facebook-icon Twitter-icon

พระจันทร์ที่อ่อนโยนและงามสง่า แท้จริงแล้วซ่อนเร้นด้านที่เฉยชาไร้ใจ #จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม

จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.2 (2/2) [ เจ้าวาฬชอบกินผลไม้(ที่พี่ซื้อให้) ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

ชื่อตอน : จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.2 (2/2) [ เจ้าวาฬชอบกินผลไม้(ที่พี่ซื้อให้) ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

คำค้น : เจ้าวาฬ , YAOI , ธัญล่าฝัน , จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม , ความฝัน , พระอาทิตย์ , พระจันทร์ , ทะเล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2562 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.2 (2/2) [ เจ้าวาฬชอบกินผลไม้(ที่พี่ซื้อให้) ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์
แบบอักษร

2

เจ้าวาฬชอบกินผลไม้ (ที่พี่ซื้อให้)

​(ต่อจากตอนที่แล้ว)






เป็นเรื่องน่าแปลกที่ความฝันเมื่อคืนนี้ไม่ได้น่ากลัว และร่างเล็กก็นอนหลับสนิท ตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่อย่างแจ่มใส นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เจ้าวาฬดีใจมาก เพราะนั่นหมายถึงเขากำลังดีขึ้นจากเจ้าโรคนั้นแล้ว ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าหมอยังไม่สั่งให้หยุดยาต้านอาการซึมเศร้า เขาก็ต้องกินต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งคนอยากหายก็ปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัดตลอดมา


วันเปิดโลกกิจกรรมวันนี้น้องปีหนึ่งทุกคนต้องเลือกชมรมอยู่ เจ้าวาฬชอบชมรมน้ำใสใจจริง ซึ่งจะดำเนินการทำกิจกรรมเกี่ยวกับการอนุรักษ์และฟื้นฟูชายหาด ไปเก็บขยะ ปลูกป่าชายเลน หรือปลูกปะการังเทียมเพื่อเป็นแหล่งอนุบาลให้กับสัตว์น้ำ ขอบคุณตุ้งติ้งกับต้นข้าวจริงๆ ที่เห็นดีเห็นงามกับความคิดนี้และยอมตามมาสมัครชมรมเดียวกัน (จริงๆ เป็นเพราะสองคนนั้นไม่มีชมรมไหนที่เตะตามากกว่า) ใบสมัครของทั้งสามคนจะสมบูรณ์ได้ต้องมีลายเซ็นของประธานชมรมลงไปด้วย แต่รุ่นพี่รับสมัครบอกว่า ‘ประธานไม่อยู่จ้ะ แต่น้องไม่ต้องห่วงนะ พี่จะเอาไปให้มันเซ็นแน่นอน’


พอใกล้เที่ยง ต้นข้าวดันอยากจะลงสมัครประกวดมิสดาวเทียมในวินาทีสุดท้ายก่อนหมดเขต และต้องไปคัดตัวตอนบ่ายโมง ซึ่งมันต้องใช้เวลาเตรียมตัวแต่งหน้าทำผม และแน่นอน เจ้าวาฬแต่งหน้าไม่เป็นเลยอาสารับหน้าที่มาซื้อข้าวให้เพื่อนทั้งสอง ปล่อยให้ตุ้งติ้งเจ้าแม่เมคอัปพาต้นข้าวไปแปลงโฉมจากสาวน้อยลำลูกกาให้กลายเป็นเทพธิดาเดินดิน


ร่างบางตื่นเต้นมากๆ ที่ต้นข้าวจะร่วมประกวดด้วย เพราะว่ากันว่าเวทีนี้เป็นจุดศูนย์รวมของสาวสองทั้งมหาวิทยาลัย


แค่รับหน้าที่มาซื้อข้าว ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่ไหม แต่สำหรับคนที่กำลังเบื่ออาหารอย่างเจ้าวาฬ มันคือเรื่องใหญ่ระดับโลกแตก เพราะโรคนั้นทำให้ชีวิตเขามีจุดเปลี่ยนหลายอย่าง บางครั้งก็หมดความสนใจในงานอดิเรกที่เคยชอบ รวมไปถึงอาหารบางจานที่เคยโปรดปราน จนน้ำหนักลดลงเนื่องมาจากพฤติกรรมการกินที่เปลี่ยนไป


ถอนหายใจแล้วต้องรีบหาทางออกให้ได้เดี๋ยวนี้ก่อนที่ความรู้สึกของตัวเองจะดิ่งลงไปมากกว่านี้


ร้านไหนๆ ก็น่าเบื่อไปหมด อันนั้นก็ไม่ดี อันนี้ก็ไม่เข้าตา


“น้อง”


