NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 06​ ผัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.5k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2562 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
06​ ผัว
แบบอักษร

Casnova ปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 06 ผัว

MINI TALK

@MINI  COFFEE & RESTAURANT

19.45 น.

วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยมากๆ เลยหล่ะ ฉันต้องอยู่หน้าร้านตลอดทั้งวัน แทบจะกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ กินข้าวก็ยังต้องเอามากินตรงหน้าเคาน์เตอร์เลยคิดดูซิ ฉันคงต้องประกาศรับพนักงานมาเพิ่มแล้วละมั้ง...เฮ้อ!!!


กรุ๊ง กริ๊ง~

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

เสียงกระดิ่งดังขึ้นบงบอกถึงลูกค้าที่เปิดประตูเข้ามาใช้บริการ ฉันไม่รีรอที่จะส่งเสียงตอนรับลูกค้าออกไปในทันที ทั้งๆที่ยังหันหลังให้กับเคาน์เตอร์อยู่

“ไม่ทราบว่......”  ฉันพูดยังไม่ทันจบก็ต้องหยุดชะงักลงในทันที เมื่อหันหน้ากลับมาเจอกับคนบางคนที่ไม่อยากเจอเข้าให้

“มองหน้าแบบนี้ อยากได้เบอร์หรืออยากได้ลูกหล่ะครับ” ต้องให้บอกมั้ยคะว่าปากแบบนี้คือใคร ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้ๆ กันอยู่ ไม่คิดเลยว่าจะได้ต้อนรับนายนั้นเร็วซะขนาดนี้

“ไม่ขายของหรอครับ วันนี้ผมมาเป็นลูกค้าเลยนะ(¬‿¬)”  นายมันไม่น่าไว้ใจ ดูจากรอยยิ้มของนายแล้วก็พอจะรู้ จะมาแกล้งฉันหล่ะซิท่า...ชิ

“ไม่ทราบว่า จะรับอะไรดีค่ะ”  ฉันไม่อยากเอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาปนกันหรอกนะ ‘ท่องไว้ๆๆ ว่าเขาคือลูกค้า ลูกค้าคือพระเจ้า’

“(*≧▽≦) อยากรับคนขายไปเป็นแม่ของลูก จะต้องทำยังไงดีครับ”  เนี้ย!!! ก็เป็นซะแบบนี้ มุขห้าบาทสิบบาทก็ยังกล้าเล่นนะ หึ!!!

“ถ้าจะมากวนฉัน ก็เชิญกลับไปเถอะค่ะ วันนี้ฉันเหนื่อย ไม่อยากจะมาเล่นด้วยหรอกนะ” ฉันพูดกับนายนั่นหน้านิ่ง ก่อนจะทำมือเชิญไปทางประตูหน้าร้าน

“อย่างอนดิเม่นแคระ!!! แค่ล้อเล่นเอง”   เหอะๆๆ ทำท่าทำทางเหมือนเด็กเลยแฮะ นอกจากบ้ากามแล้วยังติ๊งต๊องด้วยหรอเนี้ย(ᗒᗨᗕ) 

(╬ Ò д Ó) แต่เดียวก่อน!!! เรียกฉันว่าเม่นแคระอีกแล้วนะ...ตาบ้า!!!! ฉันกำลังจะอ่าปากด่าเขาเลย แต่ก็ไม่ทันเขาอยู่ดี...

“งั้นเอาสตอเบอรี่โยเกิร์ตปั่น  เสร็จแล้วเอาไปเสริฟให้ด้วยนะครับ” นายนั่นรีบสั่งฉัน แล้วหันหลังเดินผิวปาก ไปนั่งที่มุมร้านมุมนึงทันที  ‘หึ!!! ฝากไว้ก่อนเหอะ นายบ้ากาม'

“พี่มินิ ลูกค้าสั่งอะไรครับ ให้ผมช่วยมั้ย” น้องเต้ที่เพิ่งเดินเข้ามาจากทางหลังร้านถามฉันขึ้นมา เมื่อเห็นมีลูกค้าเข้ามานั่งอยู่ในร้าน

ปกติช่วงนี้จะไม่ค่อยมีลูกค้าเข้าร้านแล้วละค่ะ เพราะร้านเราปิด 2 ทุ่ม ตอนนี้ก็มีนายนั่นที่เป็นลูกค้าอยู่คนเดียวภายในร้าน “ไม่เป็นไรจร้า เดี๋ยวพี่ทำเอง เต้ไปเตรียมเก็บร้านเลยก็ได้นะ คนไม่ค่อยมีแล้วล่ะ”

