นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เพื่อน(อัพครบ)

ชื่อตอน : เพื่อน(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2562 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อน(อัพครบ)
แบบอักษร

​3วันต่อมา

​ในขณะที่ปลัดธนากำลังเฝ้าแต่ถามตัวเอง ว่าคิดยังไงกับแอนนี่ ทำไมเขาคิดถึงแต่ใบหน้าของเธอ ตั้งแต่วันนั้นที่เธอบอกลาเขา ทำเหมือนว่าจะไม่มีทางได้เจอกันอีกแล้ว หลายวันผ่านมาไม่ค่อยมีสมาธิจะทำงานเลย 

วันนี้เขานัดเพื่อนสนิทมาที่บ้าน 'พอร์ซ'หรือณัฐบดินทร์ คือเพื่อนสนิทคนเดียวที่บ้านอยู่เชียงใหม่ นอกนั้นหลังจากเรียนจบก็แยกไปคนละทิศละทาง 

"ฉันดีใจที่แกมาได้"

"อย่าคิดว่าฉันมาเพื่อแก พ่อแม่ฉันมาพักผ่อนที่นี่หรอก ไม่งั้นอย่าหวังว่าแกจะเจอหน้าฉัน หวัดดีครับพ่อกำนัน แม่กาน สบายดีมั้ยครับ มีของฝากจากเชียงใหม่ครับ น้ำพริกหนุ่ม กับแค้ปหมู"

"แม่ว่าเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนมั้งลูก?"

"แค่มาเยี่ยมพ่อก็ดีใจแล้ว แล้วพ่อแม่เราเป็นไงบ้างสบายดีมั้ย ทุกคนคงสบายดีใช่มั้ย?"

"ครับ..พ่อผมยังหล่อเหมือนเดิมฮะส่วนแม่ก็ยังสวยเหมือนเดิมครับ แต่น้องสาวนี่สิครับไม่รู้ว่าพักนี้เป็นอะไร ดูซึมๆเศร้าๆถ้าคนแถวนี้มันทำให้น้องสาวผมเสียใจ ขออนุญาตกระทืบได้มั้ยฮะพ่อกำนัน?"

"อะไรนะ..อย่าบอกนะว่าไอ้แทนไปทำน้องเสียใจ เอาเลยพ่ออนุญาตไม่โดนปรับด้วย"

แทนไทยได้ยินแบบนั้น ผู้มาใหม่คงจะหมายถึงเขาแน่ๆ ก็ดันไปจีบน้องสาวเขานี่ เพิ่งมารู้ทีหลังว่าน้องบีมเป็นน้องสาวของพอร์ซ เพื่อนพี่ชายตัวเอง

"เปล่านะครับพ่อแม่ พี่พอร์ซ แทนเปล่านะฮะก็ช่วงนี้แทนสอบ ก็เลยไม่ค่อยได้คุยกันแค่นั้นเอง แต่เดี๋ยวสอบเสร็จ เราจะไปกินหมูกะทะกันฮะ"

"ไอ้แทน..กินได้แค่หมูกะทะแค่นั้นหรือไง ของดีๆกว่านั้นกินไม่เป็นหรอ มันมีอะไรดีวะหมูกะทะกินกันอยู่ได้ วัยรุ่นสมัยนี้"

"บีมอยากกินครับ แทนเลยต้องตามใจน้องฮะ"

"น้องฉันเนี่ยนะ?"

"ครับ..ชวนไปกินชาบูก็ไม่ไป บีมบอกว่าเบื่อแล้ว ที่บ้านกินบ่อยครับพี่พอร์ช แทนโทรฯไปหาบีมแล้วเราเข้าใจกันแล้ว"

แทนไทยอธิบายให้พอร์ชฟัง เขารู้ว่าพี่ชายของบีมหวงน้องสาวขนาดไหน ยิ่งพ่อเธอนี่ยิ่งหวงลูกสาวมากก็สวยน่ารักซะขนาดนั้น ก็น่าอยู่หรอก ตอนแรกที่เข้าไปจีบก็เกือบจะโดน พ่อเธอโคตรดุแต่แม่บัวนี่สิทั้งสวยทั้งใจดี

"แกจำไว้ด้วยนะ ถ้ายัยบีมร้องไห้เพราะความเจ้าชู้ของแก รับรองได้ซี่โครงหักแน่ถึงแม้ว่าพี่ชายแกจะเป็นปลัดก็เถอะนะ โอเคมั้ย?"

