marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20: ของขวัญ

ชื่อตอน : ตอนที่ 20: ของขวัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2562 10:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20: ของขวัญ
แบบอักษร





image


แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา


‘แซ็ง อิล ชุก ฮา ฮัม นิ ดา

แซ็ง อิล ชุก ฮา ฮัม นิ ดา

ซา ราง ฮา นึน ชเวอึนซา ชิ

แซ็ง อิล ชุก ฮา ฮัม นิ ดา’


“เป่าเลยยยย”


พรู่~~~~~


“เย่ๆๆๆ มีความสุขมากๆนะซาแม่รักลูกนะ”

“ตั้งใจเรียนด้วยละเพราะพ่อจะไม่ย้ายให้ละนะ”

“มีความสุขมากๆนะครับพี่”

เสียงอวยพรวันเกิดของผมดังขึ้นอย่างมากมายแม้วันเกิดผมจะผ่านมาแล้วก็เถอะแต่พ่อก็ยังต้องให้เป่าเค้ก...

“ขอบคุณมากๆนะครับทุกคน” หลังจากที่อวยพรทุกอย่างเสร็จเราจึงทานข้าวกันแบบครอบครัวมีครอบครัวของผม และ ลุงแจฮาแล้วก็อาจิน...

“อึนซาตอนอยู่อังกฤษมีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงย้ายมาที่นี่” คำถามของอาจินทำให้พวกเรา6คนแทบสำลักอาหารที่พึ่งทานไป

“ไม่ครับผมแค่อยากมาอยู่ที่นี่มันคงจะสนุกกว่านะครับ”

“เหรอ...นึกว่าไปก็เรื่องกับสามแสบนี่อีกแต่ก็ดีละให้เรดาร์กับโซราอยู่ที่นู่นแยกกันอยู่บ้างจะได้ไม่ก็เรื่องเยอะ” ใช่แยกกันอยู่ดีละผมจะได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของยัยตัวเล็กของผม

“แม่ค่ะเรไม่ใช่คนชอบก่อเรื่องสักหน่อย”

“เหรอออออ”

“เรไม่คุยกับแม่ละกินข้าวดีกว่า”

“ว่าแต่ซาจะเรียนที่นี่อีกกี่ปี”

“ก็อีกประมาณ9ถึง10ละครับ”

“ใช่เวลานานเลยนะ” แล้วพ่อผมก็พูดขึ้น

“แต่กลับไปคงไปช่วยงานที่โรงพยาบาลได้บ้างละ”

“แน่นอนอยู่แล้วครับพ่อ”

“แล้วโฮคงจะเรียนด้านการบริหารสินะ”

“คงจะอย่างนั้นครับ”

“ดีแล้วตั้งใจเรียนละ”

“ครับ”



หลังจากที่ทานมื้อค่ำกับครอบครัวเสร็จผมก็ออกมานั่งที่ระเบียงบ้านที่ตอนนี้มีแค่พวกเรา6คน..

“เธอเป็นไงบ้างเร” ผมถามถึงยัยตัวเล็กทันทีให้ตายสิผมคิดถึงเธอจะแย่แต่ต้องอดทน

“ก็ดูปกติแต่บางทีดูเหงาๆบ้างเธอชอบนั่งเหม่อไปที่หน้าห้องพี่บ่อยๆจะไม่ไปหาเธอบ้างเหรอ”

“ดูยังไงมินมินก็ไม่ได้เกลียดพี่นะ”

“ก็เธอไม่ได้เกลียดไงละ” ไอ้โฮพูดสวนขึ้นจนผมต้องหันไปถาม

“หมายความว่าไง”

“เธอไม่ได้เกลียดพี่สักหน่อย”

“แต่เธอชอบแก”

“เธอไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับผมหรอกเธอก็แต่รู้สึกดีที่ผมช่วยเธอตอนนั้นก็แค่นั้นเป็นพี่จะไม่รู้สึกดีหรือไงจู่ๆมีคนมาช่วยมีคนคุยด้วยมีคนรับฟังความรู้สึกของพี่ในวันที่คนเกือบทั้งโรงเรียนไม่มีใครอยากเข้าใกล้” ผมนั่งนิ่งฟังที่น้องชายพูดมันก็จริงของมันว่ะ

