นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ฟ้องด้วยภาพ NC+(อัพครบ)

ชื่อตอน : ฟ้องด้วยภาพ NC+(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2562 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ฟ้องด้วยภาพ NC+(อัพครบ)
แบบอักษร

​2สัปดาห์ต่อมา

ตั้งแต่วันที่ทั้งครอบครัว เดินทางจากเชียงใหม่ มาถึงนิวยอร์ก ​น้องเดียร์สนุกอยู่กับของเล่น ที่คุณปู่คุณย่าซื้อมาให้ ส่วนใหญ่จะเป็นของเล่นเด็กผู้หญิง โดยเฉพาะตุ๊กตาผมยาวซึ่งเป็นของโปรด มีชุดสวยๆให้ใส่ มีตุ๊กตาผมยาวๆสีทองให้เล่น

แพททริค คือเพื่อนเล่นจำเป็นของหลานสาว เพราะอายุไล่เลี่ยกัน ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชาย แต่ตอนนี้มีหลานสาวตัวน้อย อยู่ในบ้านเขาก็เล่นกัน เหมือนพี่น้อง แล้วเด็กหนุ่มก็ยังบังคับหลาน ให้เรียกตัวเองว่า'พี่'อีก แพททริคให้เหตุผลว่าไม่อยากให้หลานเรียกอา กลัวว่าตัวเองจะแก่เกินไป

"ตัวเล็กไม่ไหวแล้ว พี่คลานจนหัวเข่าด้านแล้วนะ เจ็บด้วยเห็นมั้ยเนี่ย"เด็กหนุ่มชี้ที่หัวเข่าตัวเอง น้องเดียร์ก้มไปมองตาม เธอเป่าเพี้ยงเหมือนที่แม่ใหญ่เคยทำ

"หายแล้วนะคุณทวดบอกว่า ให้ทำตัวเป็นประโยชน์ค่ะ ตรงนี้เป็นพรมไม่เจ็บหรอกค่ะ ก็ได้ให้ม้าพักเหนื่อยก่อน ม้าหิวมั้ยคะ?"

"หิวสิม้าคลานมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ ตอนนี้ม้ากำลังจะตายครับ คุณย่าฮะแพทเหนื่อยแล้ว"แพทหันไปฟ้องคุณย่า

"แค่นี้แกก็เหนื่อยแล้วหรือตาแพท ช่างไม่มีความอดทนเอาซะเลย น้องตัวเล็กแค่นี้ไม่หนักซักนิดเดียว คนไม่มีน้ำใจ"คุณย่าตำหนิหลานชาย

"งั้นหนูไปเอาน้ำผลไม้มากินนะ เอาหนมมั้ย?"

"เอาครับแคร็กเกอร์ไส้ชีสต์นะ"

"แบบไหนอ่ะ หนูอ่านไม่ออกอ่ะ"น้องเดียร์ปีนเก้าอี้ไปหยิบถุงขนมบนโต๊ะมา ก่อนจะส่งให้พี่แพท

"ต้องเรียนหนังสือนะตัวเล็ก พี่พาไปส่งที่โรงเรียนเองเอามั้ย?"น้องเดียร์ทำหน้าสงสัย พร้อมกับหยิบแคร็กเกอร์ส่งเข้าปากให้พี่

"มีเพื่อนมั้ย?"

"มีสิ..เยอะแยะเลย"

"ไม่เอาหนูคิดถึงแม่จ๋า กับแม่ใหญ่ แล้วก็ปะป๋าด้วย เอ้ากินเข้าไปกินน้ำผลไม่้ด้วยนะ เดี๋ยวหนมติดคอ"น้องก็ยัดขนมเข้าปากพี่ จนเกือบจะเคี้ยวไม่ทัน

"เอ้า..ยัยหนูลูก เอาขนมยัดปากพี่แพทแบบนั้นเดี๋ยวก็ติดคอหรอกลูก พอแล้วนะเดี๋ยวแม่ใหญ่เอาผลไม้มาให้กินดีกว่านะ"แม่ใหญ่หยิบกล่องน้ำผลไม้ส่งให้

"หนูป้อนพี่แพท แล้วเขาก็เคี้ยวแหมบๆแบบนี้ค่ะ"

"แต่ลูกยัดเข้าแบบนั้น เกิดติดคอพี่เขาจะว่ายังไงลูก ไม่เอานะไม่เล่นแบบนั้นอีกนะ"

"หนูจะไม่ทำอีกค่ะ"

"ดีแล้วลูก ให้พี่เขาหยิบกินเองนะ"

"ค่ะ..เมื่อไหร่ปะป๋ากับแม่จ๋าจะกลับมาคะ?"