"ครับพี่..โคตรโหดอ่ะ"

"พูดอะไร?"

"เปล่าครับ เดี๋ยวค่ำๆมานะครับแม่"กานดาส่ายหัว ถ้าพอร์ซไม่มาก็คงไม่รู้ว่าบุตรชายคนเล็กมีปัญหากับแฟน กว่าจะได้คบกันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

​"ว่าธุระของแกมาดีกว่าปลัด มีเรื่องไรวะ?"

"ฉันจะชวนแกไปนิวยอร์ก อาทิตย์หน้า"

​"ห่ะ!!"พอร์ซตกใจ ปลัดจะชวนไปนิวยอร์กแล้วจะไปทำไม ไปเพื่อ?

"จริง..ไม่ต้องหา"

"แล้วแกจะไปทำไม?"

"ฉัน...เอ่อ.."ปลัดอึกอัก เพราะที่ผ่านมาไม่ได้เล่าอะไรให้เพื่อนฟังเลย

"มัวแต่อ้ำอึ้ง ปกติแกจะไม่เคยปิดบังอะไรฉัน แล้ววันนี้เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมา ไอ้ปลัดบอกมาเลยไม่งั้นฉันกลับ รำคาญมัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่น"พอร์ซขู่

​"ฉันจะไปหาแฟน"

​"แฟน!!..ใครวะ แล้วคุณพิมพ์นั่นล่ะ?"

"เธอแต่งงานแล้ว"

"แต่งงาน!..เฮ้ย..มันยังไงกัน? ก็แกบอกว่าแกคบกับเขาอยู่นี่นา ไอ้ปลัดแกเล่ามาเลยนะ ไม่งั้นฉันไม่โอเค แล้วก็ไม่ไปไหนกับแกด้วย บอกเลย"

"เรื่องมันยาวค่อยเล่าได้มั้ย ถ้างั้นแกไปที่ห้องทำงานฉัน ฉันจะเล่าให้ละเอียดเลย"

"มันควรจะเป็นแบบนั้นนะ มีแฟนกี่คนกันแน่นะแกเสน่ห์แรงจริงๆ"ธนาพาเพื่อนมาที่ห้องทำงาน ที่อยู่ชั้นล่างของบ้าน บ้านทรงไทยเป็นไม้สักทั้งหลัง คิดว่าน่าจะมีหลังนี้หลังเดียว ตั้งตระหง่านเด่นเป็นสง่าอยู่แถวนี้ อายุเก่าแก่มาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า

"ฉันไม่ยักรู้ว่าบ้านแกเลี้ยงหมาด้วย"

"อ๋อ..เจ้าดุ๊กดิ๊ก หมาบ้านคุณพิมพ์ เขามาฝากไว้ ตอนนี้เขาไม่อยู่"

"เล่ามามันเป็นยังไง เอาให้ละเอียดนะอย่าได้คิดแม้แต่จะเม้มเอาไว้ ไม่งั้นฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ"

"ครับท่าน.."

เรื่องราวต่างถูกเล่าออกมาอย่างละเอียด ปลัดธนาไม่คิดจะปิดบังเพื่อนเลยสักนิด เพราะคนอย่างพอร์ซไม่ยอมแน่ ถ้าปลัดต้องกั๊กเรื่องตัวเองไว้ถ้าสักวัน พอร์ซไปขุดคุ้ยเจอขี้เกียจจะมาแก้ตัว เพราะเคยตกลงกันแล้วว่า เพื่อนไม่ควรมีความลับต่อกัน ไม่ว่าเรื่องอะไรยกเว้นเรื่องบนเตียง เขาจะไม่ยุ่งแน่ๆ

"เพราะแหวนเป็นเหตุ แล้วแอนนี่ท่าทางจะสวยจนใจแกละลายงั้นสิ?"