“เออรู้แล้วว่าฺผิดพอๆเลิกพูดมันผ่านไปละ” ทุกคนกลอกตาใส่ผมอย่างเบื่อๆ

“เออแล้นนี่โซเอานี่ไปให้เธอหน่อย” ผมหยิบกล่องเล็กๆขึ่นมาให้โซ

“อะไรอ่ะ” ยัยโซกับยัยเรทำท่าจะเปิดจนผมต้องรีบดึงกลับคืนมา

“อย่าเปิดนะรอให้เธอเปิดเองเข้าใจม่ะ”

“โธ่!!! ดูนิดดูหน่อยก็ไม่ได้ขี้งกจริงๆ”

“ไม่ได้โว้ย...เอาไปห้ามเปิด”

“รู้แล้วววววว”

“อย่าเปิดละ” เพราะสิ่งที่ผมให้เธอผมไปเลือกคนเดียวแทบทั้งวันอ่ะ

“รู้แล้วค่าาาาาา” ยัยโซรับคำอย่างประชดประชันผมให้ตายเถอะกวนชะมัดสองคนนี้จะมีแฟนกับเขาหรือเปล่าว่ะ...แต่ช่างเถอะผมมองกล่องนั่นเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มในใจ ^.^!!




โชมิน




“วันนี้เงียบจัง”

พอเรดาร์กับโซราไม่อยู่ทุกอย่างยิ่งเงียบเหงาขึ้นกว่าเดิมชีวิตของฉันกลับไปเป็นแบบก่อนหน้าที่จะเจอพวกเขาอีกครั้งไปเรียน ทำงาน กลับห้อง นอนวนเวียนอยู่แค่แบบนี้...ฉันเดินขึ้นมาบนห้องด้วยจิตใจที่หอเหี่ยวมากกกกก


แอ๊ดดดดด



ทุกครั้งที่เปิดประตูเข้ามาฉันมักจะหันไปมองห้องนอนฝั่งตรงข้ามเสมอ

“ทำไมนายถึงชอบเข้ามาวุ่นวายในหัวจัง”

ตั้งแต่วันที่เขาไปทุกอย่างในความรู้สึกมันแปลกไปมากฉันยอมรับเลยนะว่าคิดถึงเขาคิดถึงมากจริงๆและทุกครั้งที่คิดถึงน้ำตามันก็มักจะไหลออกมา..

“ฮึก...คนบ้า..ฮือๆ”


ก๊อกๆ ก๊อกๆ


“นายสบายดีใช่ไหม...ดูแลตัวเองด้วยนะฮึก..” ฉันเดินไปเคาะห้องที่ว่างเปล่าพร้อมกับพูดคนเดียวฉันคงจะเป็นบ้ามากแน่ๆแต่ฉันกลับคิดถึงเขาจริงๆ...อาจเพราะเราจากกันได้ไม่ดีเท่าไหร่....

“เอาละหวังว่านายจะมีความสุขนะ” ฉันหันหลังเดินกลับห้องด้วยความรู้สึกที่มันหน่วงๆความคิดถึงความโหยหานี่มันมากขึ้นทุกวัน....



3 วันต่อมา




ก๊อกๆ ก๊อกๆ

‘มินมิน อยู่หรือเปล่า’ เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกันเสียงของเรดาร์สองคนนั้นกลับมาแล้วเหรอ

“แป๊บนะเรดาร์..” ฉันลุกขึ้นเก็บที่นอนก่อนจะเดินงัวเงียออกไปเปิดประตูนี่มันพึ่ง7โมงเองนิ...


แอ๊ดดดด


พรึบ!

“มินมินคิดถึงจังเลยยยยเหงาหรือเปล่า” พอเปิดประตูออกไปโซกับเรดาร์ก็โผล่เข้ามากอดดด

“อื้อคิดถึงเหมือนกันมาไวจัง”

“ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกว่าแต่พึ่งตื่นเหรอ”

“อื้อ...”