"ทำไมล่ะ ลูกเบื่อแล้วหรือไง?"คุณยายถามขึ้นขณะที่หลานสาวเดินตามหลังมาติดๆ

"หนูอยากให้แม่จ๋าอยู่ด้วยนี่คะ"

"แม่จ๋ากับปะป๋าต้องทำงานนี่ลูก หาเงินมาซื้อของเล่นให้หนูนี่นา แล้วดูสิของเล่นลูกราคาหลายเงินอยู่นะ"

"พี่แพทหลับไปแล้วค่ะคุณทวด"น้องเดียร์เขย่าแขนคุณทวดให้ดู แพททริคแกล้งนอนเหยียดยาวกับพื้นพรม คุณทวดแกล้งผลักหัวหลานชายไปมา

"เจ้าแพทจะแกล้งน้องทำไมหือเรา?"

"คูณย่า..ผมง่วงจริงๆครับ"เด็กหนุ่มลากเสียงยาว เพราะง่วงจริงๆเนื่องจากหลายวันที่ผ่านมา เขาสอบติดๆกันหลายวัน ต้องอดหลับอดนอนเพื่ออ่านหนังสือสอบ

"แม่พรรณก็นั่งบ้างเถอะ ยัยหนูมานี่มาทวดอยากถามอะไรเจ้าหน่อยนะ พูดเก่งขนาดนี้ความจำเจ้าจะดีมั้ย?"

"ดีค่ะ..."

"แล้วเมื่อเช้า ก่อนที่แม่เราจะออกไป แม่เจ้าเขาสั่งว่ายังไงบ้างล่ะ บอกทวดสิ?"น้องเดียร์มองคุณทวด ทำตาปริบๆ

​"แม่จ๋าบอกว่าอย่าซนค่ะ แล้วก็ให้ดูแลคุณทวดดีๆค่ะ"

​"หึหึ..ตัวเท่าเมี่ยงจะไปทำอะไรได้ แล้วท่องภาษาอังกฤษได้หรือเปล่าเรานะ"

"ได้ค่ะA-Zหนูก็ท่องได้ คุณทวดจะฟังมั้ยคะ"

"ฟังสิทวดอยากฟัง ท่องเลยทวาดจะนอนหลับตาฟังหนูท่องนะ"

"ค่ะ..คุณทวดห้ามหลับจริงนะ เดี๋ยวก็ไม่ได้ยินหนูท่องค่ะ a-b-c-d..."เสียงเจื้อยแจ้วท่องภาษาอังกฤษแล้วยังใส่ทำนองเข้าไปอีก คุณทวดฟังจนเพลินทำท่าจะเคลิ้มหลับ น้องเดียร์เขย่าแขน บอกว่าจบแล้ว

"จบแล้วหรือเจ้า?"

"ค่ะ..เอา ก เอ๋ย ก ไก่มั้ยคะ?"

"ได้หรือ..?"

"ได้ค่ะ..เพราะหนูเก่ง"

"ไอ้เด็กขี้โม้.."

"พี่แพทต้องฟังก่อนค่ะ"

"ท่องเลย..อย่าผิดนะ"

"ค่ะ..ก เอ๋ย ก ไก่ ข ไข่ในเล้า..."เสียงท่องเป็นนกแก้ว เสียงค่อยๆแผ่วหายไปเรื่อยๆ คุณทวดเงยหน้าจากเก้าอี้นอนตัวยาว เห็นหลานสาวตัวน้อยพิงหลับอยู่ข้างๆ

"โอ้ยยย..ช่างน่าสงสารจริงแม่คุณ ตาแพทอุ้มน้องไปนอนที่โซฟาตัวใหญ่โน่นไป น้องหลับไปแล้ว"

"ครับคุณย่า ไอ้ตัวแสบเอ้ย..หลับง่ายแท้"

"พูดมากน่า เอาผ้าห่มให้น้องด้วย แล้วแกก็ต้องไปนอนข้างหน้าโซฟาด้วย เดี๋ยวน้องก็พลัดตกลงมา"

"ขอรับคุณย่า เมื่อไหร่แพทจะมีหลานชายบ้างฮะ?"