"เธอน่ารักตามแบบลูกเสี้ยวนั่นแหละ แต่ฉันคิดว่าคงรักเธอไปแล้วมั้ง แกอย่าถามว่าฉันรักคนพร่ำเพรื่อ กับพิมพ์ฉันคิดว่าฉันก็รักแต่พอสามีเขากลับมา ฉันก็ถอยเพราะถ้าพิมพ์มีใจให้ฉัน ป่านนี้เราคงแต่งงานกันไปแล้ว แต่นี่เธอบอกฉันตลอดเวลา"

"ว่าอย่ามาชอบเขาเลย เพราะเขาอยากให้แกเจอคนดีๆใช่มั้ยไอ้ปลัด?"พอร์ซเหมือนรู้คำพูดของพิมพ์

​"ทำไมแกรู้ล่ะ?"

​"ผู้หญิงถ้าเขารอใครสักคน เขาก็ต้องพูดแบบนี้อยู่แล้ว เพราะคุณพิมพ์ของแกเขารอสามีเขาอยู่ไง แล้วพอเขาแต่งงานแกก็เลยอกหักงั้นสิ"

"เปล่านะ ฉันมานั่งคิด นอนคิด ตีลังกาคิดแล้ว แต่ก็ไม่ได้เสียใจ ที่พิมพ์ไม่รักฉันกลับรู้สึกดีซะอีก ที่ฉันได้ดูแลเขากับลูก ฉันเพิ่งรู้ว่าพิมพ์รอผู้ชายคนนั้นซึ่งก็คือพี่ชายของแอนนี่"

"อ้อ..จากที่แกเคยจะแอบเป็นกิ๊กกับเมียเขา ตอนนี้จะกลายเป็นน้องเขยเขาว่างั้น แล้วฉันก็ฟันธงเลยนะเว้ย ว่าตอนนี้แกหลงรักเขาเข้าแล้วไอ้ปลัด แกตอบฉันมาว่าเรื่องจริง"พอร์ซเค้นเอาความจริงจากเพื่อนสนิท แต่ปลัดธนาอึกอักซึ่งเขาเองก็แน่ใจว่าหลงรักสาวน้อยคนนั้น

​"ก่อนหน้านี้ที่เขามา ฉันก็ไปมาหาสู่เขาแล้วเมื่อตอนที่เขาจากไป ฉันเลยมั่นใจว่า.."

​"รักเขาเต็มหัวใจเลยว่างั้น?"

"ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เพราะคิดถึงเธอทุกวัน"

"แล้วแกแน่ใจได้ยังไง ว่าเขาไม่มีคนอื่น ฉันว่าป่านนี้นะเขาอาจจะลืมแกไปแล้วก็ได้ ไอ้ปลัด"

"ไม่จริงอ่ะ เราคุยกันทุกวัน ฉันมั่นใจว่าแอนนี่ไม่ใช่คนแบบนั้น ไอ้พอร์ซจะยังไงก็แล้วแต่ แกต้องไปกับฉันทุกอย่างฉันเปย์แกหมด ตามนี้นะจะได้ซื้อตั๋วเครื่องบิน"ปลัดธนาไม่ให้โอกาสเพื่อน ได้ตัดสินใจเลยสักนิด

"ขอแม่ก่อน ฉันเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะจะไปไหนมาไหน ก็ต้องขออนุญาตพ่อแม่ จะหนีตามแกไปง่ายๆแบบนั้น มันไม่เหมาะเข้าใจมั้ยตัวเอง?"

"ไอ้พอร์ซฉันไม่ตลก แกโทรฯหาแม่แกตอนนี้เลย ฉันอยากได้คำตอบ ฉันไม่รู้ว่าแอนนี้จะมีใครหรือรอฉันอยู่ แต่เราต้องไปให้เห็นกับตาทุกอย่าง อย่ามัวแต่คาดเดาเอา มันอึดอัดแกเข้าใจมั้ย?"

"เฮ้อ..ดีนะว่าฉันยังไม่มีแฟน ไม่งั้นคงเหมือนแกตอนนี้ ไม่บอกก็รู้ว่าแกคิดถึงเขามากแค่ไหน ดูแกผอมไปหน้าตอบไป ฉันเพิ่งเคยเห็นว่าแกจริงจังกับน้องเขามาก โอเคฉันจะไปกับแกไอ้ปลัด แต่ว่าแก.."

