facebook-icon

เมื่อรุ่นพี่ตัวป่วน 'ยูซอนโฮ' แอบชอบรุ่นน้อง 'ลีโดยอง' แต่หารู้ไม่... ว่าจริงๆ แล้วรุ่นน้องโดยองน่ะ ไม่ได้เนิร์ดๆ อย่างที่คิด!

ตอนที่ 3-3 เป็นอย่างที่คิดเหรอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-3 เป็นอย่างที่คิดเหรอ

คำค้น : แกล้งกวนป่วนใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-3 เป็นอย่างที่คิดเหรอ
แบบอักษร

ซอนอูที่ยังเอาชนะความเมามายไม่ได้ก็เดินตามคนที่ตัวเองคิดว่าเหมือนรุ่นน้องไปอย่างระริกระรี้ หลังจากเดินตามฝูงชนก็เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่ามีประตูทางเข้ามายังคลับ A อยู่ทางด้านหลังแยกต่างหากอีกด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคดีหรือโชคร้าย กลุ่มคนที่เขาเดินตามเหมือนจะไม่มีใครรับรู้ถึงตัวคนของเขาเลย ซอนอูตั้งใจจะทำให้รุ่นน้องผู้หล่อเหลาตกใจ เจ้านี่หนิ! ทำไมมาอยู่ในคลับโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากรุ่นพี่กัน?! ฉันบอกให้นายหาข้อมูลงานกับทำการบ้านให้แล้วทำไมถึงยังมาเที่ยวเล่นที่นี่ได้ แต่ในขณะที่กำลังจะพูด...

ตอนนั้นเองโดยองก็ลากลูกค้าที่ทำตัวเป็นนักเลงลงจากเวทีมาทางประตูหลัง เหตุผลที่อีกฝ่ายเริ่มเต้นเปลื้องผ้าก็เพราะถูกหญิงสาวที่ตัวเองถูกใจเมิน หลังจากฟังลูกน้องของตัวเองพูดกับลูกค้าที่ดื่มเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตายจนพูดไม่รู้เรื่อง โดยองก็ข่มอารมณ์ตัวเองไว้ เพราะเขาคิดอย่างสุภาพว่าก่อนจะยื่นมือออกไปยังไงก็คงต้องลองเจรจาดูก่อน

“มีเรื่องอะไรเหรอครับ คุณลูกค้า ทำไมถึงตามหาผู้บริหารสูงสุดของคลับล่ะครับ”

ลีโดยองที่ทำผมออลแบล็คเงาแวบถามชายหนุ่มที่ถูกแยกตัวออกมาอย่างระมัดระวัง และในเวลาเดียวกันซอนอูก็มาถึงบันไดขั้นสุดท้ายของประตูหลังได้สำเร็จ ทว่าก็พลาดจังหวะที่จะทำให้อีกคนตกใจจึงต้องชมฉากนั้นทั้งๆ ที่ยืนแอบอยู่ในมุม เหมือนว่าคุณรุ่นน้องสุดหล่อกำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่ตนรู้สึกผิดๆ จริงๆ ที่จู่ๆ ก็แทรกเข้ามาแบบนี้

แต่ว่าทำไมผู้ชายตัวใหญ่ใส่สูทสีดำปี๋ทั้งหลายอยู่ข้างๆ รุ่นน้องเยอะขนาดนั้นล่ะ คงไม่ได้รังแกโดยองของเราใช่ไหมนะ

ว้าววว ฉันคงต้องแจ้งตำรวจแล้วไปช่วยโดยองแล้วล่ะ แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ซอนอูคิดไปเองทั้งนั้น ขณะที่ซอนอูกำลังหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋า บทสนทนาของโดยองกับลูกค้าผู้ชายก็ยังดำเนินอย่างต่อเนื่อง


“ฉันให้เงินกับผู้หญิงที่ถูกใจคนนึง แต่ยัยนั่นดันปฏิเสธ!”