“ได้ครับ ^O^”  น้องเต้รับคำ ก่อนที่จะออกไปเก็บของด้านนอกพร้อมกับเด็กในร้านอีก 2-3 คน

เมื่อกี้นายนั่นสั่งอะไรนะ อ๋อ!!สตอเบอรี่โยเกิร์ตปั่น  ‘หึ!!! สั่งซะคิกขุ หน้าตานี่ไม่น่าให้ดื่มของแบบนี้เลยแหะ


อืดดด~ (ฟังให้เป็นเสียงเครื่องปั่นนะคะ 555+)​

“ได้แล้วค่ะ” ฉันเดินนำน้ำสตอเบอรี่โยเกิร์ตปั่น  เอาไปวางไว้ที่โต๊ะของเขา ก่อนที่จะหันหลังกลับ แต่ก็ต้องหยุดชะงักขาไว้เพราะมีมือหนาของใครบางคนจับอยู่

หมับบบบ~

“อย่าพึ่งไปซิครับ นั่งเป็นเพื่อนผมก่อนไม่ได้หรอ?”   อะไรของเขาเนี้ย!!! คนจะทำงาน นี้ฉันก็เดินเอาน้ำมาให้แล้วนะ ที่จริงเขาต้องรอชำระเงินแล้วไปรับน้ำที่เคาน์เตอร์เองต่างหาก แล้วนี้จะให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนเขาอีกงั้นหรอ?

“ขอโทษทีนะคะ ที่นี้ร้านกาแฟ ไม่ใช่ร้านเหล้า ที่จะต้องมีเด็กนั่งดริ๊งก์คอยมานั่งบริการ ดังนั้นกรุณาปล่อยมือดิฉันด้วยค่ะ ฉันต้องไปเก็บของต่อ” ฉันบอกนายนั่นไปก่อนที่เขาจะทำหน้าเศร้าแล้วปล่อยมือออก

“ใจร้ายจัง TT^TT” ไม่ต้องมาบีบน้ำตาเลยนะ ฉันไม่ใจอ่อนหรอก...ชิ


กรุ๊ง กริ๊ง~

“ยินดีต้อนรับค่ะ” 

ฉันส่งเสียงต้อนรับลูกค้าก่อนที่จะหันหลังกลับไปรับออเดอร์ แล้วก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้งหนึ่ง...

“มินิ”  ซวยจริงๆ วันนี้มันเป็นวันซวยแห่งชาติหรือไงกัน ทำใมวันนี้มีแต่คนที่ฉันไม่อยากเจอนะ TT^TT ที่บอกว่าลูกค้าคือพระเจ้าขอยกเว้นไอหมอหื่นกามคนนี้คนหนึ่งแล้วกัน

“มาทำใม” ฉันถามเขาไปเสียงห้วน พร้อมทำหน้าเบื่อหน่ายใส่เขาไป ‘นี้เขายังกล้ามาเหยียบที่นี้อีกหรอเนี้ย!!’

“มินิ ฟังพี่อธิบายก่อนซิครับ”   เขาพูดอ้อนวอนให้ฉันฟังคำแก้ตัวของเขา

“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นแระค่ะ  ฉันเห็นกับตาขนาดนั้นแล้ว ยังมีอะไรจะต้องคุยกันอีกคะ” ฉันตอบเขาไปก่อนที่เขาจะตอบกลับ.....

“แต่พี่รักมินินะครับ รักมากด้วย   วันนั้นพี่แค่พลั้งเผลอไ......”

“หยุดเถอะคะ!!!! คุณยิ่งแก้ตัวแล้วมันยิ่งน่าสมเพช!!!”  ฉันไม่รอให้เขาพูดจบ ก็ตะคอกเขากลับเสียงดังลั่น

นี้ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าฉันเคยคบกับผู้ชายแบบนี้ไปได้ยังไงกัน ทำใมเขาถึงได้เห็นแก่ตัวแบบนี้นะ คำพูดแต่ละคำ ที่เขาพูดออกมา มันมีแต่คำแก้ตัวให้ตัวเองดูดีขึ้น นี้เขาไม่คิดจะสำนึกผิดสักนิดเลยหรือไงกัน?

“ตอนนี้มินิก็แค่โกรธพี่  เรายังรักกันอยู่ใช่มั้ยครับ”  โอ้ย!!! จะบ้าตาย นี้เขาฟังที่ฉันพูดไม่รู้เรื่องเลยหรือไง ต้องให้ฉันพูดชัดๆใช่มั้ย ถึงจะเข้าใจ....

