เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

62.3 สานสองหัวใจให้ชิดใกล้

ชื่อตอน : 62.3 สานสองหัวใจให้ชิดใกล้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 71

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2562 12:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
62.3 สานสองหัวใจให้ชิดใกล้
แบบอักษร

          ณ สวนสาธารณะใจกลางกรุงแห่งความลี้ลับ ชาวเมืองซีเคร็ทออฟวอร์พลุ่งพล่านต่างเดินชมธรรมชาติเขียวขจีที่แต้มสีบนใบหญ้าใบไม้ สีฟ้าด้านในหยดน้ำใสกระจ่างและสีครีมขาวระบายบนรูปสลักปักษาแห่งความสุข สายน้ำพุพุ่งสูงพลันแตกกระเซ็นโปรยปราย สาดละอองแสงระยิบระยับ อากาศหนาวเย็นชวนใจสดชื่นมีพลังชีวา มิร้อนอบอวล มิหนาวเหน็บกระดูกสั่นเทิ้ม สภาพอากาศหยุดนิ่งระหว่างกึ่งกลางของความร้อนและความเย็น นั้นคืออากาศแจ่มใส

          ไม่มีมลพิษใดๆ ท้องฟ้าปลอดโปร่งเห็นหมู่เมฆลอยบดบังดวงตะวัน

          หมู่สกุณาโบยบินอย่างเริงร่าราวกำลังแข่งขันชิงชัยหาจ้าวแห่งเวหา

          เด็กๆหลากหลายสีผมและสีตากำลังวิ่งเล่นในสวนพร้อมกลุ่มเพื่อนสนิทจอมซนของพวกนาง มองไกลๆเห็นพนักงานบริษัทนั่งบนเนินหญ้าและจรดดินสอดำวาดรูปหญิงชรา มองใกล้ๆจะเห็นอีธานกำลังนั่งก้มหน้าอ่านสมุดโน้ตเล่มเล็กเท่าฝ่ามือ ปกสีน้ำตาล สีหน้าชายหนุ่มหล่อเหลาราวเจ้าชายหิมะ ผิวขาวเนียน อวัยวะต่างๆวางเรียงกันได้อย่างไร้ที่ติ นับเป็นความงามเหนือบุรุษใด

          เขาหลุบตาสีเงินแฝงความเข้มขรึมพลันเหลือบมองลีโอน่าอย่างสงสัย

          นางลอบมองเขา เขารู้สึกได้เลยส่งสายตากลับพร้อมด้วยปิดสมุดโน้ต

          “อ่านอะไรรึ”

          “แผนงานวันนี้”

          “เหมือนอีธานยุ่งนะ”

          “วันนี้ข้าว่าง แต่วันอื่นมีงานตลอด”

          นักไวโอลินสาวคิดว่าสมุดในมือชายหนุ่มคือแผนงานที่อีธานวางไว้ ด้านในจดตารางเวลาบอกชายหนุ่มต้องทำอะไรในเวลาต่างๆ ตอนเช้าตื่นนอน แปรงฟัน ปลุกน้องสาว ตอนเที่ยงตรวจสอบดูงานลูกน้อง คงเป็นตารางงานที่รัดกุมมีกำหนดการเขียนกำกับทุกชั่วโมง นาที วินาที ซึ่งสิ่งที่ลีโอน่ามิรู้คือแผนงานในสมุดมิใช่เรื่องงานหลักอีธานแต่อย่างใด มันคือแผนที่ชายหนุ่มเขียนไว้ว่าวันนี้จักเที่ยวที่ไหนต่างหาก เขียนกำชับว่าสตรีชอบอะไร ควรทำตัวอย่างไรในเวลาอึดอัดขัดเขิน ที่จริงเรียกมันว่าแผนพิชิตใจลีโอน่าดีกว่า พอดีอีธานเป็นชายที่ใส่ใจทุกลายละเอียด ยิ่งเรื่องของคนสำคัญ