"เร็วๆนี้แหละน่า แม่พรรณก็นอนพักเถอะบ้านนี้ที่ไม่มีให้เดินเล่น แต่มีเครื่องออกกำลังกายนะเขามีเยอะเลย อย่าเพิ่งคิดถึงบ้านนะ อยู่กับฉันก่อน"

"ค่ะคุณทวด แค่ยัยหนูมีความสุขฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วยค่ะ"

ผู้สูงวัยทั้งคู่ยังสนทนาเรื่องราวต่างๆ แพทนอนอยู่ข้างๆโซฟาตัวใหญ่ มืออีกข้างจับแขนหลานสาวเอาไว้ กลัวจะกลิ้งตกลงมาแต่ถ้าไม่นอนดิ้นก็ไม่ตกหรอก เพราะขนาดมันเท่ากับเตียงนอน3-4ฟุตเลยทีเดียว

ทางด้านเพลงพิมพ์เธอมาเรียนรู้งาน ที่ออฟฟิตที่อยู่ภายในห้างสรรพสินค้า ตลอดหลายวันที่ผ่านมาพาลูกสาวตัวน้อยมาด้วย พนักงานแวะเวียนมาหยิกแก้มบ้างล่ะ มาแอบหอมบ้างล่ะน้องเดียร์แทบจะร้องไห้ เพราะถ้าไม่ใช่คนในครอบครัว เธอจะไม่ยอมให้ใครมากอด มาหอม

วันนี้พิมพ์เลยต้องให้ลูกอยู่บ้าน เธอคิดถึงลูกสาวตัวน้อย เมื่อครู่แอบโทรฯไปถามมารดา ถึงได้รู้ว่าน้องเดียร์หลับไปแล้ว คนเป็นแม่คงจะคิดถึงลูกแบบนี้ทุกคนแน่ เพราะแม่ลูกไม่เคยต้องห่างกันเลย บางครั้งเธอก็ยังค่อยจะชินสักเท่าไหร่

"ฟอดดด.."กำลังนั่งคิดถึงลูกเพลินๆ ถูกคนตัวโตเดินเข้ามาหอมแก้มหนักๆแบบทีเผลอ

"เฮีย..ไม่อายคนอื่นหรือไงคะ?"

"อายทำไม แค่หอมเมียนี่ครับ รู้มั้ยเมื่อคืนเฮียฝันแปลกมาก ฝันว่าคุณย่าเอาแหวนมาให้บอกว่าให้เฮียวงหนึ่ง แล้วก็ให้พิมพ์อีกวงหนึ่ง เฮียบอกว่าเรามีแล้วครับคุณย่าๆ ยังหันมาทำหน้าดุใส่แถมยังบอกว่า ตาโจถ้าแกไม่รับไปแล้วแกจะเสียใจ เพราะแหวนนี้ย่าตั้งใจให้"

"เฮียจะบอกใบ้หวยพิมพ์หรอคะ?"

"อืม..นั่นสิคุณย่าจะสื่ออะไรนะ"

"ค่ะกลับไปค่อยถามนะ แต่ตอนนี้พิมพ์สงสารแอนนี่ค่ะ ดูท่าทางน้องจะซึมๆนะคะ หรือว่าคิดถึงปลัดเฮียว่าทั้งคู่เขาชอบกันหรือยัง?"โจนาธานก็คิดเหมือนภรรยา ปกติแล้วแอนนี่เป็นคนร่าเริงแต่หลังกลับมาจากเชียงใหม่ ดูน้องสาวจะซึมๆไป

