Puchii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 7 : การกลับมา

ชื่อตอน : สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 7 : การกลับมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 656

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 7 : การกลับมา
แบบอักษร

สุดท้ายกลายเป็นเธอ 

ตอนที่ 7 : การกลับมา 

นักเขียน : Puchii 

-กันต์- 

ผมไปนั่งคุยอยู่กับไอ้เมฆ ไวท์ไลน์มาถามว่าจะกลับไปกินข้าวที่คอนโดไหม ผมคิดว่าผมยังมีเรื่องต้องคุยกับไวท์เลยตั้งใจว่าค่ำๆ จะกลับไปคุยกับมัน แต่พอผมเข้าห้องไป ก็เห็นโอมห์นั่งอยู่ที่โซฟา ผมรีบเข้าไปกอดมัน โคตรคิดถึงมันเลย 

“มึงหายไปไหนมาว่ะ” ผมถามสิ่งที่ผมอยากรู้ที่สุดเป็นอย่างแรก 

“กูมีเรื่องที่บ้าน เลยไม่ได้ติดต่อมา กูขอโทษ” ผมกอดมันแน่น รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่มันกลับมา 

“กูไปตามหามึงถึงเชียงใหม่เลย หาบ้านมึงก็ไม่เจอ โทรหามึงก็ไม่ได้ กูเป็นห่วงแทบตายมึงรู้ไหม” มันเอามือลูบหลังผม 

“ปล่อยได้แล้ว” โอมห์ตบไหล่ผม พร้อมกลับผลักผมออก ผมมองหน้ามัน ดีใจชิบหายที่ได้เห็นหน้ามัน 

“ไม่ต้องมาพูดเลย มึงหายไปไหนมากันแน่กูนึกว่ามึงตายไปแล้วเนี่ย” ผมพูดพร้อมกับผลักหัวมันไปที หมั่นไส้ บอกผมว่ากลับบ้าน 2 อาทิตย์จะรีบกลับมาหา เสือกหายไปเลย 

“ก็บอกแล้วไงว่าที่บ้านมีปัญหา ถามมากจริง” มันว่าแล้วเดินไปเปิดประตูห้องผม ผมรีบตามเข้าไปกอดมันจากทางด้านหลัง คิดถึงแม่งที่สุดเลย 

“ปล่อย...ไอ้กันต์ ไปปิดประตูห้องเลย” มันแกะมือผมออก หันมาว่าผมพร้อมกับชี้ไปที่ประตู 

“ไม่เอา กอดก่อน” ผมบอกมันก่อนจะพยายามเข้าไปสวมกอดมัน แต่มันกลับดันผมสุดแรง 

“ไปก่อนเลย อย่ามาขี้เกียด” ผมหน้างอเพราะอยากกอดมันมากกว่า เออ ไปก็ได้ว่ะผมเดินไปดึงประตูปิดเต็มแรง หันมาโอมห์ก็กำลังทำหน้ายักษ์ใส่ผม 

“อะไรเล่า มองไม ไม่ต้องมาโมโหกลบเกลื่อน มึงหายไปไหนมา” ผมถามมันเพราะต้องการรู้คำตอบที่สุด 

“กันต์ กูมีเรื่องต้องคุยกับมึง” มันไม่ตอบผม แต่บอกกลับมาแบบนั้น ผมมองหน้ามัน มันทำหน้าจริงจังจนผมรู้สึกได้ 

“ว่า?” ผมเลยถามกลับไป 

“กูจะมาเก็บของๆ กูกลับห้อง” คิ้วผมขมวดเข้าหากันทันที ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรมันถึงได้จะมาเก็บของๆมัน 

“เพราะ?” ผมถามแค่นั้น 

“กูมีคนที่จะคบด้วยแล้ว” มันบอกผม มองมาที่ผมนิ่งๆ 

“อะไรของมึงว่ะโอมห์ มึงเป็นอะไรเนี่ย มึงหายไปเลย อยู่ๆ กลับมาถึงก็มาบอกกูแบบนี้เนี่ยนะ สรุปที่มึงหายไป ไปอยู่กับคนอื่นมาใช่ป่ะ” ผมชักจะโมโห 

“อืม จะว่างั้นก็ได้” ผมมองหน้าโอมห์แทบจะไม่เชื่อว่ามันจะตอบกลับมาแบบนั้น 

“คืออะไรว่ะ ไหนมึงอธิบายหน่อยดิ ทำไม ตอนแรกมึงว่ามึงจะกลับบ้านไปหาพ่อแม่ แล้วจะกลับมาอยู่กะกูแต่ทำไมอยู่ๆก็หายไป ปิดเครื่องใส่กู โผล่หัวกลับมาก็จะมาเก็บของย้ายออกไป นี่มันคือเรื่องเหี้ยอะไรว่ะ ไอ้โอมห์”ผมโวยใส่มัน 

