True_Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)
email-icon Line-icon

True Love (By...ผีเสื้อปีกบาง)

ชื่อตอน : อ้อมกอดเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2562 09:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
อ้อมกอดเรา
แบบอักษร

“เบลล์ตื่นแล้วหรอ” เสียงใสของหลินเรียกเธอ

เนย : “โล่งอกไปที แกหลับไปนานเชียว”

เบลล์มองรอบๆห้องเธอพบเพื่อนสาวสองคนของเธอและสามหนุ่มเพื่อนรักของคิมที่นอนเกยก่ายกันอยู่บนโซฟาตัวยาว

หลิน : “สามหนุ่มนั่นเขามาเฝ้า แต่คงเหนื่อยอะหลับเฝ้าแกกันหมดเลย”

เบลล์ : “พี่คิมละหลิน”เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

หลิน : “ตื่นมาก็คิดถึงเลยหรอ ห่างกันแปปเดียว”

เนย : “พี่ชายเค้าลากกลับบ้านไปอาบน้ำกินข้าวอะ เฝ้าแกโวยวายไม่ยอมไป จนต้องลากไป”

เบลล์ : “อืม เราอยากกลับบ้าน”

หลิน : “คงยาก พ่อแกโทรมาบัญชาการเองเลยอะ เขาให้แกพักที่นี่อีกคืนก่อนจนกว่าจะแข็งแรง”

เนย : “เอาหน่ะคืนเดียวเดี๋ยวพี่คิมก็มา”

หลิน : “เราเรียกพยาบาลก่อนนะแกพึ่งฟื้นมา”

พยาบาลเดินเข้ามาด้วยหน้าตาที่ดีใจอย่างชัดเจน

“คุณเบลล์ฟื้นแล้วป้าดีใจจังเลย หมดทุขหมดโศกนะลูก” เธอลูบหัวเบลล์เบาๆ

เบลล์กอดเอวพยาบาลที่เธอคุ้นเคยตอบ

“มาๆป้าวัดความดันหน่อยนะลูก” พยาบาลนารีตรวจเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดีใจก่อนจะบอกผลว่าเธออาการดีขึ้นแล้ว ป้านารีก็เดินออกไป

เนย : “หิวมั้ยแก”

เบลล์ : “เราอยากกินน้ำ คอแห้งจนแสบไปหมด”

หลินจัดการเทน้ำให้เบลล์แล้วส่งแก้วให้เธอถือ เบลล์รับน้ำจากหลินด้วยมือที่ยังสั่นเทา

หลิน : “แกเบลล์ ฉันถือให้ดีกว่านะ” เธอจับแก้วมั่นยกส่งป้อนเบลล์

ก๊อก ก๊อก

ชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาภายในห้อง ทำให้ทั้งสามสาวต้องหันไปมอง

คิมเห็นสาวน้อยของเขาลุกขึ้นมานั่งได้เขาก็รู้สึกโล่งใจจนต้องยิมบางๆออกมา

คริส : “อ่ะ ฟื้นแล้วหรอ ถ้าวันนี้เธอไม่ฟื้นคงมีหมาบ้าเพิ่มขึ้นอีกตัวบนโลก”

คิม : “เกินไปล่ะเฮีย”

คริส : “ไหนขอดูหน้าคู่หมายใกล้ๆหน่อยสิ” เขาก้าวเท้าไปยืนข้างเตียงฝั่งตรงข้ามกับเนยและหลิน

คริส : “โห!น่ารักชิบ ตาโตแก้มชมพูเชียว ตัวเล็กกระทัดรัด แอบเสียดายนะเนี่ยะ”

คิมก้าวเท้าเดินตามเข้ามายืนข้างพี่ชายเขา และเบียดตัวเข้าไปด้านในให้ใกล้กว่า

คิม : “พอเลยเฮีย กระเถิบไปไกลๆด้วย”

คริส : “กูพี่มึงนะเนี่ยะสั่งกูจัง ช่วยเคารพกูต่อหน้าสาวๆบ้างเถอะ”

คิม : “แหนะ ยังไม่ไปอีกอ่ะ”

การหยอกล้อของพี่น้องทำให้ทั้งสามสาวต้องอมยิ้มขึ้นมา

คริส : “เดี๋ยวเฮียกลับล่ะนะ ม๊ารอกินข้าว เดี๋ยวเอาไอเชี่ยสามตัวนี้ไปส่งให้ แกจะเอารถไว้เลยใช่ปะ”

คิม : “อืม พรุ่งนี้จะได้พาเบลล์ออกโรงพยาบาล”

คริสเดินออกเลี่ยงไปทางโซฟาที่เพื่อนทั้งสามของคิมยังคงหลับอยู่ คริสใช้มือตบหน้าผากจนสะดุ้งเรียงทีละคน

