facebook-icon Twitter-icon

พระจันทร์ที่อ่อนโยนและงามสง่า แท้จริงแล้วซ่อนเร้นด้านที่เฉยชาไร้ใจ #จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม

จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.3 (2/2) [ เจ้าวาฬไม่กล้าเป็นเดือนจริงๆ นะ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

ชื่อตอน : จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.3 (2/2) [ เจ้าวาฬไม่กล้าเป็นเดือนจริงๆ นะ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

คำค้น : เจ้าวาฬ , YAOI , ธัญล่าฝัน , จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม , ความฝัน , พระอาทิตย์ , พระจันทร์ , ทะเล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2562 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.3 (2/2) [ เจ้าวาฬไม่กล้าเป็นเดือนจริงๆ นะ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์
แบบอักษร



3

เจ้าวาฬไม่กล้าเป็นเดือนจริงๆ นะ

(ต่อจากตอนที่แล้ว)







สี่ทุ่มกว่าแล้ว เจ้าวาฬยังนอนไม่หลับ


ยังจำได้ดีว่าเมื่อตอนบ่ายเขาแทบจะไม่กล้าสบตาใคร แม้แต่กับต้นข้าวและตุ้งติ้งก็ยังคุยด้วยแทบจะนับคำได้ เพื่อนคนอื่นๆ ที่เข้ามาแสดงความยินดีและฝากความหวังของสาขาเอาไว้กับเจ้าวาฬทำให้คนร่างบางยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ พอกินข้าวเย็นได้สองสามคำลำคอก็ตีบตันจนกลืนอะไรไม่ลง ตุ้งติ้งพูด (แกมบังคับ) ให้กินต่ออยู่ตั้งนานกว่าที่เจ้าวาฬจะตักข้าวผัดหมูเข้าปากไปอีกครึ่งจาน


แม้มันจะดึกแต่คนที่กำลังวิตกกับหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่ตัวเองได้รับมอบหมายก็ยังขี่น้องบัวลอยออกมาเรื่อยๆ จนหยุดอยู่หน้าสระว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยที่เปิดบริการจนถึงเที่ยงคืน เขาจ่ายเงินผ่านประตูเข้ามานั่งแหมะลงบนขอบสระ มองผืนน้ำสีฟ้าที่กระเพื่อมไหวเบาๆ แต่ลงไปเล่นไม่ได้เพราะไม่ได้เตรียมชุดมา ในสระแทบไม่มีคนแล้ว ดังนั้นถ้าเขาจะร้องไห้เงียบๆ คนเดียวก็คงไม่เป็นอะไรใช่ไหม


กลัว...


คำสั้นๆ ที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกเป็นอย่างยิ่ง เจ้าวาฬกลัวว่าจะไปทำลายความหวังของคนอื่นๆ เพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้มีคุณสมบัติใดๆ ที่จะเป็นเดือนได้เลย เขาหล่อเหรอ...ก็คิดว่าไม่ มีความสามารถอื่นๆ ที่จะเอาไปโชว์ได้ไหม...ก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก มีความกล้ามากพอที่จะขึ้นไปยืนอย่างมั่นใจบนเวทีไหม...ก็ตัดทิ้งไปได้เลย ไม่มีเลยสักนิด


คำว่าเดือนมันยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับเจ้าวาฬ แต่เจ้าตัวก็ไม่กล้าปฏิเสธไปตรงๆ เพราะในขณะนั้นทุกคนต่างดีใจที่ผลโหวตฝ่ายชายมีมติออกมาเป็นเขา


รอยยิ้มที่ทุกคนต่างส่งมาให้ เจ้าวาฬไม่กล้าทำลายมันจริงๆ เพราะว่ารู้ว่าการยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข มันมีค่ามากแค่ไหนสำหรับคนที่ต้องการและโหยหามันอย่างเขา ดังนั้นความรู้สึกตอนนี้จึงสับสนจนอยากจะอาเจียน มันยังคงอยู่กึ่งกลางระหว่างจะกระโดดลงไปยืนบนเวที หรือจะเดินถอยหลังกลับมาซ่อนที่เดิม


แต่ในเมื่อเลือกที่จะสู้กับโรคนี้แล้ว การทำกิจกรรมร่วมกับสังคมก็เป็นอีกหนึ่งวิธีที่มักจะได้ยินคุณหมอแนะนำอยู่บ่อยๆ เอายังไงดี...จะไปต่อให้สุด หรือจะทิ้งมันไว้ตรงนี้แล้วช่างแม่งดีล่ะ


ขอบตาร้อนผ่าวชื้นน้ำขึ้นนิดๆ ขณะที่มองลงไปยังผืนน้ำสีฟ้า


แต่เดี๋ยวนะ...ร่างเล็กใช้ปลายนิ้วมือปาดน้ำตาออกไปแล้วเพ่งมองลงไปในเงาน้ำ ร่างของใครบางคนตะคุ่มๆ เห็นเป็นเงารางๆ ยืนอยู่ด้านหลังของเขา ซึ่งมันคุ้นตาจนทำให้หัวใจกระตุกขึ้นมาอย่างแรง


“พี่...”


