facebook-icon

เมื่อรุ่นพี่ตัวป่วน 'ยูซอนโฮ' แอบชอบรุ่นน้อง 'ลีโดยอง' แต่หารู้ไม่... ว่าจริงๆ แล้วรุ่นน้องโดยองน่ะ ไม่ได้เนิร์ดๆ อย่างที่คิด!

ตอนที่ 3-2 เป็นอย่างที่คิดเหรอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3-2 เป็นอย่างที่คิดเหรอ

คำค้น : แกล้งกวนป่วนใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 17:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3-2 เป็นอย่างที่คิดเหรอ
แบบอักษร

ครืด ครืด ครืดดดด

การสั่นไหวไม่หยุดใครๆ ดูก็รู้ว่ามีโทรศัพท์เข้า สุดท้ายโดยองก็ต้องยกสองแขนสองขาขึ้นอย่างยอมแพ้ และถึงไม่เห็นก็มั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือซอนอู เพราะคนในสาขาที่รู้เบอร์โทรศัพท์ของโดยอง นอกจากหัวหน้าสาขาชั้นปีเดียวกันกับรุ่นพี่ยูซอนอูก็ไม่มีใครอีกแล้ว ชั่วขณะที่ตั้งใจจะอ่านข้อความก็มีสายเข้ามาอย่างรวดเร็ว จะเป็นใครได้ล่ะ ก็ยูซอนอูน่ะสิ

“นี่! ทำไมนายไม่ตอบ!”

“กำลังจะเปิดดูครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“ตอนนี้ฉันเลิกเรียนแล้วนะ ชมมาสิว่าเก่งมากแล้วไปซื้อน้ำให้หน่อย”

ชมห่าอะไรล่ะ แล้วข้างๆ ห้องเรียนที่นายเรียนไม่มีเครื่องขายน้ำอัตโนมัติเหรอ ไม่สิ ไม่มีร้านค้ารึไง

ปลายนิ้วของโดยองที่กำโทรศัพท์แน่นเริ่มขาวซีด พยายามฝืนอาการสั่นไหวอย่างยากลำบากพลางกลืนน้ำลายกับคำด่าทอลงไปพร้อมกัน ‘ครับ เก่งมากครับรุ่นพี่ จะดื่มอะไรครับ’ แล้วถามออกไปอย่างนอบน้อมก่อนได้รับคำตอบว่า

“จิ๊! ไม่รู้เหรอ ก็ต้องน้ำส้มอยู่แล้วสิ!”

อยากจะถามกลับไปว่า แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่านายอยากกินน้ำอะไร โดยองถอนหายใจออกมายาวๆ เบาๆ เฮ้อ จากนั้นจึงตอบไปว่าเข้าใจแล้วและตัดสายทิ้งไป เพราะโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนได้ไม่นานทำให้เขารักษาอารมณ์ร้อนๆ ที่พุ่งขึ้นมาไว้ได้ โดยองเสียเวลาช่วงพักเบรกสั้นๆ ส่วนหนึ่งไปกับการซื้อน้ำส้มขวดเล็กๆ หนึ่งขวดไปถวายให้เจ้ารุ่นพี่นั่น ทว่าอีกฝ่ายกลับรับน้ำส้มไว้แล้วพูดว่า ‘ถึงจะไม่ใช่แบรนด์ที่ฉันชอบ แต่จะกินอย่างอร่อยแล้วกันนะ’ ตอนนั้นโดยองอยากจะคว้าขวดน้ำที่ซอนอูถืออยู่มาขว้างใส่หน้าเจ้านั่นไปเลย

ที่นี่เป็นที่สาธารณะนะ ที่นี่เป็นที่สาธารณะ โดยองอา นายทำได้ ทำได้


วันนี้คุณหมอลีโดยองก็กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการสะกดจิตตัวเอง เขาแสดงความใจบุญอันยิ่งใหญ่กับการไว้ชีวิตของยูซอนอูคนเลว รุ่นพี่ซอนอูที่กำลังกินข้าวพร้อมกับดื่มน้ำที่รุ่นน้องโดยองซื้อมาให้อย่างชุ่มคอโดยไม่สนว่าในใจของรุ่นน้องจะมีความทุกข์อยู่หรือไม่ ‘มันเป็นสิ่งที่ยองงี่ของพวกเราซื้อให้ ก็ต้องค่อยๆ กินอย่างละเมียดละไมสิ’

จากนั้นโดยองที่มีเข้าฟังบรรยายวิชาที่ต่อจึงโค้งลา แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไป ‘เดี๋ยวว!’ คำสั่งพร้อมกับความโชคร้ายก็จู่โจมโดยองแบบสายฟ้าแลบในคราเดียว ซึ่งความใจดำจนถึงขั้นสกปรกของอีกฝ่ายส่งผลให้สีหน้าของโดยองก็ยับย่นอย่างอัตโนมัติรวมถึงบรรยากาศรอบๆ ตัว