          เขาไม่อยากทำให้นางเสียดายเวลาที่เที่ยวกับเขา และอยากให้รู้เที่ยวกับเขาแล้วมีความสุขมากเพียงใด

          อยากให้นางประทับใจแม้เป็นช่วงเวลาสั้นๆ

          เริ่มจากกล่าวชมเสื้อผ้าลีโอน่าและกล่าวทักทายด้วยถ้อยวาจาอบอุ่นที่เจ้าตัวพยายามเปล่งเสียงให้ฟังอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ แต่มันมิประสบผลเท่าไหร่นัก เขาเศร้าหนึ่งส่วนที่ไม่อาจแสดงภาพลักษณ์เหมือนสหายรู้ใจนาง มันยากกว่าที่เขาคิดเมื่อต้องเผชิญหน้าลีโอน่าที่มิพบหน้ากันนานสิบปี ซึ่งเรื่องที่เขารู้เกี่ยวกับตัวนาง เขาไม่รู้สิ่งใดเลยนอกจากคุณพ่อนางเสียแล้ว นางชอบเล่นไวโอลิน และนางยิ้มน่ารัก

          จะว่าเขาและนางเป็นเพื่อนก็มิใช่ แค่คนแปลกหน้าที่พานพบกันอย่างบังเอิญในค่ำคืนที่มีพายุหิมะกระหน่ำซัด คืนที่ลีโอน่าสูญเสียบิดาและได้อีธานปลอบประโลม

          ช่วงเวลาหนึ่งคืนที่ตราตรึงในใจทั้งสอง.. แม้แต่ลืมตาก็ยังจดจำความรู้สึกอบอุ่นในยามนั้นได้ดี

          “เป็นเมืองที่ดีนะ”

          ลีโอน่าสวมชุดกระโปรงและสวมผ้าคลุมไหล่สีน้ำตาลหงส์ดิน นางแต่งตัวเรียบร้อย กระนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดให้ชายหนุ่มมองแล้วใจเต้น นางมีเสื้อผ้ามิมากนัก แต่ใช่มิมีเลยสักตัว ลีโอน่ามีชุดไว้ใส่เที่ยวเล่นเหมือนกันนะ แม้ชุดนางจะดูเรียบง่ายปานนักดนตรีพเนจร แต่ก็เปี่ยมด้วยมนตร์ขลังและความรู้สึกสดชื่นสมวัยสะพรั่ง ที่สำคัญนางมีรอยยิ้มเป็นเครื่องประดับเหนืออัญมณีสวรรค์ ไม่ว่ายามใดที่นางยิ้ม โลกใบนี้พลันสว่างสดใสในพริบตา

          แต่น่าขำที่นางมักทำหน้าปลาตายและเล่นมุขแข็งๆจนชายหนุ่มต้องลอบขำเบาๆ

          นางกล่าวชมเมืองบ้านเกิดอีธานอย่างจริงใจไร้แววโกหก คำพูดนางทำให้ชายหนุ่มดีใจหน่อยๆเพราะไม่ว่าใครก็ดีใจเหมือนมีคนชมบ้านเกิดตนเอง

          “เจ้าอยากไปที่ไหนหรือ”

          อีธานมีตัวเลือกมากมายนับพัน แต่เขายังมิรู้ใจลีโอน่าปรารถนาชมเมืองจุดใด

          อือ.. นักไวโอลินสาวเอียงคอหลับตาครุ่นคิด มื้อเช้าทานเรียบร้อยแล้ว ท้องยังไม่ร้องบอกหิวๆ ยามนี้เริ่มสายแล้ว ในเมืองมีผู้คนมากมายเดินสัญจรเนื่องเป็นวันหยุด นางมิอยากเดินเบียดฝูงชน จะมองหาสถานที่แบบใดที่มีคนไม่น้อย คนไม่มาก ให้ทั้งสองใช้เวลาร่วมกันอย่างราบรื่นดีนะ ลีโอน่าคิดเรื่อยๆ นางมิรู้ว่าควรเดินเล่นที่ใดเลยขอคำปรึกษาเจ้าบ้าน “ขอที่เย็นๆ”