"ถ้าแอนนี่คิดถึงปลัดธนา เขาคงเป็นคนไม่ธรรมดาแน่ๆ เพราะเพื่อนแอนนี่แต่ละคนหน้าตาดีการศึกษาดี ฐานะดีแวะเวียนมาจีบแต่แอนนี่ก็ไม่สน หรือว่าปลัดธนา คือคนที่น้องสาวเราชอบ"โจนาธานสงสัยเหมือนกัน

"ภาพมันฟ้องค่ะ พิมพ์มั่นใจว่าเรื่องจริง ผู้หญิงด้วยกันมองออกนะคะเฮีย ปลัดเป็นคนดีนะคะ"

"อะไรนะ..นี่กล้าชมผู้ชายอื่นต่อหน้าผัวตัวเองหรอครับเมีย มันน้าน้อยใจชะมัดเลยนะ"เพลงพิมพ์สุดแสนจะระอาคนขี้งอน 

"เปล่านะคะชายอื่นที่ไหน นั่นนะพี่ชายพิมพ์นะ ถ้าพิมพ์จิตใจไม่มั่นคงป่านนี้ พิมพ์คงแต่งงานกับเขาไปแล้วค่ะ ไม่น่ารอตาแก่ขี้งอนคนนี้เลย ฮึ"

"ฟอดดด จุ๊ฟๆเมียจ๋าเฮียหึงนี่"

"หึงทำไมคะเราแต่งงานกันแล้วนี่คะ เอ..หรือว่าพิมพ์จะกลับไปใช้นามสกุลเดิมดีคะ อาภาสกุลก็เพราะดีนะคะ เอายังงั้นมั้ยคะเฮีย?"โจนาธานแทบจะบีบคอเมียให้ตาย ที่กล้ามาพูดประชดผัวขนาดนี้

"น้อยๆหน่อยแม่คุณ พูดแบบนี้เดี๋ยวจัดเมียในห้องนี้เลย ยิ่งอดอยากปากแห้งอยู่ด้วย"หญิงสาวทุบเข้าที่ไหล่คนหื่นทันทีที่เขาพูดจบ เขานะหรือจะยอมอดอยากปากแห้ง หื่นใส่เธออยู่ร่ำไปล่ะไม่ว่า

"อย่ามาหื่นนะ.."

"ก็อยากกินเมียตอนนี้นี่ เดี๋ยวเฮียมานะครับคนดี จุ๊ฟๆ"

"ไปไหนคะ?"

"เดี๋ยวมาครับ"

โจนาธานเดินออกพ้นประตูห้องทำงานไป พิมพ์ไม่รู้ว่าเขาไปไหนเธอคงสนใจบทเรียนที่สอนลูกสาว อย่างน้อยก่อนจะเข้าเรียนน้องเดียร์น่าจะมีพื้นฐานความรู้บ้าง ภาษาอังกฤษเธอสามารถสนทนากับคุณปู่ได้บ้าง รู้คำศัพท์พอสมควรทั้งอีคิว ทั้งอีคิว ก็ต้องไม่น้อยหน้าไม่งั้นคงจะอยู่ร่วมกับคนอื่นลำบาก

​"ไปไหนมาคะ ดูจะมีลับลมคมในหรือว่าแอบไปคุยกับพนักงานนมโตนั่น?"

​"ใช่..เฮียบอกว่าไม่รับแขก ขอเวลาเป็นส่วนตัวห้ามใครยุ่ง ถ้าพูดไม่ฟังไล่ออก"

"เฮีย..บ้าหรือไง พูดแบบนั้นจริงหรอคะ?"

"จริง.."

"ใจร้ายชะมัดเลย"

"เอ้า..คนจะจี๋จ๋ากับเมีย ก็ไม่อยากรับแขกนี่ที่รักเมื่อไหร่เมียจ๋าจะท้องนะ เฮียขยันทำการบ้านทุกคืนนะ"เขารั้งเธอมานั่งบนตัก หญิงสาวแก้มแดงปลั่งเมื่อเห็นแววตาหื่นกระหายของสามี

"เฮีย..อย่านะนี่กลางวันแสกๆนะคะ"