พี่พระจันทร์ยิ้ม


ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกแล้ว รอบนี้ไม่ใช่เพราะอารมณ์ดิ่งลงจากความเศร้า แต่ตาร้อนเพราะซิกซ์แพ็กที่หน้าท้องอย่างที่เจ้าวาฬอยากมีบ้างนั่นต่างหาก...พี่จะทำให้เขาอิจฉาไปถึงไหน รูปก็งามนามก็เพราะ ฉลาด เป็นผู้นำ ยิ้มเก่ง สาวกรี๊ด ขับรถหรู มันจะเพอร์เฟกต์เกินไปแล้วไหมพ่อคุณ


ไม่แน่ใจว่ามองผิดไปหรือเปล่า สายตาคมกริบของร่างสูงที่มองมาทางเจ้าวาฬขณะที่เดินตรงเข้ามาหาทอประกายความเป็นห่วง หรือพี่เขาอาจจะขมวดคิ้วเพราะสปอตไลต์มันแยงตากันนะ เขาจะเป็นห่วงเราทำไม หรือจะเดินเข้ามาทวงกล่องแอปเปิ้ล


“ผมล้างแล้วครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอา...”


“ว่ายน้ำเป็นไหม”


“ครับ?”


“เราน่ะ” พี่ชายตัวสูงชี้ไปทางปีหนึ่งที่นั่งอยู่ขอบสระคนเดียว คนที่อยู่ในสระก่อนหน้านี้ขึ้นไปล้างตัวและกลับไปแล้ว ตอนนี้เลยเหลือแค่เจ้าวาฬเดียวดายกับเจ้าชายแห่งท้องฟ้ายามค่ำคืนเพียงสองคน


“เป็นครับ”


“ว่ายเป็นเพื่อนหน่อย”


“...”


“ไม่ได้เอาชุดมาเหรอ”


“...ครับ”


“มีให้ยืมก่อน เดี๋ยวค่อยซักมาคืน”


รู้ตัวอีกที เจ้าวาฬก็ยืนล้างตัวอยู่ที่ฝักบัวและกระโดดตูมตามรุ่นพี่พระจันทร์ยิ้มลงสระน้ำไปแล้ว


คนตัวเล็กบึนปากนิดหน่อยตอนที่เห็นชุดที่ได้รับมา เพราะมันคือชุดว่ายน้ำแบบที่เป็นเสื้อแขนยาวและกางเกงขาสั้นถึงเข่า แต่ของรุ่นพี่เป็นแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวเปลือยช่วงบนโชว์ความเฮลตี้ของกล้ามเนื้อ นี่ถ้าเจ้าวาฬเอาชุดของตัวเองมานะ จะเปลือยท่อนบนแข่งกับพี่เขาให้ดูเลย


“ว่ายเก่งแค่ไหน”


รุ่นพี่ถามหลังจากที่มุดน้ำลงไปไม่กี่วิแล้วก็โผล่หน้าขึ้นมา


“ก็พอได้ครับ”


“ว่ายไปฝั่งโน้นเป็นเพื่อนหน่อย”


พูดจบพี่ก็ถีบตัวเองออกจากขอบสระทันที ทำให้เจ้าวาฬอ้าปากค้างอย่างเหลือเชื่อ คนอะไร...ไม่ถามเขาสักคำว่าอยากว่ายตามไปไหม


แต่แล้วเขาก็ตามไป


การว่ายน้ำตามแนวยาวของสระมาเกาะขอบสระฝั่งลึกทำให้หอบแฮ่กๆ แต่เจ้าตัวเล็กกลับรู้สึกดีที่ตัวเองได้ปลดปล่อยความเครียดให้ไหลไปกับสายน้ำ ในความเป็นจริงก็คือพอออกกำลังกายแล้วสารโดพามีนจะหลั่งออกมาทำให้เรามีความสุข