"อะไร..ทำไมต้องมีแต่วะ?"

​"จะรักใครชอบใคร ควรเผื่อใจไว้บ้างไม่ใช่อกหักแล้วมาฟูมฟาย น้ำตาเช็ดหัวเข่าล่ะ ฉันเตือนแกไว้ถึงตอนนั้น ไหล่ฉันก็คงไม่ว่างหรอก"

​"ทำไมหรอ?"

"ก็ฉันอาจจะมีแฟนแล้วนะสิ"

"จริงดิ?"

"เฮ้ย..อะไรมันก็เป็นไปได้ ตอนนี้แฟนฉันคงเพิ่งจะเกิด แต่ไม่เป็นไรเลี้ยงต้อยเอาก็ได้จริงมั้ย?"

"เหอะๆๆ ไม่ขำหรอกเว้ย แกว่าฉันบ้ามั้ยวะ ที่จะดั้นด้นไปหาเขา?"

"ไม่หรอกแกทำถูกแล้ว ถ้าแกจะรอให้เขามาหาแกฉันว่ามันคงยาก และไม่มีวันนั้นแน่แล้วที่เขามา ก็เพราะเขามาหาหลานเขา มาหาพี่ชายเขาแล้วว่าที่พ่อตาแม่ยายแก เขารังเกียจแกมั้ย?"

"ไม่นะดูคุณอาเขาก็คุยดี แล้วที่แน่ๆพ่อกับแม่ฉันชอบแอนนี่ สังเกตได้ชัดเจนเลยล่ะ"

"พ่อพ่อกับแม่แก ยังไม่รู้ว่าจะสูญเสียลูกชายไปนะสิ และถ้ามันเป็นบุพเพอาละวาดนะ น้องเขาก็คงไม่มาอยู่ที่นี่หรอก ร้อยหนึ่งเอาขี้หมาก้อนเดียว"

"ฉันรู้ ว่ามันต้องเป็นแบบนั้น แต่คงอีกนานเดี๋ยวให้เวลาฉันได้คิดสักนิด แอนนี่เขาเป็นผู้หญิงฉันคงไม่ให้เขา มาอยู่ท้องไร่ท้องนาแบบนี้หรอก"

"แกมีสวนส้มไม่ใช่หรอ มีนาตอนไหนวะไม่เห็นบอกกันบ้างเลย"พอร์ซเย้าเพื่อนเล่น

"มันเป็นคำคล้องจองโว้ยแก เอาเป็นว่าแกตกลงนะไปบอกพ่อแม่แกด้วย ขอลาพักร้อนสักอาทิตย์หนึ่ง แกเป็น เพื่อน ฉัน เข้าใจมั้ยไอ้พอร์ซ"

​"ครับท่านปลัด..สงสัยจะไม่เป็นนายอำเภอแน่แก จะหนีตามผู้หญิงไปอยู่อเมริกาซะก่อน"

​"อย่าพูดอย่างนั้นนะ เพราะอาจเป็นเรื่องจริง"

"หึหึ..ฉันเห็นแต่ผู้หญิงหอบผ้าหอบผ่อน ไปอยู่บ้านผู้ชายแต่นี่แก จะหนีตามน้องเขาไปจริงหรอวะ ไอ้ปลัด?"คราวนี้พอร์ซถามจริงจัง

​"คนเราถ้าดวงมันจะเป็นเนื้อคู่ จะเมื่อไหร่มันก็ใช่มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า คบกันเร็วหรือช้านานหรือไม่นาน แกว่ามั้ยไอ้พอร์ซ"ชายหนุ่มรู้สึกว่าเพื่อนจะเอาจริง แล้วที่ผ่านมาไม่เคยเห็นว่าปลัดธนาจะมองใคร หรือพอพลาดจากเพลงพิมพ์แล้ว เพื่อนเขาเลยเกิดบ้าขึ้นมา

​"ไอ้ปลัด..แกสติดีใช่มั้ยหรือว่าแกโดนของวะ หรือว่าเขาดีดน้ำมันพรายใส่แกวะ?"