ต๊อบ : “โอ้ยเฮียปลุกธรรมดาเหมือนคนอื่นเค้ามั่งเหอะ” เขาเอามือลูบหน้าฝาก

อาท : “เฮียอ่ะวิธีปลุกนี่เปลี่ยนได้ม๊ะหน้าชาเลย”

คริส : “กูให้พวกมึงมาเฝ้าน้องแทนไอคิม พวกมึงมานอนหลับเฝ้าคนป่วย ถ้าเพื่อนเค้าไม่มาน้องคงหิวน้ำตายไปแล้วไอพวกเชี่ยนี่ ลุกเลยกูจะไปส่ง”

ไตเติ้ล : “ผมเอารถมา เดี๋ยวอาสาไปส่งสาวๆละกัน แต่ขอไปล้างหน้าล้างตาก่อน” เขาลุกขึ้นเดินโงนเงนไปห้องน้ำ

เบลล์ : “ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่ช่วยหนู”

ต๊อบ : “สาวน้อยคนที่เธอควรขอบคุณมากที่สุดอะคือแฟนเธอ ถ้าไม่มีมันคงไม่เจอเธอได้ทันใจขนาดนี้หรอกนะ นั่นอะข้างๆเธอฮีโร่ตัวจริง”

คริส : “อันนี้เฮียเห็นด้วยกับไอต๊อบมันนะ ความคลั่งของมันทำให้ไปช่วยเธอได้ทัน เมื่อวานก็หลับเป็นตายเลยมันอะ ออกฤทธิ์ไปเยอะ”

ไตเติ้ล : “ป่ะ พวกเรากลับกันคนป่วยจะได้พักผ่อน” ไตเติ้ลเดินออกมาจากห้องน้ำชวนทุกคนแยกย้าย เพราะเขารู้ว่าทั้งสองคนคงอยากมีเวลาอยู่ด้วยกัน

อาท : “เออๆ ไปๆ เบลล์พวกพี่ไปก่อนนะ ไอคิมเจอกันวันจันทร์ทีเดียวที่มอเลยหว่ะ”

คิม : “เออ ขอบใจพวกมึงมาก”

คริส : “เฮียไปล่ะ ดูแลกันเองนะ”

เนย : “เจอกันที่มอนะแก หายไวๆนะจะสอบแล้ว”

ทุกคนทะยอยกันเดินออกไปจากห้องจนหมด

คิมหย่อนตัวลงนั่งข้างแฟนสาวโอบกอดเธอจากข้างหลังด้วยแขนแกร่ง สองมือเอื้อมมาประกบมือบางโอบกุมไว้อย่างหลวมๆ เขาซุกหน้าเอาคางเกยไว้ที่ไหล่ของเธอ

“พี่คิมขอบคุณนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”

“ขอบคุณพี่ทำไม พี่สิต้องขอบคุณที่หนูไม่โกรธพี่”

“หนูจะโกรธพี่เรื่องอะไรคะ” เธอเอียงหน้าหันไปหาเขา ทำให้แก้มของเธอแนบแก้มของเขาทันที

เขากดหน้าเข้าหาแก้มเธอริมฝีปากจูบเบาๆลงที่แก้มใส

“พี่เกือบทำหัวใจของพี่หายไป เพราะดูแลได้ไม่ดีพอ เกือบมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว”

“ใครบอกคะ พี่ดูแลหนูดีมากๆเลย ไม่มีพี่วันนั้นหนูจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้เลย”

เขายกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากของแฟนสาวเบาๆ

“ตัวเล็ก เจ็บมั้ยคะ เห็นแผลนี้แล้วพี่ทรมานใจจัง”

“ไม่เจ็บเลยคะ มันเทียบไม่ได้เลยกับมือที่เป็นแผลเต็มไปหมดของพี่”

เธอเอียงตัวเข้าหาเขาเพื่อซุกตัวเข้าหาอกแกร่ง แขนเล็กๆคล้องที่คอของชายหนุ่มอย่างช้าๆ เขาโอบรับร่างของเธอไว้ในอ้อมกอด บดจูบครั้งแล้วครั้งเล่าบนผมของเธอ เธอและเขาตักตวงความสุขที่เกือบจะหายไปจนไม่รู้อิ่ม กอดกันแบบนั้นอยู่นาน

——————————————————

วันนี้เป็นวันที่เบลล์จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาและเธอช่วยกันเก็บของใส่กระเป๋าจนเรียบร้อย

“ป่ะตัวเล็ก กลับบ้านกันคะ เดินไหวมั้ย”