พี่พระจันทร์ยิ้มดึงเจ้าวาฬขึ้นจากสระแล้วพาเดินไปยังแท่นกระโดดน้ำ เอ่ยถามเบาๆ ว่ากล้าไหมที่จะกระโดดไปด้วยกัน น้องปีหนึ่งพยักหน้าแม้ในใจจะตะโกนคำว่า ‘ไม่กล้าครับ’ ดังจนสมองสั่น ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้กล้าทิ้งตัวเองลงสู่สระน้ำเบื้องล่างไปพร้อมเขา แต่ความรู้สึกตอนที่ร่างกายสัมผัสกับอากาศแล้วกระทบกับผิวน้ำโดยที่จับมืออีกคนอยู่ มันดีอย่างบอกไม่ถูกเลย


พอศีรษะโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ คนตัวเล็กก็ยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกของวัน...ความรู้สึกสุดเหวี่ยงแบบนี้มันดีจริงๆ ฝันร้ายสีเทาๆ ก่อนหน้านี้เริ่มสว่างขึ้นมาเยอะแล้วด้วย


เจ้าวาฬชอบการว่ายน้ำครั้งนี้มากกว่าครั้งอื่นๆ อาจเป็นเพราะตอนหันหน้ามาแล้วยังพบว่าดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองเขาอยู่เสมอกระมัง


พี่พระจันทร์ยิ้มดึงเจ้าวาฬให้เข้าขอบสระและดันร่างเล็กให้ขึ้นไปนั่งบนขอบโดยที่ตัวเองยังอยู่ในน้ำ น้องปีหนึ่งหลุบสายตาลงมองน้ำสีฟ้าเพราะว่าการที่อีกคนแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของตัวเองแบบนี้ ไม่ว่าจะมองยังไงก็อดเขินไม่ได้ ขนาดอยากจะแสดงความยินดีกับนายกองค์การคนใหม่ยังคิดคำพูดไม่ออก เพราะสมองมีแต่คำสั่งการว่าอย่าหลุดยิ้มนะวิ่งวนอยู่เต็มไปหมด


“เวลาไม่สบายใจก็ต้องปลดปล่อยมันออกมา ไม่งั้นก็เหมือนปวดอึแต่ไม่ยอมไปอึ ยิ่งจะทำให้ตัวเองทรมานกว่าเดิมเปล่าๆ”


“...”


“ผมชอบว่ายน้ำ มันคือการปลดปล่อยอย่างนึง ถ้ามีเรื่องเครียดที่ไม่อยากบอกใครก็มาว่ายน้ำทุกที”


เจ้าวาฬกลั้นหายใจเพราะไม่รู้ว่าพี่พระจันทร์ยิ้มดูออกหรือเปล่าว่าตัวเองมีเรื่องเครียด แต่ก็ยังคงตั้งใจฟังสิ่งที่รุ่นพี่จะเล่าออกมาอย่างรักษามารยาทผู้ฟังที่ดี


หรือ


อาจจะกำลังตั้งใจฟังเพราะถูกน้ำเสียงอ่อนโยนนั้นล่อลวงให้หลงใหลโดยไม่รู้ตัวอยู่ซ้ำๆ


“คุณล่ะ” หากแต่ประโยคต่อมาไม่ใช่ประโยคบอกเล่า แต่เปลี่ยนเป็นประโยคคำถาม


น้องปีหนึ่งหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ความลังเลใจก่อตัวขึ้นเป็นควันจางๆ ในความรู้สึกอีกครั้ง จะบอกพี่เขาดีไหมนะ แต่ถ้าบอกไปจะเกิดอะไรขึ้น สาขาจะดูแย่รึเปล่าที่ตัวแทนไม่ได้เต็มใจเสียสละเพื่อสาขาแบบนี้


จนแล้วจนรอดเจ้าวาฬก็ไม่ได้เล่าออกไป พี่พระจันทร์ยิ้มสละผ้าเช็ดผมผืนเล็กให้เจ้าวาฬใช้แก้ขัดไปก่อน พอล้างตัวแล้วทั้งคู่ก็ออกมาที่ลานจอดรถหน้าสระน้ำเพราะคนดูแลสระเข้ามาบอกว่าสระใกล้ปิดแล้ว พอออกมาถึงได้รู้ว่ารถยนต์คันหรูของพี่เขาไม่ได้จอดอยู่ตรงนี้


“ขอติดรถกลับไปด้วยสิ”


“หืม หอพี่อยู่แถวคอนโดฯ ผมเหรอครับ”


“จะไปซื้อของแถวนั้น”