"ไอ้บ้า..มันมีที่ไหนล่ะ น้ำมันพงน้ำมันพรายที่ไหนกัน ใจฉันล้วนๆโว้ย นี่มันไทยแลนด์4.0นะไม่ใช่ยุคปอบหยิบ"พอร์ซแทบจะหัวเราะตกเก้าอี้

"เหอะๆกูขำแรงด้วย โอเคตามนั้นนะไปเมื่อไหร่ดีฉันจะได้บอกพ่อแม่ไว้ ไอ้ปลัด..แกให้ฉันลางานเป็นอาทิตย์เลยหรอวะ แบบนี้พ่อฉันก็ไล่ออกสิ"

"เดี๋ยวฉันจะช่วยคุย คุณอาภูกับอาบัวแม่ของแกคงไม่ว่าหรอก เดี๋ยวจะชดเชยรายได้ให้ตามกม. แรงงาน เท่าไหร่ว่ามา"

"แหมๆๆทำเป็นใจใหญ่ใจโต ถ้าน้องแอนนี่เขาบอกแกว่า'พี่ธนากลับไปเถอะค่ะ แอนนี่ว่าเราคงไปกันไม่ได้ และตอนนี้แอนนี่ก็มีแฟนใหม่แล้วค่ะ'แกเผื่อใจไว้บ้างนะ ไอ้ปลัดจะหาว่าไม่เตือน"

"ไม่ลองไม่รู้โว้ย ต้องไปดูให้เห็นกับตา หลังจากนั้นถ้าฉันต้องร้องเพลงซมซาน ฉันก็บ่ยั่นว่ะ"

"ให้มันได้อย่างนั้นสิเพื่อน ตอนนี้จะเที่ยงแล้วไปหาอะไรกินเถอะ ฉันบอกพ่อกับแม่ไว้ว่าอาจจะกลับบ่ายๆเย็นๆ แล้วเมื่อกี้น้องแกไปไหน?"สองหนุ่มสบตากันแล้วพยักหน้า

"ไม่เป็นไรพ่ออยู่ ถ้าไอ้แทนมันจริงใจกับน้องสาวฉันๆไม่ว่าหรอก แต่ถ้ามาทำเล่นๆมีตายกูบอกเลย"

"โหดนะเรา.."

"ไว้แกมีลูกผู้หญิงเมื่อไหร่ แล้วแกจะเข้าใจ"

ปลัดเข้าใจเสมอ ถึงแม้ว่าไม่มีลูกผู้หญิงแต่เขาก็เข้าใจพ่อแม่ที่หวงลูกสาว เหมือนแม่เขาที่หวงลูกชายไม่แพ้กัน แต่กับแอนนี่แม่กลับยุให้จีบเพราะในสายตาแม่ แอนนี่น่าจะเป็นเด็กสาวที่น่ารัก ผู้ใหญ่น่าจะมีมุมมอง ถ้าพ่อกับแม่ชอบเธอก็คงไม่ต้องเลือกแล้ว เพราะเรื่องสะใภ้กับแม่ผัวมันมีตำนานเล่ามานักต่อนัก กว่าจะเข้าใจกันก็เกือบวาระสุดท้ายของชีวิต

หลังจากปลัดไปกินมื้อกลางวันกับเพื่อนสนิท ทั้งสองคนตกลงจะไปนิวยอร์กให้เร็วที่สุด ภายในสามถึงสี่วัน ทั้งสองคนจะต้องไปถึงที่นั่นแต่ติดตรงที่ว่า พอร์ซจะบอกพ่อแม่ว่าไง แต่เชื่อมั่นว่าเพื่อนต้องพูดดีที่สุด

"ธนา..ลูกจะไปจริงๆหรือ แล้วเรื่องงานล่ะ?"

"ผมลาพักร้อนครับแม่ ทำงานมา3-4 ปียังไม่เคยลาเลยนะครับ โล่ห์เต็มบ้านแล้วไม่เคยทำอะไรเพื่อตัวเองเลยสักครั้ง ครั้งนี้ผมขอเถอะนะแม่ พ่อ มันจะเกิดอะไรขึ้น ผมพร้อมจะยอมรับมัน"

​"มันจะเกิดอะไรขึ้นหรือปลัด ลูกพูดเหมือนกับว่าหนูแอนนี่เขามีใครแล้ว"กำนันปันเอ่ยขึ้น

"ยังหรอกครับพ่อ"

"เอ้า..แต่ถ้าลูกรู้แบบนั้นแม่ว่า ก็ไม่ต้องไปจะดีกว่ามั้ยธนา?"

