วิหคเหินลม

ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์ 💖💖 ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายของไรท์น่ะคร้า #รักคนอ่าน

Chapter 4 พอร์ชXแอลลีน

ชื่อตอน : Chapter 4 พอร์ชXแอลลีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 890

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 14:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 พอร์ชXแอลลีน
แบบอักษร

​Chapter 4 พอร์ชXแอลลีน

 

ผมจูงมือแอลลีนพาเดินเข้ามาในสนามแข่ง หลังจากที่เอารถไปจอดไว้เรียบร้อย และสิ่งที่ผมคิดไว้แต่แรกก็ไม่ผิดเพราะทันทีที่ผมพาเธอเดินเข้ามาก็มีแต่เสียงโห่แซวของพวกผู้ชายที่อยู่รอบข้างจนผมเผลอกำมือเธอแน่น

 

"พี่พอร์ช แอลเจ็บนะ"เธอเบ้ปากใส่ผมแต่ก็ไม่ได้ดึงมือออก แต่เธอไม่รู้หรอกไอ้ท่าทางแบบนี้มันทำผมหงุดหงิดเพราะมันน่ารักไอ้พวกผู้ชายมันก็จะมองไง

 

'เฮ้ยน่ารักวะสัส! สาวฝรั่งด้วยเว้ยกูละอยากได้' เสียงกลุ่มผู้ชายที่อยู่ด้านหลังผม

'กูต้องพูดว่าไงวะถ้าจะบอกว่า I Love you! ฮร่าๆ' นี่ก็เสียงอีกกลุ่มที่อยู่ด้านข้าง

'พวกมึงดูนั่นนี่แหละอนาคตเมียกู ลูกออกมาคงน่ารักว่ะ ผมคงสีทองเหมือนแม่' นี่อีกเสียงที่อยู่ด้านหน้า

"ฟัค!! รีบเดินเร็ๆดิ!"ผมหันไปหงุดหงิดใส่คนด้านข้างก่อนจะกระชากแล้วก้าวขายาวๆจูงเธอเดินออกมาให้พ้นขอบสนามเพื่อเข้าไปยังส่วนของห้องทำงานที่อยู่ข้างหน้าไม่ไกล มีลูกน้องของเพื่อนผมสองคนยืนรออยู่

 

"สวัสดีครับคณพอร์ชตอนนี้เจ้านายรออยู่ข้างในแล้วครับ เชิญครับ" มิกซ์ ลูกน้องของไอ้แอนดริวเอ่ยทักทายผม พร้อมปรายตามองคนข้างๆ ซึ่งผมก็แค่พยักหน้ารับก่อนหันมองคนด้านข้างที่เอาแต่หันซ้ายทีขวาทีอย่างกับคนไม่เคยเจออะไรแบบนี้ หึ! ไหนว่าเคยไปบ่อยไง ยัยเด็กน้อยเอ๋ย!

 

"มองพอยังรีบไปได้แล้ว"ผมเอ่ยเรียกสติคนข้างๆ เธอจึงหันกลับมาส่งยิ้มให้ผมก่อนจะพยักหน้าใหอย่างตื่นเต้น ผมจึงจูงมือพาเธอเดินเข้ามาด้านใน พอเพื่อนผมมันเห็นว่าใครมาก็ยิ้มแป้นดีใจทันที

 

"น้องแอลลีน!"เสียงไอ้แอนดริวกับไอ้ไนท์เอ่ยทักก่อนจะพากันลุกจากโซฟารีบเดินเข้ามาหาเจ้าของชื่ออย่างดีใจ

 

"แหะ สวัดดีค่ะพี่แอนดริว พี่ไนท์ ^_^" เธอยกมือไหว้อย่างเกร็งๆเพราะไม่ชินแต่ก็เรียกรอยยิ้มจากพวกผมได้ดี

 

"มายังไงครับเนี่ย เอะ! เดี๋ยวนะนี่มึงไอ้พอร์ชอย่าบอกนะว่าวันนี้มึงที่บอกไม่ว่างคือ..."ไอ้แอนดริวหันมามองผมแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ผมเกลียดมันจริงๆเลย

 

"เรื่องของกูน่า ไปยัยเด็กดื้อเข้าไปนั่งกัน"ผมบอกแบบปัดๆตอบมันไปก่อนจะจูงมือยัยเด็กดื้อหัวทองพาเข้าไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่ว่างอยู่พร้อมดึงเธอให้มานั่งลงข้างๆก่อนจะยกมือพาดผ่านไหล่เล็กของเธอไว้อย่างสบายๆ ซึ่งเธอก็ได้แต่หันมายิ้มไม่ได้พูดอะไร

 

"น้องแอลลีนจะรับอะไรดีครับ ถึงที่นี่ไม่ใช่ผับแต่ก็มีทุกอย่างเลยนะบอกพี่มาได้เลย"ไอ้ไนท์ที่เดินมากลับมานั่งก็รีบเอ่ยถามยัยเด็กดื้อหัวทองทันที

 

"น้ำส้มพอ อ่อแล้วก็เอาข้าวผัดทะเลมาด้วย"ผมเอ่ยตอบแทน ซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรออกจะยิ้มพอใจเมื่อได้ยินอาหารจานโปรดอันนี้พีชเคยบอกไว้ว่าเคยทำให้เธอกินแล้วชอบมาก