น้องตัวเล็กเอ๋อไปพักหนึ่งก่อนจะยอมส่งกุญแจรถให้กับคนที่แบมือขอ เจ้าวาฬอยู่คอนโดฯ นี้มานานไม่ยักเห็นพี่พระจันทร์ยิ้มมาซื้อของแถวนี้สักที วันนี้จะซื้ออะไรนะ อยากรู้จัง


มอเตอร์ไซค์เวสป้าไม่ได้มีเบาะที่ยาวมากมาย พอผู้ชายสองคนต้องมานั่งซ้อนกันแบบนี้เลยทำให้ปีหนึ่งต้องขยับไปจนแทบจะสิงแผ่นหลังกว้างของพี่ปีสี่ มือไม้เกะกะอีกแล้ว อยากจะพับมันเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงเสียจริง ใจอยากจะกอดเอวของพี่เค้าไว้แล้วอ้างว่ากลัวตก แต่อีกใจก็กลัวว่ามันจะไม่งามหรือเปล่า พี่เค้าอาจจะรำคาญก็ได้


พอขี่มาสักพักคนตัวเล็กก็เอาหน้าออกจากแผ่นหลังมาโต้ลมเย็นๆ ในยามค่ำคืน หัวใจพองโตเหมือนลูกโป่งสวรรค์ที่ถูกอัดแก๊ส อีกไม่นานมันคงจะลอยขึ้นฟ้าแล้วแน่ๆ ลอยขึ้นไปแล้วแตกดังโพละเมื่อถึงจุดสูงสุดของความรู้สึก


ตอนที่ขับผ่านตึกคณะศึกษาศาสตร์ออกมาทางซอยโรงเรียนสาธิตฯ เจ้าวาฬพึมพำคำตอบของคำถามในสระน้ำออกมาเบาๆ ไม่ได้หวังว่าจะให้คนพี่ได้ยินอยู่แล้ว เพียงแค่คิดว่ามันอาจจะดีถ้าลองได้พูดออกไป เมฆครึ้มในอกอาจจะจางลงและลอยหายไปทางอื่นก็ได้


“เดือนมันสวยเกินไป”


“...”


“ผมกังวลว่าจะเป็นมันไม่ได้ ผมทำไม่ได้”


คำพูดที่เบาจนแทบกระซิบลอยหายไปกับอากาศ ดูเหมือนว่าพี่พระจันทร์ยิ้มจะไม่ได้ยินจริงๆ เพราะระยะทางนับจากนั้นมาจนถึงหน้าคอนโดฯ ก็ยังไม่เห็นพี่ตอบอะไรออกมาสักคำ


น้องบัวลอยเลี้ยวเข้ามาจอดในจุดจอดรถประจำของเจ้าวาฬ ตัวเล็กปีนลงจากรถมายืนที่พื้นได้สำเร็จและรับหมวกกันน็อกที่คนขับมายื่นคืนให้ เฟรชชี่เจ้าของรถขอให้รุ่นพี่รอก่อนและตัวเองรีบกลับไปเอากล่องแอปเปิ้ลลงมาคืนพร้อมกับกล่าวขอบคุณซ้ำๆ ถ้าวันนั้นไม่ได้แอปเปิ้ลกล่องนี้เจ้าวาฬคงไม่ได้กินอะไรอีกเลยนอกจากสลัดถ้วยเล็กๆ นั่น


พี่พระจันทร์ยิ้มรับกล่องไปถือไว้ คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้คนที่กำลังจะเดินไปสแกนนิ้วที่ประตูคอนโดฯ ต้องหยุดชะงักและหันหลังกลับมามองเจ้าของเสียง แม้มันจะเบาแต่เจ้าวาฬก็ได้ยินชัดเจน...ชัดมากในหัวใจดวงน้อย


“ต้องทำได้สิตัวเล็ก”


“...”


“พยายามเข้า เป็นกำลังใจให้อยู่นะ”


มันเกือบจะดีแล้วเชียว ถ้าภาพที่หันมาเห็นไม่ใช่ภาพที่รุ่นพี่นายกฯ คนใหม่กำลังนั่งยองๆ คุยกับลูกสุนัขที่พยายามจะกระโดดข้ามรั้วออกมาเล่นกับเขา รอยยิ้มอ่อนละมุนที่ส่งให้เจ้าสี่ขาตัวจ้อยนั่นทำให้เจ้าวาฬทั้งขำและอิจฉา...นึกว่าพี่พูดกับเรา ดีใจจนเกือบจะวิ่งขึ้นไปตะโกนบนดาดฟ้าอยู่แล้วเชียว


คนบ้า!


