้งวันทุกคนต่างทำงานของตัวเองจนแทบสละร่าง ส่วนพวกที่รับหน้าที่แกล้ง ไม่สิ สร้างสีสันให้กับทุกคนก็เหน็ดเหนื่อยไม่แพ้กัน พวกเขาจึงหลับเป็นตายไปก่อนหมดแล้ว

ธีมปิดไฟดวงสุดท้ายลงและล้มตัวลงนอน แต่ก็ไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้เด็กหนุ่มหน้าตี๋ที่นอนอยู่ข้างๆ และลูบผมสีน้ำตาลอย่างรักใคร่ ก่อนนอนลงตรงฟูกข้างๆ แต่ก็ไม่วายขยับไปเบียดออกัสด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วรอยยิ้มของธีมก็หายไป เมื่อเขาสัมผัสถึงรอยปูดโนบนหน้าผากของตนเอง ซึ่งมันไม่ได้เกิดจากการชนหน้าต่างอย่างที่เขาบอก

เมื่อตอนกลางวันเขาแอบตามอันดาและออกัสไป เพราะเขารู้สึกเป็นห่วงแฟน เขาอยากรู้ว่าออกัสเป็นอะไรกันแน่ ออกัสถึงได้ไม่ยอมบอกเขา แต่เพราะการไปแอบฟังนั่นแหละทำให้หน้าผากของเขาทักทายเข้ากับก้อนหินที่ออกัสขว้างมาพอดี เขาจึงซวยเพราะการแอบฟังในครั้งนี้

และเขาก็ได้รู้ความจริงทั้งหมดที่เขาอยากรู้ ว่าเพราะอะไรออกัสถึงได้ดูกังวลใจขนาดนี้ แต่การรู้ความจริงกลับทำให้เขาไม่สบายใจ ถึงแม้ออกัสจะบอกอันดาว่าเขากังวลใจเรื่องธันเตอร์เพราะไม่อยากเสียเพื่อนดีๆ ไป แต่ทว่า ถ้าความกังวลใจนั้นไม่ได้มีเพียงแค่นั้นล่ะ แต่ความกังวลนั้นแฝงด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่างอยู่ในนั้นด้วย แล้วเขาจะทำอย่างไร

ธันเตอร์และออกัสเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก ความรู้สึกผูกพันมันก็ต้องมีบ้าง แล้วถ้าสักวันหนึ่งออกัสรู้สึกอะไรกับธันเตอร์ขึ้นมามันจะเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคนล่ะ ตอนนี้เขาทำได้เพียงภาวนาให้ความรู้สึกเป็นห่วงที่ออกัสมีให้ต่อธันเตอร์นั้นเป็นเพียงเพื่อนสนิท และไม่มีวันเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่น ไม่อย่างนั้น…เขาคงไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้ธันเตอร์ได้

เพราะธันเตอร์เป็นคนที่อยู่ใกล้ออกัสมากที่สุด เขารู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับออกัส ถือว่าเป็นเพื่อนซี๊คนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ออกัสชอบอะไรและไม่ชอบอะไรเขาก็รู้หมด ต่างจากเขาที่แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับออกัสเลย เขารู้เพียงแต่ว่าเขารักออกัสมากแค่ไหน และต้องการรอยยิ้มของเด็กหนุ่มคนนี้มากแค่ไหนเท่านั้น

“ยังไม่นอนเหรอ” เด็กหนุ่มหน้าตี๋ปรือตาขึ้นมาพบประธานนักเรียนที่ยังคงลืมตาอยู่ท่ามกลางความมืด

“กำลังจะนอน” ธีมตอบพร้อมรอยยิ้ม

ออกัสหลับตาลงอีกครั้ง พร้อมกับมือที่เอื้อมไปกุมมือของธีมเอาไว้ ทำให้เด็กหนุ่มหน้าเกาหลีสุดหล่อกระตุกยิ้มเล็กๆ และรู้สึกได้ถึงความสบายใจที่ออกัสส่งมาให้ ธีมจึงดึงเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ามาในอ้อมกอด และกอดเอาไว้จนแน่น และจะไม่มีวันที่เขาจะปล่อยออกัสไปเด็ดขาด…ก็คนมันรักไปแล้วนิ

อีกด้านหนึ่ง เด็กสาวสามคนที่นอนเรียงกันอยู่อีกมุมหนึ่ง มีสองคนที่ยังคงลืมตาโพลงอยู่ ส่วนตัวการของเรื่องทั้งหมดหลับปุ๋ยไปเรียบร้อยแล้ว คืนนี้อันดาก็ยังคงนอนอยู่กับแพมที่ฟูกของเธอ ส่วนฟาร์ก็จ้องมองอย่างอิจฉา ส่วนแพมที่เป็นคนที่น่าอิจฉาที่สุดกลับไม่ได้แสดงถึงความสุขที่ตนเองได้รับเลย เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ

การที่เธอแอบรักอันดามันผิดมากนักเหรอ เธอก็แค่ต้องการมีความรักและรักคนที่เธออยากรัก เธอไม่ได้เจาะจงว่าเธอรักอันดาเพราะอะไร เพราะอันดาน่าตาดีงั้นเหรอ หรือเพราะอันดารวย แต่สิ่งที่ทำให้เธอรักอันดาก็คือความน่ารักที่อันดามีต่อเธอ อันดาเป็นคนที่ดีกับทุกคนไม่ว่าจะเป็นใคร จะนิสัยยังไง จะโด่งดังหรือไม่ อันดาก็คอยให้ความสำคัญทุกคนอยู่เสมอ…รวมถึงตัวของเธอด้วย

