Lovecenter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลัวรักยั่วใจ : บทที่ 6

ชื่อตอน : กลัวรักยั่วใจ : บทที่ 6

คำค้น : กลัวรักยั่วใจ กลัวรัก แทค กะทิ กระถิ่น เกรซ ภาคิน SM 18+ y yaoi วิน ชาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 305

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2562 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลัวรักยั่วใจ : บทที่ 6
แบบอักษร

……...........…….ชาน X เกรซ…….........……


**" อ่า~~~~ เค้กรสช็อคโกแลตเสร็จแล้ว ว่าแต่เจ้าตัวหายไปแอบอยู่ใหนน่ะ "


ร่างคนก้นงอน เกรซ ที่เดินถือจานใส่ชิ้นเค้กสีน้ำตาลในมือ เฝ้าคอยชะเง้อเดินวนหาผู้ชายที่ตนแอบรักนักหนา


" ไปอยู่ใหนเนี่ย " เมื่อหาแล้วไม่พบสักทีจึงเปลี่ยนวิธีหันไปลองถามคนในห้องที่เป็นเพื่อนของชานดูบ้างก็ได้


" หนินาย เห็นชานไหม? เค้าหายไปใหนหรอ "  เกรซเข้าไปเอ่ยถามผู้ชายในกลุ่มเพื่อนของชานอีกคน


" ไอ้ชาน! อ๋อ เห็นมันเดินไปทางห้องประธานนักเรียนแน่ะ คงไปทำอะไรผิดกฎ ซะล่ะมั่ง ฉันรู้แค่นี้แหล่ะ "


" ขอบคุณนะ " พูดพร้อมก้มขอบคุณอีกคนก่อนจะนำเค้กชิ้นนั้นเดินออกมาด้วยสายตาที่สงสัยปนแปลกใจกับข้อมูลที่ตนได้รับมาเมื่อครู่


" ไปห้องประธาน ชานจะไปทำไมของเขาน่ะ?? "


ร่างเล็กสะบัดความคิดขี้สงสัยออก ก่อนจะรีบเดินไปทางห้องของประธานอย่างด่วนจี๋ เกิดกลัวใจแบบพิกลๆ


........กลัวว่าเค้กช็อกโกแลตชิ้นนี้จะคอยเก้อเพราะไม่ได้ให้อีกฝ่ายจริงๆ ขึ้นมาจริงๆ


แต่จะรู้หรือไม่ว่าความจริงเบื้องหลังต่อจากนี้ไป จะเป็นใครที่ต้องเสียใจไม่รู้จบ..!

ก้อก ๆ!


" พี่กู๊ด เห็นชานอยู่ในนี้รึเปล่า "



เสียงของเกรซที่ถือวิสาสะเข้ามาอย่างรวดเร็วกะทันหัน จนคนในห้องแทบไม่รู้เรื่องราว

ขาเล็กก้าวเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่เกรงใจ เพราะห้องนี้เป็นห้องของบุคคลที่ตนรู้จักเป็นอย่างดีอยู่แล้ว จนกระทั่ง!



แต่!


ภาพที่เห็น!!

ภาพที่เห็นตอนนี้!!!


" ชะ ชาน! "


" พี่กู๊ด "



สิ่งที่เห็นเล่นเอาเกรซแทบช็อคจนหายใจไม่ออกยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหินซะตรงนั้น จนถึงขณะนี้ คนทั้งคู่ บนโต๊ะตำแหน่งประธานนักเรียน ก็ยังไม่ได้แยกออกจากกันเลยแม้แต่น้อย


" ชาน อย่าพึ่งรีบใจร้อนสิ วันนี้นึกอะไรขึ้นมาอดใจไม่ไหวจนต้องบุกเข้ามาหาฉันถึงในห้องเลยหรอ " สำเนียงเสียงหวานที่ตนจำได้ดี จำมาตั้งแต่ตอนอายุได้หนึ่งขวบ


" ก็ตอนนี้แค่อยาก กู๊ดนายเองก็ชอบไม่ใช่หรือไง.... "



ใช่แล้วยิ่งเสียงนี่ก็ด้วย เสียงของคนที่กำลังค่อมจูบกับอีกร่างบนโต๊ะตัวยาวตรงหน้านี้

เขาก็จำได้ดี.......