“ฉันไม่ได้รักคุณ”

“หากรู้แล้ว ก็เชิญออกไปจากร้านฉันได้แล้วนะคะ” 

ฉันพูดพลางผายมือเชิญเขาออกไปทางประตูทางเข้า แต่เขาก็ยังคงนิ่งอยู่จนฉันทนไม่ไหว เดินออกจากหน้าเคาน์เตอร์ เพื่อจะเดินไปทางด้านนอก ที่เด็กๆ เก็บร้านกันอยู่ แล้วพูดกับเขาอีกครั้งหนึ่งว่า.....

“หรือต้องให้ฉันเรียกเด็กๆ มาไล่?”


หมับบบบ~

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!!”

ในระหว่างที่ฉันจะเดินออกไปทางด้านนอก เขาก็เอื้อมมือมาจับที่ข้อมือฉันไว้ พร้อมพูดอ้อนวอนขอร้องให้ฉันกลับไปเป็นเหมือนเดิม

“ไม่ครับ พี่ขอร้องหล่ะ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ พี่รักมินิมากนะครับ”  หน้าด้าน!!! กล้าพูดมาได้ยังไงกัน!!! แบบนี้เรียกว่ารักหรอ?

“ถ้าคุณรักฉันจริง คุณคงไม่ไปเอากับผู้หญิงคนอื่นหรอก!!!!”  เขาหน้าถอดสีเล็กน้อย แต่ก็ไม่ยอมปล่อยข้อมือของฉันอยู่ดี

“ก็ผู้หญิงคนนั้นเขามายั่วพี่เอง ถ้ามินิให้โอกาสพี่ พี่สัญญาจะไม่ทำแบบนี้อีก..นะครับ”  หึ!! โทษแต่คนอื่นแต่ไม่เคยโทษตัวเอง ​ฉันหมดความอดทนกับไอหมอหื่นแล้วนะ ผู้ชายอะไรวะ พูดไม่รู้เรื่อง ถ้านับหนึ่งถึงสามแล้วไม่ปล่อยนะ แม่ง!!!จะเตะให้ไข่แตกเลยคอยดู

(ʘ言ʘ╬)

หนึ่ง

สอง

ส......

หมับบบบ~

“ขอโทษนะ!!! กรุณาปล่อยมือคุณจากแฟนผมด้วยครับ”

​ฉันถึงกับต้องหันหน้าไปมองกับการปรากฏตัวของผู้ชายอีกคน ที่อยู่ๆ ก็มาคว้าข้อมือฉันเอาไว้ แล้วพูดในสิ่งที่ฉันอึ้งกิมกี่ออกมา

“นาย!!! Σ (〇ロ〇 ) ” ฉันพึมพำเรียกเขาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้า มากระซิบที่ข้างหูให้เราได้ยินเพียงแค่สองคนว่า

“อยู่เฉยๆเถอะน่าาา~ ฉันอุตสาช่วยนะ”

หลังจากที่เขากระซิบที่ข้างหูฉันเสร็จ เขาก็ดึงตัวฉันเข้าไปแนบชิดกับสีข้างของเขา แล้วกอดเอวคอดฉันเอาไว้ซะแนบแน่น

“แฟน?” หมอทีชี้นิ้วที่ฉันกับนายบ้ากามไปมา ก่อนที่จะหันหน้ามาถามฉันต่อ

“มินินี้เธอกับมัน เป็นแฟนกันจริงๆหรอ?”  จะให้ฉันพูดก็กระดากปากแฮะ ถึงมันจะไม่ใช่ความจริงก็เถอะ

แต่ครั้งนี้คงต้องพึ่งพาเขาแล้วแระ ฉันเหล่ตามองเขาเพื่อส่งสัญญานให้เขาช่วยตอบ เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันต้องการอะไร ก่อนที่เขาจะกระชับอ้อมแขน กอดเอวฉันให้แน่นขึ้น แล้วเอ่ยตอบหมอทีไป....

“ดูคุณก็พอมีการศึกษานิ   ดูไม่ออกหรือไง  แนบชิดกันซะขนาดนี้ ถ้าไม่เรียกว่าแฟน...คงต้องเรียกว่าผัวแทนแล้วล่ะครับ

Σ( ̄ロ ̄lll) เชี้ย!!! ฉันถึงกับต้องหันหน้าไปมองเขาอีกครั้งหนึ่ง ฉันขอถอนคำพูดได้มั้ยเนี้ย!!! จะพึ่งพาเขามันยังคงเร็วไปซินะ!!!  อยู่ดีๆ ก็มีผัวขึ้นมาซะงั้น...เฮ้อ!!! ชีวิต!! TT^TT

​​+++++++++++++++++++++

ไรท์:  พี่เซ็นเตอร์ทำใมมโนเก่งจังเลยหล่ะ  อิอิ^^

 (1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ)

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ความคิดเห็น