บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 หมาแฝดกับมุกขี้กลาก

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 หมาแฝดกับมุกขี้กลาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2562 08:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 หมาแฝดกับมุกขี้กลาก
แบบอักษร

          ขอส่งให้ครึ่งหนึ่งก่อนนะคะ  อีกครึ่งเดี๋ยวเย็นมาจัดการต่อที่เหลือให้นะคะ (ธุระนิดหน่อยค่าเกี่ยวกะร่างกาย)

“โดเบอร์เข้าบ้านคนอื่นยามวิกาลมันเสียมารยาทนะ”  อลาสกันเอ่ยกับฝาแฝดตนเองด้วยเสียงกระซิบกระซาบ

            “แต่มึงเดินนำหน้ากูอยู่ครับ”  โดเบอร์แยกเขี้ยว  มองแผ่นหลังน้องชายที่เขาเกิดก่อนไม่กี่นาทีด้วยความหมั่นไส้

            ชายหนุ่มทั้งสองสุ่มหัวกันอยู่ในห้องครัวที่ได้รับอนุญาตเมื่อเย็นเพราะอานิสงจากเซลีน  ทว่าเขตหวงห้ามคือชั้นสี่ที่พวกเขาแน่ใจว่าควีนนี่ต้องอยู่บนนั้นอย่างแน่นอน

            “ลูกเขยที่ดีเขาต้องไม่ทำให้พ่อตาขัดเคือง  เราต้องเข้าทางแม่ลิซ่าที่ต่อให้พ่อตาขัดเคืองก็ไม่กล้าหือ”  โดเบอร์แนะนำ

            “แบบนั้นก็พวกแกได้ตายไวทั้งคู่แน่”  เสียงของลีโอดังเข้ามาในห้องครัวก่อนตัว  ก่อนที่เขาจะร่วมสุ่มหัวกับสองแฝดอย่างออกรส  เขานั้นเป็นพี่ชายที่คิดเผื่อน้องๆ เสมอ  ตั้งแต่ควีนนี่เกิดเขาก็ให้กังวลนักหนาว่าน้องสาวเขาจะยืนบนคานที่แสนแข็งแกร่งไปชั่วชีวิตเพราะมีพ่อไม่ได้เรื่องถึงสามคน

            “ผมไม่ได้จะจีบแม่พี่สักหน่อย”  อลาสกันยิ้มแห้งๆ ถึงคุณป้าลิซ่าจะน่ารักแถมยังดูเด็กกว่าเขาแต่ขอโทษทีเถอะชีวิตเขาตอนนี้ก็อยู่ยากมากพออยู่แล้ว...ไม่ขอคนแม่ที่ผัวดุแต่ขอคนลูกที่พ่อหวงจะดีกว่า 

            “ฉันเองกอดแม่นิดหน่อยพ่อวินเซนต์เหมือนยังอยากจะตีหัวแบะ  แกคิดว่าการหายใจเอาอากาศร่วมกับแม่ลิซ่าจะรอดไหม”  ลีโอนินทาพ่อตัวเองเพราะผ่านไปเกือบร้อยปีเขายังไม่เคยเห็นใครขี้หวง  ขี้อิจฉา  งี่เง่า  เอาแต่ใจเท่าผู้ชายที่ให้กำเนิดเขาอีกแล้ว  และคนที่เขาพูดถึงอยู่นี้กระทำทุกอย่างร้ายๆ ใส่ลูกอย่างเขาโดยไม่รู้สึกผิดด้วยใบหน้านิ่งๆ เย็นชานั่น          

            “แต่พวกผมชอบน้องสาวพี่จริงๆ นะ”  ขณะที่พูดแบบนั้นโดเบอร์ก็เกาหลังคอแกรกๆ ไปด้วย

            “พูดด้วยท่าแบบนั้นกูจะเชื่อดีไหมเนี่ย”  ลีโอค่อนแคะก่อนจะนึกอะไรได้  “ว่าแต่ไปเจอควีนตอนไหน”

            “วันนู้นอ่ะที่พี่ขับรถผ่านไง  ตอนเช้า”  อลาสกันตอบ

            “ถามจริง!?”  ปีศาจผู้มีน้องสาวสวยถามเสียงสูง

            “ชั่วแวบก็ฝากตัวฝากใจแล้วพี่”  โดเบอร์ย้ายจากเกาหลังคอมาเกาสีข้างตรงชายโครง

            “มึงเป็นขี้กลากปะเนี่ยเกาจนกูคันไปด้วยเลย  มาคุยกันดีๆ ดิ๊”  ลีโอกวักมือเรียกสองหมามาจับเข่าคุยกันอย่างจริงจัง

            “ชอบจริงๆ วันนั้นโทรไปบอกแม่เลยว่าอยากมีเมียกำลังจีบอยู่แต่พ่อตาขัดขวาง”  อลาสกันพูดส่วนโดเบอร์พยักหน้าหงึกหงักว่าใช่ๆ ตามน้องชาย