น้ำเสียงของผู้ชายที่ตนแอบรัก คนที่ตั้งใจจะเดินเอาเค้กมาให้ได้ลองทาน

สารเลวจริงๆ!!

***ตุ๊บ!***ชิ้นเค้กซึ่งตกลงมาตามแรงปล่อยจากมือบาง พร้อมกับน้ำตาที่เหมือนหลักฐานของคนกำลังโดนฉีกอก ล่ะนั้นก็คงดังพอทำให้ กู๊ด และชานรู้สึกตัวว่ามีผู้บุกรุกเดินเข้ามายืนอยู่ในห้องด้วย



" เกรซ! น้องเข้ามาในนี้ได้ยังไง! "



น้ำเสียงประธานนักเรียนคนดังที่โพลงดังขึ้นอย่างตกใจสุดขีด ผิดกับผู้ชายอีกคนซึ่งพึ่งจะผละจูบออกจากตนได้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ท่าทางชานที่ยืนนิ่งเฉยจนไม่รู้สึกรู้สาอะไรบ้างเลยสักนิดเดียว



" ผมต้องถามพี่มากกว่ามั้งครับว่าพี่กำลังทำอะไรอยู่ .....พี่กู๊ด! "


" พี่......พี่.." กู๊ดที่เริ่มแสดงอาการเลิ่กลั่ก


" เสียแรงที่ผมไว้ใจคิดเสมอว่าพี่คือคนที่ผมเคารพ ทำไมล่ะครับ ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าผมแอบรักแอบชานมากขนาดไหน!! "


เกรซขึ้นเสียงพูดแดกดันพี่ชายแท้ๆ ของตนเองอย่างผิดหวังมากที่สุด ไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าจะโดนพี่ชายหักหลังกันได้เจ็บแสบมากขนาดนี้ ร่างเล็กหันมองไปสบตาผู้ชายอีกคน ซึ่งเป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมดด้วยหัวใจแสนเจ็บปวด ใจร้าย! พวกคนใจร้าย!!


ไม่รอช้าขาเรียวรีบวิ่งหนีคนทั้งคู่ออกไปยังนอกห้องทันที


" เฮ้อ~~~ แย่จังมีคนรู้ความลับของเราซะแล้วสิ "  ชานหันไปเอ่ยกับอีกร่าง ซึ่งขณะนี้ยังยืนแข็งทื่อไปด้วยอีกคน


" งั้น......ความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างเราคงต้องถึงคราวยุติตามข้อตกลงซะทีสินะ "


"......ลาก่อนนะกู๊ด " คำพูดเหมือนคนเห็นแก่ตัว หลุดมาจากากชายสายตาคมกริบ เขาเพียงส่งยิ้มอ่อนโยนบางๆ ไปให้กู๊ดแค่เท่านั้น ก่อนจะเดินหายไปจากห้องบ้าง เหมือนบุคคลก้นงอนๆ ที่เดินออกไปก่อนหน้าได้ไม่นาน

ห้องประธานนักเรียนกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง


เหมือนคนร่างเพรียวที่ยืนแข็งทื่อน่าจะสำนึกผิดอะไรบางอย่างได้สักที..........


หากแต่เปล่าเลย


รอยยิ้มอาบยาพิษนั้นซ่อนแฝงไว้ข้างใน จนยากที่ใครจะรับรู้ตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง


แววตาริษยาอยากเอาชนะยิ่งฉายชัดเจน จนดูน่ากลัว!


