Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 51 ขอบคุณ ที่ยังนึกถึงเกออยู่

ชื่อตอน : บทที่ 51 ขอบคุณ ที่ยังนึกถึงเกออยู่

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 280

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 51 ขอบคุณ ที่ยังนึกถึงเกออยู่
แบบอักษร

 

จูอี้หลงค้อมศีรษะและส่งรอยยิ้มให้กับทีมงานหญิงสองสามคนที่ยืนอยู่ในเต็นท์ เด็กสาวทั้งสามต่างหลบตาเขาแล้วหัวเราะให้กันอย่างเขินๆ จูอี้หลงก้าวเท้าต่อ จะเดินจากมาเงียบๆ ไม่ได้นึกรำคาญหรือไม่พอใจ เพราะเขาเคยชินเสียแล้ว แม้จะไม่เข้าใจว่ารอยยิ้มหรือสายตาของตัวเอง แตกต่างจากผู้ชายคนอื่นยังไง จึงมักจะทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ เขามองตัวเองในกระจกก็เห็นแต่เพียง ชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่มีหน้าตาเดิมๆ รอยยิ้มเดิมๆ และนัยน์ตาคู่เดิมๆเท่านั้น 

เด็กสาวคนหนึ่งปราดเข้ามาขวางเขาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกจากเต็นท์ไป เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาดู 

"จูเหล่าซือ คุณได้ดูคลิปเพลงที่ไป๋เหล่าซือร้องแล้วหรือยังคะ ไป๋เหล่าซือร้องเพลงที่พวกคุณเคยร้องด้วยกัน หลังบันทึกรายการ Happy Camp ด้วยค่ะ" 

จูอี้หลง ก้มลงดูโทรศัพท์ที่เธอยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบยิ้มๆ 

"ยังไม่มีโอกาสได้ดูเลยครับ" เด็กสาวที่เหลืออีกสองคนรีบเข้ามาสมทบด้วย ที่จริงพวกเธออยากจะหาโอกาสพูดคุยกับเขานอกเวลางานอยู่แล้ว ไม่นึกว่าเพื่อนสาวคนนี้จะนึกหาเหตุผล ปราดเข้ามาคุยกับจูอี้หลงก่อนคนอื่นจนได้ เด็กสาวเจ้าของโทรศัพท์รีบกดเปิดคลิปเพื่อให้จูอี้หลงดู เด็กสาวอีกสองคนเข้ามายืนขนาบทั้งสองข้าง ยื่นคอเข้ามาดูคลิปนั้นพร้อมกับเขา จูอี้หลงแสร้งมองดูคลิปแต่นัยน์ตากลับมองไม่เห็นอะไรเลย เพราะใจของเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพียงครู่หนึ่งต่อมาเขาก็กล่าวขอบคุณพร้อมทั้งบอกว่า เขาจะหาโอกาสดูคลิปนี้เมื่อเขาว่าง แล้วเขาก็กล่าวขอโทษพร้อมทั้งเดินจากมา 

จูอี้หลงเดินตรงมาที่ลานจอดรถ มีหลายๆครั้งที่เขาอยากจะอยู่เพียงลำพัง และเขาก็อาศัยมาหลบในรถ คนขับรถมักจะอยู่ไม่ไกลจากที่รถจอด บางครั้งก็จะนั่งหลับอยู่ในรถ ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน เมื่อเขาเห็นจูอี้หลงเดินมา เขาก็รีบลงมาเปิดประตูให้ เมื่อจูอี้หลงขึ้นรถไปแล้ว เขาก็ปิดประตู แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูหน้า สตาร์ทรถ เปิดเครื่องปรับอากาศ จูอี้หลงเอ่ยขอบคุณเบาๆ คนขับรถปิดประตูแล้วเดินจากไปทางด้านเต็นท์ที่เตรียมไว้ให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนต่างๆ 