          ลีโอน่ายกนิ้วปานนักท่องเที่ยว ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่มีหนึ่งบุรุษหล่อคมคายและหนึ่งสตรีงามเลิศ อีธานขำสีหน้าลีโอน่าให้ยกมุมปากกระตุกเบาๆ เขารู้อย่างหนึ่งแล้วว่านางมีนิสัยมิต่างจากมนุษย์คนอื่น คนที่ชอบอยู่ในร่มและกลัวแดด  

          “อยากชมละครหรือไม่”

          “ละครรึ”

          น่าสนใจจัง ลีโอน่าตาเบิกกว้างพร้อมมีดวงดาราแตกประกาย ชายหนุ่มยกมุมปากคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม อีธานใช้เวลาตัดสินใจไม่นานเพื่อตอบรับความต้องการลีโอน่า ในหัวชายหนุ่มมีตารางเวลามากมาย ไม่ใช่เพียงตารางเวลาชีวิตเขา แต่เป็นกำหนดการทุกๆอย่างรอบตัว อาทิ เวลาเที่ยงตรงร้านอาหารบูชาจะเริ่มกิจกรรมพิเศษ เวลาบ่ายครึ่งมีละครเรื่องสงครามเจ็ดคาบสมุทร กำหนดการของสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆในเมือง วันนี้อีธานจดจำได้ดีเป็นพิเศษ กระนั้นเรื่องเวลาสำคัญของกลุ่มมาเฟียเขาก็ไม่ลืม

          รู้เมื่อไหร่จะมีเหตุร้ายเกิดขึ้น ข่าวสารทุกอย่างที่อีธานรู้ต้องขอบคุณลูกน้องทั้งหลายที่ช่วยสืบ

          ชายหนุ่มเป็นคนตรงต่อเวลาและมีนาฬิกาชีวิตทุกวินาที ส่วนมากเขาจะเคร่งเรื่องเวลามาก แต่มีปล่อยบ้างสำหรับน้องสาวและคนที่เขารัก

          ณ โรงละครมหาวิทยาลัยโรบัส

          ชายหนุ่มแต่งกายด้วยชุดชาวเมืองแห่งความลับทำให้เขากลมกลืนกับบรรยากาศเมืองอย่างสมชาติชาวเมือง เขาสวมหมวกสีดำ กระนั้นเรือนผมสีเงินเงางามและแววตาเย็นชาคู่นั้นยังมีมนตร์สะกดให้สาวๆมองชมมิน้อย หายากที่จะพบคนผมสีเงินราวเหรียญ เพราะเรื่องสีผมแม้มองผิวเผินไม่ความสำคัญ แต่ที่จริงมันมีความพิเศษอย่างหนึ่งที่นักวิจัยมาโฮยืนยันแล้วว่า คนใดมีผมสีเงินจะถือว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านพลังมาโฮ พิเศษกว่าคนอื่นหลายขุม

          อีธานเป็นลูกคุณหนู เกิดในตระกูลใหญ่มีฐานอำนาจและประวัติศาสตร์เก่าแก่ตั้งแต่ปฐมนคร เขาเพียบพร้อมด้วยยศ เงินตรา และชื่อเสียงในแวดวงนักปกครอง กระนั้นฐานะของเขาที่คลับคล้ายคุณชายธรรมดา แท้จริงมีคนน้อยมากที่ล่วงรู้ตัวจริงของเขา

          ด้านหนึ่งเป็นนักศึกษากำลังศึกเล่าเรียนในมหาวิทยาลัยและมีงานเขียนนิยายเป็นงานหาค่าครองชีพ

          ด้านหนึ่งเป็นสี่ในผู้ปกครองสภาเงา ผู้ครองกองกำลังลับที่น่ากลัวที่สุดในเมืองซีเคร็ทออฟวอร์