"ทำไมหรอ จะมีอะไรกับเมียเฮียไม่เลือกหรอกกลางวันหรือกลางคืน จัดได้หมดแหละน่า แล้วก็จะไม่มีใครกล้ายุ่งกับเรา เพราะที่นี่เฮียใหญ่หรือเมียจะเถียงล่ะครับผม?"พิมพ์ไม่กล้าแม่แต่จะสบตาเขา

"ใหญ่จริงหรอคะ พูดผิดพูดใหม่ได้นะให้โอกาส"

"ที่รัก..ใครจะใหญ่เท่าเมียล่ะ ฟอดดด ตรงนี้ก็ใหญ่มิน่ายัยหนูชอบมาซุกหน้าจะกินนมแม่จ๋า ต่อไปนี้ลูกจะไม่มาขอกินแล้วนะ เพราะเฮียบอกว่าแม่จ๋าเตรียมไว้ให้น้องครับ"การพูดปดกับลูกไม่ใช่สิ่งดี แต่ที่เขาต้องพูดแบบ เพราะสองเต้าที่เขาดูดกินทุกค่ำคืน มีแต่รอยที่ตัวเองทำเอาไว้ ขืนให้ลูกมาเปิดนมเมียก็ความแตกกันพอดี

"ทะลึ่ง..หลอกลูกหรอคะ?"

"เปล่านะ แค่เฮียไม่ได้พูดความจริงเท่านั้นเอง ที่รักจ๋า คิดดูนะถ้าลูกมาเห็นนมเมียเป็นรอย ลูกก็ต้องถามว่าแม่จ๋า ทำไมนมแม่เป็นรอยล่ะคะ พิมพ์จะตอบลูกยังไงครับหืม?...ฟอดดด"สองเต้าเต่งตึงเด่นหลาอยู่ตรงหน้าเขา ก็คนเจ้าเล่ห์ปลดตะขอเสื้อชั้นในตัวจิ๋ว ของเธอออกไปตั้งนานแล้ว 

"เฮีย..อ้าดูดเบาๆสิคะ ชอบแย่งนมลูกกิน"

"ลูกโตแล้วครับเมียจ๋า"

"แล้ว..ฮะ-เฮีย ล่ะ อ้าา ไม่โตหรืองะ-ไง ซี้ดด อื่อ"เสียงครางกระเส่าดังแผ่วๆ เมื่อเขาดูดกัดสองเต้าอย่างตะกละ

"หวานอย่างนี้นี่เอง มิน่าลูกสาวถึงอยากกินนัก จุ๊ฟๆๆจ้วบๆๆ"เขาทำเสียงน่าเกลียดดังออกมา หญิงสาวอ่อนใจที่จะห้าม ซ้ำร้ายเหมือนมีอะไรดุนดันอยู่ที่น้องสาวเธอ มิน่าล่ะก่อนออกจากบ้าน สามีสั่งนักสั่งหนาให้เธอสวมกระโปรง เพราะมีแผนร้ายแบบนี้นี่เอง

"อื้อ อื้อ.."ปากอิ่มถูกบดจูบอย่างหนักหน่วง หญิงสาวรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ เมื่อลิ้นหนาของเขาสอดเข้ามา เกี่ยวลิ้นเล็กแสนจะหวานฉ่ำของเธออย่างกระหาย มือหนายกสะโพกเธอขึ้นเบี่ยงชั้นในสีหวานของเมียไปไว้ข้างๆ พร้อมจับมังกรตัวเขื่องกดแทรกเข้ามาจนมิด

"ซี้ดดด อ้าส์ แน่นเกินไปแล้วทูนหัว จัดก่อนยกหนึ่ง อีกยกไปจัดคืนนี้ไม่สว่างคาตาไม่หยุด อ้าส์ที่รักขย่มเร็วเข้า"ใบหน้าหล่อเหลาผละจากปากเล็ก มองปากอิ่มตาปรอย หญิงสาวแก้มแดงปลั่ง ขณะที่คนหื่นยกสะโพกเขาสวนขึ้นมา ถ้าเกิดเก้าอี้หักขึ้นมาคงต้องขายหน้าไปทั่วแน่ๆ

"อ้ะ เฮีย อ้าาา ซี้ดด เสียว"