            “เห็นแบบนี้ฉันก็ไม่ใช่พี่ชายไม่ได้ความนะ  ฉันต้องหาคนดีๆ ให้ควีนเข้าใจไหม  พวกเหลาะแหละเจ้าชู้เปย์เด็กหวังเคลม  ทุกคืนเที่ยวซ่อง  กลับบ้านทีไม่เช้าไม่เห็นหัว  กลางวันเกาะอยู่แถวรั้วมหาลัยนี่ไม่เอา”  พี่ชายคนดีชูนิ้วขึ้นมานับสิ่งที่เขาไม่ต้องการในตัวน้องเขยอย่างเข้มข้นจริงจัง  “พวกแกจ้องฉันทำไม”  ลีโอชะงักเมื่อเขาเห็นตาแป้วๆ ของหมาแฝดจ้องเอาๆ

            “แบบนั้นก็กลากเกลือจริงๆ นั่นแหละ”  โดเบอร์พูดช้าๆ อย่างเห็นด้วย  “ทุกวันนี้ผมก็เห็นใครบางคนเป็นประมาณนี้”

            “จริงอ่ะ!  คนแบบนั้นอย่าไปคบนะ  มีพี่มีน้องอย่าให้มันเข้าใกล้เด็ดขาด”  ลีโอตกใจสุดๆ ว่าสังคมมันเน่าฟอนแฟะถึงขนาดนี้แล้วเหรอ  คนอะไรถึงได้ใช้ชีวิตเหลวแหลกขนาดนั้น

            “ถ้านับก็ถือว่าเป็นพี่ชายคนหนึ่งนะ  พวกเราเคารพมาก”  อลาสกันปากกระตุก...ขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก

            “หยุดเลย!  ถ้านายยังถือคนพันธุ์นั้นเป็นพี่ก็ไม่ต้องมายุ่งกับน้องสาวฉัน”

            “งั้นก็ได้  ไอ้ลีโอช่วงนี้ก็เพลาๆ เข้าซ่องหน่อยได้ไหม  เที่ยวทุกวันหนังไข่ไม่ถลอกแล้วเหรอวะ”  โดเบอร์สวนแทบทันทีเพราะรอเวลานี้มานาน

            “อะ...อะไร  เดี๋ยวนี้มึงเกรี้ยวกราดกับพี่เหรอ  พี่เสียใจนะ”  ลีโอผงะ

            “ก็พี่บอกเองนี่  พี่เป็นคนพันธุ์ซ่องชอบเกาะรั้วการศึกษาไม่รู้เหรอ”  อลาสกันส่งเสริมพี่ชาย

            “พวกมึงเห็นพี่เป็นแบบนั้นเหรอ  คนดีแบบพี่เนี่ยนะ  โอ้!...ชอกช้ำเหมือนโดนขี้กลากเกาะใจ”  ลีโอยกมือกุมอก  สีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกว่าเสียใจนักหนา

            “พี่ไม่เขินๆ บ้างเหรอ”  อลาสกันปากกระตุก...พูดออกมาได้พ่อคนดีศรีเปย์ซ่องน่ะสิ

            “พวกมึงก็รู้ว่าพี่หน้าด้าน”  ลีโอไหวไหล่ได้กวนส้นเท้าจนหมาแฝดแทบจะตะครุบกัดเข้าให้จริงๆ

            “...........”  สีหน้าสองแฝดแข็งค้างกลางอากาศไปเรียบร้อยแล้ว

            “ว่าแต่ชอบควีนจริงๆ อ่ะ”  ลีโอกลับเข้ามาเรื่องเดิม

            “จริงๆ ดิ  ถ้าพี่ยกให้รับปากเลยจะดูแลไปชั่วชีวิต”  โดเบอร์พยักหน้ารัวๆ

            “จะไม่ยอมให้มีน้ำตาหยดสักแหมะ”  อลาสกันรับรองเช่นกัน

            “อืม...ก็ใช่ว่าพี่จะมีปัญหาหรอกนะ  ตัวปัญหานั้นค่อนข้างจะ...”  ลีโอใช้คำจัดความพ่อตนเองไม่ถูกเพราะไม่ว่าจะพ่นคำไหนออกมาก็เป็นคำด่าทั้งนั้น

            “บอกแค่ห้องควีนนี่มา  ที่เหลือพวกผมจัดการเอง”  หากโดเบอร์มีหางตอนนี้มันคงส่ายจนแทบหลุด

            “ฮึ๊ย!  จะบอกให้ผู้ชายขึ้นไปห้องน้องสาวสุ่มสี่สุ่มหาได้ยังไง”  ลีโอทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ

            “ปีกซ้ายห้องที่ห้า”  เสียงหวานเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นขัดคอหนุ่มๆ