“ไอ้กันต์ มึงใจเย็นดิ เอาจริงๆมึงกับกูก็ไม่ได้คบกันนะ” มันพูดแบบนั้นออกมา ผมกำมือแน่นกับสิ่งที่ได้ยิน ผมไม่เข้าใจ ถึงผมกับมันจะไม่ได้ตกลงคบกัน แต่มันก็รู้ตัวดิว่าเราอยู่กันแบบไหน 

“กูขอเหตุผล” ผมต้องการจะรู้ว่าเพราะอะไร 

“เพราะกูมีคนอื่นแล้ว กูทิ้งเขาไม่ได้ กูเลยจะมาเก็บของออกไป เพราะกูไม่อยากวุ่นวาย” ผมมองหน้ามัน กำหมัดแน่น รู้สึกได้ว่าตัวผมสั่นระริก ครั้งนี้ผมโกรธมันที่สุดตั้งแต่คบกันมา 

“ได้ งั้นก็ตามนั้น มึงจะไปก็ไป เก็บของมึงไปได้เลย” ผมบอกมันก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียง ดันตัวขึ้นไปพิงกับหัวนอน พยายามระงับอารมณ์เพราะไม่อยากทะเลาะกับมันรุนแรง มันเริ่มเดินเก็บของไปเรื่อยๆ ไม่ได้พูดอะไรกับผม มันทยอยเก็บของมากองไว้ที่ปลายเตียง ผมไล่มองของทุกชิ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถามมัน 

“ทำไมว่ะ มึงคิดว่ากูไม่รักมึงเหรอไง ถึงจะไปแบบนี้” ผมถามมัน มันหยุดมือหันมามองผม แล้วก็หันไป 

“กันต์ที่ผ่านมามึงก็ไม่ได้จะจริงจังกับใครอยู่แล้วป่ะว่ะ ไม่ใช่ว่ากูไม่รู้ว่ามึงรักกู กูเองก็ยังรักมึงเหมือนเดิม แต่ตอนนี้พอมีคนนั้นเข้ามา มันก็ไม่เหมือนเดิมตรงที่กูคงอยู่กับมึงอย่างที่ผ่านมาไม่ได้แล้ว” มันพูดโดยที่มือก็ไล่เก็บของไปไม่หยุด ผมก็ได้แต่มองดูมัน ก่อนที่โอมห์จะถอนหายใจทีนึงก่อนจะหันมาพูดกับผม 

“กูยังรัก ยังอยากเป็นเพื่อนกับมึงเหมือนเดิมนะ ที่ผ่านมา...”มันกัดปากทำท่าเหมือนคิดว่าจะพูดดีไหม 

“กูก็ไม่เคยคิดว่าจะไปรักคนอื่น...แต่ตอนนี้เขาก็สำคัญกับกูไม่แพ้มึง กูไม่อยากเสียมึงไปนะกันต์ กูให้เวลา แล้วเรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม” ผมฟังมันพูด ผมรู้ว่าที่ผ่านมาระหว่างเรามันไม่ชัดเจน แต่พอมันหายไป ผมก็รู้สึกว่าความรู้สึกที่ผมมีต่อมันชัดเจนมากขึ้น แต่แล้วมันก็กลับมา แล้วพูดแบบนี้กับผม 

“ไอ้กันต์ กูขอโทษ เรื่องที่เราเป็นได้แค่เพื่อนกัน ที่ผ่านมาเราไม่เคยพูดกันให้มันชัดเจนว่าเราสองคนอยู่กันในฐานะไหน วันนี้กูก็แค่ทำให้มันชัดเจน เพราะตอนนี้มึงเป็นได้แค่เพื่อนกู” ผมมองมัน หูได้ยินทุกคำพูดของมัน แต่สิ่งที่ผมเข้าใจคือ ผมเข้าใจแล้ว ว่าความรู้สึกของคนที่ผมเคยบอกเขาว่าเขาเป็นได้แค่คู่นอนผม เขาคงรู้สึกแบบนี้ เจ็บจนจุก 

“อืม กูเข้าใจหละ” ผมตอบได้แค่นั้น มันเก็บขอต่อจนเสร็จก่อนจะเอาของวางที่ข้างเตียง แล้วนั่งลงที่ปลายเตียง 

