marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22: ความในใจของเรา

ชื่อตอน : ตอนที่ 22: ความในใจของเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2562 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22: ความในใจของเรา
แบบอักษร




image


“ผมขอโทษครับ...” ผมกอดร่างบางที่ตอนแรกตั้งใจจะแกล้งตอนเจอกันสักหน่อยแต่ยัยตัวเล็กเล่นร้องไห้จนผมทำไม่ได้เพราะรู้สึกเธอจะโกรธมาก...

“ไม่!! ปล่อยฉันเลย” ผมจำใจปล่อยเธอเพราะผมมีวิธีจะง้อเธออยู่แล้ว

“งั้นก็ได้...เดี๋ยวเราเรียกพวกเขาเข้ามาก่อนนะพวกเขาคงรอนาน” ถ้าข้างนอกไม่มีคนรอนะผมนี่จะลากไปโซฟาง้อแบบถึงใจเลย

“แล้วแต่ดิ”

“งั้นคุณหมอมินไปรอที่โซฟาก่อนนะครับ” พูดจบผมก็หันหลังเดินไปที่ประตูโดยไม่สนว่าคนตัวเล็กจะทำหน้าหงิกหน้างอแค่ไหนผมรู้ว่าเธอโกรธแต่ผมก็จะง้ออยู่แล้ว


20 นาทีต่อมา


ผมคุยงานกับทีมแพทย์อาสาครั้งนี้เสร็จแล้วพรุ่งนี้ผมถึงจะให้พวกเขาลงช่วยงานวันนี้คงเดินทางมาเหนื่อยเลยจะให้พักก่อนคงต้องรอดูถ้าไม่มีเควสฉุกเฉินคงจะได้พักวันนี้เต็มที่...

“งั้นผมเชิญทุกคนไปพักผ่อนเลยนะครับผมจัดเตรียมห้องพักไว้ให้แล้วอยู่ชั้น19แต่ของหมอมินอยู่ชั้น20นะครับพอดีชั้น19เต็ม” ผมเตรียมห้องนี้ไว้เพื่อเธอคนเดียวไงละฮึๆ

“ไม่เป็นไรค่ะฉันน้องห้องเดียวกันกับหมอเฟนดิได้”

“ไม่ได้หรอกครับผมตั้งใจจัดทุกอย่างไว้ให้แล้วแค่ทุกคนมาช่วยก็ถือว่าดีมากแล้วแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ” เธอหรี่ตามองผมอย่างรู้ทัน

“แต่....”

“หมอมินค่ะขึ้นไปพักเถอะค่ะคุณพึ่งออกมาจากห้องผ่าตัดไม่ทันพักผ่อนคงจะเหนื่อยแย่ถ้าอยู่ห้องเดียวกันฉันกลัวว่าจะรบกวนคุณไปเถอะค่ะ”

“แต่ว่า...” หมอเฟนดิมองหน้ายัยตัวเล็กอย่างเกรงใจเธอจริงๆจนเธอต้องจำใจยอม

“ก็ได้ค่ะ”

“ขอบคุณที่เข้าใจนะคะหมอมิน”

“งั้นไปกันเลยไหมครับผมจะนำทางให้....”

“ค่ะ”

ผมเดินนำออกมาอย่างดีใจที่ทุกอย่างลงตัวตามแผนของตัวเองแต่ผมต้องลากกระเป๋าของยัยตัวเล็กมาให้เธอนะสิก็เจ้าตัวเล่นเดินตัวปิ๋วจนผมต้องหันกลับไปขนของให้==!!! นี่ผมเป็นถึงผอ.ของโรงพยาบาลนะแต่ต้องมาขนของให้เมียในขณะที่คนอื่นยังไม่รู้....ผมพาพวกเขาขึ้นลิฟต์มาที่ชั้น19ที่เป็นห้องรับรองของแขก...

“เชิญทางนี้เลยครับ” ผมพาลูกทีมของยัยตัวเล็กมาที่ห้องพักทีผมเตรียมไว้แต่ละห้องจะห้องนอนห้องครัวห้องนั่งเล่นเหมือนโรงแรมนี่เตรียมไว้สำหรับคนในครอบครัวเราเวลาเจ็บป่วย..