​"แม่เสียดายเงินค่าเครื่องบินหรอครับ? ผมแค่อยากไปคุยกับเธอเท่านั้น แต่ผมมั่นใจครับว่าแอนนี่รอผม"กานดาแตะไหล่ลูกชาย

"ธนา..ไปเถอะเพื่อลูกแม่ยอม แต่แม่ก็มั่นใจนะว่าหนูแอนนี่ เขามีใจให้ลูกชายแม่แน่นอน เชื่อแม่"

"ผมก็คิดแบบแม่ฮะ แต่ท่าทางแอนนี่เศร้ามาก เมื่อคืนเราคุยกัน แอนนี่กำลังทำงานอยู่ ผมเพิ่งรู้ว่าเธอเรียนจบแล้ว ผมยังคิดว่าเธอเรียนม.ปลายซะอีกฮะ"

"ก็ความรักมันบังตายังไงล่ะ เราจะมีเงินไปขอสะใภ้มั้ยพี่กำนัน?"กำนันปันหาได้หวั่นใจไม่ เรื่องที่ภรรยาถาม

"เพื่อลูกชาย จะมีเมียทั้งถ้าลูกกำนันไม่มีเงินจะไปสู่ขอสาว ก็เสียชื่อหมดสิแม่ แม่ห่วงน่าทรัพย์เราฝังดินไว้อีกเยอะ"

"พ่อนี่โม้จริงๆ เงินอะไรจะฝังดินพี่กำนันพูดบ้าๆ"

"เอ้าไม่เคยได้ยินหรือแม่ ทรัพย์ในดิน สินในน้ำไงพวกเราอยู่กันได้ เพราะในหลวงท่านสอนให้ไม่ฟุ้งเฟ้อ เหลือกินก็แบ่งปัน แต่เสียดายเราเป็นผู้ให้มาตลอด จนกลายเป็นหน้าที่ไปแล้ว พ่อว่าเราสอนเขาผิดนะ"

"เพิ่งจะรู้หรือไงตากำนัน เป็นพ่อพระ เป็นพระเวศสันดร ต่อไปคงให้ทานลูกเมียแน่ๆ ว่ามั้ยปลัด"

"ไม่หรอกครับ คนบ้านเราก็เป็นแบบนี้แหละฮะ ได้จนเคยเลยไม่คิดจะทำมาหากิน แม่โอนเงินให้หน่อยผมจะไปซื้อตั๋วเครื่องบิน"พูดยังไม่ทันจะได้ขาดคำ ลูกชายแบมือขอเงินทันที

"เท่าไหร่กันปลัด?"

"5 ครับแม่"

"5,000 ได้เลยลูก เดี๋ยวนี่ค่าเครื่องบินนี่มันถูก ยิ่งกว่ารถทัวร์นะพี่กำนัน"กานดาหยิบมือถือจะโอนเงินให้ลูกชาย

"แม่กานเมียจ๋า ลูกมันพูดจบหรือยังปลัดมันจะไปอเมริกา ไม่ใช่ไปเมกกะบางนาเมียพ่อเขาเป็นคนตลกลูก"

เอ้า...เท่าไหร่กันเชียว ปลัดมันต้องมากกว่านั้นใช่มั้ย?"

"ครับแม่.."

"งั้นก็ตามสะดวกลูกเลยนะจ๊ะ เท่าไหร่เท่ากันอยู่ในมือถือ เพียงแค่คลิ๊กเดียวเท่านั้นจ่ะ"

"นั่นคือแผนของมันล่ะ สิ้นเดือนให้เงินแม่หมดเลย แล้วเคยจดมั้ยแต่ละครั้งลูกขอเท่าไหร่?"