“กูขอโทษจริงๆนะมึง แต่คนนั้นคือคนที่กูต้องดูแลว่ะ มันไม่เก่งเหมือนมึงหรอก กูรู้ว่าเดี๋ยวมึงก็โอเค กูเห็นที่ผ่านมามึงก็ทำได้ทุกที ไม่ว่าจะมีใครเข้ามา” มันพูดกับผม ผมรู้ได้ทันทีว่ามันคิดว่าผมมองมันเหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมาในชีวิตผม แต่จริงๆแล้วไม่เลย มันไม่เคยรู้เพราะผมไม่เคยบอก แต่ตอนที่มันหายไป ผมหามันไม่เจอ ความรู้สึกบางอย่างในใจผมมันเติบโตเกินผมจะจัดการได้ง่ายๆเหมือนที่ผ่านมาแล้ว 

“อืม” ผมพยักหน้าตอบ ทำได้แค่นั้น 

“ว่าแต่น้องคนนั้นเด็กใหม่มึง?” มันถามผมพร้อมกับชี้ไปที่ประตู 

ไอ้ไวท์ 

พอโอมห์ถามถึงมัน ผมก็นึกขึ้นได้ ว่ายังมีอีกเรื่องที่ผมต้องจัดการ 

“คนนั้นน้องกู” ผมบอกมันไปตามตรง 

“น้องมึง? งั้นที่กูเห็น?” มันพูดเหมือนถามผม 

“เห็นอะไร?” ผมถามมันกลับเพราะไม่รู้ว่ามันเห็นอะไร 

“ก็น้องมันมีรอยดูดเต็มคอแบบนั้น” โอมห์พูด ผมหลบสายตามัน ไม่รู้จะพูดปฏิเสธมันยังไง 

-ไวท์- 

ผมกะว่าจะนอน แต่นอนเท่าไหร่ก็นอนไม่หลับอยู่ดี นอนพลิกไปพลิกมาอยู่หลายรอบ เลยเดินออกมาหาน้ำกินในครัว 

กึก 

ผมเดินไปดูของในหม้อที่ยังไม่มีใครมาแตะ มองไปที่ห้องพี่กันต์ก็ยังปิดเงียบ ผมจัดการเทน้ำแล้วเดินไปนั่งเล่นที่ระเบียงอีกรอบ มองทอดสายตาออกไป ก็เห็นแสงไฟจากรถที่วิ่งไขว่กันอยู่ด้านล่าง ผมนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนได้ยินเสียงประตูระเบียงที่เปิดออกเลยหันไปมอง 

“ไม่นอนอีกเหรอว่ะ” พี่กันต์เดินเข้ามานั่งลงที่โซฟา ผมหันไปมอง พี่กันต์หน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัด 

“มีปัญหากันเหรอพี่?” ผมไม่ได้ตอบคำถามแต่เลือกที่จะถามกลับไปแทน 

“เปล่าหรอก” พี่กันต์ถอนหายใจทีนึงก่อนจะตอบผม 

“แต่ท่าทางเหมือนไม่ใช่นะ” ผมพูดกลับไป พี่กันต์ยิ้มให้ผม แต่ดูฝืนชิบหาย 

“พอพี่กันต์ ไม่ต้องยิ้มก็ได้มั้งถ้าไม่ไหวอ่า” ผมบอกไป พี่กันต์ไม่พูดอะไร ทิ้งตัวลงเอนไปกับโซฟา 

“กูมันคนไม่เคยคิดจริงจังอะไรกับใคร จะเจออะไรแบบนี้ก็ไม่แปลก” พี่กันต์พูด แต่สายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำสนิท มีแสงขาวๆ จางๆ อยู่ไกลๆ มองแทบไม่เห็น ผมมองกลับเข้าไปในห้อง ไม่มีวี่แววอีกคน คิดว่าน่าจะกลับไปแล้ว 

“คนนั้นไม่ใช่แฟนพี่เหรอ?”พี่กันต์หันมามองผม แล้วส่ายหน้า 

“อ่าว...แล้วทำไม?...”ผมยั้งปากไว้ เพราะคิดได้ว่าไม่ควรถาม 

“มันเป็นเพื่อนกู ตอนนี้อ่า เพื่อน 100% แล้วแหละ” พี่กันต์พูด พร้อมถอนหายใจยาว ผมมองพี่กันต์ที่นอนหลับตาอยู่ เงียบๆ ก่อนจะทอดสายตามองออกไปข้างนอก แล้วคิดว่าผมเข้ามาอยู่กับพี่กันต์ผิดจังหวะยังไงก็ไม่รู้ เหมือนพี่เขามีเรื่องอะไรให้คิด เขาน่าจะต้องการอยู่ส่วนตัวมากกว่า แต่เพราะป้ากานต์ผมเลยต้องมาอยู่ตรงนี้ ผมนึกถึงแม่ แม่เพิ่งมาส่งผมเมื่อวานตอนเช้าเอง แต่ตอนนี้กลับอยากเจอแม่ซะแล้ว 