          ด้านหนึ่งเป็นจอมโจรที่ลอบขโมยอัญมณีและสืบค้นประวัติศาสตร์เพื่อไขความลับนคร

          คนแบบอีธานยากนักจะเสาะหาเวลาว่าง แต่ชายหนุ่มก็หาเจอได้ไม่ยาก โดยกำหนดว่าทุกวันอาทิตย์คือวันหยุด ในวันหยุดเขาจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นนอกจากใช้เวลากับน้องสาวและงานอดิเรก ทำความสะอาดปืน ตรวจสินค้าใหม่ นานๆทีไปดื่มกับเพื่อนฝูง และนานๆครั้งในชีวิตก็เดินกับสาวสวยอย่างลีโอน่า

          ตั้งแต่สมัยเด็ก อีธานนับเป็นพ่อรูปหล่อที่สาวๆทุกวัยต่างหมายตาอยากเขมือบเขา แต่ชายหนุ่มมิแยแสใครทั้งนั้นนอกจากผู้หญิงคนเดียว นั้นคือน้องสาวไดอาเรีย เขาฝากดวงใจให้สตรีใดครอบครอง กระนั้นเขารู้ดีว่าตนเองติดอันดับหนึ่งในสิบชายที่สตรีอยากแต่งด้วย อีธานไม่สนเรื่องเกี่ยวกับด้านนักศึกษาเท่าไหร่นัก เขามีเพื่อนร่วมห้อง รุ่นพี่และรุ่นน้อง มีคนที่สานไมตรีกับเขาและนับเป็นสหายมิตรแท้ ทว่าเขาชอบอยู่อย่างสันโดษมากกว่า ดังนั้นเขาแถบไม่ยุ่งกับใครเลยถ้าอีกฝ่ายไม่ยุ่งกับเขาก่อน

          อีธานเปรียบเหมือนคุณชายผู้ร่ำรวยที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย เขียนหนังสือและเลี้ยงดูน้องสาว    

          เขาไม่ต้องใช้ความพยายามมากเพื่อสร้างชีวิตให้สมบูรณ์ เรื่องนั้นเป็นเรื่องที่หลายคนและคนภายนอกอิจฉาชายหนุ่มคนนี้

          ไม่ว่าใครล้วนคิดว่าเขาสมบูรณ์แบบและไม่ต้องใช้ความพยายามก็ประสบความสำเร็จได้อย่างง่ายดาย

          ซึ่งที่จริงแล้วไม่ใช่เลย

          อีธานเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีพลังมาโฮระดับต้นโพธิ์ และแม้ไม่มีใครรู้ แต่ทุกความสำเร็จของเขาล้วนเกิดจากความพยายามอย่างหนัก ภาระมากมายที่เขาแบกรับไว้ ทั้งความลับตระกูล ความปรารถนาสูงสุดที่เขาต้องไขให้กระจ่างเพื่อทำลายกำแพงเมืองให้สำเร็จ เขาพยายามอย่างมากเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ กระนั้นอีธานมิสนว่าจะมีคนเข้าใจเขาหรือไม่ ชายหนุ่มมีความสุขกับชีวิตในตอนนี้ดี และเขาไม่เคยเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้

          ขอเพียงได้ใช้ชีวิตกับน้องสาวในคฤหาสน์อย่างสงบ

          นั้นล่ะความสุขของชายหนุ่มที่แอบประกอบอาชีพจอมโจร

          ทว่าลึกๆในใจเขาแอบหวังเจอนางคนนั้น ไม่ใช่คนรัก แต่เป็นสาวน้อยในคืนนั้นที่เขาไม่รู้จักนางดีพอ

          “อีธานชอบดูละครรึเปล่า”

          “ชอบ ลีโอน่าชอบหรือไม่”

          “ชอบ แต่ละครหาดูยากมาก”