" หึ นึกว่าคนอย่างฉันจะอยากคบกับแกนักรึไงกัน! ชิ "



ประโยคคำพูดที่ไม่คาดคิดว่าจะสามารถหลุดออกมาจากปากบางได้ พวกโง่ ก็แค่เครื่องมือที่คนอย่างฉันใช้ให้เกิดความสะใจก็เท่านั้นแหล่ะ หึ เกรซ น้องรักแท้ๆ ของเขางั้นหรอ......จะไปสนใจมันทำไม! ยิ่งเห็นมันเจ็บปวดเสียใจเนี่ยสิดี กับความแค้นที่เค้าได้รับมาตลอด 18 ปี



มันสมควรแล้วล่ะ!



ไม่ว่ากี่ครั้งทุกๆ คนในบ้าน คุณพ่อ คุณแม่ แม้แต่บรรดาญาติๆ ทั้งหลาย ต่างก็หันเหไปให้ความสนใจคอยโอ๋คอยดูแลไอ้เด็กนั้นตลอด ถึงตัวเขาจะพยายามเรียนเก่งแทบตาย ได้ตำแหน่งประธานนักเรียนมาครอบครองมาเชิดหน้าชูตาอวดใคร ๆ แต่เพียงมัน ไอ้เกรซ น้องเล็กในไส้ที่เขาเกลียดที่สุด แค่ได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าเพียงหน่อยเดียว จนทุกคนต่างพากันแตกตื่นรีบพามันไปส่งโรงพยาบาลซะยกใหญ่ หึสุดท้ายเหลือเขาอยู่บ้านแค่คนเดียว อยู่กับงานวันเกิดที่ไม่มีใครนึกถึง ทุกคนต่างลืมกันไปหมดเลย เพราะมันที่คอยแย่งความรัก ความเอ็นดู ไปจากพ่อแม่



เขาเกลียด เกรซ!



น้องชายอ่อนแอเอาแต่ใจ หึ ครั้งนี้มันโดนซะมั่งจะได้รู้สึกว่าการโดนแย่งความรัก


แย่งของรักไป มันเจ็บขนาดใหน!!!

.......แอปเปิ้ล..เคลือบยาพิษงั้นหรอ...

.......หึๆ นั้นแหล่ะเขาล่ะ! .......



........................แทค x กะทิ.....................

ภายในห้องหรูของคอนโด

ห้องเดิมๆ กลิ่นอาหารหอมฉุยลอยออกมาจากในครัว.....

เป็นเหมือนปกติที่ตนจะต้องทำอาหารรออีกคนในการกลับมาบ้าน



ยิ่งเรื่องในวันนี้ เหตุการณ์ในห้องพยาบาลซึ่งตนดันไปพบเจอเข้าทำให้คาบเรียนในตอนบ่ายเค้าแทบไม่อยู่สุข จนถึงกับเรียนไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ เขาไม่เคยเป็นมาก่อนและไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงได้เป็นมากขนาดนี้



กับข้าวหลายอย่างที่เย็นนี้เขาพิถีพิถันทำให้เป็นพิเศษ ไม่ได้ทำขึ้นเพื่อเอาอกเอาใจอีกคนหรอกน่ะ


ก็แค่...........อือ ช่างมันเถอะ



ภาพของกะทิซึ่งกำลังหันหลังเตรียมจัดอาหารใส่จานชามอยู่นั้น หมับ! แรงสวมกอดที่แน่นพอดู แต่หากกะทิก็รู้ดีว่า



คนๆ นั้นคือใคร

อาจารย์แทค



" อือ... อย่าสิครับปล่อยผมน่ะผมกำลังตักซุป ปล่อยยย! "


เสียงที่ยืนกรานไม่ยอมให้อีกฝ่ายมาทำยุ่มย่ามกับตนได้อีกทำเอาแทคถึงกับหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะไม่ได้ดังใจต้องการพอจะกอดก็ห้าม จะจูบจะหอมแก้ม คนร่างบางก็เอาแต่ดิ้นหนีไม่ให้สักอย่างไม่รู้จะห่วงตัวไปอีกทำไมกัน

หึ เจ้าลูกหมาแสนดื้อ



" ขอโทษน่ะที่ฉันมาบอกช้าไปว่าวันนี้นายไม่ต้องทำอาหารเผื่อเพราะฉันจะออกไปกินกับคนอื่นน่ะ .....คงกลับดึกหน่อย "