เธอเคยเป็นเด็กหลังห้องถึงจะในห้องเด็กเก่งก็ตาม เธอไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะพูดน้อย และคอยแต่เฝ้ามองเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีทุกอย่างอย่างที่เธอฝันไว้ ทั้งความกล้าและรอยยิ้มบริสุทธิ์ เธอจึงมองอันดาเป็นเหมือนไอดอลของเธอ และเมื่อเธอได้มีโอกาสได้รู้จักอันดาและได้อยู่เคียงข้าง เธอก็รู้สึกได้เลยว่ามันวิเศษมากแค่ไหน

เธอไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าเธอจะต้องได้ครอบครองอันดาเอาไว้เพียงคนเดียว เพราะแค่เฝ้ามองอันดาอยู่แบบนี้เธอก็มีความสุขมากแล้ว ถึงแม้ว่าการได้กอดได้สัมผัสกับอันดาเธอจะมีความสุขมากก็เถอะ แต่เธอก็ไม่ได้อยากจะผูกมัดอันดาเอาไว้เลย เพราะเธอเองก็รู้ดีว่าตัวเองนั้นก็เป็นเพียงคนธรรมดา การจะได้รับความรักและเป็นคนที่สำคัญที่สุดของอันดานั้นมันมากเกินไป

แต่เมื่อเธอได้รู้ว่าอันดากำลังจะเป็นของคนอื่นและเธอจะไม่ได้ยืนอยู่เคียงข้างอันดาอีก ก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจเลยจริงๆ เธออยากจะเฝ้ามองอันดาแบบนี้ แต่ไม่อยากจะเฝ้ามองอันดาโดยที่มีคนอื่นยืนอยู่เคียงข้าง มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวเกินไป แต่เธอไม่อยากให้ใครอยู่เคียงข้างอันดาจริงๆ

เธอเองเข้าใจว่าฟาร์มีสิทธิทุกอย่างในตัวอันดา เธอเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของอันดา และพวกเขาสองคนก็อาจจะไปไกลกว่าที่เธอคิด อันดาอาจจะเลือกฟาร์ได้ง่ายๆ ถ้าฟาร์เอ่ยปาก เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอก็ทำได้เพียงแค่เฝ้ามองดูพวกเขารักกันใช่ไหม ทั้งๆ ที่อันดานอนอยู่ข้างๆ เธอตรงนี้แท้ๆ …ทำไมมันกลับดูห่างไกลแบบนี้

แพมหันไปมองอันดาแล้วรู้สึกอาวรณ์ เธอจ้องหน้าอันดาและพยายามเก็บภาพใบหน้าของอันดาเอาไว้ในความคิด เรียวคิ้วบางๆ จมูกเป็นสัน และริมฝีปากบางๆ นี้ เธออยากจะสัมผัสมันอีกครั้งจริงๆ และแล้วภาพๆ หนึ่งก็ฉายขึ้นมา ภาพในคืนนั้น คืนที่เธอ…

แต่ก่อนที่แพมจะคิดถึงวันนั้นอย่างสุขใจ แขนของใครคนหนึ่งก็กอดร่างของอันดามาจากทางด้านหลัง และเธอก็รู้ทันทีว่าแขนนั้นเป็นของใคร เมื่อฟาร์ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอันดา แถมยังแนบใบหน้าและร่างกายกับแผ่นหลังของอันดาอย่างสนิทสนม ส่วนอันดานะเหรอ…ยังคงนอนไม่รู้เรื่อง

แพมหลับตาลงทันทีเพราะไม่อยากเห็นร่างกายเบื้องหน้านี้สัมผัสกับใคร และก็ไม่อยากจะทำตัวหึงหวงแล้วดึงผู้หญิงคนนั้นออกจากคนที่เธอรักด้วย เธอจึงได้แต่ข่มตาทั้งๆ ที่ก็รู้ว่ายังไงก็ต้องนอนไม่หลับอยู่ดี แต่แล้ว…ร่างบางๆ ของเธอก็ถูกใครคนหนึ่งคว้าไปได้

แพมเบิกตากว้างทันที เช่นเดียวกับฟาร์ที่กำลังกอดอันดาอยู่ เพราะอันดาเด็กสาวหน้าสวยคว้าร่างเด็กสาวร่างบางเข้ามากอด และลูบผมแพมเหมือนกับเธอเป็นตุ๊กตาตัวน้อยที่วางไว้ข้างเตียง แพมจึงอมยิ้มและตักตวงความสุขในช่วงเวลานี้เอาไว้ ถึงจะเป็นเพียงการละเมอของอันดา แต่เธอก็มีความสุขมาก ส่วนฟาร์ที่กอดอันดาอยู่เม้มริมฝีปากด้วยความโกรธ แต่แทนที่เธอจะปล่อยอันดาซะ เธอกลับกอดอันดาแน่นยิ่งกว่าเดิม

โอมายกอตตตต

ศึกในครั้งนี้ช่างใหญ่หลวงนัก

แล้วสุดท้าย

นักรบสาวทั้งสองใครกันจะเป็นผู้ครอบครองหัวใจอันดา

ติดตามต่อตอนหน้าจร้า

^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น