“ตอนนี้ฉันเหนื่อยมากเลย อยากนอนอะ จดเลคเชอร์ให้หน่อยสิ”

ไอ้โรคจิตนี่มีเก้าชีวิตจริงๆ ใช่ไหม หรือว่ามีใบไถ่บาปที่ถึงตายไปก็ไม่ตกนรกอย่างนั้นหรือเปล่า

โดยองจดเลคเชอร์แทนรุ่นพี่ที่นอนอยู่จึงลองครุ่นคิดดูแต่ก็ไม่ได้คำตอบเลย ครั้งนี้ก็ต้องสั่งให้แจโฮไปเข้าเรียนวิชาพื้นฐานแทนอีกแล้วสินะ มือขวาอย่างแจโฮรับรู้ความอยากฆ่าคนของคุณชายล่องลอยออกมาจากข้อความโทรศัพท์ ก็สวมบทบาทเล่นเป็นนักศึกษาต่อไปแบบนั้น หลังจากวิชานั้นผ่านพ้นไป ช่วงเวลาที่โดยองถูกซอนอูใช้ตามอำเภอใจก็จบลงเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนกลับบ้าน


* * *


หลังจากที่เลิกเรียนโดยองก็วิ่งไปที่ฟิตเนสก่อนที่คลับจะเปิด เพราะวันนี้ทั้งวันต้องรับมือกับเจ้ารุ่นพี่ที่ทำตัวเหมือนหมา ความเครียดจึงล้นพูนขึ้นไปถึงยอดเขาทำให้มีแรงล้นเหลือราวกับถ้ามีใครมาแตะก็อาจจะถูกกัดตายได้เลย เขากินข้าวด้วยความสบายใจไม่ได้แถมยังนอนกลางวันไม่ได้อีกด้วย โดยองกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งในฟิตเนสที่ไฮคลาสจนชุ่มเหงื่อไปทั้งตัวก่อนจะยกบาร์เบลที่หนักกว่าปกติ พอได้เผาผลาญเป็นเวลากว่าสองชั่วโมงความเครียดที่สะสมไว้อยู่ก็ได้ปลดปล่อยออกไป จิตใจที่สดชื่นขึ้นก็ทำให้เขาสามารถกินข้าวได้อย่างสบายใจ เหล่าลูกน้องก็เตรียมเมนูต่างๆ มามอบให้คุณชายหลังจากออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงจนกว่าจะบำรุงร่างกายได้อย่างเพียงพอ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามพวกลูกน้องก็อยากให้ตัวเองเข้ามาอยู่ในสายตาโดยองที่เป็นถึงทายาทของแก๊งสักครั้ง จึงพยายามกันอย่างตั้งใจแต่ไม่ว่าอย่างไรในสายตาของโดยอง แจโฮที่ยืนอย่างสง่าเหมือนต้นไม้เขียวชะอุ่มตลอดสี่ฤดูกาลก็สะดุดตาอยู่ดี ถึงแม้จะยังเด็กแต่สายตาที่มองผู้คนของเขาก็แม่นยำ สุดท้ายก็จบมื้อเย็นด้วยข้าวปั้นหน้าปลาดิบสดใหม่ที่แจโฮเตรียมมาท่ามกลางบรรดาข้าวกล่องมากมาย

“วันนี้ก็จะกลับเร็วใช่ไหมครับ”

“อาจจะนะ ผมเหนื่อยน่ะ”

“รู้สึกโอเคไหมครับ”

“ดีขึ้นมากแล้ว วันนี้จะอยู่ถึงแค่ห้าทุ่ม ห้ามมาขอให้อยู่ต่ออีกล่ะ”

“อย่ากังวลไปเลยครับคุณชาย ทุกอย่างจะออกมาดีแน่นอนครับ”

จริงๆ แล้วถึงโดยองจะมาทำงานที่คลับ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษแล้วก็ไม่ได้ยุ่งอะไรเลย เขานั่งทำการบ้านหรือไม่ก็อ่านหนังสือ ไม่ก็งีบหลับอยู่ในห้องทำงานตรงจุดที่แทบจะเป็นหลืบที่สุดของคลับ ถึงจะทำแบบนั้นแต่บางครั้งเขาก็ไปสำรวจภายในคลับ และถ้ามีเพลงดังขึ้นมาก็จะขึ้นไปนั่งท่ี่โต๊ะบนชั้นสองเพื่อชมการแสดง หากไม่ใช่วันที่มีของเข้ามาสัปดาห์ละครั้งก็ไม่มีเรื่องที่จะเขาจะต้องใส่ใจหรือสนใจเลย เพราะงานต่างๆ ที่คุณพ่อสั่งลูกชายก็ไม่ได้เยอะและยากเย็นอะไร ทว่าความเงียบสงบแบบนั้นจะพังเป็นครั้งแรกก็วันนี้นี่แหละ

“คุณชาย ตอนนี้มีลูกค้าคนนึงกำลังตามผู้บริหารสูงสุดของที่นี่อยู่น่ะครับ”

