True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : ชี้ตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2562 09:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชี้ตัว
แบบอักษร

มหาวิทยาลัยนานาชาติ ACM

สามสาวกำลังเดินลงจากอาคารเรียน

“สอบเสร็จสักที โล่งเลยยยย วู้!” เนยแสดงท่าดีใจยกชูแขนขึ้นหมุนไปมา

หลิน : “ปกติปิดเทอมที่ผ่านๆทำไรกันอะ”

เบลล์ : “เรียนพิเศษ เล่นโยคะมั้งที่ทำบ่อยๆ”

เนย : “น่าเบื่อตายยัยเบลล์ เราหรอเราก็จะไปเที่ยวต่างจังหวัดไปทะเลกับที่บ้าน แต่ส่วนใหญ่พ่อเราไม่ค่อยว่างหรอก ก็ไปกับแม่กับยายอ่ะ”

หลิน : “ดีอ่ะ เราต้องช่วยที่ร้านทองเบื่อจะตาย”

เนย : “แต่ปีนี้ที่แน่ๆมีคนนึงชีวิตมีสีสันมากกก โดยเฉพาะสีชมพูนะ ฮ่าๆ”

หลิน : “หาแฟนบ้างดีกว่าน่าจะดี”

เนย : “เนอะจะได้มีคนไปดูหนังด้วย มีคนเดินจับมือ ว้ายยเขินอ่ะ แค่คิดเองนะนี่”

หลิน : “อิจฉายัยเบลล์ พี่คิมนะโครตหล่อ โครตเท่โคตรดี โคตรรวยอ่ะ จะหาได้ที่ไหนนะแบบนี้”

เบลล์ : “ชมสะพี่คิมเป็นเทพบุตรเลย เกินไปแล้ว”

เนย : “เกินไปอะไรอ่ะ ดูนู้นนน ไทยมุงอ่ะ!ไม่ใช่สิชะนีมุง เห็นแบบนี้ไม่ต้องถามเลยว่ามุงอะไรกัน”

หลิน : “หึ ดูสาวคนซ้ายมือดิ นมจะถูแขนพี่คิมอยู่แล้วนั่น ไม่หึงบ้างหรอเบลล์”

เบลล์ : “หึงทำไมล่ะก็เห็นอยู่ทุกวันแบบนี้”

เนย : “แม่ชีป่ะเนี่ยะ”

หลิน : “นั่นดิจะหึงทำไมในเมื่อยัยเบลล์ของเราก็มีหนุ่มมาขายขนมจีบบ่อยๆ ขนาดเปิดตัวคบกับพี่คิมขนาดนี้แล้วนะ งงใจคนสมัยนี้”

เบลล์ : “เราไปก่อนนะไว้ไลน์คุยกัน พี่คิมมารอนานแล้ว”

เนย : “โอเค บายหลินบายๆเบลล์”

เบลล์ค่อยๆเดินเข้าไปตรงกลุ่มคนที่มุงอยู่เสียงกรี๊ดกราดอื้ออึงที่เห็นที่ฟังจนชินตา เธอหยุดเท้าแค่ปลายหางแถว คนตรงกลางวงล้อมก็แหวกร่างฝ่าวงล้อมออกมาหาเธอทันที

คิม : “ป่ะคะ วันนี้เราไปฉลองสอบวันสุดท้ายกัน”

คิมเดินมาจับจูงมือสาวคนสำคัญของเขาท่ามกลางวงล้อมสาวแท้สาวเทียม ที่ต่างมองเธอด้วยความอิจฉา เขาเปิดประตูรถหรูให้เธอขึ้นไปนั่ง โดยไม่ได้สนใจเสียงพูดเสียงเรียกจากรอบด้าน คิมรีบเดินขึ้นรถฝั่งคนขับ

คิม : “ไม่หึงเลยหรอคะตัวเล็ก”เขายกคิ้วกวนถาม

เบลล์ : “หนูชินแล้วนี่คะกับความฮ๊อตของพี่” เธอตอบเสียงเรียบไม่มองหน้าเขา

คิม : “อ่าๆไม่หึงก็ไม่หึง อยากทานอะไรคะ”