          สวรรค์หรือไม่มิรู้ แต่เขามีวาสนาเจอนางอีกครั้งแล้ว ครั้งนี้อีธานจะทำความรู้จักลีโอน่า อยากสร้างเวลาแห่งความสุขระหว่างเขากับนาง

          นักไวโอลินสาวแย้มยิ้มดีใจที่พวกนางมีส่วนเหมือนกันในเรื่องความชอบ สมัยยังเด็กลีโอน่าเคยนั่งดูละครบนตักบิดา ตอนนั้นนางมีความสุขมากที่ได้นั่งดูละครกับคนที่รัก ช่วงเวลาที่ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าและทำกิจกรรมด้วยกัน ลีโอน่ายามนี้ยิ้มบางๆแม้นบรรยากาศจะแตกต่างกันกับตอนเด็ก แต่นางดีใจเช่นกันเหมือนมีอีธานนั่งดูเป็นเพื่อน

          อีธานและลีโอน่านั่งชมละครเวทีเรื่องเจ้าหญิงนักดาบพเนจรกับเจ้าหญิงวาฬแห่งมหาสมุทร เรื่องราวการผจญภัยมีฉากหลังโลกแฟนตาซียุคโบราณ ในเรื่องแอบวางบทรักระหว่างเจ้าหญิงนักดาบพเนจรกับเจ้าหญิงวาฬ ละครแนวหญิงรักหญิงที่ยังคงติดอันดับความนิยมอันดับหนึ่ง ลีโอน่าคิดมิถึงเรื่องแนวนี้จะครองอันดับหนึ่งของเมืองซีเคร็ทออฟวอร์ด้วย ว้าว

          เจ้าหญิงนักดาบนำแสดงโดยนักแสดงสาวสวยหุ่นเพรียวบาง ใบหน้าสะคราญหาสตรีใดเปรียบ ส่วนตัวเอกอีกหนึ่งเจ้าหญิงวาฬนำแสดงด้วยสาวอ้วนเรือนร่างกลมป่อง ใบหน้าน่ารักมีดวงตาเฉยเมยราวดวงตาราชินีน้ำแข็ง พวกนางแสดงสมบทบาทมากจนผู้ชมติดใจและรู้สึกร่วมไปกับเรื่องดุเดือด ฉากปะทะกับตัวร้าย ฉากเศร้าเรียกน้ำตา ฉากซึ้งให้หัวใจอิ่มเอม ลีโอน่าหายากจะมีโอกาสชมละครเวทีที่นักแสดงเป็นนักศึกษา แต่งานฝีมือระดับนี้เรียกว่าเป็นมืออาชีพเลยก็ว่าได้ ชมจบเรื่องแล้ว ลีโอน่าอยากเล่นดนตรีทันที

          ความงดงามประทับตราตรึงในวิญญาณนักไวโอลินสาวยากลบเลือนในเร็ววัน กำเนิดเป็นบทเพลงและท่วงทำนองแห่งความรักหวานละมุนแห่งดาบและผืนสมุทร

          คืนนี้นางต้องกลับไปเล่นเสียแล้ว

          “สนุกจัง”

          “..”

          ชายหนุ่มเดินออกจากโรงละครโดยมีนักโอลินสาวเคียงข้าง เห็นนางดีใจยิ้มสดใส ชายหนุ่มพลอยอบอุ่นใจไปด้วยอีกคน “เนื้อเรื่องมิเลว น่าเสียดายในเรื่องผู้ชายเป็นตัวร้ายซะส่วนใหญ่” “นั้นสินะ ถ้าเปลี่ยนตัวร้ายให้อีธานแสดงจะเข้ากันมาก” “..” ชายหนุ่มพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เขาทำหน้านิ่งเป็นก้อนหินเมื่อไม่รู้จักตอบสนองอย่างไรกับคำพูดลีโอน่าที่บอกเขาไปแสดงแทนตัวร้าย

