ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รูมแมต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2562 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รูมแมต
แบบอักษร


รูมแมต

          [แจสเปอร์ TALKS]

            ผมยืนพิงหลังกับประตูห้อง ในขณะที่มินนี่ทุบประตูรัวๆ พร้อมคำพูดเสียดสีผมต่างๆ นานา ปนกับบ่นน้อยอกน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง

            “ไอ้คนใจร้าย ฮือๆๆ นายมันตัวซวย ใจร้าย”

            ผมใจร้าย… จะว่าแบบนั้นก็ไม่ผิด

          ความผูกพันทุกรูปแบบนำมาซึ่งความเจ็บปวดเสมอ จนผมไม่อยากจะรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกเลย ผมไม่พร้อมที่จะเปิดรับความสัมพันธ์ใดๆ กับใครโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเพศตรงข้าม ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน คนรู้จัก หรือแม้นแต่เพื่อนร่วมห้อง

            เธอคงหาทางออกได้ไม่ยากนักหรอก ผมพูดกับตัวเองเพื่อลดความรู้สึกผิดซึ่งเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ เสมือนฝุ่นผงที่เกาะอยู่กับรองเท้า

            “ที่เมืองไทยฉันไม่มีใครเลย ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮือๆๆ”

            มินนี่ผู้น่าสงสารยังคงคร่ำครวญ ในระหว่างที่ผมก็กำลังพยายามฝืนทำใจแข็งเอาไว้ จะว่าไปแล้วเราสองคนก็ต่างมีอะไรที่คล้ายๆ กัน ก็คือโลกใบนี้ต่างเหวี่ยงเราออกห่างจากคนที่รักจนไม่เหลือใครให้คิดถึงอีก เศษความทรงจำหวนกลับมาเป็นครั้งคราวราวกับสายลมแล้วสลายไป โดยที่จับต้องอะไรไม่ได้

            เสียงของมินนี่เงียบลง ภายนอกเงียบสนิท เงียบเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างนอกห้องถูกกลืนกินไปด้วยความมืดของราตรี

            เธอดูบอบบาง และอ่อนต่อโลกแตกต่างกับคนอย่างผมโดยสิ้นเชิง โลกภายนอกนั้นผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอดได้ ใครอ่อนแอไม่ถูกเอารัดเอาเปรียบก็ตกเป็นเหยื่อจากคนที่เข้มแข็งกว่า ซึ่งมันเป็นสัจธรรมที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนได้

            ใบหน้าของเธอลอยเข้ามาในหัวของผม มันสั่งให้ผมเปิดประตูห้องออกไป ผมเห็นเธอนั่งกอดเข่าอยู่ตรงทางเดินฟุบหน้าลง ตัวโยนด้วยกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น

            “นี่… เธอน่ะ”

            “นายจะมาซ้ำเติมอะไรฉันอีก ฮือๆๆ”

            มินนี่เงยหน้าขึ้นมามองผมคราบน้ำตาอาบแก้ม ตาบวมแดง

            “เข้ามาข้างในก่อนสิ”

            ผมพยักหน้าให้เธอ ยัยทึ่มมองผมงงๆ

            “…”

            “หูหนวกเหรอ?”

            ผมถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญ แต่อันที่จริงการแสดงออกแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกว่ายังคงรักษาฟอร์มของนายแจสเปอร์จอมวายร้ายที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวเอาไว้ได้

            “นายให้ฉันนอนด้วยแล้วใช่ไหม หึ หึ ฮือๆ”

            เธอยิ้มปนสะอึกสะอื้น รอยยิ้มของเธอสวยมากในความรู้สึกของผม

            “จะเข้าก็รีบมา”

            ผมหันหลังให้เธอโดยเปิดประตูห้องทิ้งเอาไว้ แล้วเดินมานั่งลงบนโซฟาตัวหนึ่งกอดอกวางมาดขรึม หวังว่านายคิดถูกแล้วนะแจสเปอร์ ผมบอกกับตัวเองในใจระหว่างที่นั่งมองมินนี่หอบข้าวของพะรุงพะรังเข้ามาในห้อง

            “ขอบใจมากนะ ฉันนอนบนโซฟาก็ได้” เธอยืนเก้ๆ กังๆ เหมือนไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองมาไว้ส่วนไหนของห้อง

            “ก็แน่ละ เธอเป็นผู้อาศัยก็ควรจะนอนตรงนี้”

            ผมลุกขึ้นยืน

            “ฉันเข้าใจดีค่ะ” เธอยืนก้มหน้า

            “แล้วอย่าทำเสียงดัง ฉันจะไปนอนละ”

            ผมเดินตรงเข้าไปหาเธอช้าๆ เหมือนเวลามันเดินเชื่องช้ากว่าปกติ แล้วอะไรบางอย่างก็ทำให้ผมหยุดยืนตรงหน้าของเธอ

            “ผ้าเช็ดหน้าของเธอ”

            ผมยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นคืนเธอ ใบหน้ามอมแมมเงยมองสบตาผมก่อนจะรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไป ผมเดินต่อไปยังประตูห้องนอน

            “ขอบคุณมากนะคะ… พี่แจสเปอร์”

            เสียงของมินนี่ทำให้ปลายเท้าของผมหยุดกึก

            “ฉันไม่มีน้องสาว แล้วก็ไม่คิดอยากจะมีด้วยจำไว้”

            ผมปิดประตูห้องเดินไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนอน คืนนี้คงเป็นคืนแรกในรอบหลายสิบปีที่ผมไม่ได้นอนอยู่ในห้องเพียงลำพัง…

ความคิดเห็น