ร่างเล็กหันมาตามเสียงเรียก ยืนจ้องหน้าพี่คนนั้นอยู่สักพักก็จำได้ เจอกันเมื่อคืนนี้ไง ถึงจะเบลอๆ ไปหน่อยแต่คิดว่าใช่แน่ๆ


“สวัสดีครับ พี่...กงยูอปป้าซารางอินกาโย ใช่ไหมฮะ”


“ใช่ครับ เก่งจังเลยตัวเล็ก จำพี่ได้ด้วย” พี่ร่างสูงเดินตรงเข้ามายิ้มกว้างและดึงแก้มเขาเบาๆ เจ้าวาฬเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ แล้วถามออกไปอย่างสุภาพว่าที่เรียกเมื่อกี้มีอะไรหรือเปล่า


“ไม่มีหรอก พี่จะบอกว่ารถมอเตอร์ไซค์ของน้องอะ พี่ลากไปจอดไว้ที่ลานจอดรถตึกศึกษานะ”


“อ๋อ ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมโทรตามช่างไปซ่อมเลย”


“ครับ แล้วกินอะไรมาหรือยัง ถ้ายังไปกินด้วยกันมั้ย พอดีตอนนี้ร้านมีโปรฯ มาสี่จ่ายสามอะ แต่เพื่อนพี่อีกคนนึงมันไม่มา เซ็งเลยเนี่ย”


แบบนี้ก็ได้เหรอ


เจ้าวาฬยืนเอ๋อไปสักพักหนึ่งแต่ก็คิดว่าไม่ควรปฏิเสธ พี่กงยูอุตส่าห์ให้ยืมรถมาส่งเขาแถมยังลากมอเตอร์ไซค์ไปจอดในที่ปลอดภัยให้ จะเทพี่เค้าไว้กลางทางก็ใจร้ายไปหน่อย พอตอบตกลงจึงได้รู้ว่าร้านบุฟเฟต์ที่พูดถึงคือร้านที่ถัดไปจากจุดที่ยืนอีกแค่สองก้าวเอง


อันดับแรก เจ้าวาฬอ่านเมนูแนะนำของร้านแล้วสั่งข้าวหมูซอสพริกไทยดำสองชุดกลับไปฝากเพื่อน ถึงจะรู้สึกว่ามันไม่ได้น่ากินขนาดนั้นแต่ถ้าร้านแนะนำก็แปลว่ามันต้องเด็ดต้องดีแหละน่า


“มาพอดีเลยพวกมึง หาคนหารได้ละ”


“ไปพาลูกใครเค้ามาวะ อ๋อ...น้องตัวเล็ก คณะวิทย์ฯ ใช่ไหมครับ”


“ค...ครับ”


ร่างเล็กตัวชาดิกเหมือนกลับถูกสะกดเอาไว้ให้แข็งเหมือนหุ่นขี้ผึ้ง ความที่นั่งติดริมกระจกและหันหลังให้ประตูจึงไม่ได้มองเห็นตั้งแต่คราวแรกว่านิสิตสองคนที่เดินเข้ามาคือพี่พระจันทร์ยิ้มและเพื่อน พอมาเห็นกันจะจะในวินาทีที่พี่เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามแบบนี้แล้วรู้สึกว่ามือไม้มันเกะกะไปหมดจนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน


กินมันเข้าไปทั้งกำปั้นเลยดีมั้ย เกะกะดีนัก


“นี่ไอ้พระจันทร์ยิ้ม ส่วนนั่นไอ้ขอเป็นพระเอกในหัวใจเธอ เชี่ยเอ๊ย เรียกแล้วจะอ้วก เมื่อไหร่จะหมดสัปดาห์รับน้องวะ”


“สวัสดีครับ เจ้าวาฬวาริชศาสตร์ปีหนึ่งครับ” ร่างเล็กทักทายกลับอย่างอ่อนน้อม


หลังจากนั้นรุ่นพี่ในโต๊ะก็แข่งกันยิงคำถามใส่เจ้าวาฬผู้น่ารักที่ถูกลากมานั่งร่วมวงบุฟเฟต์ได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่เหมือนว่าพี่พระจันทร์ยิ้มจะไม่ใช่หนึ่งในนั้น ร่างสูงยกเมนูขึ้นอ่านอย่างตั้งใจจนกระดาษแข็งบังหน้าหล่อๆ ไปเกือบครึ่ง เจ้าวาฬเลยอ่านเมนูเพื่อเลือกมื้ออาหารให้กับตัวเองบ้าง แต่มองอยู่นานก็ไม่มีอะไรที่รู้สึกว่าอยากกินเลย หรือจะสั่งน้ำส้มมารองท้องไว้ก่อนสักแก้วดีนะ