“กูขอโทษจริงๆนะไวท์” พี่กันต์พูดขึ้นมา ผมหันไปก็เห็นพี่แกดันตัวขึ้นมานั่ง มองมาที่ผม 

“ผมบอกพี่แล้วไงว่าไม่เป็นไร ทำไมพูดไม่เข้าใจว่ะ” ผมบอกไป เพราะเริ่มรำคาญที่พี่แกเอาแต่พูดคำว่าขอโทษไม่เลิก 

“ก็กูรู้สึกผิด กูก็ไม่รู้ทำไม แต่กับมึงรู้สึกผิดชิบหายเลย ทำไงจะหายว่ะ” ผมมองพี่กันต์ยกขาขึ้นไปนั่งขัดตะหมาดเอนตัวพิงไปกับกำแพง 

“ไม่รู้ดิ หิวไหมพี่ ผมไปอุ่นข้าวให้” ผมเปลื่ยนเรื่องเพราะไม่อยากนั่งดราม่าไปกับพี่กันต์แล้ว 

“ไม่ต้องหรอก กูไม่หิว มึงจะไปนอนแล้วเหรอ” พี่กันต์ถามผม 

“ก็ถ้าพี่ไม่เลิกดราม่าอ่ะ ผมก็จะไปแล้ว เบื่อ!!!” ผมบอกไปแบบนั้น พี่กันต์ยิ้มให้ผม ไม่ใช่ยิ้มเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้ มันเป็นยิ้มจริงๆ 

“กวนตีน รอนี่ เดี๋ยวกูมา” พี่กันต์พูด ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้อง ผมมองตามแล้วก็นั่งรออยู่ที่ระเบียง 

“นี่กุญแจห้องนอนมึงกับกู” พี่กันต์บอก พร้อมกับโยนกุญแจให้ผม 2 พวง 

“ให้ผมทำไม” ผมถามเพราะสงสัย 

“เก็บไว้เหอะ เวลากูขังตัวเองไว้ในห้อง เอาไว้มึงไขเข้าไปดู เผื่อกูตาย” พี่กันต์พูดกวนใส่ผม 

“หึ ไม่ดูอ่า ปล่อยตาย” ผมกวนตีนกลับ พี่กันต์ผลักหัวผมแรงๆทีนึง บรรยากาศเก่าๆของผมกับพี่กันต์กลับมาแล้ว โคตรรู้สึกดี 

“ว่าแต่พี่ข้าวไม่กิน นอนก็ไม่นอน กลัวไม่ตายเหรอ?” ผมตั้งใจพูดยั่ว เพราะอยากให้พี่กันต์เลิกคิดมาก แล้วกลับมาทำตัวปกติได้แล้ว 

“ก็กูไม่หิว...กินไม่ลง เข้าใจป่ะ!” พี่กันต์พูดออกมาทีละคำแบบช้าๆ กวนประสาทชะมัด 

“อืม เข้าใจ เข้าใจว่าอยากเป็นโรคกระเพาะ” ผมเลยกวนกลับ 

“แค่นี้กูไม่ตายหรอกครับน้อง พี่เจ็บมาเยอะ แค่ไม่แดกข้าว โรคกระเพาะไม่ได้แดกกูหรอก” พี่กันต์พูดพร้อมเอามือขยี้ผมของผมจนยุ่งไปทั้งหัว 

“พอๆๆพี่ เลิกเล่น งั้นผมไปนอนหละ” ผมพูดก่อนจะเดินไปทางห้องนอน 

-กันต์- 

ผมมองตามไวท์ที่เดินเข้าห้องไป ก่อนจะถอนหายใจหนักๆอีกครั้ง ในเมื่อโอมห์มันเลือกแล้วที่จะดูแลคนของมัน ผมก็คงต้องหันมาดูแลคนของผมบ้าง ต่อจากนี้ไม่ว่าไวท์มันจะมองผมในฐานะไหนก็ตาม ผมจะดูแลมันให้ดี เหมือนที่คืนที่ผมนอนร้องไห้ มันก็เลือกจะยอมอยู่กับผม เพื่อให้ผมหายเศร้า 

————— 

TBC...บางอย่างเกิดเพราะอารมณ์ แต่ไม่ใช่ไม่มีเหตุผลนะ...ทุกคนมีเหตุผลในการกระทำทั้งนั้นค่ะ เดี๋ยวรีบปั่นมาต่ออีกน้า... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น