“ไหวคะสบายมาก” เธอยิ้มกว้างให้เขา

ทั้งสองจับจูงมือกันเดินไปขึ้นรถของคิมเพื่อกลับไปยังบ้านของเบลล์

เมื่อรถคนหรูจอดเทียบภายในบ้านของเบลล์ ป้าใจรีบวิ่งออกมารับคุณหนูของเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เมื่อเบลล์ก้าวขาลงจากรถป้าใจวิ่งเข้าสวมกอดเธอทันที “คุณหนูของป้า ป้าใจคอไม่ดีเลย ดีใจจริงๆที่คุณหนูของป้าปลอดภัย ขอบคุณคุณคิมนะคะ ป้าขอบคุณจริงๆ”

คิม : “เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอาหารอร่อยๆ กับห้องนอนรับลองแขกอุ่นๆได้มั้ยครับป้าใจ”

ป้าใจ : “ได้ ได้สิคะ ไปๆเข้าบ้านกันคะ ป้าจะทำสุดฝีมือเลยวันนี้”

ลุงพล : “คุณคิมครับ ผมขอขอบคุณ คุณคิมอีกคนนะครับ คุณท่านดูคนไม่ผิดจริงๆ”

คิม : “ผมเต็มใจครับเพราะผมรักคุณหนูของลุง ลุงไม่ต้องขอบคุณผมแล้วนะครับ” เขายิ้มอ่อนโยนให้ลุงพล

คิม : “เอ่อ ลุงพลครับ เดี๋ยวจะมีคนของบ้านผมเอาเสื้อผ้ากับของใช้ผมมาส่งให้ ผมรบกวนลุงจัดการให้ผมทีนะครับ”

ลุงพล : “ครับๆ ได้เลยครับ ผมจัดการให้”

———————————————————

ลุงพลพาคิมไปส่งที่ห้องรับลองแขกบนชั้นสอง ซึ่งตอนนี้เบลล์เองก็ขอแยกกลับไปพักผ่อนที่ห้องของเธอ ทั้งสองต่างอาบน้ำอาบท่าพร้อมที่จะเข้านอนในวันนี้ คิมเอนตัวล้มลงนอนบนที่นอนนุ่มขนาดใหญ่ มือหนาหยิบยกขึ้นก่ายหน้าผาก ย้อนคิดถึงเรื่องราววันที่เลวร้ายที่สุด หากวันนั้นเขาไม่พบเธอ.....ชีวิตต่อไปของเขาจะต้องทนอยู่กับความรู้สึกแบบไหน คิมนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ครับ เข้ามาเลยผมยังไม่หลับ”

เมื่อประตูแง้มเปิดออกอย่างช้าๆ ปรากฏร่างสาวน้อยในชุดนอนกระโปรงสีชมพูหวานยาวปิดเข่า ที่กำลังค่อยๆก้าวเดินเข้ามา

“หนูขอนอนกอดพี่ได้มั้ยคะ พอหลับตาแล้วภาพเหล่านั้นมันยังคงกลับมา”

คิมรีบดีดตัวลุกขึ้นทันที เผยให้เห็นร่างแกร่งกำยำของเขาที่ไม่ได้ใส่เสื้อนอน

“ตัวเล็กยังกลัวอยู่หรอคะ มาสิคะมานอนตรงนี้”

“หนูรบกวนพี่รึเปล่าคะ” เธอเริ่มเขินอายเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองใจกล้าเกินไป

“หึ พี่ดีใจต่างหาก รบกวนที่ไหนหล่ะ” เขาเอามือตบที่นอนเบาๆ

ร่างบางหันไปปิดประตูแล้วค่อยๆเดินเข้าไปนั่งริมที่นอนก่อนจะเอนตัวลงนอนหงายราบช้าๆ คิมหยิบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างทั้งสองไว้แล้วสอดแขนของเขาเข้าใต้ต้นคอด้านหลังของเธอ ระหว่างก้มตัวเอนลงสายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างตั้งใจ

ตึก ตึก ตึก

“หนูรู้มั้ยตัวเล็กหนูกำลังทำให้พี่คลั่ง”

เขากดจูบลงที่ริมฝีปากเธอเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปหอมลงอีกครั้งที่หน้าผากขาวของเธอ

“อยากให้คุณพ่อคุณแม่หนูกลับมาไวๆจัง จะได้คุยเรื่องหมั้นหมายของเราสักที”

หญิงสาวยิ้มเขินอายเบาๆก่อนจะเอียงตัวและหันหน้าเข้าซุกอกแกร่งที่คุ้นเคย เขาเอียงตัวรับโอบกอดเธอด้วยความสุขส่งต่อเป็นภาษากายที่อบอุ่นแล้วหลับไปพร้อมกัน







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น