“คุณลูกค้าครับ ที่นี่คือโฮสต์บาร์ระดับล่างเหรอครับ ถึงจะมาบอกว่าให้เงินผู้หญิงแล้วพาออกไปสนุกได้น่ะครับ”

เหตุการณ์ก็เป็นเช่นนั้นแหละ ชายหนุ่มติดเหล้าคนนั้นชวนหญิงสาวที่ตนถูกใจออกไปสนุกด้วยกันพร้อมกับให้เงินอย่างโอ้อวด และนั่นเป็นเรื่องเล่าที่ทำให้ฝ่ายหญิงโมโหจนตบเข้าที่บ้องหูฝ่ายชายด้วยเงินที่รับมา

ซึ่งฝ่ายชายมีความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดสูงจึงคิดว่าสิ่งที่ตนทำไปเป็นเรื่องถูกต้อง และรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลยตั้งใจถอดเสื้อผ้ากลางเวทีเรียกร้องความสนใจ

ไม่ว่าโดยองจะคิดเท่าไหร่ก็มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความผิดของคนตรงหน้า เขาจึงตักเตือนไปอย่างดุดันซึ่งแน่นอนว่าคนเมาไม่มีทางรับฟังคำพวกนั้นได้อย่างสวยงามหรอก อีกฝ่ายชี้นิ้วไปทางโดยองก่อนจะขึ้นเสียงใส่จากนั้นก็ด่าทอยาวเหยียด โดยองมีความหงุดหงิดที่สั่งสมมาตลอดทั้งวันอยู่แล้ว จึงไม่สามารถเก็บสีหน้าที่นิ่งอึ้งกับความหน้าด้านหน้าทนของลูกค้าคนนั้นได้อีก ก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายราวกับมันน่าขำนัก และชายคนนั้นก็ทำสีหน้าเยาะเย้ยเหมือนที่โดยองทำกลับมา ไอ้คนที่บอกว่าตัวเองเป็นผู้จัดการใหญ่ของคลับนี่ดูเด็กนะ พอลองคำนวณดูนิดหน่อยก็คิดไว้แล้วล่ะว่าตัวเองจะได้รับอะไร แผนการที่เคยคิดไว้กับความคาดหวังช่างใหญ่โต แทงไอเด็กนี่ก็จบ มันจะได้รู้ว่าความกลัวน่ะคืออะไร แต่เขาก็คิดผิด นั่นเป็นความผิดพลาดมหาศาลเลยล่ะ


“เฮ้ย นี่แกอายุเท่าไร อายุก็แค่เด็กน้อยปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ไปเล่นที่อื่นไป ถ้าพ่อแม่แกรู้เข้าจะว่ายังไง ฮะ?!”

“นี่ก็เป็นคลับที่คุณพ่อคุณแม่เปิดนะครับ”

“กำลังตอแหลอยู่สินะ ไอ้เวรนี่ เมาเหล้าแล้วแน่ๆ”

“คุณลูกค้าพูดเกินไปหน่อยนะครับ เท่าที่ผมมองแล้วคุณลูกค้าเหมือนจะดื่มอย่างไม่ลืมหูลืมตาเลยหนิครับ ยังไงช่วยกลับบ้านไปอย่างเงียบๆ เถอะครับ”

“เฮ้อ ฉันได้เจอไอ้เด็กน่ารักน่าชังเข้าแล้วสินะ ถามหน่อยแกอายุเท่าไร หื้อ? ไอ้เด็กเวร ฮะ”