น้องปีหนึ่งยืนมองภาพนั้นอยู่ไม่นานก็ตัดใจหมุนตัวกลับเข้ามาในคอนโดฯ เพื่ออาบน้ำและเตรียมตัวเล่าเรื่องราวของวันนี้ลงในกระทู้ เอาเป็นว่าเจ้าวาฬจะถือว่าเมื่อกี้ได้ยินเสียงแต่ไม่เห็นภาพก็แล้วกัน...มันก็พอจะมโนว่าพี่เค้าพูดกับเราได้อยู่หรอก


พอคิดแบบนั้นแล้วหัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงขึ้นมาทุกที


ร่างเล็กยืนหลับตาปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวไหลผ่านร่างไป เดี๋ยวเขินเดี๋ยวยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนเป็นบ้า ใกล้แล้ว...เจ้าวาฬใกล้จะเป็นบ้าเพราะเริ่มรู้สึกว่าคงจะชอบพี่พระจันทร์ยิ้มเข้าให้จริงๆ แค่คิดถึงพี่เขาก็ควบคุมตัวเองได้ยากแล้ว ขนาดจะบังคับตัวเองให้รีบเป่าผมให้แห้งตอนนี้ยังทำไม่ได้ เอาแต่นั่งยิ้มหน้ากระจกคนเดียวราวกับว่าคนที่ทำให้ยิ้มเสกมนตร์ใส่ให้หยุดยิ้มไม่ได้อย่างนั้นแหละ


นิ้วมือเรียวพิมพ์ข้อความบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองในวันนี้ลงไปในกระทู้ที่คุ้นเคย โปรไฟล์การ์ตูนรูปวาฬสีดำเป็นตัวแทนที่เจ้าวาฬเลือกให้มันขึ้นไปเป็นตัวตนของเขาในโลกไซเบอร์ วันนี้สมองแล่นดีเกินคาด ไม่รู้ว่าเพราะได้ไปว่ายน้ำมา หรือเพราะได้ซ้อนท้ายพระจันทร์ดวงโปรดกลับมาที่หอ


‘สวัสดีครับ ผม ว.52 เอง

หลายๆ คนอาจจะรู้แล้วว่าการออกกำลังกายจะทำให้ร่างกายหลั่งสารโดพามีนซึ่งเป็นสารแห่งความสุขออกมา ซึ่งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมาเขียนข้อความนี้ผมเพิ่งไปว่ายน้ำกับเขาคนนั้นมาครับ ใช่แล้ว เจ้าของกล่องแอปเปิ้ลที่ผมเพิ่งเล่าให้ฟังเมื่อคราวก่อน และดูเหมือนกับว่าการว่ายน้ำในวันนี้จะทำให้ความหวังที่จะตื่นจากฝันร้ายของผมเห็นแววความเป็นจริงที่ใกล้เข้ามาอีกนิด...’


ร่างเล็กเคาะปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เรื่อยๆ โดยย้อนกลับไปเล่าเรื่องราวที่ทำให้เครียดจนถึงวินาทีที่ได้รับกำลังใจจากคนสำคัญเมื่อครู่ เอาน่า...ถ้าจะมีโอกาสได้รับรอยยิ้มที่อ่อนละมุนอบอุ่นกว่าไมโครเวฟแบบนั้น ลองสมมติว่าตัวเองเป็นลูกหมาตัวนั้นที่พี่พระจันทร์คุยด้วยสักครั้งก็คงไม่เป็นไร


ก็เพราะรู้แล้วว่าโดพามีนคนนั้นดีต่อใจขนาดไหน ใครเล่าจะไม่อยากได้มันอีก


หรือถ้าตอนนี้กำลังอยู่ในห้วงแห่งฝัน ก็ช่วยหลับยาวๆ อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมา เพราะคำพูดที่ว่า ‘ต้องทำได้สิตัวเล็ก เป็นกำลังใจให้อยู่นะ’ มันทำให้เจ้าวาฬอยากจะให้การคัดตัวเกิดขึ้นในวินาทีข้างหน้านี้ซะเลย


ขอบคุณนะครับคุณพระจันทร์ ขอบคุณที่ส่องแสงลงมาในความฝันของเจ้าวาฬเดียวดายอย่างผม :)








TBC.

" จริงๆ แล้วพี่พระจันทร์ยิ้มเค้าเป็นคนยังไงกันแน่นะคะ... "



ความคิดเห็น