"เอาน่า..เพื่อลูกเรานี่พ่อ ธนาไม่เคยทำให้แม่เสียใจนะ ไม่เหมือนบางคนชอบนักพวกสตอเบอรี่แอ้ปใสเนี่ย ระวังนะลูกปืนราคาไม่กี่บาทนะพ่อกำนัน เดี๋ยวจะหาว่ากานดาไม่เตือนจ่ะ"

"แม่เขาเอาจริงนะพ่อ"

"รู้แล้วน่า พอมั้ยเงินนะที่พ่อมีนะซ่อนไว้ "

​"ว่าไงนะ..หนอยนี่บังอาจซ่อนเงินเมียหรือพี่กำนัน มันจะมากไปแล้วนะ"กานดาเข่นเขี้ยวให้สามีจอมกะล่อน

​"เปล่าๆ..ไม่ได้ซ่อนเมื่อเช้าเพิ่งได้ค่าส้มมา เมียทำกับข้าวอยู่ พ่อก็เลยเก็บไว้ให้ ถ้าซ่อนจริงไม่บอกหรอกน่า เดี๋ยวหยิบมาให้"กำนันที่คนเรียกว่าพ่อกำนัน อายุเพิ่งจะ50กว่าๆยังหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว ไม่แปลกใจเลย ที่มีสาวๆมาคอยทอดสะพาน แต่กิตติศัพท์แม่กานดา คนดงเสือใหญ่ร่ำลือว่าเอาผัวอยู่หมัด เพราะความเจ้าชู้กำนันปันนั้นใช่ย่อย

"นี่ไงแค่เงินนี้ก็พอมั้ง ไม่ต้องรกวนแม่เขาหรอก ปลัดฟังพ่อนะคนเราถ้ามันจะเป็นเนื้อคู่ฟ้าก็ไม่อาจกั้น ขอให้หนูแอนนี่เห็นความดีของปลัดบ้างเถอะ พ่อแม่เขาเป็นคนใช้ได้ ไม่ได้เขี้ยวลากดินหรอกนะ พ่อว่าน่าจะดูคนไม่ผิดแน่"

"ครับพ่อ ผมก็หวังแบบนั้น แม่อย่าร้องไห้สิลูกไม่ได้ไปตอนนี้ซะหน่อย คิดถึงลูกหรือเสียดายเงินบอกมา"กานดาโผเข้ากอดลูกชาย เธอรู้สึกใจหายเพราะคราวนี้ลูกจะไปไกล ทุกครั้งก็แค่กรุงเทพฯแต่คราวนี้ไปต่างบ้านต่างเมือง แม้ว่าปลัดธนาจะอายุขนาดนี้แต่ในสายตาแม่ เขาก็คือลูกชายตัวเล็กอยู่ร่ำไป

"เปล่านะ แค่คิดถึงลูก ธนา..แล้วถ้าลูก..."

"ต้องไปอยู่ที่โน่นหรอแม่ มันไม่เร็วขนาดนั้นหรอกครับ เรายังมีเวลาอยู่นะครับไม่ใช่ตอนนี้นะแม่"

"แม่ไม่อยากคิดแล้วลูก ถึงเวลามันต้องทำใจนะว่ามั้ย?"

"ครับแม่..."

ทางด้านพอร์ซเมื่อกลับมาถึงบ้าน ทั้งคุณย่าทั้งพ่อกับแม่และน้องสาว รอกินข้าวมื้อเย็นทันทีที่มาถึง ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้าน ทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวที่โซฟาตัวใหญ่ ทุกคนสบตากันอยากจะเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มผุดลุกนั่งตัวตรง

"พ่อฮะ..ขอลาพักร้อนสักอาทิตย์หนึ่ง"

"พักร้อนหรือพอร์ซ ฝนก็ตกซ้ำบางวันก็หนาวเอาอะไรมาพูดว่าร้อน?"คุณย่าเอ่ยถาม

"ขอลาหยุดงานครับคุณย่า"

"อ่อๆ"

"แล้วลูกจะไปไหนจ๊ะ หรือจะไปกรุงเทพฯใช่มั้ย?"แม่บัวถามลูกชาย

"เปล่าครับแม่ ผมจะไปอเมริกา"

"ไปอเมริกา..ว่าไงนะ?"แม่บัวอุทานเมื่อลูกชายพูดจบ

"นั่นสิจะไปอเมริกา ไปทำไมลูก?"