          หน้าข้าเหมือนตัวร้ายหรือ

          “ฮึๆ”

          ลีโอน่ามองลึกในดวงตาสีเงินพลันพบความตกตะลึงวางตัวมิถูกของชายหนุ่มหน้านิ่งแต่ใจสั่นไหว นางพลันขำเบาๆ “อีธานน่าจะเหมาะกว่านะ หน้านิ่งมากเลยนินา” ก็นักแสดงชายที่แสดงบทตัวร้ายทำหน้าไม่นิ่งเท่าอีธานอ่ะ ลีโอน่าลองมโนภาพเป็นอีธานแสดงแล้วเห็นว่ามันเข้ากับบทมากกว่า นางไม่ได้หมายถึงหน้าชายหนุ่มเหมือนตัวร้ายที่ชอบแสดงสีหน้าชั่วร้าย และหัวรำ ก๊ากๆ นะ

          แต่นึกภาพอีธานทำตัวเช่นนั้นแล้วก็อดขำไม่ได้

          “ฮึๆ”

          “อย่าขำ”

          อีธานรีบห้ามลีโอน่าไม่ให้คิดลึกกว่านี้ แม้นเขาไม่รู้นางคิดอะไรในหัว แต่มันต้องเกี่ยวกับเขาและไม่ใช่เรื่องดีแน่ ชายหนุ่มบอกนักไวโอลินสาวสุรเสียงเย็นชาสามส่วน ใจอ่อนสามส่วน เขาห้ามนาง นางหาฟังไม่ นางยิ่งขำกว่าเดิมอีก ขำน้ำตาเล็ดเลย

          .. อีธานเบือนหน้าหนีพลางใบหูแดงระเรื่อ

          “อีธานเรียนที่มหาวิทยาลันโรบัสรึ”

          “อือ เรียนคณะศิลปะศาสตร์”

          “เรียนอะไรหรือ เกี่ยวกับรูป ภาษาหรือดนตรี” ลีโอน่าไม่เคยเข้าโรงเรียน นางเคยเรียนหนังสือตอนเด็ก แต่ว่าตั้งแต่ออกเดินทางกับบิดา นางก็ไม่ได้เล่าเรียนหนังสือในโรงเรียนอีก มิเคยสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย เคยยินว่าคนที่จะมหาวิทยาลัยได้ต้องมีเงินและฐานะสูงส่ง ลูกชาวบ้านยากเข้าเรียน แต่ถ้ามีพลังมาโฮระดับสูงก็คิดไปอีกแบบหนึ่ง

          ลีโอน่าสนใจเรื่องเกี่ยวกับอีธาน คราแรกตกกะใจเรื่องชายหนุ่มเรียนคณะศิลปะศาสตร์ แต่คิดๆแล้วเขาอาจเรียนเรื่องดนตรีหรือภาษาโบราณก็ได้

          “ข้าเรียนสาขาช่างปัก”

          “อาเร๊ะ”

          “..เรียนเรื่องวิธีใช้ผ้าและทักทอ”

          “เฮ….”

          คำตอบไกลความคิดนักไวโอลินสาวคนละทวีปเลย.. ลีโอน่าพลันทำหน้าตายปานปลาตาย ตาสีดำสนิทปากราบเรียบคล้ายไม่เชื่อว่าชายหนุ่มจะเรียกวิชาสาขานี้จริงๆ “น่าตกใจนะ” “ข้าก็ตกใจเหมือนกัน” “นั้นสินะ”

          ไม่ใช่สิ!! อีธานจะตกใจทำไม ลีโอน่าอ้าปากเหวอ อีธานได้โอกาสหยอกคืน เขายกยิ้มขำอย่างเข้มขรึม

          ลีโอน่าผงะรอบสอง ไม่เชื่อชายหนุ่มจะแกล้งนางเช่นนี้

          นางขยับห่างชายหนุ่มอย่างโมโห แอบมองค้อนให้ อีธานส่ายหน้าจนใจ

          “อำข้าหรือเปล่า อีธานเรียนดนตรีใช่หรือไม่”