จูอี้หลงปรับเก้าอี้แล้วเอนตัวลงนอน เขาถอนหายใจบางๆ หลับตาลง ตั้งใจว่าจะงีบจนกว่าจะมีคนมาปลุก แต่เขาก็นอนหลับตาอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งนาที ความคิดถึงที่สุมในหัวอก ทำให้เขาต้องตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ ออกมาจากกระเป๋าแจ็คเก็ต จูอี้หลงกดเปิดเครื่อง เมื่อเครื่องบูทเรียบร้อย เขาก็เสิร์ชหาคลิปไป๋อวี่ร้องเพลงทันที 

น้องชายคนนี้ร้องเพลงได้เศร้าสร้อยจนเขารู้สึกจุก มันเป็นเพลงที่พวกเขาเคยร้องด้วยกันจริงๆ แล้วยังเป็นเพลงที่จูอี้หลงชอบมากอีกด้วย 

"ขอบคุณนะ" เขาพึมพำ 

"... ที่ยังนึกถึงเกออยู่" 

"แต่นายควรจะรีบๆลืมเกอได้แล้ว" เขาปิดคลิปก่อนที่มันจะเล่นจนจบ โยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างๆ ก่อนจะขยับตัวให้เข้าที่ ขาข้างหนึ่งเหยียดตรงยันไว้กับเบาะหน้า ส่วนอีกข้างหนึ่งงอขึ้นมาพิงกับที่วางแขน ความอ่อนเพลียทำให้เขาหลับลงได้อย่างรวดเร็ว แต่เขากลับฝัน ฝันเห็นไป๋อวี่เดินอยู่ข้างหน้า เขาเร่งฝีเท้าเท่าไหร่ก็เดินตามไม่ทัน จูอี้หลงสะดุ้งตื่นด้วยอาการเหนื่อยหอบ ไม่นึกว่าแค่วิ่งอยู่ในฝันจะทำให้เขาเหนื่อยหอบอย่างนี้ ... 

...เมื่อไหร่เขาถึงจะเลิกฝันถึงไป๋อวี่เสียที... 

................... 

หลินชิงหูยื่นโทรศัพท์ให้จูไฉ่หงดูคลิป 

"แฟนเมดคลิปนี้ออกมาไวเชียว ทำได้ไม่เลวเลย" จูไฉ่หงรับโทรศัพท์มาดูคลิปแฟนเมดที่จับคู่จูอี้หลงกับไป๋อวี่ร้องเพลง A Little Happiness ด้วยกัน เธอดูอยู่เพียงครู่เดียวก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้หลินชิงหู 

"ไม่เลวอะไรกัน นี่น่ะ มันงานของมืออาชีพ" จูไฉ่หงเพยิดหน้า หลิวชิงหูรับโทรศัพท์คืนไป แล้วยกขึ้นมาอ่านยูสเซอร์เนมเจ้าของคลิป 

"ไม่รู้จักแฮะ" เขาว่า 

"ผู้กำกับฯ รายการของ Tmall วันนั้นยังไงเล่า" จูไฉ่หงบอก 

"หา เธอรู้จักเค้าเรอะ" หลินชิงหูก้มลงดูชื่อบัญชีอีกครั้ง 

"เขาเคยทำอยู่กับเหอเหล่าซือน่ะ แต่ตอนนี้ออกมารับงานอิสระ ส่วนใหญ่ก็ทำกับแฟนเขานั่นแหละ ฉันตามบัญชีนี้ของเค้าตั้งแต่เมื่อสองสามปีก่อนแล้ว ก็เลยรู้น่ะ" จูไฉ่หงหมุนตัวไปยกกับแกล้มลงมาจากเค้าเตอร์ แล้วเอามาวางไว้ข้างๆแก้วเบียร์ของหลินชิงหู 

"อ๊ะ จำได้แล้ว คนที่ตัวบางๆ จนพี่เคยกลัวว่าลมจะพัดเขาปลิวใช่ไหม" หลินชิงหูวางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะรับแขก 

"คนนั้นแหละ" จูไฉ่หงตอบรับ พอดีกับที่สามีของเธอเดินออกมาจากห้องนอน มีผ้าขนหนูคลุมอยู่บนหัว หลินชิงหูรีบลุกขึ้นยืนค้อมตัวให้เขา 

