ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หยุดขี้แยเดี๋ยวนี้นะ

ชื่อตอน : หยุดขี้แยเดี๋ยวนี้นะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2562 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หยุดขี้แยเดี๋ยวนี้นะ
แบบอักษร


หยุดขี้แยเดี๋ยวนี้นะ

            “นี่ ยั่ยทึ่ม”

            ผมนั่งอยู่บนโซฟาใช้ด้ามไม้กวาดเขี่ยร่างของยัยมินนี่ที่กำลังนอนอุตุอยู่บนพื้นข้างๆ กับโซฟาอีกตัวซึ่งอยู่ตรงข้ามกับผม

            “อือ… เช้าแล้วเหรอ”

            เธอสวมใส่ชุดนอนลายการ์ตูนสีชมพูลุกขึ้นมานั่งหน้าตางัวเงีย ผมเผ้ายุ่งกระเซอะกระเซิง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นหน้าสดของเธอที่ยังไม่ได้แต่งหน้าด้วยเครื่องสำอาง ร่องรอยจากการร้องไห้เมื่อคืนทำให้ตาบวมเป่งจนเห็นได้ชัด

            ทว่า… เธอก็ยังดูน่ารัก

            “นี่บ่ายโมงแล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองเหรอไง”

            “อื้อ ทำไมวันนี้ฉันนอนตื่นสายขนาดนี้นะ”

            มินนี่ประสานมือแล้วยืนออกมาบิดขี้เกียจ

            “วันนี้วันอาทิตย์ เธอคงไม่ได้ออกไปไหนสินะ”

            “อื้อ”

            “ดี มาอาศัยห้องคนอื่นก็ควรทำตัวให้เป็นประโยชน์”

            ผมยื่นด้ามไม้กวาดให้เธอ

            “ทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อยแล้วก็ขัดล้างห้องน้ำด้วย  ในตะกร้ามีเสื้อผ้าที่ฉันยังไม่ได้ซักเอาไปซักให้ด้วย รู้ใช่ไหมว่าเครื่องซักผ้าใช้งานยังไง”

            “รู้…”

            เธอลากเสียงยาวทำหน้างอ

            “เข้าใจงานของเธอในวันนี้แล้วใช่ไหม มินนี่” ผมย้ำอีกครั้ง

            “เข้าใจค่าเจ้านาย”

            ผมหรี่ตามองยัยแสบที่ทำเสียงกวนประสาทผมกลับมา

                “ฉันเข้าใจแล้ว”

          เธอก้มหน้าทำเสียงอ่อยๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจจากสายตาดุๆ ของผม

            “ดี คืนนี้ฉันจะกลับมาดูความเรียบร้อย”

            ผมหยิบแก้วกาแฟที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมาจิบ

            “แล้วเมื่อคืนทำไมลงไปนอนบนพื้นแบบนั้น”

            ตอนที่ผมออกมาจากห้องนอนก็พบว่ามินนี่นอนอยู่บนพื้นข้างๆ โซฟาแทนที่เธอจะขึ้นไปนอนบนโซฟานุ่มๆ

            “อ่อ ตอนแรกฉันก็นอนบนโซฟานี่แหละ แต่มันคงมีพื้นที่น้อยไปหน่อยฉันเลยนอนดิ้นลงมาข้างล่าง แฮร่ๆ” มินนี่ยิ้มแห้งๆ ส่งกลับมา

          “นอนดิ้นจนตกมาข้างล่างนี่นะ”

            “ช่าย”

            “เก็บเสื้อผ้าข้าวของเธอไปไว้มุมห้องให้เรียบร้อยด้วยล่ะ ฉันไม่ชอบเห็นอะไรวางแกะกะในห้อง”

            “แหมทำยังกับห้องตัวเองเป็นระเบียบเรียบร้อยยังงั้นแหละ ห้องรกยังกับรังหนู อุ๊บ!” ยัยคนปากพล่อยยกมือปิดปากตัวเอง ก่อนจะยกขึ้นประสานกัน

            “ฉันขอโทษ”

          อันที่จริงห้องผมมันก็รกเหมือนที่เธอว่านั้นแหละ แต่ผมก็ชินกับมันเพราะมันหยิบจับหาข้าวของอะไรได้ง่ายในความรู้สึกของผม แต่พอมีข้าวของคนอื่นมากองรวมอยู่ด้วยมันทำให้ดูรกหูรกตาไปหมด

            “ถ้ามันรกเธอก็ยิ่งควรทำให้มันเป็นระเบียบ แล้วก็ห้ามเข้าไปยุ่มย่ามในห้องนอนของฉันเด็ดขาดเข้าใจไว้ด้วย”

            “เข้าใจแล้ว”

            “ฉันต้องไปทำงานละ เธอรู้ใช่ไหมมินนี่ว่าหากเธอหายออกไปจากห้องของฉัน โดยมีทรัพย์สินของฉันหายไปด้วยแม้นแต่แปรงสีฟันเพียงอันเดียว ฉันจะตามล่าเธอไปทุกที่”  

            ผมขู่เธอพร้อมกับทำหน้าตาโหดสุด

            “ฉันไม่ทำแบบนั้นแน่นอน ตอนนี้นายเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยตอนที่ฉันไม่เหลือใครเลยสักคน ฉันน่ะไม่มีวันทรยศนายเด็ดขาด”

            จู่ๆ ยัยทึ่มมินนี่ก็จะเล่นบทดราม่าน้ำตาคลอขึ้นมาซะยังงั้น

            “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ห้ามร้องไห้” ผมลุกขึ้นยืนชี้หน้าเธอ

            “อื้อๆ อิบ อึบ”

            มินนี่หยุดสะอื้นทันทีทันใด

            “ถ้าหากจะอยู่ห้องของฉันก็ห้ามร้องไห้เด็ดขาด ฉันไม่ชอบเห็นน้ำตาเข้าใจเอาไว้ด้วย”

          “ฉันจะพยายาม”

            เธอเงยหน้ามองผมพร้อมกับเม้มปากแน่น ผมได้แต่ถอนหายใจออกมายาวๆ ให้กับตัวเอง หวังว่าการที่ให้ยัยมินนี่มาพักอยู่ด้วยจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกแล้วนะ

          “ทำงานดีดีนะคะ”

            มินนี่ลุกเดินมาส่งผมที่หน้าประตูห้อง เธอยกมือขึ้นบ้ายบาย

            คำพูดของเธอมันฟังแล้วทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ยังไงบอกไม่ถูก แล้วฉากแบบนี้มันก็ดูคุ้นๆ ชะมัด

            “อือ”

            ผมปิดประตูห้องแล้วสะบัดหัวแรงๆ เพื่อขับไล่ความคิดพิลึกๆ ที่เกิดขึ้น


ความคิดเห็น