บนโต๊ะเงียบกริบ รอให้เจ้าวาฬสั่งอาหารเป็นคนสุดท้าย พนักงานรับออเดอร์ก็ลุ้นไปกับเขาด้วย มันยิ่งทำให้น้องปีหนึ่งเกร็งไปหมด อึดอัดจนจะร้องไห้ จนตัดสินใจหลับตาจิ้มมาหนึ่งเมนู


“ถ้ายังไม่หิวมาก ลองอะไรเบาๆ อย่างสลัดผลไม้หรือซุปสาหร่ายดูไหม”


น้องเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของเสียงทุ้ม พี่พระจันทร์ยิ้มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสบตาเขาด้วยแววตาที่อบอุ่นและคล้ายๆ ว่าจะเป็นห่วง (มั้ง) ร่างเล็กลืมชื่ออาหารที่จะสั่งไปในตอนแรกเสียสนิทแล้วพยักหน้ายอมรับสลัดผลไม้ตามที่รุ่นพี่คุณครูแนะนำตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ พอมารู้ตัวอีกทีอาหารที่แต่ละคนสั่งก็มาเสิร์ฟอยู่ตรงหน้าแล้ว


พี่กงยูที่นั่งข้างๆ แนะนำให้เจ้าวาฬลองตักเนื้อในหม้อบุฟเฟต์มากินดู แต่เจ้าตัวเล็กยิ้มและปฏิเสธ...ตอนนี้ต่อให้เอาเนื้อเกรดดีที่สุดในโลกมาย่างตรงหน้าก็ยังไม่น่ากินเท่าสลัดผลไม้ถ้วยเล็กๆ ถ้วยนี้เลย


เสียงของคนร่างสูงคุยกับเพื่อนและหัวเราะออกมาอย่างเป็นธรรมชาติทำให้น้องปีหนึ่งต้องกลั้นยิ้มหลังจากเหลือบมองเจ้าของลักยิ้มนั้นจนต้องจิกเล็บลงบนหน้าขาของตัวเอง พี่ในโต๊ะหันมาชวนเขาคุยเป็นระยะเพื่อไม่ให้เกิดช่องว่างที่น่าอึดอัด และถึงแม้ว่าพี่พระจันทร์ยิ้มจะตั้งใจกินและไม่ค่อยคุยกับเขาเท่าไหร่ เจ้าวาฬก็ยังรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้มันพิเศษกว่ามื้อไหนๆ อยู่ดี


สลัดที่พี่พระจันทร์ยิ้มสั่งให้ อยู่ดีๆ ก็รสชาติเยี่ยมกว่าสลัดจากร้านมิชลินสตาร์ทุกร้านที่เคยกินมาเฉยเลย


“น้องเจ้าวาฬไปเลือกตั้งมาหรือยังครับ”


เสียงเรียกดึงคนที่ตกอยู่ในภวังค์สีชมพูกลับมาสู่โลกแห่งหม้อชาบูทันที การเลือกตั้งที่ว่าก็คือเลือกนายกองค์การและประธานสภานิสิตคนใหม่ประจำปีการศึกษานี้ที่กำลังเป็นที่จับตาว่าผู้นำคนใหม่ของมหาวิทยาลัยจะมาจากคณะไหนกันแน่


“ยังครับ ว่าจะไปเลือกตอนใกล้ๆ จะปิดหีบ ตอนนี้คนเยอะมากเลย”


“งั้นก็ฝากพวกพี่ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ พบง่ายใช้คล่อง ต้องเลือกเบอร์สอง”


“พี่ลงด้วยเหรอครับ” น้องตาโต


“ไอ้นี่มันอยากลง พี่ก็เลยต้องลงไปเป็นคณะลูกขุนร่วมด้วย กลัวมันเหงา”


พี่ขอเป็นพระเอกในหัวใจเธอชี้ไปที่คุณพระจันทร์ยิ้มที่อ้าปากกว้างแล้วโซ้ยเห็ดเข็มทองคำใหญ่เข้าไป เจ้าตัวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนกำลังพูดอยู่ด้วยซ้ำ


“นี่พวกพี่เลยมากินกันก่อน ฉลองเอาฤกษ์เอาชัย เดี๋ยวสี่โมงครึ่งจะไปฟังเค้านับคะแนนกัน ถ้าว่างก็มานะ”