"เรื่องมันยาวครับ ไอ้ปลัดมันลากลูกไปด้วย แล้วไอ้แทนมาที่นี่ใช่มั้ยบีม?"พอร์ซหันไปถามน้องสาว ที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ แต่ก็เอาหูฟังเสียบที่หู

"บีม.."

"เค้าได้ยินน่าไม่ได้บกพร่องทางการได้ยิน ไม่ค่ะพี่แทนไม่ได้มา แค่โทรฯมาว่าพี่พอร์ซไปบ้านเขา"

"อย่าดุน้องน่า น้องอ่านหนังสืออยู่มีอะไรก็ว่ามา ปลัดชวนไปเที่ยวหรือไปทำงานหรือไปทำอะไร"

"มันจะไปหาแฟนมันฮะ แต่เดือดร้อนมาถึงลูกพ่อนี่ ให้ไปมั้ยครับแม่?"พอร์ซหันมาอ้อนมารดาต่อ

​"เพื่อนนะย่อมไม่ทิ้งกัน ปลัดเขาย่อมมีเหตุผลเขาถึงอยากให้พอร์ซไปด้วยแม่อนุญาตจ่ะ"

"บัว.."

​"เอาน่าพ่อ ลูกทำงานเหนื่อยแล้วให้ลูกไปพักผ่อนบ้างเถอะ การท่องเที่ยวคือกำไรชีวิต ไม่ไปไม่รู้นะตอนนี้อยากทำอะไรก็ให้รีบทำ ต่อไปเราอาจจะไม่มีโอกาสได้ทำ ปลัดมีแฟนต่างชาติหรือไงแล้วคนที่คบอยู่ล่ะลูก?"

"เธอแต่งงานไปแล้วครับแม่ ไว้ว่างๆลูกจะเล่าให้ฟังนะครับ พ่อ..แม่อนุญาตแล้วนะ คุณย่าอนุญาตมั้ยครับ ฟอดด คุณย่าคนสวย"

"ย่าอนุญาตสิ เอาเหมือนแม่เราไง?"

"ครับ..พ่อ"

"ไปก็ไป แล้วจะไปเมื่อไหร่หนังสือเดินทางมีหรือยัง อเมริกาเข้าไม่ได้ง่ายๆนะเคี่ยวจะตายรู้ยัง?"

"ครับ..บีมไปเที่ยวอเมริกามั้ย?"

"ไม่ค่ะ..นั่งเครื่องบินนาน แค่กรุงเทพฯชั่วโมงเดียวดีกว่า พี่พอร์ซซื้อเป๋าตังค์มาฝากเค้าด้วยนะ"

"เอาตังค์มาดี สั่งลมได้ลม"

​"พอร์ซ..."

​"ครับพ่อ..เดี๋ยวจะซื้อมาฝากนะครับลูกรักของพ่อเขาครับ?"ชายหนุ่มเแอบประชดพ่อนิดๆ

"บาปนะล้อเลียนคุณพ่อ"

"พี่เปล่านะ..เหนื่อยโว้ยยย!.."

"พอร์ซ..ตะโกนทำไมไม่อายเขาหรือไงลูก แล้วปลัดทำไมถึงมีแฟนอยู่อเมริกานะ ก็คราวที่แล้วบอกว่าแฟนเขาเป็นลูกครูนี่นา หรือคนละคนนะน้องบีมรู้มั้ยลูก?"

"ต้องถามพี่พอร์ซค่ะคุณแม่ เพราะเขาเป็นเพื่อนกันค่ะ"

แม่บัวต้องรอให้ลูกชายคนโตเล่า ขนาดเพื่ิอนยังมีแฟนแล้วเลย และเมื่อไหร่ลูกชายของนางจะมีใครสนใจ หรือสนใจใครบ้าง วันๆทำแต่งานไม่อยู่ในออฟฟิต ก็ไปไซด์ก่อสร้างที่กำลังลงมือก่อสร้างบ้านจัดสรร ซื่งเป็นธุรกิจของครอบครัว แต่ในใจอยากให้ลูกมีแฟนสักที




​มาแล้วๆมาอัพครบจบตอนแล้วค่ะ รอกันตอนหน้าเลยนะคะ บายจ้า...📌📌📌

ความคิดเห็น