ไอ้นั้น ไอ้นี่ ไอ้โน้น ไอ้อะไรนักวะ โดยองกับพวกลูกน้องทำเพียงแค่เฝ้ามองคำด่าต่างๆ ที่เอาพวกไอ้...ทั้งหลายในโลกนี้ออกมาเดินเพ่นพ่าน และ... ยูซอนอูที่พลาดจังหวะก็กำลังจะแจ้งความแต่ก็รอเช็กให้แน่ใจว่าเป็นโดยองจริงๆ หรือไม่ ทว่าเหตุการณ์มันเหมือนจะเลวร้ายลง เขาเลยแอบพิจารณาอยู่หลังประตู เพราะเผื่อเกิดเรื่องอะไรปะทุขึ้นมาจริงๆ จะได้เตรียมเรียกตำรวจมาช่วยโดยองที่ตัวเองแอบรัก แต่ปัญหาก็คือซอนอูยังคงมึนงงอยู่เลยไม่รู้ว่าจะต้องกด 112 หรือ 119 กันแน่ ท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมดบรรยากาศก็ค่อยๆ เริ่มแย่ลง สีหน้าของโดยองก็ตึงขึ้นและเหล่าลูกน้องที่ยืนอยู่บริเวณรอบๆ ก็เริ่มตัวสั่นกับความหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าโดยองจะสร้างความเสียหาย ไม่ใช่ว่าหวาดกลัวอะไร

“ฮะ ทำไมไม่ตอบล่ะ ฮะะ ฮะ! ริอาจทำตัวเป็นผู้ใหญ่เหรอ เฮ้ย ฉันถามว่าแกอายุเท่าไหร่ไง”

แจโฮเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกค้าคนนั้นมากแล้วล่ะ ชีวิตสั้นลงของอีกฝ่ายหลังจากตีโดยองด้วยฝ่ามือก็มองเห็นอยู่ร่ำไร ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ล่ะก็คงได้มีการนองเลือดเกิดขึ้นร้อยเปอร์เซ็นแน่ แจโฮที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยองจึงชิงจับข้อมือของลูกค้าผู้ชายคนนั้นก่อนด้วยไหวพริบอันรวดเร็ว ‘ไม่สิ คนนี้นี่มันจริงๆ เลย’ แต่ในขณะที่กำลังจะเปิดปากพูด

“ปล่อยเถอะ”

โดยองกลับชิงพูดก่อนและระเบิดอารมณ์ออกพร้อมกัน ก่อนจะเจอผู้ชายคนนี้การบ้านของซอนอูก็ทำเขาหงุดหงิดมากพอแล้ว ตอนนี้ดันมีคนมาหาเรื่องอีก เขาเลยถือเป็นข้ออ้างให้ตัวเองมีช่องทางผ่อนคลายความเครียดได้อย่างเหมาะเจาะ แต่กำลังครุ่นคิดว่าจะใช้ความรุนแรงทางคำพูดก่อนหรือทางกายภาพก่อนดี หรือไม่ก็มอบความสยองขวัญทางจิตใจจนฉี่แตกไปเลยดีไหม เพี๊ยะ! มือหนึ่งลอยเข้ามาที่บริเวณบ้องหูของโดยอง

“คุณชาย!”

“เฮ้ย จับไอ้ห่านี่ไว้!”

“เอามันไปฝัง!”

“ได้ยินเต็มสองรูหูแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ปล่อย ยังไม่ไสหัวไปอีก”

พวกนายก็อยากถูกระเบิดปากกันรึไง ถึงสอดตัวเข้ามายุ่งน่ะ


แจโฮเห็นความเดือดดาลที่พลุ่งพล่านจากร่างกายของโดยอง หลังจากนั้นแจโฮจึงห้ามปรามพวกลูกน้องคนอื่นๆ แทนที่จะห้ามโดยอง ส่วนคนเมาก็ดูไม่มีวี่แววจะสร่างเมาเลย โดยองที่ถูกตบเข้าตรงข้างๆ แก้มก็ขยับศีรษะไปมาเหมือนเตรียมข้อต่อให้พร้อม

“ขอโทษนะครับ คุณลูกค้า”

โดยองมองคนเมาที่ยังคงหยิ่งผยองก่อนจะฉีกยิ้มกว้างๆ ให้

“ยิ้มเหรอ โถ่ ไอ้เด็กนี่ แกอารมณ์ดีเหรอ ฮะ ฉันถามว่าแกอารมณ์ดีงั้นเหรอ”

“เมื่อกี้คุณลูกค้าเพิ่งจะตบผมไปนะครับ”

“เออ ฉันตบ แล้วจะทำไม”

“ถ้างั้นนี่ก็คือการป้องกันตัวนะครับ”

“อะไรไอ้...!”