เจ้าวาฬพยักหน้าและก้มหน้าลงจิ้มมะเขือเทศเข้าปากตัวเองบ้าง สายตาล่อกแล่กไปหมดไม่รู้จะวางจุดโฟกัสไว้ตรงไหน ระหว่างถ้วยสลัดหรือคนที่นั่งตรงข้าม ริมฝีปากที่เม้มแน่นขณะเคี้ยวอาหาร จริงๆ ไม่ใช่เพราะว่ากลัวอาหารกระเด็นออกมาหรอก แต่เพราะว่ากำลังกลั้นไม่ให้ตัวเองหลุดยิ้มออกมาอย่างสุดหัวใจ ก็พี่พระจันทร์ยิ้มน่ะทั้งหล่อ อบอุ่น และเป็นผู้นำ การที่เจ้าวาฬได้รับโอกาสให้มาร่วมโต๊ะอาหารเที่ยงมื้อพิเศษกับ (ว่าที่) ผู้นำนิสิตคนใหม่ของมหาวิทยาลัยนั้นทำให้คนตัวเล็กรู้สึกว่าตัวเองโชคดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


พี่พระจันทร์ยิ้มเป็นคนจ่ายแบงก์พันออกไปก่อนแล้วคนที่เหลือค่อยไปจ่ายส่วนของตัวเองให้กับพี่เขาทีหลัง พี่กงยูและพี่พระเอกปลีกตัวไปซื้อสปอนเซอร์กลับไปฝากเพื่อนร่วมทีมที่คณะ ส่วนพี่พระจันทร์ยิ้มเรียกเจ้าวาฬให้เดินตามมาที่รถเพราะจะคืนเสื้อกันฝนให้


“นี่ครับค่าสลัดแล้วก็ค่าข้าวสองกล่องนี้”


“ยังไม่มีทอน”


“ไม่ต้องทอนก็ได้ครับ ไม่เยอะเท่าไหร่”


“ไม่” เขาปฏิเสธอย่างแข็งขัน “เอาไว้ก่อนแล้วกัน”


น้องปีหนึ่งอยากจะยัดเงินของตัวเองใส่กระเป๋าเสื้อของพี่เขา แต่ก็เกรงว่าจะเสียมารยาทเลยยอมเก็บเงินเอาไว้ก่อน พี่พระจันทร์ยิ้มม้วนเสื้อกันฝนแล้วพับมันให้เล็กก่อนจะใส่ถุงกระดาษสีน้ำตาลคืนให้เขาแต่ในถุงนั้นไม่ได้มีแค่เสื้อกันฝนน่ะสิ


“พี่ครับ นี่ของพี่”


“ของน้องนั่นแหละ” ร่างสูงตอบพร้อมกับเปิดประตูคู่คนขับและดันหัวเจ้าวาฬให้เข้าไปนั่งข้างใน เจ้าวาฬมองกล่องผลไม้สดในมือตัวเองอย่างงงๆ ไอ้กล่องแอปเปิ้ลหั่นชิ้นพอดีคำกล่องนี้มาเป็นของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่


“จะไปไหน เดี๋ยวไปส่ง จะได้ไม่ต้องเดิน แดดมันร้อน รอรถรางก็นาน”


“คือ...แอปเปิ้ล”


“ตอนแรกว่าจะกินเอง แต่ตอนนี้อิ่มแล้ว”


“...”


“เอาไว้กินสิ หยิบกินเล่นไปเรื่อยๆ เมื่อกี้กินสลัดถ้วยเดียวมันไม่อยู่ท้องหรอก”


เจ้าวาฬมองกล่องแอปเปิ้ลที่วางอยู่บนตักตัวเองแล้วแอบเขินพี่อยู่ในใจ ตอนที่หันหน้ามาดึงเข็มขัดนิรภัยก็ยิ้มให้กระจกจนนึกว่าตัวเองเสียสติไปแล้ว บ้าที่สุด คนข้างๆ มีสิทธิ์อะไรมาทำให้ผลไม้ธรรมดาอย่างแอปเปิ้ลกลายเป็นผลไม้วิเศษแบบนี้กันเนี่ย


พอถามไถ่จนรู้เรื่องว่าพี่พระเอกกับพี่กงยูเอารถมาเอง เจ้าวาฬเลยยินยอมให้พี่ตัวสูงขับรถมาส่งที่ตึกกิจกรรมนิสิต ใจหนึ่งก็อยากจะให้ไปถึงเร็วๆ เพราะเพื่อนที่รออยู่สองคนคงจะหิวข้าวจนสาปแช่งเจ้าวาฬใหญ่แล้ว แต่อีกใจก็อยากให้ระยะทางมันไกลออกไปเพราะอยากนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้อีกคนไปนานๆ