เบลล์ : “หนูจำได้พี่บอกอยากทานอาหารอิตาเลี่ยนนี่คะ ไปทานกันก็ได้คะ” เธอยิ้มบางมองที่เขา

คิม : “กลายเป็นหนูเอาใจพี่สะงั้น”เขายกมือขึ้นมาหยิกแกมหยอกแก้มเธอ

รถของคิมเคลื่อนตัวออกทันทีเมื่อรู้เป้าหมาย เมื่อทั้งสองคนทานข้าวกันจนเสร็จเรียบร้อยพร้อมที่จะกลับบ้าน

🎶🎵🎶🎵มือถือคิมดังขึ้น

เขารีบชลอรถเข้าข้างทางเพื่อกดรับสาย

“ว่าไงเฮีย...อยู่..เบลล์อยู่กับผมนี่แหละ...ต้องวันนี้เลยหรอเฮีย...ผมขอถามเบลล์ก่อนนะ”

“ตัวเล็กตำรวจขอให้เราไปให้ปากคำกับชี้ตัวคนร้าย พวกเค้าอยากให้เราไปวันนี้ ป๊ากับเฮียพี่ก็อยู่ที่นั่นแล้ว หนูโอเคมั้ยถ้าเราจะไปจัดการให้มันจบๆ”

เธอใช้เวลาคิดสักครู่เดียวก้อพยักหน้าให้เขา

“โอเคเฮียพวกผมกำลังไป”

เมื่อมาถึงสถานีตำรวจทั้งสองเดินตรงเข้ามาด้านใน เบลล์เริ่มมีอาการสั่นเทาใบหน้าวิตกกังวล คิมรีบคว้ามือเธอมากุมไว้และบีบเบาๆ

“ตัวเล็กพี่อยู่ตรงนี้ไม่มีใครทำอะไรหนูได้หรอกนะ พี่ไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายหนูอีกแน่นอน หนูเชื่อใจพี่ใช่มั้ยคะ” เขายังคงบีบมือเธอเบาๆเพื่อย้ำความมั่นใจให้เธอว่าเขายังอยู่กับเธอจริงๆตอนนี้

“คะ หนูเชื่อใจพี่คะ ไปทำให้มันจบกันเถอะค่ะ”

คิมจูงมือเบลล์เข้ามาที่ห้องสอบสวนตามที่คริสบอกไว้

คิม : “ดีครับป๊า ดีครับเฮีย”

เบลล์ : สวัสดีคะคุณลุง สวัสดีคะพี่คริส”

ป๊า : “ลุงเลิงอะไรเรียกให้มันถูกๆสิลูกสะใภ้ เรียกป๊าแบบตาคิมได้แล้วฟังสบายหูกว่าเยอะ ฮ่าๆ”

เบลล์ : “คะป๊า” เธอยิ้มกว้างให้ป๊า

คริส : “ป่ะพร้อมกันแล้วนะ ท่านผู้กำกับการตำรวจลงมาดูเอง เค้ารอเบลล์กับคิมไปให้ปากคำอยู่”

เบลล์และคิมนั่งเล่าสถานะการณ์วันเกิดเหตุตั้งแต่ต้นจนจบให้เจ้าหน้าที่ตำรวจฟังอย่างละเอียด ทุกอย่างถูกจดบันทึกไว้อย่างละเอียดตามคำที่ทั้งสองบอก และสุดท้ายของขั้นตอนเจ้าหน้าที่ตำรวจเชิญเบลล์ไปทำการชี้ตัวผู้ต้องหาในคดี

ตำรวจยศผูกำกับการตำรวจซึ่งน่าจะมีความคุ้นเคยกับป๊าของคิมเป็นอย่างดี ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา

ผู้กำกับทิว : “นี่ฝีมือเจ้าคิมคนเดียวเลยหรอครับพี่พงษ์ ผู้ต้องหาถึงกับต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลตำรวจเกือบเดือน อ่วมมาก”

ป๊า : “มันนั่นแหละ ดีนะไม่ตายคามือคดีพลิกอีก”