"ผัวก็เสียว ขยับเร็วกว่านี้ที่รัก อ้าส์ ดีมากเด็กดีของผัว เก่งขึ้นนะเมียผม โอ้วว์ ที่รัก..อ้าา"เขากอดสะโพกเธอเอาไว้แนบแน่น เมื่อคนตัวเล็กขยับขึ้นลงถี่ยิบ เสียงครางกระเส่าดังระงม ถ้าเล็ดลอดไปถึงข้างนอกคงแย่

"อ้าส์..ซี้ดดด ที่รัก"หญิงสาวตกใจเมื่อสามีตัวโตกระเตงเธอเขามาด้านใน เขาอุ้มเธอมาวางพาดที่พนักโซฟา เนินเนื้อสาวโหนกนูน กำลังดูดกลืนแท่งเอ็นร้อนจัดของเขา ชายหนุ่มคำรามออกมาเมื่อรับรู้ถึงแรงบีบรัด และเล็บแหลมจิกเข้าที่แขนเขา แสดงว่าเมียกำลังจะถึงฝั่งฝัน คนหื่นเด้งสะโพกสอบเข้าหาร่างสาว อย่างหนักหน่วง ก่อนจะปล่อยสายธารขาวขุ่นใส่ร่องเมียจนหมดสิ้น 

"จุ๊ฟๆ ฟอดดด"เขาจุมพิตหน้าผากนวลของเมียรักอย่างแผ่วเบา พร้อมกับค่อยถอนแก่นกายออกจากร่องรักนุ่มแน่นนั้น รั้งร่างเมียมากอดไว้เอื้อมมือ ไปติดตะขอยกทรงให้เธอจนเรียบร้อย

"อื้อ.."

"คราวหลังเปลี่ยนเป็นตะขอหน้านะคนดี"

"พอเลยคนบ้า ชอบทำให้เค้าขายหน้า"

"แต่เมียก็เสร็จนะ รัดผัวแรงด้วย ฟอดด นอนก่อนก็ได้นะครับคนดี เฮียขอเคลียร์งานก่อน"

เขาจัดเสื้อผ้าให้เธอจนเรียบร้อย ขยับให้เธอนอนเหยียดยาวที่โซฟาตัวยาว ก่อนจะกลับไปจัดการกับเสื้อผ้าตัวเอง หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวแม้จะเคยเห็นตัวตนของเขา แต่ก็ไม่ได้เห็นในที่สว่างแบบนี้

"เฮีย.."

"ครับ..เมียจ๋า มีอะไรจะบอกเฮียหรอคนดี"

"เปล่าค่ะ..ตอนนี้ยังไม่มี ไว้คืนนี้ค่อยคุยดีกว่าพิมพ์..."

"อย่าบอกนะว่าเมียท้องแล้ว?"

"บ้านะสิ..คนนะคะ จะท้องเร็วปานนั้น"

"แต่เฮียก็เอาเมียทุกคืนนี่นา"

"หยุดพูดนะ คนลามก"

"ก็มันจริงนี่นา ยัยหนูจะได้มีน้องซะทีเฮียสงสารลูก"ชอบเอาลูกมาอ้าง

"ชอบเอาลูกมาอ้าง แล้วไม่สงสารเมียหรอคะ?"

"ก็ทะนุถนอมเมียจะเมียจะตายไปครับ เรื่องธรรมชาติของผัวเมียนี่นา ฟอดด รักเมียสุดหัวใจ"

"ขอบคุณที่รักพิมพ์กับลูกนะคะ"

"เอ้า..นั่นเมียกับลูกนะครับ ก็ต้องรักสิครับผม จะนอนมั้ยถ้าไม่นอนจะจัดอีกสองยก.."

คนตัวเล็กหน้าร้อนผ่าว เธอซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นของเขา ชายหนุ่มมีความสุขเหลือเกิน ที่ตื่นมามีเมียอยู่ข้างกาย มีลูกสาวตัวน้อยคอยคุย คอยเรียก แต่จะให้ดีต้องมีลูกอีกสัก1-2คนคงจะดี

​"แอนนี่แม่เห็นลูกกินข้าวน้อยนิด ลูกกินซุปข้าวโพดนี่หน่อยนะ ไม่สบายหรือเปล่าจ๊ะ?"