"ขอโทษที่มารบกวนครับ" เขากล่าวเสียงอ่อย สามีจูไฉ่หงโบกมือปฏิเสธก่อนจะหมุนตัวไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำ 

"ตามสบายตามสบาย เดี๋ยวผมเอาไอ้เสือนอนแล้วผมก็จะนอนเลยนะ" ประโยคหลังเขาหันไปพูดกับจูไฉ่หง ที่พยักหน้าตอบรับ 

พอสามีของจูไฉ่หงเดินเข้าห้องนอนของลูกชายไปแล้ว หลินชิงหูก็รีบทรุดตัวลงนั่ง 

"เอ่อ ได้ยินว่าเขาอยู่กับพีดีจางจุ้นเสียน... ใช่มั้ย" เขาถาม 

"อืมม..." จูไฉ่หงเพียงรับคำเบาๆ 

........ ความเงียบเข้ามาครอบงำวงสนทนา ทั้งคู่ต่างก็จมอยู่ในความคิดของตัวเอง.... 

พีดีและผู้กำกับเวทีคู่นี้เป็นเพียงหนึ่งในคู่เกย์ของวงการบันเทิงจีน ที่ใช้ชีวิตร่วมกันเหมือนคู่ชีวิตธรรมดาๆคู่อื่นๆ มันไม่ใช่เรื่องเปิดเผย จะมีก็แต่คนที่รู้จัก หรือสนิทสนมเป็นการส่วนตัวเท่านั้นที่จะรู้ความจริง และยอมรับในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ คนอื่นๆในวงการที่รู้ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ หรือรู้แล้วก็แสดงอาการรังเกียจ แต่ส่วนใหญ่แล้ว จะไม่มีใครรู้ถึงความสัมพันธ์นี้เลย กว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่จะเดินมาถึงจุดนี้ ก็ต้องลำบากและต้องฟันฝ่ามาไม่ใช่น้อย แม้ถึงตอนนี้ ชีวิตก็ใช่ว่าจะราบรื่น มีก็แต่เพียงคนรุ่นใหม่ใจกว้าง หรืองานจากทางต่างประเทศเท่านั้น ที่จะว่าจ้างคนคู่นี้ พวกเขาจึงมักจะเดินทางไปต่างประเทศเพื่อจัดคอนเสิร์ตให้กับนักร้องนักแสดงที่เชื่อมั่นในฝีมือของพวกเขา 

ถ้าพีดีไม่ใช่คนไต้หวัน .... ถ้าผู้กำกับเวทีจะไม่ใช่คนตัวคนเดียวเพราะภัยธรรมชาติได้พรากคนในครอบครัวเขาไปจนหมด คนทั้งคู่จะกล้าฟันฝ่ามาจนถึงจุดนี้หรือเปล่า..... 

คงเป็นคำถามที่หลายๆคนอยากจะถาม 

"มิน่าล่ะ ตัดต่อออกมาได้เนียนกริ๊บ แล้วก็กินใจถึงขนาดนี้..." หลินชิงหูเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา 

"เธอว่าเขาจะรู้ไม๊.." เขาถามต่อ 

"คงรู้มั๊ง ... ไป๋อวี่เก็บอาการไม่ได้ถึงขนาดยัยเยี่ยหลานยังรู้แบบนั้น" จูไฉ่หงตอบ ยกแก้วเบียร์ขึ้นมาจรดริมฝีปาก เสียงกริ่งประตูทำให้เธอต้องวางแก้วลง เพื่อลุกไปเปิดประตู 

ถังซันเดินเข้ามาพร้อมกับถุงใส่ของกิน เยี่ยหลานหิ้วถุงใส่เบียร์กระป๋องตามเข้ามา จูไฉ่หงอดถลึงตาใส่ถังซันไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาจะพ่วงเยี่ยหลานมาด้วยทำไม จะคุยกันเรื่องสำคัญแท้ๆ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}