ผู้กำกับทิว : “ฮ่าๆ ไม่หรอกพี่เจตนามันต่างกับคนร้าย”

ป๊า : “ป่ะ แกพาหลานๆไปชี้ตัวไอพวกนั้นเถอะ”

ผู้กำกับทิว : “แล้วสาวน้อยหน้าคุ้นๆนี่ใครนะพี่พงษ์ ทำไมผมคุ้นหน้าเธอจังแต่กลับนึกไม่ออก”

ป๊า : “ลูกไอหมอบดินทร์ไง หลานเบลล์”

ผู้กำกับทิว : “โอ้ว โตขนาดนี้แล้วสวยสะด้วย คนทีี่วางตัวจะแต่งเข้าบ้านกับเจ้าคริสใช่มั้ยพี่”

คิม : “ไม่อะ ตอนนี้ของผมล่ะอาทิว”

ผู้กำกับทิว : “อ่าว อาจำผิดหรอว่ะ”เขาทำหน้างง

ป๊า : “เออผิด ฮ่าๆ ไปๆรีบจัดการกันเถอะ”

หลังจากจบการสนทนาทักทายกันพอหอมปากหอมคอ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็พาทุกคนไปห้องชี้ตัวผู้ต้องหาที่ขณะนี้มีชายสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคนถูกใส่กุญแจมือยืนอยู่ ทั้งสามคนยืนก้มหน้าก้มตาไม่สบตาผู้ที่เข้ามาใหม่ แต่ละคนมีบาดแผลใบหน้ายังคงปูดบวมฟกช้ำ

เบลล์ซึ่งตอนนี้เริ่มมีอาการประหม่าจนเธอรีบคว้ามือคิมเพื่อกุมไว้ คิมกำมือรับเธอเบาๆแล้วจูงเธอเข้าห้องไปพร้อมทุกคน

“พี่อยู่นี่นะคะไม่ต้องกลัว”คิมยิ้มอ่อนให้เธอ

ผู้กำกับทิว : “หนูเบลล์หนูแค่บอกอานะว่าใช่สามคนนี้รึเปล่าที่เป็นคนร้ายในวันเกิดเหตุ”

เบลล์ : “ค..คะใช่ค่ะ ใช่ทั้งสามคนเลยคะ” เธอเงยมองทั้งสามคนเล็กน้อย

ผู้กำกับทิว : “เรียงลำดับเหตุการณ์และความเกี่ยวข้องให้อาที”

เบลล์ : “ผู้หญิงคนนั้นหนูไม่รู้จักคะ เป็นคนมาหลอกพาหนูไป ผู้ชายที่ใส่แว่นนั่นคะ..คือ คนพาหนูไป หนูรู้จักเขาๆเป็นรุ่นพี่คณะเดียวกับหนูคะ สะ...ส่วนอีกคน” เธอบีบมือคิมแน่น

“อีกคนคือคนสั่งการที่ให้ทั้งสองคนจับหนูคะ เค้าเป็นหมอที่อยู่โรงพยาบาลของเราคะ”

พอจบคำเบลล์เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังพาคนร้ายกลับไปห้องขัง

โจ : “เบลล์พี่ขอโทษ” เขามองเธอด้วยสายตาเศร้า

เบลล์รีบขยับตัวหลบไปอยู่หลังคิม คิมมองตามทั้งสามคนด้วยอารมณ์ที่ยังครุกรุ่น โดยเฉพาะหมอกรที่จ้องมองคิมกลับ ทำให้เขานึกถึงภาพเบลล์ในวันนั้นขึ้นมา คิมกำหมัดแน่นตาจ้องคืนเขม็ง

วันนี้หลังจากจบเรื่องที่สถานีตำรวจทุกคนแยกย้ายกับบ้านกันจนหมด คิมและเบลล์เองก็เตรียมตัวกับบ้านเช่นกัน

“ตัวเล็กวันนี้ไปนอนค้างที่คอนโดพี่เถอะนะ พี่อยากให้หนูได้เห็นโลกส่วนตัวของพี่ และเข้ามาอยู่ในโลกของพี่ด้วยนะคะ”




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น