 

"โห่ไรวะมาเมืองไทยทั้งทีให้น้องกินน้ำส้ม เอาอย่างอื่นดีไหมครับน้องแอลลีนเดี๋ยวพี่สั่งให้"

 

"ไม่เป็นไรค่ะ แอลลีนชอบเอาที่พี่พอร์ชสั่งเลยค่ะ"เธอเอ่ยตอบแล้วส่งยิ้มให้ไอ้ไนท์ คำตอบเธอทำผมยกยิ้มอย่างพอใจ

 

"โอเคครับ เดี๋ยวพี่ไปสั่งพนักงานให้นะรอแปป"ไอ้ไนท์บอกก่อนจะเดินออกไปสั่งเมนูตามที่ผมบอกกับพนักงาน ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมน้ำส้มในมือแล้ววางตรงหน้ายัยเด็กดื้อ

 

"อ่ะทานน้ำส้มรอก่อนนะครับส่วนข้าวผัดรอหน่อยเขากำลังไปทำให้"ไอ้ไนท์บอก

 

"ขอบคุณค่ะ"เธอเอ่ยขอบคุณ

 

"วันนี้มึงจะดูกูแข่งไหมรอบสุดท้าย"ไอ้แอนดริวเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นแก้วเหล้าส่งมาให้ผม

 

"ต้องดูก่อน ไม่แน่ใจ"ผมเอ่ยตอบมันก่อนจะรับแก้วมายกดื่มแล้วมองคนข้างๆที่ยังมองสำรวจไปรอบๆไม่ได้สนใจใครหรืออะไรเป็นพิเศษ หึ!

 

"ไหนบอกว่าเคยไปบ่อยไง แล้วดูตอนนี้ทำอย่างกับไม่เคยเห็น"ผมเอ่ย ก่อนจะทันเห็นว่าใบหน้าเรียวเล็กของเธอกำลังซีดลง ยัยเด็กเลี้ยงแกะ

 

"เอ่อ ก็ที่โน้นมันไม่เหมือนกับที่นี่ไงคะ แฮะๆ"

 

"ไม่เหมือนหรือไม่เคยไปกันแน่หืม ยัยเด็กเลี้ยงแกะ"

 

"หืมม เด็กเลี้ยงแกะคืออะไรคะ แอลลีนไม่เคยเลี้ยงแกะนะ"

 

"หึ ก็ขี้โกหกไง เขาเรียกว่าเด็กเลี้ยงแกะ"ผมเอ่ยบอกแล้วแอบหัวเราะ กับใบหน้าที่พยักหน้าขึ้นลงเหมือนเข้าใจ

 

"อ่อ แฮะๆ ขอโทษค่ะก็แอลลีนอยากมานี่หน่าอยู่โน้นเฮียห้ามตลอดอีกอย่างก็มีคนตามคุมแจเลยไม่ค่อยได้ไปไหน"

 

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร อะนั่นข้าวมาแล้วรีบกินซะ"ผมบอกอย่างไม่ติดใจอะไรก่อนจะรับข้าวจากพนักงานมาวางตรงหน้าเธอ

 

"ขอบคุณค่ะ"เธอกล่าวขอบคุณก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้าไปโดยไม่สนใจอะไรอีก สงสัยจะหิว

 

"สนใจพวกกูสองคนบ้างก็ได้ในนี้ไม่ได้มีแค่มึงกับน้องแอลลีนมั่ง"มาแล้วครับไอ้แอนดริว

 

"กินไปอย่าพูดมาก"ผมโยนถั่วใส่มันซึ่งมันก็อ้าปากรับอย่างเต็มใจก่อนจะยักคิ้วให้ผมอย่างกวนๆ

 

"หึ! พวกมึงนี่ก็นะ เออว่าแต่น้องแอลลีนจะมาอยู่นานไหมครับ"ไอ้ไนท์มันส่ายหัวให้ผมสองคนก่อนจะหันมาถามคนข้างผมที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

 

"อืม ก็ประมาณสองเดือนค่ะ เพราะเดี๋ยวต้องกลับไปเรียนต่อให้จบค่ะ"เธอเอ่ยตอบไอ้ไนท์ ซึ่งผมก็รู้สึกใจหายแปลกกับคำพูดของเธอแต่คิดว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั่ง

 

"หว่านึกว่าจะมาอยู่ตลอดไปซะอีกถ้าน้องแอลลีนไปคนแถวนี้คงคิดถึงน่าดูเลยเนาะหึหึ"ไอ้แอนดริวมันว่าก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตารู้แปลกๆ

 

"สองเดือนก็นานแล้วมั่งฉันว่าอีกอย่างคงไม่มีใครเขาคิดถึงเด็กดื้อหรอก"ผมเอ่ยพูดบ้างพร้อมยกยิ้มแล้วหันไปมองสบตากับเธอที่มองผมอยู่

 

"จริงหรอค่ะแต่แอลคิดถึงพี่พอร์ชนะ"

 

"ฮร่าๆ ต้องอย่างนี้สิน้องแอลลีนของพี่"เสียงไอ้แอนดริวกับไอ้ไนท์หัวเราะผสมโรงกันอย่างพอใจในคำพูดของเธอแต่ผมนี้สิรู้สึกเหมือนอากาศจะร้อนๆแถวใบหน้า

 

 

ความคิดเห็น