“แต่ละคนอยู่คนละห้องนะครับถ้ามีอะไรขาดเขินก็บอกผมได้นะครับ”

“หูยยยยผอ.ซาค่ะแค่นี้ก็มากพอแล้วค่ะปกติเราจะพักแต่ห้องเล็กๆเอง”

“ขี้อวดชะมัด” ผมได้ยินเสียงพึมพำของยัยตัวเล็กที่กอดอกเดินดูรอบๆห้อง

“ไม่เป็นไรหรอกครับงั้นเชิญตามสบายนะครับเดี๋ยวผมพาหมอมินไปห้องของเธอก่อน”

“ค่ะขอบคุณมากๆค่ะ”

“งั้นไปเถอะครับหมอมินคุญคงจะเหนื่อยมากแล้ว” เธอหันหน้ามามองผมนิดหน่อยแต่ก็ยอมเดินออกไปโดยตัวปิ๋วตามเคย...เธอเดินออกไปรอผมที่ลิฟต์แถมยังชักสีหน้าใส่ผมอีก

“นี่!! ชักช้าจริงๆ” แม่คุณ!!! เหมือนของเธอเบาๆเนอะ!!!

“กำลังไปแล้วครับ...” ให้ตายสิจะบ่นก็ไม่ได้ยัยตัวดียังงอนอยู่ผมรีบเดินไปหาเธอที่กดลิฟต์รอแล้ว...


ติ๋ง


เราสองคนขึ้นมาถึงชั้นที่ส่วนตัวที่สุดของผมเพราะผมพักอยู่ชั้นนี้ส่วนใหญ่ไม่มีเวลากลับบ้านเท่าไหร่...ลิฟต์ที่เราใช้ก็เป็นลิฟต์สำหรับผมเท่านั้นส่วนคนอื่นๆที่ใช้รวมกับคนไข้ผมลากของเธอออกมาจากลิฟต์ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องพักของผมที่เป็นห้องของเธอด้วยนั้นแหละ..ฮึๆๆๆๆๆ



แอ๊ดดดด



“เข้าไปก่อนสิ” ผมหลีกทางให้เธอเดินเข้าไปก่อนยัยตัวเล็กเดินเข้าไปช้าๆเหมือนกลัวอะไร==!!! ไฟในห้องค่อยๆสว่างขึ้นอัตโนมัติก่อนจะเห็นทางเดินเข้าห้องที่ตกแต่งด้วยดอกไฟดวงเล็กๆระยิบระยับ...

“ชอบมั้ย” ผมเดินเข้าไปซ้อนหลังเธอยัยตัวเล็กมองรอบๆห้องที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายของเธอ....ห้องนี้เป็นห้องที่ผมไม่เคยให้ใครเข้ามาเพราะมันมีไว้เพื่อเธอคนเดียว

“นี่มันตั้งแต่เมื่อไหร่...” เธอหันหน้ามามองผมทันทีแต่ผมทำแค่ยิ้มออกมา...ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเจอเธอนะแต่ผมเรียนหนักมากจริงๆช่วงที่ผมว่างผมก็จะบินไปอังกฤษแค่ได้แอบถ่ายรูปเธอแค่สองสามรูปผมก็กลับแค่นั้น...

“แต่ละรูปนี่มันแอบถ่ายนิ”

“แต่เธอก็สวยอยู่ดี”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“หายงอนก่อนสิแล้วจะบอก” เธอขมวดคิ้วมองหน้าผมแบบโกรธกว่าเดิม

“ก็เคยบอกแล้วว่า I’m here for you” ข้อความที่สลักในกำไลนั้นคือสิ่งที่เป็นเหมือนคำใบ้บอกเธอ...

“แล้วมาหาทำไมไม่มาเจอ”

“ก็ไปเจอไงงั้นจะแอบถ่ายรูปได้ไง”

ปึก!

“จะกวนเหรอ” เธอหันหน้ามาตีผมทันทีที่ได้ยินผมตอบ

“ขอโทษครับ...ก็แค่กลัวคุณหมอมินคนสวยไม่อยากเจอเลยไม่กล้าไปทัก” อันที่จริงผมแค่อยากแอบดูเธอนั้นแหละเธอมองค้อนใส่ผมหนักกว่าเดิมจนผมต้องรีบดันตัวเธอเดินเข้าไป

“เราไปข้างในเถอะนะ” ผมจับมือเธอเดินเข้ามาในห้องยิ่งเข้ามามากแค่ไหนเธอยิ่งตาโตขึ้นเรื่อยๆเพราะตกใจรูปถ่ายของตัวเองที่ผมแอบถ่ายมา...บางรูปเป็นรูปที่เธอนอนหลับอยู่บนโต๊ะในห้องนอนบ้างรูปตอนกินข้าวบ้าง...