​"เปล่านี่คะแม่ แอนนี่แค่นอนไม่ค่อยหลับค่ะ"

​"เพราะปลัดธนาใช่มั้ย?"

​"คงไม่ใช่เขาหรอกค่ะ หนูไม่อยากให้เฮียกลับเมืองไทยต่างหากล่ะคะ หนูเป็นห่วงคุณป้าค่ะคุณป้าเคยอยู่ในสวน แต่ตอนนี้คุณป้าต้องเดินวนไปวนมาอยู่บนอพาร์ทเมนต์ หนูอยากให้ป๋ามองหาบ้านสักหลังค่ะ เพื่อเฮียกับครอบครัวเขา แม่คะมันคงยากไปใช่มั้ยคะ?"

"แต่คุณย่าจะยอมหรอลูก ท่านก็ไม่อยากให้เฮียกลับ แต่คุณปู่คุณย่าจะยอมให้เฮียย้ายออกหรือ แม่มองไม่เห็นทางเลย"หมวยเล็กยอมรับตรงๆ ว่าคงเป็นไปได้ยาก เพราะคุณย่าติดบ้านนี้แล้ว

​"สองแม่ลูกดูเครียดๆนะ มีเรื่องอะไรเล่าให้ป๋าฟังหน่อยสิ หรือว่าเป็นความลับ"เควินรู้สึกได้ว่าภรรยากับลูกสาว คงมีเรื่องไม่สบายใจ

​"ลูกกำลังบอกว่า ไม่อยากให้เฮียโจกลับเมืองไทย และคุณพรรณเองคงจะอึดอัด เพราะเขาคงไม่ชินกับที่อยู่ แอนนี่ก็เลยบอกว่าเราควรจะซื้อบ้าน สักหลังเพื่อให้ลูกชายเรา"

"ที่รัก..นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย เราจะซื้อก็ย่อมได้แต่คุณก็รู้ คณแม่คงไม่ยอมให้ยัยหนูอยู่ห่างท่านหรอก เอาเป็นว่าเราจะหาบ้านสักหลัง เพื่อเอาไว้พักผ่อนออกนอกเมืองบ้างดีมั้ย ใกล้ๆทะเลสาบ"

"นั่นล่ะค่ะที่หนูอยากได้ ป๋าขา..เราต้องออกไปพักผ่อนบ้าง เพื่อคุณปู่คุณย่าจะได้คลายเครียด แล้วคุณป้าก็จะได้มีความสุข ไม่ร้องกลับเชียงใหม่ไงคะ?"

"แล้วลูกล่ะ..ไม่อยากกลับไปเชียงใหม่หรอ?"

"อืม..ก็อยากไป แต่เฮียมาอยู่ที่นี่แล้วนี่คะ แต่คิดถึงเจ้าดุ๊กดิ๊กนะ ไม่รู้ว่าปลัดเลี้ยงมันดีหรือเปล่า"

"แอนนี่..แล้วปลัดโทรฯมาหรือเปล่า?"

"ค่ะ..เมื่อคืนเขาคอลฯมาเราก็คุยกัน ดูเขาผอมไปดูหน้าเศร้าๆ หนูก็ให้กำลังใจเขาไปเขายิ้มได้ และยังบอกว่าสักวันเขาจะมาที่นิวยอร์กค่ะ แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ ป๋ากับแม่ว่าเขาชอบหนูจริงๆมั้ยคะ?"

"สายตาผู้ชายมองออก ปลัดสารภาพกับป๋าว่าชอบลูกสาวป๋าจริงๆ แต่ลูกสาวป๋าล่ะมีคนอื่นงั้นหรอ?"

"อืม..เราอยู่ไกลกันค่ะ หนูบอกว่าถ้าเจอคนที่ดีกว่า ก็ตัดสินใจไปได้เลยไม่ต้องรอ เพราะหนูบอกว่าครอบครัวเราอยู่ที่นี่ แต่เขาก็บอกว่านั่นไม่ใช่ปัญหา เขาจะทำทุกอย่างเพื่อหนูค่ะ"แต่สีหน้าของแอนนี่ไม่ได้มีความสุขเอาซะเลย

"ก็ดีแล้วนี่ลูก หนูไม่แฮปปี้หรือไง?"