กับประโยคซึ่งได้ยินชัดเต็มสองหู ทำไมหัวใจตัวเองถึงต้องหดหู่แปลกๆ


" เอ่อ....แต่ผมทำกับข้าวเอาใว้ให้อาจารย์เสร็จแล้วน่ะ ไม่ลองกินหน่อยหรอครับ " แทบอยากตีปากของตนเองจริงๆ จะไปพูดเหมือนฉุดยื้อทำไมน่ะ เขาจะไปใหนก็ปล่อยไปสิ เราควรดีใจสิถึงจะถูกที่คนๆ นั้นไม่ต้องมาอยู่ร่วมในห้องในเวลาแบบนี้กันสองต่อสอง

หึ! เริ่มแล้วสิน่ะ


" ทำไม จะรั้งฉันไว้หรือไง " แทคตีหน้านิ่งเฉยหันไปมองจ้องกะทิ คล้ายอยากได้คำตอบกลายๆ


" ไม่ใช่ซะหน่อย! ผม.....ผมก็แค่เสียดายกับข้าวกับปลา ถ้าอาจารย์ไม่กิน ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ "



สีหน้าเจื่อนๆ แว่บหนึ่งที่ในใจแอบอยากให้อีกฝ่ายอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อน

***ปัง!!!***เสียงประตูถูกปิดลงพร้อมๆ กับร่างหนาซึ่งเดินหายออกไปจากห้อง


เหลือไว้เพียงแค่ร่างบาง.......ยืนเงียบ.......อยู่กับที่


.........เพียงแค่คนเดียว.


..


.

บริเวณด้านล่างหน้าคอนโด


" แทค! .....รอตั้งนาน "


หญิงสาวหรืออาจารย์ประจำห้องพยาบาลคนเดิม วิคตอเรีย เธอกำลังยืนพิงขนาบกับรถคันสีเขียวสุดโฉบเฉี่ยว


" ก็นิดหน่อย " แทคเดินเข้ามาหา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับอ้อมแขนที่ใช้โอบกอดเอาร่างหญิงสาวเข้ามาแนบชิดลำตัวแข็งแกร่ง


" แหม เด็กนั้นยังไม่ยอมให้นายอีกหรือไงกัน หมดน้ำยาซะแล้วหรอ อาจารย์แทคคนเก่ง"

หญิงสาวพูดขึ้นพลางค่อยๆ เขยื้อนใบหน้า ซึ่งฉาบด้วยเครื่องสำอางค์กลิ่นหอมๆ พาเข้าไปกระซิบใกล้ริมใบหูหยอกล้อกับผู้ชายตรงหน้า ริมฝีปากชมพูหวานจัดดูเกินเหตุเหยียดยิ้มอย่างโปรยเสน่ห์


" หึ เพราะฉันยังออมมือต่างหากล่ะ แต่ต่อจากนี้ฉันคงจะ......ทำจริงๆ "


คำพูดคำจาแฝงความนัยแบบยากนักที่คนภายนอกจะรู้ได้ ภาพบุคคลทั้งสองยืนคลอเคลียกันเหมือนดังคู่รัก กลีบกุหลาบบางอิ่มที่เอียงมุมจูบประทับยังแก้มชายหนุ่มอย่างไม่เอียงอายสายตาใครหรือว่าบุคคลอื่นจะเข้ามาเห็นเลยสักนิดเดียว


และเป็นไปตามคาดหมาย! บุคคลที่อยากให้ยืนเห็นเหตุการณ์และการกระทำทั้งหมด กะทิกำลังยืนมองอยู่ทางกระจกใสบานใหญ่ของระเบียงหน้าห้อง ชั้น6 อยู่ในระดับมากพอที่จะบังเอิญเดินออกมาพบเห็นภาพแสนตกใจเข้า!!