“ซาาาาทำไมตอนนั้นไม่ยอมมาเจอ” ผมชะงักไปเล็กน้อยแล้วหันมาหาเธอ

“เพราะถ้าเป็นเธอตอนนั้นคงไม่ยอมฟังทุกอย่างที่ฉันพูดแน่นอน”

“หมายความว่าไง”

“ฉันรักเธอนะรักเธอมากจนเกินกว่าจะพูดว่าชอบแล้วคิมโชมินที่วนเวียนอยู่ในหัวของฉันตลอดเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เข้ามาอยู่ในนี้ได้นอกจากครอบครัวแล้วก็คือเธอเลยนะ” ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงจูบคนตัวเล็กเธอไม่โวยวายสักนิดผมมอบจูบที่อ่อนโยนให้เธอเพื่อให้เธอรับรู้ว่าผมพูดจริงๆ...สองมือเล็กโอบกอดผมด้วยความแผ่วเบา...

“อื้อออออ....”

“ขอโทษที่ตอนนั้นพูดไม่ดีด้วยแต่ไม่เคยเกลียดนายเลยนะ” เธอเงยหน้ามองผมพรางเอามือขึ้นมาคล้องคอผม.....

“เหงามากมั้ยที่ไม่อยู่ด้วย”

“อื้อเหงามาก...คิดถึงมากด้วย”

“ขอโทษนะที่ให้รอนานขอโทษนะครับ”

“ทำไม....”

“เพราะตอนนั้นฉันต้องเลือกหน้าที่ถึงมีวันนี้....ถ้าหากฉันยังอยู่ที่นั่นตรงนั้นความสัมพันธ์ของเราอาจไม่เกิดขึ้นเธอก็ไม่รู้ใจตัวเองสักทีแน่ๆ” ผมลูบหัวเธอเบาสำหรับเธอเป็นเพียงคนเดียวที่ผมจะมอบความรักให้ได้....เพราะหัวใจของผมถูกผู้หญิงคนนี้ขโมยไปตั้งแต่วันนั้นที่ดาดฟ้าแล้ว....

“เหนื่อยมั้ยที่ต้องบินกลับไปกลับมา”

“เหนื่อยสิแต่มันก็คุ้มนะที่ได้เห็นเธอ....”

“ขอโทษนะซาขอโทษที่รู้ใจตัวเองช้าไป....มันคงจะจริงอย่างที่นายพูดถ้าตอนนั้นนายไม่หนีมาฉันคงไม่รู้ว่าฉันชอบนายมากแค่ไหนพอเวลายิ่งผ่านไปนานแค่ไหนฉันก็ยังรอแค่นายรอให้นายกลับมาหาบ้างฉันเคยน้อยใจจนร้องไห้คนเดียวเพราะคิดว่านายคงลืมฉันไปแล้วนายคงมีคนอื่นไปแล้วแต่ฉันก็ยังคงรอเหมือนเดิมแม้ความหวังจะน้อยนิดแต่ก็ยังหวังว่าสักวันหนึ่งนายคงกลับมากลับมาพูดอะไรสักอย่างบ้าง...” สิ่งที่เธอพูดออกมาทำให้ผมต้องกอดเธอแน่น....

“ฉันไม่มีวันที่จะสนใจใครได้อีกแล้วขอบคุณนะที่ยังรอฉันขอบคุณนะขอบคุณจริงๆที่เธอไม่หันหลังเดินออกไปฉันทำแบบนี้ฉันก็กลัวนะว่าเธอจะไปชอบคนอื่นกลัวเธอจะไม่ชอบฉัน...”

“ฉันก็รักนายซา....ฉันก็รักนายเหมือนกัน” เธอเขย่งตัวขึ้นมาจูบผมด้วยสัมผัสแผ่วเบา....

“วันนี้ปลอดภัยนะ” เธอผละริมฝีปากออกก่อนจะพูดประโยคที่ได้ยินแล้วผมรีบซ้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มวิ่งไปที่ห้องนอนทันที...

“เธอไม่รอดแน่...”




ทุกอย่างมีเหตุผลที่ทำอยู่แล้วและวันนี้ก็เป็นวันที่ทั้งสองคนยอมพูดความในใจให้กันและกันวันนี้อาจไม่ได้หวานอะไรมากมายเพราะไรท์มารีบฮ่าๆไว้เจอกันอีกทีจ้าาาาาา

ความคิดเห็น