"ค่ะ..พ่อแม่ก็หวังจะได้อยู่กับลูกไม่ใช่หรอคะ ลุงกำนันกับแม่ปลัด คงต้องเสียใจที่ต้องขาดลูกไป"

"โธ่เอ้ย..เด็กโง่ ก็เมื่อก่อนลูกบอกว่าถ้าเขารักลูกจริง ก็ให้เขาตามมาที่นิวยอร์ก แล้วตอนนี้ถ้าเขาจะมากลับคิดไปอีกทาง แล้วลูกจะเอายังไงจ๊ะแม่คนคิดมาก"

มารดาพูดถูก เธอคิดมากจริงๆและคงลืมเผื่อใจไว้ว่าสักวัน ต้องมีครอบครัวแล้วทำไมต้องเป็นเขาด้วย แล้วถ้าบอกเลิกเขาตอนนี้ไม่แค่เขาเท่านั้นที่เจ็บปวด เธอเองก็คงจะเจ็บปวดไม่น้อย เพราะแอบมีใจให้เขาไปแล้ว อาจจะไม่เต็มร้อยแต่ก็เกือบๆไปเหมือนกัน

​"แม่จ๋ากลับมาแล้วค่ะ.."

​"ไงเจ้าตัวแสบของแม่จ๋า ฟอดดด"

"หนูคิดถึงแม่จ๋า กับปะป๋าที่สุดค่ะ"โจนาธานก็คิดถึงลูกสาวตัวน้อยช่างพูดเหลือเกิน

"เราใจตรงกันเลย รู้มั้ยว่าปะป๋าคิดถึงลูกสาวเช่นกัน จุ๊ฟๆ แล้ววันนี้ลูกสร้างวีรกรรมอะไรหรือเปล่าครับ?"

เด็กน้อยซบหน้าอยู่กับไหล่ผู้เป็นพ่อ เมื่อโจนาธานอุ้มลูกน้อยไว้ในวงแขน คุณทวดบอกว่าหลานชายติดลูก ติดเมียซึ่งเขาเองก็ยอมรับ

"หนูก็แค่ให้พี่แพทเป็นม้าให้หนูขี่ค่ะ แต่ม้าเจ็บขาค่ะ พี่แพทแกล้งเจ็บอ่ะ"หนูน้อยฟ้องพ่อทันที

"โหเฮีย..รู้มั้ยว่าเค้าคลานกลับไปแล้วก็กลับมา น้องก็ยังไม่พอ บอกว่าเอาอีกๆถามคุณยายเลย"

"จริงหรือลูก วันหลังไม่ขี่หลังพี่แพทแล้วนะ พี่เขาก็เจ็บเข่าสิคะ ไว้ให้ปะป๋าเป็นม้าให้ลูกขี่จะดีกว่านะ"

"จริงนะคะ..หนูรักปะป๋าค่ะ"

"เด็กขี้ประจบ พรุ่งนี้ไปกับพ่อแม่เลย พี่จะนอนเบื่อเด็กพูดมากหนวกหู จริงหรือเปล่าล่ะเจ้าเด็กเปีย?"

"ไม่จริงค่ะ เค้าจะฟ้องปะป๋าเค้าแน่ พี่แพทแกล้งหนูค่ะ"โจนาธานรู้วีรกรรมของลูกสาว แม้ไม่มีใตรบอกก็เถอะ วันนี้ต้องอบรมกันหน่อยแล้ว ต้องค่อยๆพูดตอนที่ลูกอายุเท่านี้แหละ ถ้าโตกว่านี้คงเป็นเรื่องยากที่ลูกจะเชื่อฟัง






เฮียพูดถูกค่ะ พี่แพทก็น้องยังเด็กนะ​ยกให้น้องเถอะค่ะ วันเสาร์คนอ่านหายไปไหนนะ ยังอยู่กันมั้ยคะชูมือด้วยค่ะเจอกันตอนหน้าเด้อค่า ... 🙋🙋🙋

ความคิดเห็น