เขานั่งอยู่ในห้องๆ เดียวกับแจโฮก่อนจะมีลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ เพื่อมาหาเขาที่กำลังจะทำการบ้านของรุ่นพี่ยู ก่อนจะละล้าละลังอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงจากนั้นจึงอ้าปากพูดว่าทำไมลูกค้าถึงตามหาโดยอง แต่คนที่หัวเราะพ่นลมออกทางจมูกไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องโดยตรงอย่างโดยอง แต่เป็นแจโฮที่นั่งฟังเรื่องราวอยู่เช่นกัน

“เป็นบ้าไปแล้วสินะ ที่นี่เป็นบริษัทใหญ่หรือไง จะตามหาผู้บริหารทำไม ไม่รู้ว่าเป็นไอ้โรคจิตที่ไหน แต่จัดการให้เรียบร้อย ให้เงินแล้วก็ไล่ไปซะ”

“คือ คือว่า... ตอนนี้คนๆ นั้นกำลังเต้นเปลื้องผ้าอยู่กลางคลับแล้วก็กำลังขัดขวางลูกค้าคนอื่นๆ อยู่ครับ”

เมื่อโดยองรับรู้สถานการณ์ปัจจุบันอย่างชัดเจนก็เริ่มมือสั่น ตอนนี้การบ้านที่ตัวเองต้องทำก็ท่วมหัวมากพอแล้ว แถมต้องวุ่นวายหาข้อมูลให้ไอ้รุ่นพี่บ้านั่น ยังจะมีใครโผล่มาทำตัวอันธพาลในคลับอีกล่ะ เขาไม่ได้โมโห... แต่ดีใจมากจนไม่รู้จะทำยังไง ‘วันนี้คงได้ซัดใครสักคนแล้วล่ะ ลองไปดูดีกว่า’ โดยองคลี่ยิ้มออกมาพลางลุกออกจากที่นั่ง แจโฮที่นั่งหาข้อมูลอยู่ข้างๆ จึงรีบเก็บโน้ตบุ๊กพร้อมกับกลืนน้ำลายแห้งหนืดลงคอก่อนจะตามหลังของโดยองไป จินตนาการค่อยๆ ลอยขึ้นมาว่าเหมือนตัวเองจะได้เห็นภาพลูกค้าของคลับ A  ถูกหามส่งโรงพยาบาล


เพราะการบ้านและหมาแย่งซีนนั่น ทำให้ตอนนี้ในหัวของโดยองนึกถึงรุ่นพี่ที่ไม่ได้เรื่องที่สุดในจักรวาลอย่างยูซอนอู ว่าอีกฝ่ายจะกำลังทำอะไรอยู่ ส่วนทางฝั่งซอนอูกำลังเที่ยวเล่น หลังจากตอบโอเคอย่างดีใจเหมือนคนเป็นบ้ากับข้อเสนอของจีซูที่ชวนโดดไปคลับสักครั้ง แน่นอนว่าเขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่านั่นจะเป็นคลับที่โดยองดูแลอยู่ ซอนอูรู้แค่ว่าลีโดยองที่โง่เง่าและซื่อบื้อเป็นแค่ลูกสุนัขที่หมอบอยู่ข้างๆ ตัวเองเท่านั้นแหละ ซอนอูที่เมาแล้วมองดูระบำเปลือยของคนก่อความไม่สงบสร้างเรื่องอยู่บนเวทีจนรู้สึกเบื่อ จึงลุกออกจากที่นั่งไปอาเจียนที่ห้องน้ำจนสบายท้อง เดิมทีเขากินเหล้าไม่ได้ทว่าวันนี้มีสาเหตุที่ต้องดื่มเยอะแบบนี้ บวกกับบอดี้ไลน์ของชายหนุ่มผู้ก่อกวนที่เรียกร้องความสนใจจากการแสดงโชว์เมื่อครู่ มันน่าทรมานใจถึงขั้นที่ทนดูไม่ได้ก็เป็นสาเหตุอีกอย่างเหมือนกัน ถึงท้องไส้จะโล่งสบายแล้วแต่ก็ยังไม่สร่างเมาอยู่ดี

ในขณะที่ซอนอูกำลังเดินกลับออกมาจากมุมห้องน้ำอย่างสะเปะสะปะแถมยังคลื่นไส้พะอืดพะอมอยู่ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เหมือนเห็นรุ่นน้องลีโดยองที่รูปร่างดีจนอยากจะทำให้กลายเป็นของตัวเองอยู่ตรงหน้า จะใช่ไหมนะ

พระเจ้า นั่นคุณรุ่นน้องของเรา รุ่นน้องลีโดยอง! ว่าแต่มาทำอะไรที่คลับกัน ยังไม่ได้รับคำอนุญาตจากรุ่นพี่ด้วยซ้ำ แถมยังแต่งตัวดูดีทำผมปาดเจลแบบนี้อีก มากับใครกันน้าา

ความคิดเห็น