            “ควีน!!”  ลีโอเดินไปกุมแก้มน้องสาวสองข้างแล้วเขย่าไปมาจนควีนนี่หัวสั่นหัวคลอน  “ใช้สติหน่อยสิ  ตั้งสติซะยัยน้องสาวหื่นพันปี  เธอจะหิวโหยผู้ชายขนาดนี้ไม่ได้นะ”

            “ไร้สาระ”  ควีนนี่ปัดมือพี่ชายออกก่อนจะเรียกสองหมาให้ตามขึ้นไปบนห้อง

            “พ่อเอาตายแน่ควีน  แต่พี่ไม่บอกใครหรอกนะ...จะเก็บเป็นความลับให้”  พี่ชายผู้แสนดีตะโกนไล่หลังน้องสาวก่อนที่สันหลังเขาจะเย็นวาบเมื่อได้ยินสิ่งที่ควีนนี่ตอบกลับมา

            “ตอนนี้พวกพ่อไม่ว่างนักหรอก  บางทีพี่ก็ด้วย”

            สิ่งที่ควีนนี้บอกเอาไว้เป็นปริศนาตอนนี้มีแค่ลีโอที่รับรู้พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนโดยการถูกยำจากพ่อๆ ที่รักทั้งหลายในห้องลงโทษอย่างห้องพ่อมาร์ก  เรื่องนี้จะกล่าวถึงอีกทีในภายหลังเพราะสองหมาแฝดแทบจะระริกระรี้เกาะแข้งพันขาราชินีน้ำแข็งขึ้นไปยังห้องบรรทมของหอคอยที่ไม่มีชายใดได้รุกล้ำเข้าไป

            “ควีนนี่ผมโดเบอร์นะ”  โดเบอร์ชิงแนะนำตัวก่อนจะร้องเอะอะเล็กน้อย  “อ๊ะๆ ระวังสะดุดนะจ๊ะ”

            “หือ?”  ควีนนี่ชะงักเท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันได

            “เดี๋ยวจะสะดุดสายใยรักของเราจนขาด  ไม่อย่างนั้นเค้าปวดใจแย่เลย”  ชงไม่ชงมุกจีบหญิงมุกนี้เขาก็ต้องตบให้ได้

            “ฮึ!”  ควีนนี่ส่งเสียงในลำคอเลียนแบบผู้เป็นพ่อแต่ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มที่นานๆ ทีจะมีสักครั้ง

            “ผมอลาสกันนะควีน”  อลาสกันเห็นโดเบอร์ได้หน้าเขามีหรือจะยอม  “โอ๊ะ!  ที่หน้าอ่ะ”  เขาชี้ไปที่หน้าเธอ

            “หือ?”  ควีนนี่จับหน้าตัวเองเพราะคิดว่ามีอะไรติด

            “น่ารักจังเลยคนเนี่ย”  อลาสกันตบมุกกระจาย

            “ฮึๆ”  ควีนนี่ส่งเสียงหัวเราะออกมาจนใบหน้าเย็นชาดูอ่อนหวานยิ่งกว่าน้ำตาลเชื่อม

            สองหมาฝาแฝดถึงกับมองเหม่อกับรอยยิ้มเจ้าหญิงน้ำแข็งจนเกือบเดินสะดุด  พวกเขาแทบจะลอยละล่องตามหลังหญิงสาวเข้าห้องไป  ตอนนี้ถึงจะโดนลวงไปเชือดพวกเขาก็คงไม่รู้ตัว...แต่ต่อให้รู้ก็คงยอมโดยดีเสียด้วยซ้ำ

            “หัวเราะด้วย”  อลาสกันพึมพำเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

            “ไม่ได้เหรอ”  ควีนนี่เปิดประตูห้องขณะที่รอยยิ้มยังแต้มริมฝีปาก...เธอติดใจตั้งแต่มุกที่แนบมาในถุงน้ำเต้าหู้  วันนี้อย่างไรเธอก็อยากจะฟังสดๆ สักครั้ง  พอได้ฟังแล้วก็รู้สึกว่ามันตลกมากจริงๆ เสียด้วย  เหมือนดูเจ้าทึ่มกับเจ้าทึ่มที่แสนโง่งม...ช่างน่ารักน่ารังแก

            “ต้องได้สิ  ยิ้มสวยจนอยากให้เป็นยักษ์เลย”  โดเบอร์รีบเสนอหน้า

            “ยักษ์?”  หญิงสาวขมวดคิ้ว

            “ยักเป็นคนที่เธอรักได้ไหมอ่า”

            “คิก...ฮ่าๆ”  สุดท้ายควีนนี่ก็หัวเราะเต็มเสียง  เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่

            “แจ่ม!”  สองหมาแฝดตีมือกัน...งานนี้มีได้เมียเพราะมุกจีบแห้งๆ แป้กๆ แต่ทรงประสิทธิภาพแน่นอน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}