          “ข้าเรียนเรื่องทอผ้า เพราะน้องสาวอยากให้ข้าตัดชุดให้”

          และความจริงที่ชวนตกตะลึงยิ่งกว่าเรื่องเมื่อครู่ก็พลันเปิดเผย เมื่อลีโอน่ารู้ว่าอีธานไม่ได้เรียนแค่สาขาวิชาเอกเดียว แต่เขาเคยเรียนมาทุกคณะ ไม่ว่าคณะนักผจญภัย คณะนักสำรวจ คณะนักสืบ คณะพ่อบ้าน คณะนักปกครอง คณะแม่ครัว คณะช่างทำอาวุธ คณะช่างยนตร์ มหาวิทยาลัยโรบัสมีทั้งหมดร้อยแปดสาขาวิชาซึ่งเน้นเกี่ยวกับเรื่องประกอบอาชีพต่างๆ ซึ่งอีธานคิดเข้าเรียนทุกสาขาและจบแล้วมากกว่าร้อยสาขา เหลืออีกแปดสาขา ซึ่งตอนนี้เขากำลังเรียนอยู่สามสาขา

          “เหมือนว่างนะ”

          “ยุ่งตลอด”

          ลีโอน่าเพิ่งเคยเจอคนแบบอีธานครั้งแรก เอาจริงบนโลกนี้มีคนแบบอีธานด้วยรึ ใช้เวลาเรียนไม่นานก็จบการศึกษาพร้อมด้วยได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นทุกสาขา นี้เขาเป็นใครกันแน่เนี่ย เก่งเกินมนุษย์ไปแล้ว แน่ใจนะไม่ใช่จอมอาคมปลอมตัวมา เก่งจนลีโอน่าอึ้งและช็อคเรียบร้อย หากให้นักไวโอลินสาวเรียนวิชาเดียวยังกลัวไม่ผ่านเลย แต่ชายหนุ่มเรียนแบบสบายๆ เข้าเรียนหนึ่งคาบ ทำงานส่ง จบการศึกษาด้วยคะแนนสูงสุด พร้อมด้วยบอกทุกคนว่า

          “เรียนเพื่อเอาไปเขียนนิยายครับ”

          สนุกเขาล่ะ เงินก็มี เวลาก็เยอะแยะ คงไม่มีใครคิดทำแบบอีธานแน่ แต่เพราะเขาทำได้ ชายหนุ่มจึงกลายเป็นคนพิเศษ คนที่พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ไม่ว่าเรื่องใดๆ

          เทียบกับความสามารถด้านการปกครองของเขาแล้ว เรืองเรียนพวกนี้ถือเป็นเรื่องเล็กมาก

          “ยอดมนุษย์ชัดๆ”

          ลีโอน่าเอ่ยชมอีธาน ชายหนุ่มเคยยินเพื่อนบอกเขาเช่นนี้บ่อยครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ทำให้ชายหนุ่มประหม่าและขัดเขิน อีธานไม่ได้เรียนเพื่อให้นางชมเขา แต่เรื่องที่เขาทำเล่นๆกับทำให้ลีโอน่าเอ่ยชม อีธานยิ้มในใจ แต่ปากมิยิ้มตาม เขาและนางยังมีเวลาอีกมากในวันอาทิตย์นี้ “เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ” ลีโอน่าสะบัดร่าง มือถือกระเป๋าไวโอลิน ชายหนุ่มรู้ลีโอน่าชอบท่องเที่ยวเมืองต่างๆและนางมักทานอาหารพื้นเมืองที่ขึ้นชื่อประจำเมืองนั้นๆ

          เมืองซีเคร็ทออฟวอร์มีเมนูอร่อยมากมาย และอีธานมั่นใจร้านที่เขาพานางไปต้องถูกใจนางแน่นอน

          --

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น