" อาจารย์วิคตอเรีย! อาจารย์แท! " อะไรกันภาพแบบนี้อีกแล้วหรอ ทะ...ทำไมล่ะ...ทำไมต้องมายืนทำอะไรกันแบบนี้ด้วย ตนเองจะเดินออกมาดูอีกคนว่าได้ขับรถออกไปจากคอนโดแล้วรึเปล่าก็แค่นั้น แต่ตอนนี้คงไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว


ภาพคนทั้งคู่ด้านล่างที่ปรากฏไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป ดวงตากลมโตเกิดความรู้สึกแปลกๆ


ทั้งๆ ไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกแบบนี้คืออะไร แต่ที่แน่ๆ เค้าทนดูภาพบาดตางแบบนี้เป็นครั้งที่สองไม่ได้จริงๆ หัวใจมันเต้นส่ำแรงเหมือนโดนบีบ อยากนักจะเข้าไปแยกสองคนนั้นออกมา เกิดขึ้นได้ยังไงกัน?

อาจารย์วิคตอเรีย



เธอเป็นอาจารย์ที่คอยประจำอยู่ห้องพยาบาลของโรงเรียนเนื่องจากเขาไม่ค่อยสบายบ่อยจึงเคยไปใช้บริการที่นั้นอยู่หลายครั้งอาจารย์เธอเป็นผู้หญิงที่จิตใจดี อ่อนโยนขี้เล่น และที่สำคัญหน้าตาเธอสวยมาก รอยยิ้มก็เหมือนกับจะเปิดโลกทั้งใบให้สดใสขึ้นมาได้ยังไงยังงั้น ถูกต้องเขาเคารพและรักอาจารย์ในฐานะลูกศิษย์คนหนึ่ง....



แต่เพราะเหตุใดเวลานี้ความเคารพและความรู้สึกดีด้วยทั้งหมดที่เคยมี มันกลับกลายเป็นความรู้สึก ไม่ค่อยพอใจขึ้นมาแทน ไม่พอใจที่เห็นอาจารย์ทำตัวแบบนั้น จูบกอดหอมแก้มกับผู้ชายคนนั้น คนที่ได้ชื่อว่าเป็น อาจารย์ และ เจ้าของ ของเขาอีกคน

...อาจารย์แทค


" ผู้ชายใจร้าย เจ้าชู้ หลายใจ นิสัยไม่ดี!! "



คำว่าระบายความขุ่นเคืองใจออกมาเมื่อนึกไปถึง ร่างบางรีบเดินเข้าห้องไปทันที ก่อนจะผ่านไปยังโต๊ะอาหารเพื่อเก็บจานชาม ที่ไม่มีใครเหลียวแลแม้สักแอะ แต่ขาเรียวก็ต้องหยุดชะงักไปใบหน้าแสดงความบึ้งตึงอย่างไม่มีสาเหตุเพ่งมองจานอาหารบนโต๊ะอย่างเจ็บปวดนิดๆ



" อยากไปกินข้าวข้างนอกนัก ก็ไปเลย เอาทิ้งให้หมดนี่แหล่ะ! "



ไม่รอช้ามือบางจัดการเทอาหารทั้งหมดลงถังขยะอย่างไม่ใยดีใยร้าย เสร็จแล้วก็เดินมุ่งหน้าเข้าห้องนอน ก่อนไม่ลืมจะกดล็อคลูกบิดไม่ให้ใครได้เข้ามานอนได้อีกคน แกร่ก!



อย่าถามว่าเขาตอนนี้เป็นอะไร คิดอะไร นิสัยเสียแค่ใหน เจ้าอารมณ์เพียงใด


เพราะเขาเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ากำลังเป็นอะไรอยู่


มันมาได้ไง!

ไอ้ความรู้สึกหงุดหงิดๆ แบบนี้........**


คุยกับคนแต่ง

ตอนนี้เกรซรู้ความเลวจองพี่ชายตัวเองแล้ว จะยังรักชานอีกไหมลุ้นจ้า

ส่วนคู่อาจารย์ลูกศิษย์กำมะลอ ตอนนี้กะทิกำลังหลงกลคนจอมวางแผน

มาลุ้นตอนหน้า จขอบคุณทุกึอมเม้นเลยนะคะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น