เด็กนี่... แต่ก่อนที่คำนี้จะทันได้ออกมาปาก เขาก็ถูกมือของโดยองบังคับให้หุบปากอัตโนมัติ กำปั้นหนึ่งหมัดที่ประทับลงมาก็ส่งผลให้ข้อต่อขากรรไกรล่างของชายคนนั้นส่งเสียงลั่น คนเมาล้มลงไปในหมัดเดียวแล้วหงายหลังร่วงลงไปที่พื้นชั้นดาดฟ้า ก่อนจะแผดเสียงตะโกนว่า 'โอ้ย ตายแล้ว ฉันตายแน่ๆ พวกอันธพาลทำร้ายคนนี่!' แต่บนดาดฟ้าก็ไม่มีใครอยู่ข้างอีกฝ่ายเลยสักคน

“พี่แจโฮ”

“ครับ คุณชาย”

“พาผู้ชายคนนั้นไปส่งโรงพยาบาลดีๆ นะ ปิดปากเขาให้ดีด้วย อ่า แล้วก็อย่าไปบอกคุณพ่อคุณแม่ล่ะ”

“ครับ รับทราบครับ”


ขณะเหตุการณ์ระเบิดขึ้น ยูซอนอูที่หลบอยู่หลังประตูเหล็กกำลังทำอะไรอยู่นะ... ก็กำลังหุบปากเหมือนถูกกำปั้นใหญ่นั้นลอยเข้าปากด้วยพร้อมกับสงสัยในสิ่งที่ตัวเองเห็นยังไงล่ะ

ผู้ชายผมดำใส่ชุดสูทคนนั้นไม่ใช่โดยองงี่ของเราหรอก ไม่ใช่ยองงี่ของพวกเรา เพราะยองงี่ที่เป็นที่รักของเราเป็นคนใสซื่อ ไม่เคยเถียง ไม่เคยแม้แต่จะพูดคำหยาบเลยสักคำ ใช่แล้ว นั่นแหละ ฉันคงทั้งดื่มทั้งกระดกเหล้าไปเยอะมากเองเนอะ!

เหมือนจะสร่างแหล่ไม่สร่างแหล่แต่ก็ยังคงประคองสติที่เลือนรางเอาไว้ พร้อมกับคิดหลีกเลี่ยงความเป็นจริงอย่างสุดความสามารถ

ตั้งสติสิ ซอนอู ไม่มีทางเป็นโดยองของเราหรอก ไม่มีทาง

ถึงแม้จะปฏิเสธอยู่แบบนั้น แต่เมื่อชายหนุ่มที่อยู่ตรงประตูทางเข้าออกและดูคล้ายกับลีโดยองมากๆ เดินมา ซอนอูก็รีบวิ่งลงบันไดด้วยความไวแสงเพราะความกลัว วิ่งข้ามลงไปทีละสองสามขั้นเหมือนเป็นจิงโจ้ในขณะเดียวกันก็ยังไม่หยุดส่ายหัวไปมา

“ไม่ ไม่ ไม่ใช่โดยองของเรา รักข้างเดียวในฤดูใบไม้ผลิที่สวยงามของฉันไม่มีทางเป็นคนแบบนั้นนน!”

สุดท้ายแล้วจะเป็นอย่างที่คิดจริงเหรอ

ความคิดเห็น