“ขอบคุณนะครับ เอาไว้ผมจะล้างกล่องไปคืนพี่วันหลังนะ”


แต่เหมือนว่าทุกสิ่งที่คิดไม่ได้เป็นไปตามที่เราหวังไปหมดทุกอย่าง กะพริบตาแค่ไม่กี่สิบทีรถก็มาจอดที่หน้าตึกเป้าหมายซะแล้ว


“ขอบคุณครับ” เจ้าวาฬไหว้รุ่นพี่ก่อนจะยืนมองจนรถยี่ห้อหรูลับสายตาไปแล้วจึงเดินเข้ามาหาเพื่อนในห้องแต่งตัวผู้ลงสมัคร ทั้งต้นข้าวและตุ้งติ้งกำลังนั่งแต่งหน้ากันอยู่และให้เจ้าวาฬนั่งรออยู่ข้างๆ โชคดีที่ยังแต่งหน้าไม่เสร็จและอาจลืมไปแล้วว่านี่คือเวลาสำหรับมื้ออาหาร ผู้ลงประกวดบอกว่าคงจะได้กินหลังจากที่คัดตัวเสร็จแล้ว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพุงยื่น


เจ้าวาฬนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นหามุมเงียบๆ เล่นโทรศัพท์เพราะตุ้งติ้งต้องใช้สมาธิในการคอนทัวร์แก้มของต้นข้าวให้เหมือนแองเจลิน่า โจลี่ กล่องแอปเปิ้ลที่มีทั้งเขียวทั้งแดงถูกเปิดออก และราวกับว่ามันมียาเสน่ห์ที่ทำให้ผู้มองเห็นหลงใหล แค่เห็นเท่านั้นก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้


เกมในเครื่องช่างดูน่าเบื่อ จะว่าไปนอกจากผลไม้สีเขียวแดงตรงหน้าไม่ว่าอะไรก็ดูน่าเบื่อไปหมด ร่างเล็กกดสลับหน้าจอ  ลองเสิร์ชคำว่า ‘แอปเปิ้ล’ เล่นๆ ก็ดันเปิดไปเจอตำนานในนิทานปรัมปราเรื่องหนึ่งเข้า


ชาวกรีกเชื่อว่า...ผลแอปเปิ้ลเป็นสัญลักษณ์แห่งความปิติยินดี ความอุดมสมบูรณ์ และการเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เพราะเทพไดโอนีซุสเคยให้แอปเปิ้ลกับเทพีอโฟรไดท์เพื่อเอาชนะใจนางมาก่อน


“ความรัก...” เจ้าวาฬพึมพำกับตัวเอง


แม้จะเป็นเพียงความเชื่อ แต่บทความของเว็บนี้ก็ทำให้เขาต้องกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพราะกลัวเพื่อนจะหาว่าเป็นบ้าที่นั่งยิ้มคนเดียว แค่กินแอปเปิ้ลที่พี่เขาให้ก็ทำให้มีความสุขได้ตั้งขนาดนี้เลยเหรอ


บ้าน่า ไม่ใช่หรอก...พี่พระจันทร์ยิ้มอาจจะยังจำชื่อเราไม่ได้ด้วยซ้ำ


ถึงแม้จะเฝ้าบอกกับตัวเองแบบนั้นก็ยังอดคิดไม่ได้เลยว่าที่พี่พระจันทร์ยิ้มให้แอปเปิ้ลมา เป็นเพราะความห่วงใยหรือพี่แค่อิ่มแล้วจริงๆ...แอปเปิ้ลในกล่องนี้ก็ดันอร่อยเป็นบ้าจนแทบลืมไปแล้วว่าอาการเบื่ออาหารเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วมันเป็นยังไง ลืมแม้กระทั่งจะสังเกตว่าตัวเองกำลังหวั่นไหวกับความอบอุ่นของพี่เข้าให้  มัวแต่หยิบกินไปทีละน้อยราวกับว่ามันคือแอปเปิ้ลลูกสุดท้ายบนโลกที่ไม่อยากให้หมดลง หรือถ้าตอนนี้เจ้าวาฬขอพรได้หนึ่งอย่าง ก็จะขอให้จำนวนชิ้นในกล่องเพิ่มจำนวนขึ้นให้เยอะเท่าหิมะบนเทือกเขาหิมาลัยไปเลย จะได้กินได้นานๆ


ไม่สิ...จะได้คิดถึงเจ้าของแอปเปิ้ลไปนานๆ มากกว่า :)







TBC.

มีมตอนนี้ก็คือ... คูมพระเอกจะเอาไงดีคะ


ความคิดเห็น