“นี่ไปอาบน้ำอาบท่าได้ละเราซื้อของฝากมาให้เธอด้วยนะจะได้ลองเลย” พูดจบโซราก็หยิบถุงกระดาษมากมายขึ้นมาโชว์เป็นคนรวยมันดีแบบนี้นี่เองสินะ

“โอเคงั้นเข้ามาก่อนจะไปอาบน้ำละ”

“เร็วๆนะเรามีชุดมาให้เธอลองเยอะเลยยย” สองคนนั้นเป็นแบบนี้ตลอดทำเหมือนฉันเป็นตุ๊กตาชอบเล่นแต่งตัวแต่ก็นะมันก็สนุกดี

“จ้าาาคุญหนูโซราาาาา” ฉัน เรดาร์ และ โซราสนิทกันมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเพราะพวกเธอเลยทำให้ฉันไม่รู้สึกเหงาเยอะแต่ตอนพวกเธอไม่อยู่ฉันก็จะคิดมากตลอด....ฉันหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วรีบเดินไปอาบน้ำทันทีวันนี้คงไม่เหงาเหมือนวันที่ผ่านๆมาอีกแล้วสินะ....



20 นาทีต่อมา




“ชุดนี้สวยนะมินใส่ต้องน่ารักแน่ๆ”

“แต่ฉันว่าชุดนี้ดีกว่า”

“งั้นให้มินสองทั้งสองชุดเลยม่ะ” ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินสิ่งที่สองคนนั้นคุยกัน

“ทำไมพวกเธอไม่ใส่บ้างละ” ฉันพูดขึ้นเป็นเชิงบอกว่าฉันได้ยินนะ

“ใส่สิเราซื้อมาแต่ละชุดเผื่อเราด้วยเราใส่คู่กันสามคนไงแต่คนละสีอิอิ..น่ารักใช่ม่ะ” ฉันยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า

“จ้าาา...”

“นี่มินแต่ก่อนที่จะไปลองชุดมานี่ก่อนสิเรามีอะไรจะให้”

“อะไรเหรอ” ฉันเดินเข้าไปหาโซราพร้อมทำหน้าสงสัย

“อ่ะ...นี่เราให้เธอ” เธอหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กออกมาให้เป็นกล่องเล็กๆ

“เรดาร์ โซราที่พวกเธอให้ฉันมันก็มากพอแล้วอันนี้ฉันไม่รับหรอก” แค่นี้ก็เกรงใจมากพอแล้ว

“จะเกรงใจทำไมมินอีกไม่นานเราก็ได้สนิทกันกว่านี้อยู่แล้วรับไปเถอะฉันว่าเธอคงอยากได้มันเยอะกว่าเราแน่ๆ...อันนี้มีคนฝากมาให้นะ” ฉันขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“รับไปเถอะนะมันต้องเป็นของสำคัญต่อเธอในอนาคตแน่ๆ”

“หมายความว่าไงอ่ะ”

“เราพูดอะไรไม่ได้แต่อยากให้เธอรู้ว่าเราสองคนนะชอบเธอมากนะมินเราไม่ใช่คนที่เข้ากับใครได้ง่ายๆเพราะฉะนั้นสำหรับเราเธอก็เหมือนคนในครอบครัวอีกคน...” ฉันงงมากที่จู่ๆสองคนนี้พูดเรื่องนี้มันเกี่ยวกับสิ่ฃที่เธอให้ตรงไหนแต่ฉันก็รีบกล่องนั้นมาทั้งสองคนดูดีใจมาก

“เปิดเลยสิมินเราอยากเห็นว่าสวยหรือเปล่า” ฉันมองกำมะหยี่ในมือนี่เป็นของขวัญจากเขางั้นเหรอทำสองคนนี้ถึงดูดีใจขนาดนี้

“จะเปิดละนะ” ฉันตัดสินใจค่อยๆเปิดกล่องออกมา...

“ว้าวววว...พี่ซานี่รสนิยมดีเหมือนกันนะ” ฉันมองดูกำไรข้อมือเพชรที่หน้าตัดดูเรียบๆหรูๆประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆที่ส่องยิบยับฉันหยิบขึ้นมาดูแล้วก็เห็นตัวหนังสือที่สลักไว้ข้างใน

‘I’m here for you’

“ว้าวว....” สองคนนั้นทำตาโตทันนะที่เห็นข้อความที่สลักข้างใน...

“โกหก...” ฉันพูดเบาๆกับตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาและสิ่งนี้ก็เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ได้รับจากเขา....




ตอนนี้คนบางคนเริ่มจะชัดเจนขึ้นอีกแล้วจะเป็นไงต่อละอิอิอิพระเอกเราก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะคริคริ

ความคิดเห็น